মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত

কীৰ্তন-ঘোষা

ৱিকিউৎসৰপৰা আহৰণ কৰা হৈছে।
(https://as.wikisource.org)

পাতনি

কীৰ্তন-ঘোষা হৈছে আজিৰ পৰা প্ৰায় ৫০০ বছৰ পূৰ্বে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা 'এক শৰণ নাম ধৰ্ম' প্ৰচাৰৰ অৰ্থে ৰচিত এখন কাব্য। কীৰ্তন ঘোষাক মহাপুৰুষজনাই ৰচনা কৰা শ্ৰেষ্ঠ পুথি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

প্ৰতিকূল পৰিৱেশ আৰু ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ অৰ্থে বিভিন্ন ঠাই ঘুৰি ফুৰিব লগা হোৱা বাবে তেওঁ অসংখ্য ঠাইত পুথি সমূহ ৰচনা কৰিছিল৷ কীৰ্তন-ঘোষাৰ অন্তৰ্গত বিভিন্ন খণ্ড সমূহো সেইদৰে ভিন ভিন ঠাইত ৰচনা কৰিছিল৷ শঙ্কৰদেৱৰ পৰলোকৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিয়তম শিষ্য মাধৱদেৱে তেওঁৰ ভাগিনিয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰক 'কীৰ্তন ঘোষা'ৰ বিভিন্ন অংশবিলাক সংগ্ৰহ কৰি সম্পাদনা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে৷ সেই উপদেশ অনুসৰি ৰামচৰণ ঠাকুৰে কীৰ্তনৰ অন্তৰ্গত খণ্ডসমূহ সংগ্ৰহ কৰি ১৫৯৬ খৃঃত মাধৱদেৱৰ হাতত দিয়ে।

অধ্যায়সমূহ

কীৰ্তন ঘোষাত শঙ্কৰদেৱৰদ্বাৰা ৰচিত ২৭ টা অধ্যায় সন্নিৱিষ্ট হৈছে। প্ৰকাশিত পুথিত থকা বাকীকেইটা ক্ৰমে ৰত্নাকৰ কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা (কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে)।

প্ৰথম খণ্ড: চতুৰ্ব্বিংশতি অৱতাৰ

দ্বিতীয় খণ্ড: নাম-অপৰাধ

তৃতীয় খণ্ড: পাষণ্ড মৰ্দ্দন

চতুৰ্থ খণ্ড: ধ্যান বৰ্ণন

পঞ্চম খণ্ড: অজামিল উপাখ্যান

ষষ্ঠ খণ্ড: প্ৰহ্লাদ চৰিত

সপ্তম খণ্ড: গজেন্দ্ৰ উপাখ্যান

অষ্টম খণ্ড: হৰমোহন

নৱম খণ্ড: বলিছলন

দশম খণ্ড: শিশুলীলা

একাদশ খণ্ড: ৰাস-ক্রীড়া

দ্বাদশ খণ্ড: কংসবধ

ত্ৰয়োদশ খণ্ড : গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ

চতুৰ্দ্দশ খণ্ড : কুঁজীৰ বাঞ্ছা পূৰণ

পঞ্চদশ খণ্ড : অক্ৰুৰৰ বাঞ্ছাপূৰণ

ষোড়শ খণ্ড : জৰাসন্ধৰ যুদ্ধ

সপ্তদশ খণ্ড : কালযৱন বধ

অষ্টাদশ খণ্ড : মুচুকুন্দ স্তুতি

ঊনৱিংশ খণ্ড : দ্বাৰকা লীলা (স্যমন্তক হৰণ)

বিংশ খণ্ড : নাৰদৰ কৃষ্ণদৰ্শন

একৱিংশ খণ্ড : বিপ্ৰপুত্ৰ আনয়ন

দ্বাৱিংশ খণ্ড : দামোদৰ-বিপ্ৰাখ্যান

ত্ৰয়োৱিংশ খণ্ড : দৈৱকীৰ পুত্ৰ-আনয়ন

চতুৰ্বিংশতি খণ্ড : বেদস্তুতি

পঞ্চৱিংশ খণ্ড : লীলামালা

ষষ্ঠৱিংশ খণ্ড : শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ-প্ৰয়াণ

সপ্তৱিংশ খণ্ড : ভাগৱত-তাৎপৰ্য্য

পৰিশিষ্ট-১ : সহস্ৰনাম-বৃত্তান্ত

পৰিশিষ্ট-২ : উৰেষা-বৰ্ণন

পৰিশিষ্ট-৩ : ধ্যান-বৰ্ণন

--*--

প্ৰথম খণ্ড
চতুৰ্ব্বিংশতি অৱতাৰ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় হৰি গোৱিন্দ নাৰায়ণ ৰাম কেশৱ হৰি।
ৰাম ৰাম কেশৱ হৰি ।।১।।

পদ: প্ৰথমে প্ৰণামো ব্ৰহ্মৰূপী সনাতন।

সৰ্ব্ব অৱতাৰৰ কাৰণ নাৰায়ণ।।

তযু নাভিকমলত ব্ৰহ্মা ভৈলা জাত।

যুগে যুগে অৱতাৰ ধৰা অসংখ্যাত।।১।।

মৎস্যৰূপে অৱতাৰ ভৈলা প্ৰথমত।

উদ্ধাৰিলা বেদ প্ৰভু প্ৰলয়জলত।।

সত্যব্ৰত ৰাজাক দেখাইলা নিজ মায়া।

নধৰিলা সমুদ্ৰে তোহ্মাৰ মৎস্যকায়া।।২।।

কূৰ্ম্ম অৱতাৰ ভৈলা ক্ষীৰোদধি তীৰে।

লক্ষ প্ৰহৰৰ পন্থ জুড়িলা শৰীৰে।।

কৰিলেক পৰি স্তুতি সুৰাসুৰ নাগে।

ধৰিলা মন্দৰ গিৰি প্ৰভু পৃষ্ঠভাগে।।৩।।

দিব্য যজ্ঞবৰাহ স্বৰূপ ভৈলা তুমি।

লীলায়ে দন্তৰ অগ্ৰে উদ্ধৰিলা ভূমি।।

তোহ্মাক কৰিলা যুদ্ধ হিৰণ্যাক্ষ বীৰি।

অপ্ৰয়াসে দৈত্যক মাৰিলা দন্তে ছিড়ি।।৪।।

আদি দৈত্য হিৰণ্যকশিপু বলিয়াৰ ।

নৰসিংহ ৰূপে হিয়া বিদাৰিলা তাৰ।।

কৰিলা নিৰ্ভয় পাইলা ত্ৰিদশে উল্লাস।

ভক্ত প্ৰহ্লাদক প্ৰভু কৰিলা আশ্বাস।।৫।।

বামন স্বৰূপে অদিতিৰ বাক্য পালি।

ইন্দ্ৰক থাপিলা ছলে বলিক নিকালি।।

ত্ৰৈলোক্যক আক্রমিলা চৰণৰ গতি।

তযু পাদোদকে গঙ্গা ভৈলা উতপতি।।৬।।

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: যদুমণি যাদৱ যাদৱ যাদৱানন্দ হৰি।।২।।

পদ: ভৈলাহা পৰশুৰাম নামে অৱতাৰ।

প্ৰদক্ষিণ কৰি ভূমি তিনি সাতবাৰ।।

ক্ষত্ৰিয়ক কাটিলা পৰশু কৰে ধৰি।

নিক্ষত্ৰিয় কৰিলা সমস্ত বসুন্ধৰী।।৭।।

ছিৰীৰাম ৰূপে কৌশল্যাত অৱতৰি।

বনবাস খপিলা পিতৃৰ বাক্য ধৰি।।

বিৰাধ কৱন্ধ মাৰীচৰ লৈলা প্ৰাণ।

খৰ দূষণক প্ৰভু কৰিলা নিৰ্য্যাণ।।৮।।

একপাট শৰে বালী সঙ্কলিলা জীৱ।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে ৰাজা ভৈলন্ত সুগ্ৰীৱ।।

লঙ্কাত পশিলা সাগৰত বান্ধি সেতু।

বধিলা ৰাৱণ সীতাহৰণৰ হেতু।।৯।।

বধিলা ৰণত আনো ৰাক্ষস অনেক।

ভক্ত বিভীষণক কৰিলা অভিষেক।।

অগ্নিত পৰীক্ষা আনি কৰিলা সীতাক।

ব্ৰহ্মাদেৱে স্তুতি বাণী বুলিলা তোহ্মাক।।১০।।

সম্বৰিলা সীতা দশৰথৰ বচনে।

অযোধ্যাক আসিলা সভাৰ্য্যে ৰঙ্গমনে।।

কৰিলাহা ৰাজ্য দশ হাজাৰ বৎসৰ।

লগে স্বৰ্গে নিলা সৱে অযোধ্যা নগৰ।।১১।।

ৰোহিণীত ভৈলা হলিৰাম অৱতাৰে।

দ্বিৱিদৰ প্ৰাণ লৈলা মুষ্টিৰ প্ৰহাৰে।।

প্ৰলম্ব মুষ্টিক ৰু দন্তবক্র বীৰ।

লীলায়ে মাৰিয়া ভাৰ হৰিলা ভূমিৰ।।১২।।

বুদ্ধ অৱতাৰে বেদপন্থ কৰি ছন্ন।

বামানয় শাস্ত্ৰে মুহি আছা অজ্ঞজন।।

নিচিন্তে চৰণ নাম নলৱে তোহ্মাৰ।

সদায়ে প্ৰমত্ত লোক পাষণ্ড আচাৰ।।১৩।।

কলিৰ শেষত হৈবা কল্কি অৱতাৰ।

কাটি মাৰি ম্লেছক কৰিবা বুন্দামাৰ।।

সৱাকো বধিবা বৌদ্ধগণ যত আছে।

কলিৰ শেষত সত্য প্ৰৱৰ্ত্তাইবা পাছে।।১৪।।

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: নৰহৰি গোৱিন্দ গোৱিন্দ গোৱিন্দ ৰাম।।৩।।

পদ: সনতকুমাৰ অৱতাৰে তুমি হৰি।

ফুৰিলা দুষ্কৰ ব্ৰহ্মচৰ্য্য ব্ৰত ধৰি।।

পৃথু ৰাজা তোহ্মাত সুধিলা মহাজ্ঞান।

সমস্ত তত্ত্বক তুমি কৰিলা বাখ্যান।।১৫।।

ভৈলাহা নাৰদ ঋষি নামে অৱতাৰ।

পঞ্চৰাত্ৰ নামে তন্ত্ৰ কৰিলা প্ৰচাৰ।।

যাক আচৰিলে মহা মোক্ষ পদ পাই।

হৰিৰ কীৰ্ত্তন কৰি ফুৰা বীণা বাই।।১৬।।

ভৈলা অৱতাৰ আৰো নৰনাৰায়ণ।

কৰিলা দুষ্কৰ তপ চিত্তৰ শোধন।।

তোহ্মাক মুহিবে কামদেৱ আইলা সাজি।

দৰ্পচূৰ কৰিলা উলটি গৈলা লাজি।।১৭।।

কপিল স্বৰূপে আৰো ভৈলা অৱতাৰ।

লুপ্ত ভৈলা জ্ঞান তাক কৰিলা প্ৰচাৰ।।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে যোগ জানি দেৱহুতি।

তোহ্মাৰ চৰণ চিন্তি লভিলা মুকুতি।।১৮।।

দত্তাত্ৰেয় নামে ভৈলা অত্ৰিৰ তনয়।

পুছিলন্ত যোগ যদু অলৰ্ক হৈহয়।।

তিনিও ৰাজাত কৈলা যোগৰ যুগুতি।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে পাইলা পৰম মুকুতি।।১৯।।

যজ্ঞ অৱতাৰে ভৈলা দেৱতাৰ ৰায়।

যামা নামে দেৱগণ লগত সহায়।।

স্বায়ম্ভূৱ মনুৰ দিনত তুমি হৰি।

ইটো ত্ৰিজগতক আছিলা ৰক্ষা কৰি।।২০।।

পুত্ৰ ভৈলা নাভিৰ ঋষভ নামে তুমি।

জড়যোগচৰ্য্যা ধৰি পৰ্য্যটিলা ভূমি।।

পৰম জ্ঞানৰ পথ দেখাইলা আপুনি।

পৰম পদক পাৱে যাক জানি শুনি।।২১।।

অৰাজক ভৈলা নষ্ট হোৱে সৱে প্ৰজা।

দেখি তুমি ভৈলা পৃথু নামে আদি ৰাজা।।

পৃথিৱীক ধৰিয়া দুহিলা সৰ্ব্ব ৰস।

জগততে ব্যাপিলা তোহ্মাৰ মহাযশ।।২২।।

সাগৰ মথন্তে অমৃতৰ ঘট ধৰি।

ধন্বন্তৰি নামে অৱতাৰ ভৈলা হৰি।।

যত বৈদ্যশাস্ত্ৰচয় কৰিলা প্ৰকাশ।

যাহাক জানিলে হয় ব্যাধিৰ বিনাশ।।২৩।।

ধৰিলাহা সংসাৰমোহিনী নাৰীৱেশ।

দুষ্ট দৈত্যগণক মুহিলা হৃষীকেশ।।

ভকত দেৱক পান কৰাইলা অমৃত।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে ইন্দ্ৰ ভৈলা কৃতকৃত্য।।২৪।।

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ ৰাম হৰি হে যাদৱ ৰাম হৰি।।৪।।

পদ: ব্যাস নামে ভৈলা সত্যৱতীৰ সন্ততি।

দেখিলাহা প্ৰজা ভৈল আতি অল্পমতি।।

কৰিলা অনেক শাখা চাৰিও বেদৰ।

পুৰাণ ভাৰত শাস্ত্ৰ নিৰ্ম্মিলা বিস্তৰ।।২৫।।

গজেন্দ্ৰক গিলে ঘোৰ গ্ৰাহে বলে ধৰি।

তোহ্মাত শৰণ লৈলা আৰ্ত্তনাদ কৰি।।

শুণ্ডে মেহাই পদ্মগোট উপৰক তুলি।

গজেন্দ্ৰে শৰণ লৈলা ত্ৰাহি হৰি বুলি।।২৬।।

শুনি শীঘ্ৰে চড়ি তুমি গৰুড়ৰ স্কন্ধে।

ভকতক ৰাখিবাক আসিলা প্ৰবন্ধে।।

গৰুড়ৰ নামি তুমি পৰম বিক্রমে।

শুণ্ডে ধৰি তৰক তুলিলা গ্ৰাহে সমে।।২৭।।

আথেবেথে চক্রে ছিঁড়িলাহা গ্ৰাহমুখ।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে গজেন্দ্ৰৰ গৈল দুঃখ।।

হস্তী গুচি তৈতে চতুৰ্ভুজ ৰূপ ভৈলা।

গলে বনমালা হাতে চাৰি অস্ত্ৰ লৈলা।।২৮।।

তোহ্মাক নমিলা গৈয়া দন্তৱতে পৰি।

পাৰিষদ হুয়া বৈকুণ্ঠক গৈলা লৰি।।

তযু পৰশনে গ্ৰাহে শাপক নিস্তৰি।

বিমানে স্বৰ্গক গৈলা দিব্য ৰূপ ধৰি।।২৯।।

হয়গ্ৰীৱ নামে আৰ ভৈলা অৱতাৰ।

তপ্ত সুৱৰ্ণৰ বৰ্ণ শৰীৰ তোহ্মাৰ।।

তোহ্মাৰ সুন্দৰ সিটো নাসিকাৰ হন্তে।

বাজ ভৈলা বেদগণ নিশ্বাস কাঢ়ন্তে।।৩০।।

সপত্নী মাতৃৰ বাক্যে বিদাৰিল মন।

ধ্ৰুৱে আসি আৰাধিলা তোহ্মাৰ চৰণ।।

ত্ৰৈলোক্যৰ উপৰে তাহাঙ্ক থৈলা থাপি।

গোধিকাৰ পুছভাগে দেখিঅ অদ্যাপি।।৩১।।

দেৱে দৈত্যে আনিবাক নৱাৰে মন্দৰ।

অপ্ৰয়াসে আনি তুমি মথিলা সাগৰ।।

দানৱক যুজিলা দেৱৰ হুয়া ভিতি।

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে ইন্দ্ৰে সাধিলা জয়তি।।৩২।।

কৃষ্ণৰ ৰহস্য জন্ম শুনা সৰ্ব্বজনে।

মোক্ষপদ সাধা আউৰ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে।।

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ কহে শঙ্কৰে সম্প্ৰতি।

বোলা হৰি হৰি পাপ যাউক অধোগতি।।৩৩।।

চতুৰ্ব্বিংশতি অৱতাৰ সমাপ্ত

দ্বিতীয় খণ্ড
নাম-অপৰাধ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৰিও হৰিৰ চৰণে ৰতি৷
কলিত হৰিৰ নামেসে গতি৷৷৫৷৷

পদ্মপুৰাণৰ স্বৰ্গ খণ্ডত৷

নিৰূপি আছে কলি ধৰ্ম্ম যত৷৷

তাক শুনা আৱে একান্ত চিতে৷৷

যাৰ ইছা আছে ভৱ তৰিতে৷৷৩৪৷৷

আছে চাৰিসিদ্ধ জ্ঞানী পৰম৷

ব্ৰহ্মাৰ চাৰিও পুত্ৰ প্ৰথম৷৷

তাসম্বাক পায়া নাৰদ ঋষি৷

পুছিলা সংশয় কথা হৰিষি৷৷৩৫৷৷

ঈশ্বৰ ভগৱন্ত কৃপাময়৷

কহিছা যিটো মহাপাপচয়৷৷

কেন মতে হোৱে বিনাশ তাৰ৷

কলিত কোন পুণ্যে পাই পাৰ৷৷৩৬৷৷

কহিয়া ছেদিয়ো সংশয় যত৷

চাৰিও তোৰা মহাভাগৱত৷৷

শুনিয়া সনত কুমাৰ মুনি৷

দিলন্ত উত্তৰ মনত গুণি৷৷৩৭৷৷

গোৱিন্দৰ প্ৰিয় নাৰদ শুনা৷

ভাগৱত ধৰ্ম্ম আপুনি জানা৷৷

হৌক মোক্ষ বুলি সৱে লোকৰ৷

কৰিলা প্ৰশ্ন সংসাৰত সাৰ৷৷৩৮৷৷

যেন মতে পাৱে সংসাৰ পাৰ৷

শুনা সাৱধানে উত্তৰ তাৰ৷৷

সদায়ে এড়িল আচাৰ ধৰ্ম্ম৷

নভৈল যাৰ কিছু জাতকৰ্ম্ম৷৷৩৯৷৷

শঠবুদ্ধি যিটো জগত বঞ্চৈ৷

দম্ভ অহঙ্কাৰ সদা নুগুচৈ৷৷

সুৰাপায়ী চাতুকাৰ চাণ্ডাল৷

নিষ্ঠুৰ বাক্য বোলৈ সৰ্ব্বকাল৷৷৪০৷৷

পুত্ৰ দাৰা ধন আতেসে ৰতি৷

সৱাতো অধম যি পাপমতি৷৷

সিসৱো পাপত হোৱৈ তৰণ৷

যদি হৰি পদে লৱৈ শৰণ৷৷৪১৷৷

দেৱতো উত্তম কৰুণাকৰ৷

মুকুতি পাৱৈ যাত চৰাচৰ৷৷

যিটো থাকৈ তান দ্ৰোহ আচৰি৷

ভজিলে তাকো নিস্তাৰন্ত হৰি৷৷৪২৷৷

যিটো মন্দমতি অধম নৰে৷

হৰিৰো মহা অপৰাধ কৰে৷৷

নামত শৰণ লৱে বাৰেক৷

নামে হৰে তাৰ সৱে পাতেক৷৷৪৩৷৷

সুহৃদ হৰি নাম সমস্তৰে৷

তাৰো অপৰাধ যি নৰে কৰে৷৷

তাহাৰ ৰক্ষাৰ নাহি উপায়৷

অৱশ্যে সিটো অধোগতি যায়৷৷৪৪৷৷

হৰিয়ো ৰাখিবে নৱাৰে তাক৷

শুনিয়া নাৰদে বুলিলা বাক৷৷

নামৰ কোন অপৰাধগণ৷

লোকৰ যিটো পুণ্য কৰে ছন৷৷৪৫৷৷

পাপক সঞ্চি যায় অধোগতি৷

কহিয়ো নামৰ দ্ৰোহ সম্প্ৰতি৷৷

শুনি মুনি বাক্য বুলিলা তথা৷

পুছিলা পৰম ৰহস্য কথা৷৷৪৬৷৷

পূৰ্ব্বত কহিলা মোত শঙ্কৰে৷

প্ৰকাশিবো আক তোহ্মাৰ তৰে৷৷

শুনা যেন যেন দ্ৰোহ নামৰ৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত নৰ৷৷৪৭৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ঘুষিয়ো হৰি হৃদি ৰূপ ধৰি৷
নাহি আন পুণ্য নামক সৰি৷৷৬৷৷

পদ: ভকতক নিন্দা কৰৈ অধম৷

জানিবা নামৰ দ্ৰোহী পৰম৷৷

যাত হন্তে ভৈলা নামৰ খ্যাতি৷

তাৰ কি নিন্দা নামে সহে আতি৷৷৪৮৷৷

গুণনাম যত বিষ্ণু শিৱৰ৷

তাক ভিন্ন বুদ্ধি কৰৈ যিটো নৰ৷৷

নামৰ সিও মহা অপৰাধী৷

নৰকত পৰৈ দৈৱে নবাধি৷৷৪৯৷৷

যিটো পাপী কৰৈ গুৰুক হেলা৷

বেদকো নিন্দৈ যদি কোনো বেলা৷৷

নামৰ ইয়ো দুয়ো অপৰাধ৷

ভুঞ্জিৱে যাতনা নাহিকে বাধ৷৷৫০৷৷

হৰিৰ নামে কৰৈ অৰ্থবাদ৷

নামৰ মহিমা কৰৈ উছাদ৷৷

সিজনো নামৰ দ্ৰোহী পৰম৷

নৰকে পচৈ নাহি তাৰ জন্ম৷৷৫১৷৷

নামত বলে কৰৈ পাপ বুদ্ধি৷

অষ্টাঙ্গযোগে তাৰ নাহি শুদ্ধি৷৷

নাম অপৰাধী সিও পৰম৷

ভুঞ্জিবে যাতনা অনেক জন্ম৷৷৫২৷৷

ধৰ্ম্ম হোম ব্ৰত তীৰ্থত স্নান৷

যতেক আছৈ মহাযজ্ঞ দান৷৷

আক এৰে কৰে নামক সৰি৷

কতনো যাতনা ভুঞ্জিবে মৰি৷৷৫৩৷৷

নামক কীৰ্ত্তন কৰন্তে আনে৷

আন মন কৰি নুশুনে কাণে৷৷

অধক যাই সিয়ো হোৱৈ কলা৷

বাইবেক কাণত তপত শলা৷৷৫৪৷৷

নাহিকে শ্ৰদ্ধা নপাতয় কাণ৷

তাক যিটো দেয় নামক দান৷৷

নামৰ দ্ৰোহী নাহি তাত পৰে৷

ভুঞ্জাইবে যাতনা যম কিঙ্কৰে৷৷৫৫৷৷

শুনিয়া নামৰ মহিমা নীতি৷

তথাপি নামত নকৰৈ প্ৰীতি৷৷

নামৰ দ্ৰোহী সিও অহঙ্কাৰী৷

ভুঞ্জিবেক কাকে জিহ্বা উভাৰি৷৷৫৬৷৷

এহি দশ অপৰাধী নামৰ৷

আহ্মাত কৃপায়ে কহিলা হৰ৷৷

পূৰ্ব্বত সমস্ত মুনিৰ আগে৷

তোহ্মাত আৱে কৈলো অনুৰাগে৷৷৫৭৷৷

নামৰ দ্ৰোহ নেৰৈ যিটো জানি৷

পাপত পচৈ সিও মন্দ প্ৰাণী৷৷

মাতৃক ক্রোধে তেজৈ যেন অন্ন৷

দুঃখ মাত্ৰ পাৱৈ বালকগণ৷৷৫৮৷৷

এৰিয়া অপৰাধ দেৱ ঋষি৷

নামত যতন কৰা হৰিষি৷৷

নামেসে কৰিবে পৰম সিদ্ধি৷

হৰিৰ নাম জগতৰে নিধি৷৷৫৯৷৷

পুছিলা নাৰদ মুনি দুনাই৷

যাহাৰ বিজ্ঞান বৈৰাগ্য নাই৷৷

সদায়ে মজি আছৈ বিষয়তে৷

এৰাইবে নামৰ দ্ৰোহ কিমতে৷৷৬০৷৷

সনত কুমাৰে দিলা উত্তৰ৷

নামৰ দ্ৰোহী যিটো পাপী নৰ৷৷

সততে ফুৰৈ হৰি নাম গাই৷

তেৱেসে নামৰ দ্ৰোহ এড়াই৷৷৬১৷৷

স্বৰূপ শুনা ঋষি উদাসীন৷

যিজন নাম অপৰাধহীন৷৷

হৰিৰ তেৱে একে নামে তৰৈ৷

শুনৈ বা ভণৈ বা মনত স্মৰৈ৷৷৬২৷৷

কহিলা ৰহস্য মোত শঙ্কৰে৷

আক যিটো নৰে কীৰ্ত্তন কৰে৷৷

মুকুতি পাৱৈ এৰাই অপৰাধ৷

কহিলো নাৰদ নাহিকে বাধ৷৷৬৩৷৷

পৰম বান্ধৱ হৰিৰ নাম৷

যিজনে আক লৱৈ অৱিশ্ৰাম৷৷

তাৰ সাত কাৰ্য্য সাধিবে দেখা৷

প্ৰতি প্ৰতি লোৱা সাতৰো লেখা৷৷৬৪৷৷

প্ৰথমে দহিবে পাতকচয়৷

কৰিবে মহাপুণ্য অভ্যুদয়৷৷

কৰাইবে বিষয়ত বিৰকতি৷

কৃষ্ণত পৱাইবে প্ৰেম ভকতি৷৷৬৫৷৷

উপজাইবে আতি বৈষ্ণৱ জ্ঞান৷

মায়াকো দহিয়া কৰৈ নিৰ্য্যাণ৷৷

চৈতন্য মূৰ্ত্তি পূৰ্ণানন্দ হৰি৷

থৈবন্ত তেন্তে এৰে একে কৰি৷৷৬৬৷৷

তেৱেসে নাম হৈব উপশান্ত৷

কহিলো পৰম তত্ত্ব একান্ত৷৷

নাম বিনে নাহি কলিত গতি৷

কলিৰ লোক হুইবে পাপমতি৷৷৬৭৷৷

অন্যত্ৰ ধৰ্ম্মে নাহি অধিকাৰ৷

জানিবা কলিত নামেসে সাৰ৷৷

কলিত সদা নুসুমৰৈ হৰি৷

হেলাতে মৰৈ আত্মঘাত কৰি৷৷৬৮৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

মনুষ্য জন্মক নপায় সেন্থৰে৷৷

আকো বৃথা কৰা কিনো অভাগী৷

মাণিক্যক বিকা কাঞ্চক লাগি৷৷৬৯৷৷

কেতিক্ষণে কিবা মিলৈ বিঘাত৷

তথাপি চেতন নাহিকে গাত৷৷

আজি কালি কিবা মিলৈ মৰণ৷

হৰিৰ নামত লৈয়ো শৰণ৷৷৭০৷৷

নকৰিবা নিন্দা মোক মহন্তে৷

আসিল শাস্ত্ৰ বাৰাণসী হন্তে৷৷

তাহাঙ্ক চাই নিবন্ধিলো পদ৷

হৰি হৰি বুলি তৰা আপদ৷৷৭১৷৷

নাম-অপৰাধ সমাপ্ত

তৃতীয় খণ্ড
পাষণ্ড মৰ্দ্দন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কলিৰ ধৰ্ম্ম হৰি নাম জান৷
পাপীৰ নিন্দাত নেদিবা কাণ৷৷৭৷৷

পদ: কহিলা শুকে বেদান্তৰ মৰ্ম্ম৷

শুনা পৰীক্ষিত কলিৰ ধৰ্ম্ম৷৷

কলিসি শ্ৰেষ্ঠ চাৰিযুগ মাজে৷

প্ৰশংসে কলিক জ্ঞানী সমাজে৷৷৭২৷৷

অপ্ৰয়াসে সিজে কলিত পুণ্য৷

কলিৰ শুনা যেন মহাগুণ৷৷

কৰিয়া কীৰ্ত্তন কলিত আতি৷

পাৱৈ বৈকুণ্ঠক চৌত্ৰিশ জাতি৷৷৭৩৷৷

সত্য যুগে কৰি ধ্যান সমাধি৷

ত্ৰেতাত সমস্ত যজ্ঞে আৰাধি৷৷

দ্বাপৰে পূজি নানা ভক্তিভাৱে৷

কলিত কীৰ্ত্তনে সি গতি পাৱে৷৷৭৪৷৷

সত্য যুগে যত আছিল প্ৰাণী৷

কলিত জন্মিবো বোলে কৈসানি৷৷

হৰি নাম ঘুষি কলি যুগত৷

নিছয়ে হুইবেক লোক ভকত৷৷৭৫৷৷

দোষৰ নিধি কলি যদি পাপী৷

আছে মহাগুণ আত তথাপি৷৷

কেৱলে কীৰ্ত্তনে সংসাৰ তৰি৷

বন্ধ ছিণ্ডি হোৱৈ আপুনি হৰি৷৷৭৬৷৷

কলিত কীৰ্ত্তনে হোৱৈ ভকত৷

আত পৰে লাভ নাহি লোকত৷৷

আমাৰ বোলে চিত্ত নেদা ঠাৰি৷

একাদশ স্কন্ধে চাৱা বিচাৰি৷৷৭৭৷৷

কলিৰ লোক আতি পাপমতি৷

নসাধৈ আন ধৰ্ম্মে আৰ গতি৷৷

ৰাম নাম যিটো সততে গাৱে৷

সেহিসে হাততে মুকুতি পাৱে৷৷৭৮৷৷

দুষ্ট চিত্তো যদি হৰি সুমৰে৷

তথাপিতো তাৰ পাতক হৰে৷৷

অনিছাতো যেন অগনি পোলে৷

বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ আগমে বোলে৷৷৭৯৷৷

ঘোৰ সংসাৰৰ মুখ্য আষুধি৷

হেন হৰি নাম এৰি বিবুধি৷৷

লভিবে মুকুতি কোন উপায়৷

মিছাতে পণ্ডিত ফুৰে বোলাই৷৷৮০৷৷

নাৰদে কহন্ত মুনিক মাতি৷

আশ্চৰ্য্য আশ্চৰ্য্য দেখিয়ো আতি৷৷

হৰি হেন নাম আছৈ বিয়াপি৷

সংসাৰ তাপত মৰৈ তথাপি৷৷৮১৷৷

হৰি নামে নামে নামে নিশ্চয়৷

মোহোৰ জীৱন নাৰদে কয়৷৷

কলিৰ কালে আউৰ আতপৰ৷

নাহি নাহি নাহি গতি লোকৰ৷৷৮২৷৷

নাৰদে দিলন্ত তিনি কতপা৷

আক নমানিবে কোননো লপা৷৷

নাৰদৰ বাণী শিলৰ ৰেখা৷

বৃহত নাৰদী বিচাৰি দেখা৷৷৮৩৷৷

সমস্ত লোকৰ ধৰ্ম্মক এৰি৷

বিষ্ণুৰ নামক সততে ৰড়ি৷৷

সিজনে যি গতি লভিবে সুখে৷

সমস্ত ধাৰ্ম্মিকে নপাৱৈ দুঃখে৷৷৮৪৷৷

জানিয়া হৰিক সততে স্মৰ৷

ক্ষণেকো নপাসৰিবাহা নৰ৷৷

যত মহাপুণ্য মহাপাতক৷

ই দুয়ো কিঙ্কৰ জানা প্ৰত্যেক৷৷৮৫৷৷

তথাপি যদি চিত্ত নেদা ঠাৰি৷

পদ্মপুৰাণত চায়ো বিচাৰি৷৷

বৃহৎ সহস্ৰ নামত আছে৷

নপাইলে আমাক নিন্দিবা পাছে৷৷৮৬৷৷

কহিলা শুকে পৰমাৰ্থ বাণী৷

মহাভাগৱত শাস্ত্ৰ প্ৰমাণি৷৷

নেৰিবা কীৰ্ত্তন দুষ্টৰ বোলে৷

পৱিত্ৰ কৰা হৰি হৰি বোলে৷৷৮৭৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ও হৰি ৰাম মুৰাৰি৷
কীৰ্ত্তনৰ নিন্দা সৈতে নপাৰি৷৷৮৷৷

পদ: চাণ্ডালে কৰিছে হৰি কীৰ্ত্তন৷

বুলিয়া নিন্দৈ যিটো অজ্ঞজন৷৷

তাক সম্ভাষণ যিজনে কৰৈ৷

আজন্মৰ পুণ্য তেখনে হৰৈ৷৷৮৮৷৷

বিষ্ণুৰ গুণ নাম অলঙ্কৃত৷

অন্ত্যজো যিবা কৰি আছৈ গীত৷৷

তাক নিন্দা কৰৈ যিটো কুমতি৷

পুণ্যক নাশি যাইবে অধোগতি৷৷৮৯৷৷

আমাৰ বোলে পতিয়ন নাই৷

দেখিয়ো সূতসংহিতাক চাই৷

ৰজো গুণে কৰৈ কৰ্ম্মত প্ৰীতি৷

কৰ্ম্মীৰ দম্ভ ভাৱ বাঢ়ৈ আতি৷৷৯০৷৷

কৰে হিংসা ধৰ্ম্ম নোপোজে বোধ৷

নুগুচয় যেন সৰ্পৰ ক্রোধ৷৷

হাসৈ বৈষ্ণৱক যিটো নিষ্খল৷

পাপত সমূলঞ্চে যায় তল৷৷৯১৷৷

স্ত্ৰী ধন জন যৌৱন মদে৷

অন্ধ হোৱৈ বিদ্যা গৰ্ব্বৰ পদে৷৷

বিষ্ণু বৈষ্ণৱক ঝপায়া নিন্দৈ৷

হৰি নামে তাৰ কাণত বিন্ধৈ৷৷৯২৷৷

হৰি ভকতক যিজনে হাঁসৈ৷

নুবুজি বেদৰ অৰ্থ বিনাশৈ৷৷

জগতত বিষ্ণু আছন্ত ব্যাপি৷

শুনিয়া তাক নুবুজয় পাপী৷৷৯৩৷৷

স্ত্ৰী মদ্য মাংস সেৱাৰ কথা৷

কৈয়া মৰে কৰৈ জন্মক বৃথা৷

নুবুজে বেদ অভিপায় গূঢ়৷

কৰ্ম্মক কৰিবে নজানে মূঢ়৷৷৯৪৷৷

মূৰ্খ হুয়া বোলৈ মঞি পণ্ডিত৷

নষ্ট কৰি ফুৰৈ আনৰো চিত্ত৷৷

নিষ্কামে কৰিয়া সকলে কৰ্ম্ম৷

বিষ্ণুত অৰ্পিব সিসৱ ধৰ্ম্ম৷৷৯৫৷৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন তাহাৰ ফল৷

মিছাত নজানি নিন্দৈ নিষ্খল৷৷

আমাৰ বোলে অপ্ৰত্যয় যাহা৷

একাদশ স্কন্ধে বিচাৰি চাহা৷৷৯৬৷৷

বিষ্ণু বৈষ্ণৱৰ নিন্দা শুনিয়া

নুগুচৈ কৰ্ণত আঙ্গুলি দিয়া৷৷

সমস্ত পুণ্য নষ্ট হোৱৈ তাৰ৷

নৰকত পড়ৈ নাহি নিস্তাৰ৷৷৯৭৷৷

বিষ্ণু বৈষ্ণৱক কৰৈ ধিক্কাৰ৷

কাটিবে আণ্টিয়া জিহ্বাক তাৰ৷৷

শাস্তি কৰিবাক যেৱে নপাৰি৷

গুচিৱে কাণত আঙ্গুলি গাৰি৷৷৯৮৷৷

নিন্দা শুনি যদি তৈৰ নুগুচৈ৷

কল্পেক মান নৰকত পচৈ৷৷

যাইবাক যদি নাহি আন থান৷

তথাতে এড়িবে আপুন প্ৰাণ৷৷৯৯৷৷

তেৱেসে হোৱৈ প্ৰায়শ্চিত্ত আতি৷

দক্ষৰ যজ্ঞত কহিলা সতী৷৷

আমাৰ বোলে অপ্ৰত্যয় যাইবা৷

চতুৰ্থ স্কন্ধত বিচাৰি পাইবা৷৷১০০৷৷

যত তপ ধৰ্ম্ম বেদ বেদাঙ্গ৷৷

হৰি নামে কৰে সৱে সুসাঙ্গ৷৷

হেন হৰি নামে নাহি বিশ্বাস৷

কিমতে এৰাইব মৃত্যুৰ ত্ৰাস৷৷১০১৷৷

দ্বাদশ স্কন্ধৰ তত্ত্ব উদ্ধাৰি৷

কহিলন্ত শুকে উপসংহৰি৷৷

জ্ঞানতো কৰ্ম্মতো কৰি সম্প্ৰতি৷

হৰি কীৰ্ত্তনেসে পৰম গতি৷৷১০২৷৷

উৰেষা বাৰাণসী ঠাৱে ঠাৱে৷

কবীৰ গীত শিষ্ট সৱে গাৱে৷৷

তথাপিতো আঁখি ফুটিল তাৰ৷

হৰি কীৰ্ত্তনক কৰৈ ধিক্কাৰ৷৷১০৩৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন কহোঁ সাক্ষাত৷

মূঢ়ৰ বোলত নাহি সঞ্জাত৷৷

বোলোক আসি ভাগৱত চাই৷

তেৱেসে বুজো তাৰ মুনিষাই৷৷১০৪৷৷

পুৰাণ সূৰ্য্য মহাভাগৱত৷

বেদান্তৰো ইটো পৰম তত্ত্ব৷৷

আক নুবুজি ফুৰৈ নিন্দা কৰি৷

তাৰ মুখ দেখি বুলিবা হৰি৷৷১০৫৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি হৰি ৰাম মোৰে৷
মঞি মজিলো সংসাৰ ঘোৰে৷৷৯৷৷

পদ: কীৰ্ত্তন মহিমা শুনা উৎসুকে৷

বাঢ়ৱ স্কন্ধত যি কৈলা শুকে৷৷

সকল ধৰ্ম্মতে কৰি বিশিষ্ট৷

হৰি কীৰ্ত্তনেসে ধৰ্ম্ম গৰিষ্ঠ৷৷১০৬৷৷

অনাদৰি আন ধৰ্ম্ম সম্প্ৰতি৷

দেওঁ উপদেশ হৰি ভকতি৷৷

ব্যাসৰ শুনি চিত্ত শান্ত ভৈল৷

প্ৰথম স্কন্ধত নাৰদে কৈল৷৷১০৭৷৷

সমস্ত বেদক ব্ৰহ্মায়ে আনি৷

বিচাৰিলা তিনিবাৰ প্ৰমাণি৷৷

এহিমানে মাত্ৰ কৰিলা সাৰ৷

হৰি কীৰ্ত্তনেসে তৰৈ সংসাৰ৷৷১০৮৷৷

হেন জানি ৰাজা একান্ত মনে৷

কৰিও যতন হৰি কীৰ্ত্তনে৷৷

ৰাজাত কহন্ত শুকে প্ৰবন্ধে৷

বিচাৰি দেখিও দ্বিতীয় স্কন্ধে৷৷১০৯৷৷

আতি লৱলেশ বিষয় সুখ৷

আকে লাগি ভৈল হৰি বিমুখ৷৷

নকৰে ৰতি হৰি কীৰ্ত্তনত৷

আপুন কৰ্ম্মে সিও ভৈল হত৷৷১১০৷৷

সিটো চণ্ডালক গৰিষ্ঠ মানি৷

যাৰ জিহ্বাগ্ৰে থাকে হৰি বাণী৷৷

সমস্তে তীৰ্থতে কৰিল স্নান৷

কৰিল সৱ তপ হোম দান৷৷১১১৷৷

সেহিসে কুলীন বেদক বুজৈ৷

যাহাৰ মুখত হৰি নাম সিজৈ৷৷

পৰম তত্ত্ব জানি দেৱহুতি৷

তৃতীয় স্কন্ধত কৰিলা স্তুতি৷৷১১২৷৷

নলাগে লীন মুকুতিকো তথা৷

নাহি হৰিপদ পঙ্কজ যথা৷৷

কৰ্ণৰ অমৃত হৰি চৰিত৷

ভকতৰ মুখে শুনিবে নিত৷৷১১৩৷৷

হৰি কথামৃত কণাৰ বাৱে৷

দুনাই আত্মজ্ঞান সুমৰাৱে৷৷

নলাগে বৰ নমাগোহো তাক৷

চতুৰ্থ স্কন্ধত পৃথুৰ বাক৷৷১১৪৷৷

জ্বৰ মৰণৰ সময়ে দুঃখে৷

তযু গুণ নাম নেড়োক মুখে৷৷

মাগন্ত ঋত্বিজে বৰ প্ৰবন্ধে৷

নাভিৰ যজ্ঞত পঞ্চম স্কন্ধে৷৷১১৫৷৷

পঞ্চম মহাপাপী যিটোজন৷

তাৰো প্ৰায়শ্চিত্ত হৰি কীৰ্ত্তন৷৷

তাক লাগি ভৈল হৰিৰ মতি৷

ইটো মোৰ ভৈল ৰাখো সম্প্ৰতি৷৷১১৬৷৷

ব্ৰহ্মবধী গুৰুবধী যতেক৷

পিতৃ-মাতৃবধী পাপী অনেক৷৷

কুকুৰ খায় হেন ম্লেছগণে৷

সিও শুদ্ধ হোৱে হৰি কীৰ্ত্তনে৷৷১১৭৷৷

চাণ্ডালো হৰি নাম লৱে মাত্ৰ৷

কৰিবে উচিত যজ্ঞৰ পাত্ৰ৷৷

পাপৰ আলু উভাৰয় নামে৷

আক তুছ কৰি মৰে কি কামে৷৷১১৮৷৷

নামৰ মহিমা জানি সমূলি৷

জগতৰে মোক্ষ হৈৱেক বুলি৷৷

পূৰ্ব্বত আৰু গোপ্য কৰি থৈলা৷

দেখিয়ো ষষ্ঠ স্কন্ধে শুকে কৈলা৷৷১১৯৷৷

নলাগে দেৱ দ্বিজ ঋষি হুইবে৷

নলাগে সম্ভৃত শাস্ত্ৰ জানিবে৷৷

মিছাতে মৰে আন কৰ্ম্ম কৰি৷

হোৱন্ত ভকতিতে তুষ্ট হৰি৷৷১২০৷৷

যক্ষ ৰক্ষ দৈত্য ব্ৰজৰ বাসী৷

পক্ষী মৃগগণ চণ্ডালো আসি৷৷

একান্তে কৰিয়া হৰি ভকতি৷

মহাসুখে পাৱৈ পৰম গতি৷৷১২১৷৷

সপ্তম স্কন্ধত প্ৰহ্লাদৰ বাণী৷

দেখিয়ো বিচাৰ কৰি প্ৰমাণি৷৷

মূৰ্খৰ কথা সৱে পৰিহৰি৷

সদায়ে ডাকিয়া ঘুষিয়ো হৰি৷৷১২২৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰামেসে জীৱন ৰামেসে প্ৰাণ৷
ৰাম বিনা নাহি বান্ধৱ আন৷৷১০৷৷

পদ: তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ আনো দ্ৰব্য অনেক৷

দেশ কাল পাত্ৰ ছিদ্ৰ যতেক৷৷

পূৰ্ণ নুহি যত যজ্ঞৰ অঙ্গ৷

হৰিনামে কৰে সৱে সুসাঙ্গ৷৷১২৩৷৷

বামনৰ আগে শুক্রৰ বাক৷

অষ্টম স্কন্ধত দেখিয়ো তাক৷৷

ভকত জনেসে মোৰ হৃদয়৷

ময়ো ভকতৰ হিয়া নিছয়৷৷১২৪৷৷

মঞি বিনে ভক্তে নিচিন্তে আন৷

ভকত বিনা মোৰো নাহি ধ্যান৷৷

দুৰ্ব্বাসাৰ আগে কৈলা মুৰাৰি৷

নৱম স্কন্ধত দেখা বিচাৰি৷৷১২৫৷৷

মুকুতি ৰসকো স্ৰৱৈ ভকতি৷

তাক এড়ি কৰৈ জ্ঞানত ৰতি৷৷

দুখ মাত্ৰ পাৱৈ পাছেসে জানৈ৷

কাষ্ঠ পতানক যেহেন বানৈ৷৷১২৬৷৷

ব্ৰজৰ তৃণ হৈবো মহাভাগ৷

পাইবো গোপিকাৰ ৰেণুক লাগ৷৷

যাৰ মিত্ৰ ভৈলা জগত পতি৷

ব্ৰহ্মায়ে কৰিলা কৃষ্ণক তুতি৷৷১২৭৷৷

ব্যভিচাৰী দুষ্টা ব্ৰজ যুৱতী৷৷

তথাপি কৃষ্ণত ভৈলা ভকতি৷৷

জানিলো পাপীয়ো ভজোক মাত্ৰ৷

এতেকে ভৈলা মুকুতিৰ পাত্ৰ৷৷১২৮৷৷

কৃষ্ণৰ কথাত যিটো ৰসিক৷

ব্ৰাহ্মণ জন্ম তাৰ লাগৈ কিক৷৷

স্মৰোক মাত্ৰ হৰি দিনে ৰাতি৷

নবাছৈ ভকতি জাতি অজাতি৷৷১২৯৷৷

নন্দৰ ব্ৰজে যত গোপীজাক৷

সদা বন্দো তান পদধূলাক৷৷

নুগুচৈ হৰি গীত দিনে ৰাতি৷

জগতকে কৰৈ পৱিত্ৰ আতি৷৷১৩০৷৷

উদ্ধৱে বন্দিলা গোপীৰ ধূলি৷

আৱে মূঢ়জনে নিন্দে কি বুলি৷৷

শৰীৰ শৱক মই বোলে চিত্তে৷

মমত কৰৈ পুত্ৰ ভাৰ্য্যা বিত্তে৷৷১৩১৷৷

তীৰ্থ বুলি কৰৈ জলত শুদ্ধি৷

প্ৰতিমাত কৰৈ দেৱতা বুদ্ধি৷৷

বৈষ্ণৱত নাই ইসৱ মতি৷

গৰুতো অধম কৃষ্ণ বদতি৷৷১৩২৷৷

একান্তে মৰৈ কৰ্ম্ম মাত্ৰ কৰি৷

হৃদয়ে থাকিয়া বিদূৰ হৰি৷৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন যাৰ অভ্যাস৷

নছাড়ন্ত হৰি তাহাৰ পাশ৷৷১৩৩৷৷

মিছা তৰ্কবাদে ভৈলোঁ আন্ধাৰ৷

নপাওঁ জ্ঞান পন্থ কৰি বিচাৰ৷৷

মাধৱ বামন গোৱিন্দ বুলি৷

কৈসানি মুকুত হৈবো সমূলি৷৷১৩৪৷৷

দশম স্কন্ধত বেদৰ স্তুতি৷

আক নমানিবে কোন যুগুতি৷৷

পাষণ্ডেষে নিন্দৈ বেদৰ বাণী৷

তাৰ সম্ভাষণ এড়িবা জানি৷৷১৩৫৷৷

কৰ্ম্ম তপ জ্ঞানে সাধে যি গতি৷

দানে বা সন্ন্যাসে পাৱৈ সম্প্ৰতি৷৷

ভকতে সুখে বসি পাৱৈ তাক৷

উদ্ধৱৰ আগে কৃষ্ণৰ বাক৷৷১৩৬৷৷

পৰম অহিংসা ধৰ্ম্ম সন্ন্যাসে৷

নপাৱে যি মোক জ্ঞান অভ্যাসে৷৷

ভকতেসে কৰৈ আমাক বশ্য৷

কহিলো উদ্ধৱ ইটো ৰহস্য৷৷১৩৭৷৷

গৰু গোপিকা পশু বৃক্ষবন৷

নাহি জন্মান্তৰে কিছু সাধন৷৷

এহি জন্মে মাত্ৰ কৰি ভকতি৷

পাইলেক সকলে মোহোৰ গতি৷৷১৩৮৷৷

অশুদ্ধ মনৰ কৰ্ম্মসকল৷

স্ৰৱে যেন আৱাঁ ঘটৰ জল৷৷

কৃষ্ণৰ বাক্য পাষাণৰ ৰেখা৷

একাদশ স্কন্ধে বিচাৰি দেখা৷৷১৩৯৷৷

বোলন্ত শুকে কিনো ভৈল খেদ৷

পাষণ্ডে কৰিবে বুদ্ধিক ভেদ৷৷

কলিত হৰিৰ কীৰ্ত্তন এড়ি৷

ফুৰিবে লোকে আন কৰ্ম্ম কৰি৷৷১৪০৷৷

পাইবেক শ্ৰম তপ ব্ৰত কৰি৷

একান্তে যিটো নুসুমৰৈ হৰি৷৷

জ্ঞানতো কৰ্ম্মতো কৰিয়া নৰ৷

হৰি কীৰ্ত্তনত কৰা আদৰ৷৷১৪১৷৷

দ্বাদশ স্কন্ধত এহিসে কৈলা৷

তথাপি মূঢ়ৰ বোধ নভৈলা৷৷

কৰৈ উপালম্ভ হৰি কীৰ্ত্তনে৷

আত্মঘাত কৰি মৰৈ আপুনে৷৷১৪২৷৷

বিষ্ণু ভকতক দেখিয়া হাঁসে৷

আপুনিয়ো নষ্ট আনকো নাশে৷৷

কীৰ্ত্তন শুনিয়া সম্যকে মৰে৷

জানিবা নিতে মহাপাপ কৰে৷৷১৪৩৷৷

হৰি ধ্বনি শুনি বিহ্বল হুই৷

হিয়াত তাৰ লাগে যেন জুই৷৷

সমস্ত শাস্ত্ৰত কৰিয়া সাৰ৷

পাষণ্ড-মৰ্দ্দন নাম ইহাৰ৷৷১৪৪৷৷

এহিসে মৰ্দ্দিবে পাষণ্ড মতি৷

জানিবা কলিত নামেসে গতি৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷১৪৫৷৷

পাষণ্ড মৰ্দ্দন সমাপ্ত

চতুৰ্থ খণ্ড
ধ্যান বৰ্ণন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি গোপাল কৃপাল স্বামি৷
মজিলো ভৱ জলধিত আমি৷৷১১৷৷

পদ: এক মনে শুনা হৰিৰ ধ্যান৷

বৈকুণ্ঠ নামে আছে মহাথান৷৷

শাৰী শাৰী ৰঞ্জে বিমানচয়৷

বৈদূৰ্য্য হীৰা মৰকতময়৷৷১৪৬৷৷

চন্দ্ৰ সূৰ্য্য যেন প্ৰকাশে আতি৷

নজানি যাত পশি দিন ৰাতি৷৷

চাৰু সৰোবৰ নিৰ্ম্মল জল৷

সুগন্ধি পদ্ম শোভে উতপল৷৷১৪৭৷৷

আছৈ ৰাজহংস সমূহে ৰঞ্জি৷

লীলায়ে মৃণাল ভুঞ্জৈ উভঞ্জি৷৷

পাৰে পাৰিজাত মলয়া বাৱ৷

চটকে ত্যজে সুললিত ৰাৱ৷৷১৪৮৷৷

ভ্ৰমৰগণে গাৱৈ হৰি গীত৷

বৈষ্ণৱগণ শুনি আনন্দিত৷৷

হেন বৈকুণ্ঠৰ মাজত পাছে৷

উছিত ৰত্ন মন্দিৰেক আছে৷৷১৪৯৷৷

বৈদূৰ্য্য স্তম্ভ স্ফটিকৰ বাৰ৷

মাণিক্য কপাট হীৰাৰ দ্বাৰ৷৷

কাটিলা জিঞ্জিৰি সুৱৰ্ণাৱলী৷

বিচিত্ৰ মণি মৰকত স্থলী৷৷১৫০৷৷

পদ্মৰাগ ৰত্নে লগাইলা চৌতি৷

কোটি সূৰ্য্য যেন গৃহৰ জৌতি৷৷

বিচিত্ৰ চন্দ্ৰাতপ আছে টানি৷

আঁৰিলা মুৰাৰি মুকুতা মণি৷৷১৫১৷৷

হেন মন্দিৰে ৰত্ন সিংহাসনে৷

আছন্ত বসি প্ৰভু নাৰায়ণে৷৷

চৌপাশে সেৱে পাৰিষদ যত৷

মৌক্তিক ছত্ৰ ধৰি ওপৰত৷৷১৫২৷৷

ধৱল চামৰে দুপাশে বিঞ্চৈ৷৷

সঘনে সুৰভি কুসুম সিঞ্চৈ৷৷

চৰণে অনেক ভকতি ভাৱে৷

উপাসন্ত লক্ষ্মী জগত মাৱে৷৷১৫৩৷৷

চৈতন্যময় শুদ্ধ ৰূপ ধৰি৷

পৰম আনন্দে আছন্ত হৰি৷৷

আতি চমৎকাৰ ৰূপ বিপুল৷

কন্দৰ্প কোটি যাক নোহে তুল৷৷১৫৪৷৷

কোটি ইন্দু সম আছৈ প্ৰকাশি৷

স্মৰণে দহৱৈ পাতক ৰাশি৷

ভকতৰ বন্ধু জগত বাপ৷

বোলা হৰি হৰি হৰোক পাপ৷৷১৫৫৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৰুণা সিন্ধু ভকত বন্ধু৷
ৰূপে তুল নোহে কোটি ইন্দু৷৷১২৷৷

পদ: স্থিৰ বুদ্ধি কৰি ভকতজনে৷
প্ৰত্যেক অঙ্গক চিন্তিবে মনে৷৷

চৰণ পদ্ম দেখি সুখী হুই৷

অৰুণ আতি পদতল দুই৷৷১৫৬৷৷

অঙ্কুশ পদ্ম ধ্বজ বজ্ৰ যৱ৷

দেখি চিহ্ন তাতে মিলৈ উৎসৱ৷৷

চৰণ পঙ্কজ আছে প্ৰকাশি৷

আঙ্গুলি পান্তি তাৰ ভৈল পাসি৷৷১৫৭৷৷

দেখিয়া ৰত্নৰ পাকৰি নয়৷

প্ৰকাশৈ তাতে নখচন্দ্ৰচয়৷৷

ৰতনে উজ্জল উঝণ্টি যত৷

নূপুৰ প্ৰকাশৈ পাদপৃষ্ঠত৷৷১৫৮৷৷

ৰত্নৰ হোড়ৰ জ্বলে জন্দ্ৰাত৷

উৰু কৰিকৰ সম সাক্ষাত৷৷

কটিত প্ৰকাশৈ বসন পীত৷

বান্ধিছা মেখলা ৰত্নে ৰঞ্জিত৷৷১৫৯৷৷

নাভি সৰোৰুহ ৰুচিৰ কান্তি৷

হৃদয়ে প্ৰকাশৈ শ্ৰীবৎস পান্তি৷৷

উৰঃস্থলে লক্ষ্মী দিলন্ত দেখা৷

কষটিত যেন সোণাৰ ৰেখা৷৷১৬০৷৷

পীত বস্ত্ৰে শোভৈ শ্যামল কায়৷

তড়িত-জড়িত জলদ প্ৰায়৷

বহল হৃদয়ে মুকুতা হাৰ৷

প্ৰকাশৈ জিলিমিলি পেচন্দাৰ৷৷১৬১৷৷

চিকিমিকি কৰৈ ৰত্ন উজ্জলা২৪৷

আপাদলম্বী গলে বনমালা৷৷

তাহাৰ মধুগন্ধে হুয়া ভোল৷

বেঢ়িয়া মধুকৰে কৰে ৰোল৷৷১৬২৷৷

চাৰু চতুৰ্ভুজ শোভে সুঠান৷

ললিত বলিত নীল মোলান৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণ বলয়া তাতে৷

প্ৰকাশৈ নৱ কিশলয় হাতে৷৷১৬৩৷৷

ৰত্নৰ শলাকা আঙ্গুলি পান্তি৷

আঙ্গুষ্ঠীচয় তাতে কৰে কান্তি৷৷

অৰুণ নখ চন্দ্ৰমাৰ শাৰী৷

শঙ্খ চক্র গদা পঙ্কজধাৰী৷৷১৬৪৷৷

গলত গলপতা সাতসৰি৷

উড়ৈ নৱগুণ পীত উত্তৰী৷৷

শ্যামল শৰীৰে শোভৈ অধিক৷

ময়ূৰ পুছ যেন চিকমিক৷৷১৬৫৷৷

কম্বুকণ্ঠে শোভৈ কৌস্তুভ মণি৷

প্ৰভাতে উদিত আদিত্য যেনি৷৷

পূৰ্ণচন্দ্ৰ ৰুচি মুখমণ্ডল৷

কৰ্ণত মকৰ দোলে কুণ্ডল৷৷১৬৬৷৷

তাৰ ৰশ্মি জ্বলৈ গণ্ড পাণ্ডুৰ৷

ৰুচিৰ চিবুক চাৰু অধৰ৷৷

প্ৰৱাল ৰত্নে যেন কৰৈ কান্তি৷

সুন্দৰ দন্ত মুকুতাৰ পান্তি৷৷১৬৭৷৷

সদায় নুগুছৈ ঈষত হাস৷

নাসা তিলফুল সম প্ৰকাশ৷৷

অৰুণ লোচন পঙ্কজ পাশি৷

ধনু সম আছৈ ভ্ৰূৱ প্ৰকাশি৷৷১৬৮৷৷

ৰত্নময় কৰৈ তিলকে কান্তি৷

কপালে লম্বিত অলকা পান্তি৷৷

ৰঞ্জৈ শিৰে ৰত্নময় মুকুট৷

চূড়ামণি ৰত্নে প্ৰকাশৈ জুট৷৷১৬৯৷৷

তাৰ মাজে ৰত্ন পঙ্গজ মালা৷

উজ্জল মুখ লাগি তাৰ জ্বালা৷৷

হেন মনোহৰ ৰূপ নিৰেখি৷

থাকিব সমস্ত অঙ্গক দেখি৷৷১৭০৷৷

মস্তকৰ পৰা পাদ পৰ্য্যন্তে৷

নমাইব মনক দুনাই দেখন্তে৷৷

ধ্বজ বজ্ৰ পদ্ম অঙ্কুশ যৱে৷

প্ৰদক্ষিণে নমি পৰিব পাৱে৷৷১৭১৷৷

এতেকে হুইবেক পৰম সিদ্ধি৷

হৰিসে জানা জগতৰ নিধি৷৷

হেলায়ে সংসাৰ তৰিবা পুনু৷

নকৰা বিফল মনুষ্য তনু৷৷১৭২৷৷

দৃঢ় কৰি ধৰা হৰিৰ পাৱ৷

পাপ সাগৰত এহিসে নাৱ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত জনে৷৷১৭৩৷৷

ধ্যান বৰ্ণন সমাপ্ত

পঞ্চম খণ্ড
অজামিল উপাখ্যান

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় জগন্নাথ অনাথ বন্ধু
মাধৱ মুকুন্দ ৰাম৷৷১৩৷৷

পদ: হৰিৰ নামৰ শুনিয়ো মহিমা

সাৱধান কৰি চিত্ত৷

অজামিল নামে আছিল ব্ৰাহ্মণ

বেশ্যাত ভৈলা পতিত৷৷

বিপ্ৰৰ ঔৰসে বেশ্যাৰ গৰ্ভত

দশ পুত্ৰ জাত ভৈল৷

আতি দয়াতৰে কনিষ্ঠ পুত্ৰৰ

নাৰায়ণ নাম থৈল৷৷১৭৪৷৷

জাতি কুল ক্রিয়া সমস্তে তেজিল

মিলিল কৰ্ম্ম বিপাক৷

পোষন্তে পুত্ৰ ভাৰ্য্যাক৷৷

অনেক অধৰ্ম্ম কৰন্তে বিপ্ৰৰ

আয়ু ভৈল সমাপত৷

ভয়ঙ্কৰ তিনি গোটা যমদূত

আগে ভৈল উপগত৷৷১৭৫৷৷

হাতে পাশজৰী চক্ষু টেৰ কৰি

থূলন্তৰ তাৰ জাঙ্গ৷

কৃষ্ণবৰ্ণ কায় দেখি ধাতু যায়

হাতত লোহাৰ ডাঙ্গ৷৷

ব্ৰাহ্মণক ধৰি জীৱ বাজ কৰি

বান্ধিলেক হাত তুলি৷

ভয়ে অজামিলে পুত্ৰক ডাকিল

আইস নাৰায়ণ বুলি৷৷১৭৬৷৷

মৰন্তে বিপ্ৰৰ মুখত শুনিয়া

হৰিৰ কীৰ্ত্তন বাণী৷

প্ৰভুনাম লৱৈ বুলি খেদি আইল

বিষ্ণুদূত চাৰি প্ৰাণী৷৷

যমৰ দূতক খেদায়া বিপ্ৰৰ

কাটিল বান্ধ হাতৰ৷

কোন তোম্ৰাসৱ বুলিয়া সোধয়

ডৰিয়া যম কিঙ্কৰ৷৷১৭৭৷৷

সৱাৰো সুন্দৰ শ্যাম কলেৱৰ

পীত বস্ত্ৰে আতি ৰঞ্জৈ৷

চাৰিৰো প্ৰসন্ন বদন মণ্ডলে

পূৰ্ণ চন্দ্ৰমাকো গঞ্জৈ৷৷

পদ্মপত্ৰ সম আয়ত লোচন

ভ্ৰূৱযুগে কৰৈ কান্তি৷

নাসা তিল ফুল অধৰ ৰাতুল

দশন মুকুতা পান্তি৷৷১৭৮৷৷

শিৰত ৰত্নৰ কিৰীটি কৰ্ণত

মকৰ কুণ্ডল জ্বলে৷

চাৰিৰো আজানু লম্বিত পদ্মৰ

মালা শোভা কৰৈ গলে৷৷

হিয়াত বিচিত্ৰ ৰত্ন বিৰচিত

গজমুকুতাৰ হাৰ৷

চাৰু চতুৰ্ভুজ কেয়ূৰ কঙ্কণে

কৰৈ আতি জাতিষ্কাৰ৷৷১৭৯৷৷

শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম শাৰ্ঙ্গ ধনু

সৱে ধৰি আছা হাতে৷

ৰত্নৰ মেখলা কটি মাজে জ্বলৈ

সোণাৰ কিঙ্কিণী তাতে৷৷

কৰিকৰ সম উৰু নিৰুপম

পাৱ নৱ পদ্মকোষ৷

সমান বয়স চাৰিৰো দেখন্তে

মনত মিলৈ সন্তোষ৷৷১৮০৷৷

সূৰ্য্য সম সৱে জ্বলন্তে আছাহা

সমস্ত দিশ প্ৰকাশি৷

মহাপাপী ইটো বিপ্ৰক নেহন্তে

কিসক বাধিলা আসি৷৷

হেন শুনি হাসি চাৰি বিষ্ণুদূতে

দিলন্ত পাছে উত্তৰ৷

কোন পাপ পুণ্য একো নজানস

শুনৰে যম কিঙ্কৰ৷৷১৮১৷৷

মৰিবাৰ বেলা ইটো অজামিলে

নাৰায়ণ নাম লৈল৷

কোটি জনমৰ যত মহাপাপ

তাৰো প্ৰায়শ্চিত্ত ভৈল৷৷

ব্ৰহ্মবধ পিতৃ বধ সুৰাপান

অগম্যাগমন কৰৈ৷

গৰু তিৰী মাৰৈ সুৱৰ্ণক হৰৈ

মিত্ৰৰ দ্ৰোহ আচৰৈ৷৷১৮২৷৷

সংসাৰত যত আনো অসংখ্যাত

আছৈ মহা পাপীগণ৷

সৱাৰো এহিসে মুখ্য প্ৰায়শ্চিত্ত

হৰিৰ নাম কীৰ্ত্তন৷৷

মাধৱৰো মতি হোৱৈ তাক প্ৰতি

যি ফুৰৈ নাম সুমৰি৷

ইটো মোৰ দাস নছাড়ন্ত পাশ

ৰাখিয়া ফুৰন্ত হৰি৷৷১৮৩৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: তাৰিয়া নিয়োক নাথ নাৰায়ণ
চৰণে শৰণ লৈলোঁ৷৷১৪৷৷

পদ: হৰিৰ কীৰ্ত্তনে মহা পাতকক

যিমতে কৰৈ নিৰ্য্যাণ৷

আন প্ৰায়শ্চিত্তে পৱিত্ৰ কৰিবে

নৱাৰৈ তাৰ সমান৷৷

যিটো পাতকৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰৈ

দুনাই তাতে মন মজৈ৷

চিত্তৰ শোধন হৰিৰ কীৰ্ত্তন

পাপৰ আলু উভঞ্জৈ৷৷১৮৪৷৷

পুত্ৰ নাম ধৰি উপহাস্য কৰি

হেলাতো যি বোলৈ হৰি৷

তাহাৰো সমস্ত পাতক দহৱৈ

জানা আক নিষ্ঠ কৰি৷৷

পৰৈ বা পিছলৈ সৰ্পে বা দংশৱৈ

জ্বৰে তাপে পীড়া কৰৈ৷

এতেকতে যদি হৰি নাম লৱৈ

যম যাতনাতো তৰৈ৷৷১৮৫৷৷

হৰিনামে সৱ পাতক দহৱৈ

জ্ঞানে বা অজ্ঞানে বোলৈ৷

যেন হুতাশনে শুকান কাষ্ঠক

আতি অপ্ৰয়াসে পোলৈ৷৷

প্ৰমাদত থাকি যিটো হৰি বোলৈ

সিও সৱ দুখ তৰৈ৷

যেন মহৌষধি নজানি ভুঞ্জিলে

তাৰো গৰ্ভৰোগ হৰৈ৷৷১৮৬৷৷

প্ৰভুৰ নামৰ অনন্ত মহিমা

কতেক কহিবো আমি৷

হেন হৰিনাম লৈলেও বান্ধস

কিনো তোৰা অধোগামী৷৷

ব্ৰাহ্মণক এৰি প্ৰাণ ৰক্ষা কৰি

সত্বৰে ঐৰ অন্তৰ৷

শুনি দূতচয় হুয়া মহাভয়

পশিল যম নগৰ৷৷১৮৭৷৷

নাৰায়ণ নাম বুলিবাৰ পদে

নিস্তৰিল অজামিল৷

বিষ্ণুক চিন্তিয়া চতুৰ্ভুজ ৰূপে

বৈকুণ্ঠত আৰোহিল৷৷

পাছে দূতগণে যমৰ আগত

দুঃখ সাক্ষী দেয় কান্দি৷

কৈৰ চাৰি সিদ্ধে কাঢ়িয়া নিলেক

পাপীক আনন্তে বান্ধি৷৷১৮৮৷৷

সিটো অজামিলে বুলিলেক মাত্ৰ

আইস পুত্ৰ নাৰায়ণ৷

এতেকতে আসি কাঢ়িয়া লৈলেক

তযু আজ্ঞা কৰি ছন্ন৷৷

আমাসাৰ পৰা কাঢ়িয়া লৈবেক

কৈত অধিকাৰী আছে৷

হেন শুনি যমে বিষ্ণুক স্মৰিয়া

দূতক মাতিলা পাছে৷৷১৮৯৷৷

শুনা দূতগণ প্ৰভু নাৰায়ণ

আছন্ত জগত স্বামী৷

তাহান আজ্ঞাক শিৰত ধৰিয়া

প্ৰজাক নিয়মো আমি৷৷

তানে দূতচয় সদায়ে ভ্ৰময়

বৈষ্ণৱক ৰক্ষা কৰি৷

মাধৱৰ বেশ ভূষণে ভূষিত

হাতে চাৰি অস্ত্ৰ ধৰি৷৷১৯০৷৷

দেৱ ঋষি নৰ সিদ্ধ বিদ্যাধৰ

গন্ধৰ্ব্ব চাৰণগণে৷

হৰিৰ নামৰ গুপ্ত মহিমাক

তেসম্বো কেহো নজানে৷৷

ব্ৰহ্মা মনু হৰ কপিল কুমাৰ

শুক ভীষ্ম বলিৰায়৷

প্ৰহ্লাদ নাৰদ জনক আমিসি

বাহজন সমুদায়৷৷১৯১৷৷

পৰম গুপুত হৰিনাম ধৰ্ম্ম

জানি আছো শুদ্ধভাৱে৷

যাক আচৰিলে থাৱতে বসিয়া

দুৰ্ল্লভ মুকুতি পাৱে৷৷

হৰিত ভকতি কৰে সৰ্ব্বদায়

কৰিয়া কীৰ্ত্তন কৰ্ম্ম৷

মনুষ্য লোকত এহিমানে মাত্ৰ

পুৰুষৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম্ম৷৷১৯২৷৷

হৰিনাম ধৰ্ম্ম স্মৰণ মহিমা

দেখিয়ো দূত সম্প্ৰতি৷

পাপী অজামিলে নাৰায়ণ বুলি

পাইলে কেন সদ্‌গতি৷৷

হেন বিমৰিষি যিটো জ্ঞানীগণে

ফুৰৈ হৰিনাম গাই৷

কুল উদ্ধাৰিল আপুনো তৰিল

এৰাইল আহ্মাৰ দায়৷৷১৯৩৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি বোল হৰি বোল আহে লোকাই
হৰি বিনে নাই গতি৷৷১৫৷৷

পদ: হৰিৰ চৰণ চিন্তিয়া বেড়াৱৈ

হৰিনাম লৱৈ ডাকি৷

সিদ্ধ মুনিগণে তাৰ যশ গাৱৈ

প্ৰশংসে স্বৰ্গত থাকি৷

মাধৱৰ আসি কৌমুদকী গদা

ৰক্ষা কৰি ফুৰৈ তাক৷

তাহাৰ ওচৰ নচাপিবি কেহো

দূতগণ মোৰ হাক৷৷১৯৪৷৷

বৈষ্ণৱক দেখি আন্তৰি পলাইবি

ভয়ে চপৰাইবি মুণ্ড৷

নুহি মাধৱৰ গদাৰ কোবত

হুইবেক হাড় খুখুণ্ড৷৷

কীৰ্ত্তনৰ ধ্বনি যি থানত শুনি

তাৰ নচাপিবি পাশ৷

বিষ্ণু দূতচয় তথাতে থাকয়

কৰিবেক সৰ্ব্বনাশ৷৷১৯৫৷৷

যাহাৰ জিহ্বায়ে নোবোলৈ বিষ্ণুৰ

গুণ নাম সৰ্ব্বক্ষণ৷

যি জনৰ মনে হৃদয় পদ্মত

নিচিন্তৈ কৃষ্ণ চৰণ৷৷

যি জনৰ শিৰে নকৰৈ প্ৰণাম

কৃষ্ণৰ পদ কমলে৷

তাত মোৰ দায় নেৰিবি সদায়

বান্ধি আন হাতে গলে৷৷১৯৬৷৷

হৰি চৰণত সদায় বিমুখ

নুশুনৈ কৃষ্ণৰ কথা৷

মাধৱৰ একো কৃত্য নকৰয়

শ্ৰম কৰি ফুৰৈ বৃথা৷৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন নকৰি থাকয়

আনসে কথা চোবাই৷

সিটো পাপীষ্ঠক ঝাণ্টে বান্ধি আন

লোহাৰ ডাঙ্গে কোবাই৷৷১৯৭৷৷

নৰকৰ পথ ইটো গৃহবাস

আতেসে যাহাৰ ৰতি৷

ভাৰ্য্যাক পুত্ৰক পুষিবে যতনে

এড়ৈ ত্ৰিজগত পতি৷৷

বিষ্ণুৰ চৰণ নিচিন্তি সদায়ে

ধনকেসে কৰৈ ধ্যান৷

সিটো পাতকীক সুধিবে নলাগে

যাতনাক লাগি আন৷৷১৯৮৷৷

কৃষ্ণকথা এড়ি সাতে পাঞ্চে বেঢ়ি

আন কথা কই থাকে৷

অমৃতক এড়ি যেন বিষ্ঠা ভুঞ্জৈ

গাঁড়িশুকৰৰ জাকে৷৷

সিটো পাপীসৱ দৈৱে ভৈল হত

চিন্তে অপুনাৰ মাৰ৷

উপজি মৰিবে যাতনা ভুঞ্জিবে

নাহিকে তাৰ নিস্তাৰ৷৷১৯৯৷৷

বিষ্ণুৰ নামৰ মহিমা শুনিয়া

দূতগণ গৈল ডৰি৷

হৰি ভকতক দেখিবাক প্ৰতি

ডৰায় সেহি দিন ধৰি৷৷

শুক নিগদতি শুনা কুৰুপতি

কহিলো পৰম সাৰ৷

হৰিনাম বিনা পাপ সাগৰত

কাহাৰো নাহি নিস্তাৰ৷৷২০০৷৷

মহা যোগীজনো ব্ৰহ্ম চিন্তে যদি

হৰিৰ নাম নলৱৈ৷

সিয়ো ভ্ৰষ্ট হুয়া সংসাৰত পৰৈ

চাৰি বেদে হেন কৱৈ৷৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম যিটো অভিলাষে

যি চাৱৈ মোক্ষৰ পথ৷

সিও হৰি নাম কীৰ্ত্তন কৰিয়া

পাৱৈ সৱ মনোৰথ৷৷২০১৷৷

নামৰ মহিমা নজানি ঋষিয়ে

আন প্ৰায়শ্চিত্ত বিহৈ৷

মৃত সঞ্জীৱনী নজানিয়া বৈদ্যে

আন ঔষধক দিয়ৈ৷৷

জগতৰে মোক্ষ হৈবেক বুলিয়া

জানিয়া যিটো নকৱৈ৷

সংসাৰ দুৰ্ল্লভ হেন হৰিনাম

হেলাতে কতো নলৱৈ৷৷২০২৷৷

হৰিৰ নামৰ গোপ্য মহিমাক

পূৰ্ব্বত অগস্তি ঋষি৷

মলয় গিৰিত বিষ্ণুক অৰ্চন্তে

কহিলা মোত হৰিষি৷৷

নাহি কাল দেশ নিয়ম ইহাত

অশৌচতো নাহি দোষ৷

শয়নে ভোজনে সদা হৰি বোলা

এড়িয়া আন আক্রোশ৷৷২০৩৷৷

হৰি হেন ইটো দুগুটি অক্ষৰ

জিহ্বা অগ্ৰে থাকৈ যাৰ৷

গঙ্গা গয়া কাশী প্ৰয়াগ সেতুক

যাইবাক নলাগৈ তাৰ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণিল শঙ্কৰে

এড়া সৱে আন কাম৷

আলজাল এড়ি পাপক সংহৰি

ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷২০৪৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় নিৰঞ্জন পাতক ভঞ্জন
মাধৱ মুকুন্দ ৰাম৷৷১৬৷৷

পদ: পৰম মঙ্গল হৰিনাম ধৰ্ম্ম

যাহাৰ থাকৈ মুখত৷

তাৰ তেতিক্ষণে ভষ্ম হুয়া যায়

মহাপাপ কোটি শত৷৷

তাৱদেকে মহা পাতক হস্তীৰ

থাকৈ মহা গৰ্ব্বমদ৷

যাৱে ৰামনাম প্ৰমত্ত সিংহৰ

নুশুনৈ ধ্বনি শবদ৷৷২০৫৷৷

ৰাম হেন ইটো দুগুটি অক্ষৰ

সদায়ে আদৰি গাৱৈ৷

সংসাৰ সাগৰ তৰি সিটো নৰে

দুৰ্ল্লভ মোক্ষক পাৱৈ৷৷

হুইবে মলমতি লোকৰ নিচয়

গুচিবে সৱে আচাৰ৷

কলিযুগে আৰ অন্যত্ৰ ধৰ্ম্মত

কাৰো নাহি অধিকাৰ৷৷২০৬৷৷

আন ধৰ্ম্ম এড়ি হৰিনাম স্মৰি

সুখে পাৱৈ যেন গতি৷

অনেক প্ৰবন্ধে সমস্ত ধাৰ্ম্মিকে

নপাৱৈ তাক সম্প্ৰতি৷৷

সদায় বিষ্ণুক স্মৰিবে ক্ষণিকো

নপাসৰিবাহা নৰ৷

যত মহাপাপ যত মহাপুণ্য

ই দুইৰ সৱে কিঙ্কৰ৷৷২০৭৷৷

দোষৰ নিদান কলিযুগ আত

এক মহাগুণ আছে৷

কেৱলে কীৰ্ত্তনে সংসাৰৰ বন্ধ

এড়াই মোক্ষ পাৱৈ পাছে৷৷

হৰিৰ নামেসে নামেসে নামেসে

জীৱন আৱে আহ্মাৰ৷

কলিযুগে আন গতি নাই নাই

নাই জানা সাৰে সাৰ৷৷২০৮৷৷

আউৰ বেদাগম বিস্তৰ শাস্ত্ৰত

নাহি কিছু প্ৰয়োজন৷

ধৰ্ম্মক আশায়ে অনেক তীৰ্থক

কি কাৰ্য্যে কৰা গমন৷৷

যদি অভিলাষ কৰা সৰ্ব্বজন

আপুনি মোক্ষ কাৰণ৷

গোৱিন্দ গোৱিন্দ বুলিয়া বেকতে

কৰিয়ো হৰিকীৰ্ত্তন৷৷২০৯৷৷

ইটো হৰিনামে লোকৰ যতেক

পাতক নিৰ্য্যাণ কৰে৷

ততেক পাতক প্ৰবন্ধে কৰিবে

নৱাৰৈ পাতকী নৰে৷৷

ব্ৰহ্মচাৰী গৃহ- বাসী বনবাসী

সন্ন্যাসী যতেক যতি৷

হৰিৰ কীৰ্ত্তন এড়ি কেহো নৰে

নপাৱৈ পৰম গতি৷৷২১০৷৷

সূৰ্য্যগ্ৰহণত এক কোটি ধেনু

ব্ৰাহ্মণক দেয় দান৷

প্ৰয়াগ গঙ্গাৰ জলত নিৱাস

কৰৈ দশ কল্পমান৷৷

অযুতেক যজ্ঞ কৰৈ মেৰু সম

সুৱৰ্ণক দেয় দান৷

এক শত ভাগ গোৱিন্দ নামৰ

ৰেণুকো নুহি সমান৷৷২১১৷৷

হৰি হেন ইটো দুগুটি অক্ষৰ

উচৰিলে একবাৰ৷

মোক্ষৰ পথক যাইবাক লাগিয়া

সিও ভৈল কাছপাৰ৷৷

হৰিৰ নামৰ অনন্ত মহিমা

কহিবে কাৰ শকতি৷

যদি চাৰি মুখে ব্ৰহ্মায়ো কহন্ত

তভো নুহি সমাপতি৷৷২১২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণিল শঙ্কৰে

শুনিয়োক সৰ্ব্বজন৷

হেন জানি আন আলজাল এড়ি

কৰিয়ো হৰিকীৰ্ত্তন৷৷

কোন দিন ইটো শৰীৰ পৰয়

কেতিক্ষণে নেয় যম৷

আউৰ কি সেন্থৰে ভাৰত ভূমিত

হুইবাহা মনুষ্য জন্ম৷৷২১৩৷৷

কোটি কোটি জন্ম অন্তৰে যাহাৰ

আছে মহা পুণ্যৰাশি৷

সি সি কদাচিত মনুষ্য হোৱয়

ভাৰত ভূমিত আসি৷৷

দেৱৰো দুৰ্ল্লভ ইহেন জন্মক

ব্যৰ্থ কৰা কোন কামে৷

গৃহতে থাকিয়া হৰিক স্মৰিয়া

মোক্ষ সাধা হৰিনামে৷৷২১৪৷৷

কোটি এক ৰাজ- সূয় অশ্বমেধ

যজ্ঞ আক নুহি সৰি৷

হেন হৰিনাম নলৈয়া হেলাত

মৰৈ আত্মঘাত কৰি৷৷

হেন বেদবাণী তত্ত্বহেন জানি

আসনতে সুখে থাকি৷

আপুনাকো তাৰা পুৰুষ উদ্ধাৰা

হৰি হৰি বোলা ডাকি৷৷২১৫৷৷

অজামিল উপাখ্যান সমাপ্ত

ষষ্ঠ খণ্ড
প্ৰহ্লাদ চৰিত

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম মুৰাৰি প্ৰভু ৰঘুনাথ৷
কৃষ্ণক প্ৰণামো দমায়া মাথ৷৷১৭৷৷

পদ: বোলন্ত শুকে শুনা পৰীক্ষিত৷

ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ কহো চৰিত৷৷

যুধিষ্ঠিৰ আগে নাৰদে কৈলা৷

শুনিয়ো প্ৰহ্লাদৰ যেন ভৈলা৷৷২১৬৷৷

ব্ৰহ্মাৰ মানস চাৰি তনয়৷

ভ্ৰমন্ত আকাশে আনন্দময়৷৷

পাঞ্চ বৰিষীয়া শিশু সঙ্কাশ৷

নাহিকে বস্ত্ৰ সৱে দিগৱাস৷৷২১৭৷৷

আনন্দে লোকক চাহন্তে ফুৰি৷

দিনেক দেখিলা বৈকুণ্ঠপুৰী৷৷

আতি আনন্দিত বিষ্ণুৰ স্থানে৷

সৱে চতুৰ্ভুজ পুৰুষ মানে৷৷২১৮৷৷

যতেক ৰমণী লক্ষ্মী প্ৰত্যেক৷

কল্পতৰু সম বৃক্ষ যতেক৷৷

বৈতালিকগণ পৰম ৰঙ্গে৷

হাতত তাল নাৰীগণ সঙ্গে৷৷২১৯৷৷

গাৱন্ত কৃষ্ণৰ গুণ চৰিত৷

আনন্দতে দ্ৰৱে সৱাৰো চিত্ত৷৷

সুগন্ধি বায়ুক কৰৈ ধিক্কাৰ৷

সিবেলা মনক মোহৈ আহ্মাৰ৷৷২২০৷৷

ভ্ৰমৰ ৰাজে গাৱৈ হৰিগীত৷

যতেক পক্ষী তাতে দেয় চিত্ত৷৷

নকৰে আৰাৱ থাকৈ নিচুকি৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন শুনৈ উৎসুকি৷৷২২১৷৷

চড়ি ৰত্নময় দিব্য বিমানে৷

যতেক সুন্দৰী পদ্মিনী মানে৷৷

হাস লাস কৰি দৰ্শাৱৈ গাৱ৷

বৈষ্ণৱ জনৰ নুপজৈ ভাৱ৷৷২২২৷৷

হৰিৰ গৃহে মহালক্ষ্মী মাৱে৷

হাতে ফুৰাই পদ্ম ভ্ৰমন্ত পাৱে৷৷

দেখিয়া স্ফটিক বাৰৰ গুণি৷

মাৰ্জ্জৈ গৃহ যেন লক্ষ্মী আপুনি৷৷২২৩৷৷

গোৱিন্দৰ গুণ চৰিত্ৰ বাজে৷

শুনৈ গ্ৰাম্য কথা যিটো নিলাজে৷৷

বৈকুণ্ঠে নযাৱৈ সিটো ভাগ্যশূন্য৷

কুকথায়ে হৰৈ সমস্তে পুণ্য৷৷২২৪৷৷

তমো নৰকে হোৱৈ চিৰবাস৷

আপুনি চিন্তৈ আপুনাৰ নাশ৷৷

দেৱৰো বাঞ্ছনী মনুষ্য জন্ম৷

উপজৈ আত যত জ্ঞান ধৰ্ম্ম৷৷২২৫৷৷

নকৰৈ কীৰ্ত্তন ইহাক পায়া৷

জানিবা তাক বঞ্চৈ বিষ্ণুমায়া৷৷

হেন জানি আন আলাপ এড়ি৷

বোলা হৰি হৰি সমাজে বেঢ়ি৷৷২২৬৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পুণ্ডৰীক্ষ কহল কৰা কৃপা ৰাম
কৰা দয়া কমললোচন৷
নেড়ো যেন অৰুণ চৰণ৷৷১৮৷৷

পদ: দূৰতে ধৰ্ম্মক পৰিহৰি৷

যিটো চিন্তৈ হৃদি ৰূপ ধৰি৷৷

নিতান্তে কীৰ্ত্তন মাত্ৰ কৰে৷

বৈকুণ্ঠত থাকে সিটো নৰে৷৷২২৭৷৷

অন্যো অন্যে হৰিকথা গাৱে৷

শিহৰে শৰীৰ প্ৰেম ভাৱে৷৷

আনন্দে লোতক পৰৈ ঝৰি৷

গেৰি পাৰি বোলৈ ৰাম হৰি৷৷২২৮৷৷

বৈকুণ্ঠ নগৰী নিৰূপম৷

নাহি যাত কালৰ বিক্রম৷৷

তাক পায়া ভকতসকলে৷

মজিল আনন্দ সিন্ধুজলে৷৷২২৯৷৷

বৈকুণ্ঠত কেশৱ সাক্ষাত৷

সুতি থাকা অনন্ত শয্যাত৷৷

লক্ষ্মীৰ কোলাত থৈয়া ভৰি৷

লক্ষ্মীয়ো ঝাণ্টন্ত হাতে ধৰি৷৷২৩০৷৷

মূৰ্ত্তি ধৰি বেদ শাস্ত্ৰগণ৷

কৰৈ বেঢ়ি মহিমা কীৰ্ত্তন৷৷

চৈধ্য ভুৱনৰ বন্দ্য স্থান৷

যাক কৃষ্ণে কৰিলা নিৰ্ম্মাণ৷৷২৩১৷৷

হেন বৈকুণ্ঠত চাৰি মুনি৷

ভ্ৰমন্ত কীৰ্ত্তন ধ্বনি শুনি৷৷

কৃষ্ণৰ আৱাস পাইলা পাছে৷

ৰত্নময় দ্বাৰসৱ আছে৷৷২৩২৷৷

লগাই আছে হীৰাৰ কপাট৷

ৰত্নে বিৰচিত যত বাট৷৷

হেন দ্বাৰচয় চড়াই পাছে৷

দেখন্ত দুগোটা দ্বাৰী আছে৷৷২৩৩৷৷

সপ্তম দ্বাৰৰ দুই পাশে৷

দুইৰো শিৰে কিৰীটি প্ৰকাশে৷৷

পদ্মনেত্ৰ বদন মণ্ডলে৷

শোভৈ গণ্ড মকৰকুণ্ডলে৷৷২৩৪৷৷

সুন্দৰ নাসিকা অল্প হাস৷

চাৰু শ্যাম তনু পীতবাস৷৷

যেন কুন্দকড়ি দন্তপান্তি৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে কৰৈ কান্তি৷৷২৩৫৷৷

দুইৰো চতুৰ্ভুজ আতি জ্বলে৷

বনমালা শোভৈ বক্ষস্থলে৷৷

সেৱৈ তাক ভ্ৰমৰে গুঞ্জৰি৷

দুয়ো দিব্য গদা আছৈ ধৰি৷৷২৩৬৷৷

দেখে পাছে হেন দুয়ো দ্বাৰী৷

বিৱস্ত্ৰে আসন্ত সিদ্ধ চাৰি৷৷

নুসুধি পশন্ত অভ্যন্তৰ৷

কোপে দুয়ো কম্পান্ত অধৰ৷৷২৩৭৷৷

মুখ কৰি ভ্ৰূকুটি কুটিল৷

বেতে ঠেলি চাৰিকো খেদিল৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এভু ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে ৷৷২৩৮৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম কৃষ্ণ কহ নিতে৷
ভাই ধৰি হৰিপদ চিত্তে৷৷১৯৷৷

পদ: দেখিয়া পাছে হেন চাৰি সিদ্ধ৷

দেখন্তে শিশু বয়সত বৃদ্ধ৷৷

কৃষ্ণ দৰশন আশা ভঙ্গে৷

কোপে চক্ষু পকাই মাতন্ত খঙ্গে৷৷১৩৯৷৷

বৈষ্ণৱ বোলা তোৰা দুইজন৷

বৈকুণ্ঠবাসীৰ নাহি লক্ষণ৷৷

প্ৰশান্ত পুৰুষ আনন্দময়৷

তাহান্তো তোমৰা কৰা সংশয়৷৷২৪০৷৷

পাৰিষদ বোলাই কৰস চটি৷

নুহিকা বৈষ্ণৱ দুয়ো কপটী৷৷

বৈকুণ্ঠৰো আনা দুৰ্যশ বৰ৷

ঐৰ পৰা তোৰা দুহান্তো পৰ৷৷২৪১৷৷

অসুৰ যোনিত উপজ মৰি৷

হেন শুনি জয় বিজয় ডৰি৷৷

চৰণত ধৰি পড়ি ভূমিত৷

কাতৰ কৰৈ হুয়া ভয়ভীত৷৷২৪২৷৷

তোমাসাক বাধি কৰিলো পাপ৷

মিলোক দিলা যিবা চণ্ডশাপ৷৷

আপুন কৰ্ম্মে যাওঁ অধোগতি৷

প্ৰভুৰ পাৱে নছাড়োক মতি৷৷২৪৩৷৷

তোমাসাত মাগো এতেক বৰ৷

এহি বুলি দুয়ো কৰৈ কাতৰ৷৷

হেন অথন্তৰ শুনিয়া হৰি৷

আসন্ত বজাই অভ্যন্তৰ এড়ি৷৷২৪৪৷৷

অনেক পৰিছদে লক্ষ্মী মাৱে৷

পাছত চলি যান্ত ভূমি পাৱে৷৷

শুক্ল চামৰে বিঞ্চৈ দুই কাছে৷

উপৰে শ্বেত ছত্ৰ ধৰি আছে৷৷২৪৫৷৷

তাতে চন্দ্ৰকান্তি স্ৰৱৈ শিশিৰ৷

চলি যান্ত হৰি গতি গম্ভীৰ৷৷

লক্ষ্মীৰ ছটা শ্যাম উৰঃস্থলে৷

আপাদলম্বী বনমালা গলে৷৷২৪৬৷৷

গুঞ্জৰে মধুকৰে কৰি যত্ন৷

শিৰত কিৰীটি অমূল্য ৰত্ন৷

উন্নত নাসা সুপ্ৰসন্ন মুখ৷

কমল নেত্ৰক দেখন্তে সুখ৷৷২৪৭৷৷

মকৰ কুণ্ডলে প্ৰকাশৈ গণ্ড৷

শ্যামল চাৰু চাৰিভুজ দণ্ড৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে প্ৰকাশে তাত৷

শ্ৰীবৎস মুকুতা হাৰ হিয়াত৷৷২৪৮৷৷

পীত বস্ত্ৰে শোভৈ শ্যামল কায়৷

নুগুচৈ ঈষত হাস্য সদায়৷৷

অমূল্য মেখলা কটিৰ মাজে৷

চৰণে ৰত্নৰ পূনুৰ বাজে৷৷২৪৯৷৷

কৌস্তুভ মণি শোভৈ কণ্ঠমাজে৷

দুপাশে নানা দিব্য যন্ত্ৰ বাজে৷৷

মিলাৱৈ সমাধি তাৰ শবদে৷

ধৰিছা মূৰ্ত্তি ভকতৰ পদে৷৷২৫০৷৷

গৰুড়ৰ স্কন্ধে হস্তক থই৷

ফুৰন্ত পদ্ম আউৰ হাতে লই৷৷

পাৰিষদগণ চলৈ উপাসি৷

আসন্ত বৈকুণ্ঠপুৰ প্ৰকাশি৷৷২৫১৷৷

অদ্ভূত মূৰ্ত্তি চাৰি সিদ্ধে দেখি৷

নাহিকে তৃপিতি চান্ত নিৰীক্ষি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷২৫২৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পদ্মপাণি জীৱমোহন ৰাম৷
সুখে দুঃখে মুখে যোনো ছাড়ে ৰাম নাম৷৷২০৷৷

পদ: পৰম আনন্দে চাৰি সিদ্ধে দেখি পাছে৷

শিৰে প্ৰণামিয়া দণ্ডৱতে পড়ি আছে৷৷

কৃষ্ণপাদমিশ্ৰ তুলসীৰ পায়া গন্ধ৷

দ্ৰৱ ভৈল চিত্ত মহা মিলিল আনন্দ৷৷২৫৩৷৷

প্ৰেমভাৱ উপজি দ্ৰৱিল আতি চিত্ত৷

হৰিষে লোতক ঝৰে তনু ৰোমাঞ্চিত৷৷

দেখিল কৃষ্ণৰ মুখ শ্যাম পদ্মকোষ৷

সুন্দৰ অধৰ হাস্যে মিলাৱৈ সন্তোষ৷৷২৫৪৷৷

তাসম্বাৰ ভৈল মনোবাঞ্ছিত পূৰণ৷

চাহিলা কৃষ্ণৰ দুনাই দুখানি চৰণ৷৷

আৰকত নখপান্তি আছৈ প্ৰকাশন্তে৷

চিত্তত চিন্তিলা তাঙ্কবাহিৰৰ হন্তে৷৷২৫৫৷৷

আছিলন্ত ধৰি হৃদয়ত কতো বেলি৷

কৃষ্ণক সন্মুখে দেখি পাছে চক্ষু মেলি৷৷

কৰযোড়ে চাৰি সিদ্ধে আনন্দক পাই৷

কৰিবে লাগিলা স্তুতি মাধৱক চাই৷৷২৫৬৷৷

সমস্ত ভূতৰে যদি তুমি হৃদিগত৷

তথাপি কৰ্ম্মীৰ মনে নুহিকা বেকত৷৷

ভকতেসে পাৱৈ খুজি তুমি অন্তৰ্য্যামী৷

কিনো ভাগ্যে তোহ্মাক নয়নে দেখো আমি৷৷২৫৭৷৷

পিতৃমুখে তযু গুণ শুনিলো যৈসানি৷

সেহি দিনা হিয়াত পশিলা চক্রপাণি৷৷

তুমি পৰমাত্মা তত্ত্ব জানিলো সম্প্ৰতি৷

সত্য মূৰ্ত্তি ধৰি সাধা ভকতৰ গতি৷৷২৫৮৷৷

তোহ্মাক নপাই অনুৰাগ বাঢ়ৈ যাৰ৷

সেহিসে ভকতি যোগে ছিণ্ডৈ অহঙ্কাৰ৷৷

তাহাৰেসে গুচৈ বিষয়ত অনুৰাগ৷

হৃদয়ত বিচাৰি তোহ্মাক পাৱৈ লাগ৷৷২৫৯৷৷

তোহ্মাৰ পাৱত লৈলে যিজনে শৰণ৷

তযু গুণনাম কৰৈ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷৷

মোক্ষ প্ৰসাদক প্ৰভু তোহ্মাত নমাগে৷

ছাৰ স্বৰ্গসুখ কোন তাসম্বাৰ আগে৷৷২৬০৷৷

তযু গুণগণ যদি কৰ্ণে থাকে ভৰি৷

সদায় বদনে যেৱে বোলৈ ৰাম হৰি৷৷

চৰণকো চিন্তৈ চিত্তে বিঘ্নিকো নগণি৷

নাৰকী জন্মও তেৱে আহ্মাৰ বাঞ্ছনী৷৷২৬১৷৷

দেখাই দিব্য ৰূপ ইটো আতি চমৎকাৰ৷

সাধিলা আনন্দ কিনো নেত্ৰৰ আহ্মাৰ৷৷

অজ্ঞজনে নলৱৈ তোহ্মাৰ গুণ নাম৷

আমি হেৰা পড়ি প্ৰভু পৰিলো প্ৰণাম৷৷২৬২৷৷

তোহ্মাৰ পাৱত হৌক একান্ত ভকতি৷

এতেক প্ৰসাদ দিয়ো আহ্মাক সম্প্ৰতি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা সৰ্ব্বলোক৷

ডাকি হৰি হৰি বোলা পাতক ছাড়োক৷৷২৬৩৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গতি মোৰ গতি মোৰ গোৱিন্দ দেৱ৷
মাধৱ বিনা বন্ধু নাহি কেৱ৷৷২১৷৷

পদ: কৰিলা তুতি চাৰি মহামুনি৷

চাৰিকো মাধৱে মাতন্ত গুণি৷৷

পাৰিষদ জয় বিজয় মোৰ৷

কৰিল অপৰাধ ইটো ঘোৰ৷৷২৬৪৷৷

বিহিলা উচিত দণ্ড ইহাক৷

কদৰ্থিলা দুয়ো আতি আহ্মাক৷৷

সেৱকে যদি কৰে অপকাৰ৷

পাৱৈ অপযশে স্বামীক তাৰ৷৷২৬৫৷৷

ক্ষমিয়ো মোক চাৰি মহাশিষ্ট৷

ব্ৰাহ্মণগণ মোৰ মহা ইষ্ট৷৷

বিপ্ৰ সেৱাতেসে আহ্মাৰ খ্যাতি৷

চাণ্ডালকো কৰৈ পৱিত্ৰ আতি৷৷২৬৬৷৷

তোহ্মাৰ ইন্দ্ৰে কৰৈ অপৰাধ৷

কাটিবো ইন্দ্ৰক নাহিকে বাধ৷৷

বিপ্ৰৰ মুখে ভুঞ্জো যেন কৰি৷

বহ্নিৰ হোমো নোহে তাঙ্ক সৰি৷৷২৬৭৷৷

আহ্মাৰ তনু যত বিপ্ৰগণ৷

তাসম্বাৰ দ্ৰোহ চিন্তে যি জন৷৷

যমৰ দূতে কৰৈ তাক দণ্ডি৷

গৃধ্ৰগণে খায় মাংসক ছিণ্ডি৷৷২৬৮৷৷

পাৰন্ত গালি যদি বিপ্ৰে আসি৷

প্ৰণাম কৰৈ যিটো তাঙ্ক হাসি৷৷

সম্বুধি প্ৰবোধৈ সাধু বচনে৷

কৰিলেক বশ্য মোক সি জনে৷৷২৬৯৷৷

পাৰিষদ জয় বিজয় দুই৷

তোমাসাৰ শাপে অসুৰ হুই৷৷

দুনাই বৈকুণ্ঠক ঝাণ্টে আসোক৷

হেন অনুগ্ৰহ কৰিয়ো মোক৷৷২৭০৷৷

আছন্ত সৱে যদি খেদ চিত্তি৷

কৃষ্ণ বাক্যামৃতে ভৈল তৃপিতি৷৷

কৃষ্ণৰ বাক্যক কৰি বিচাৰ৷

নুবুজিলা কিছু আশয় তাৰ৷৷২৭১৷৷

মিলিল আনন্দ দ্ৰৱিল চিত্ত৷

লোতক স্ৰৱৈ তনু ৰোমাঞ্চিত৷৷

কৃতাঞ্জলি কৰি কৃষ্ণক চাই৷

মাতন্ত চাৰিও মুনি দুনাই৷৷২৭২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে কহে৷

জানা চিৰকাল দেহা নৰহে৷৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তনে সাধিয়ো গতি৷

বোলা হৰি হৰি একান্ত মতি৷৷২৭৩৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম ৰাম মুকুন্দ৷
ত্ৰাহি ত্ৰাহি গোৱিন্দ৷৷২২৷৷

পদ: তোহ্মাৰ বচন স্বামি৷

নুবুজিলো কিছু আমি৷৷

আপুনি ঈশ্বৰ হুয়া৷

বোলাহো কৰিয়ো দায়া৷৷২৭৪৷৷

ত্ৰিজগতে কৰৈ সেৱ৷

বোলা মোৰ বিপ্ৰে দেৱ৷৷

যত দেৱ দ্বিজ ভূমি৷

সৱাৰো দেৱতা তুমি৷৷২৭৫৷৷

ধৰ্ম্মৰো পৰম গুহ্য৷

তুমি জগতৰে পূজ্য৷৷

যাৰ ৰূপ হিয়ে ধৰি৷

দুস্তৰ মৃত্যুক তৰি৷৷২৭৬৷৷

তাঙ্ক আনে কৰৈ দায়া৷

কোনে বুজিবেক মায়া৷৷

মান্য কৰি ব্ৰাহ্মণক৷

শিক্ষা দিয়া সামান্যক৷৷২৭৭৷৷

ধৰ্ম্ম পথ ৰক্ষা কৰি৷

সৃষ্টি প্ৰৱৰ্ত্তাৱা হৰি৷৷

তযু পাৰিষদ দুই৷

আঙ্কো শপো মুনি হুই৷৷২৭৮৷৷

কৰিলো দাৰুণ পাপ৷

দণ্ডিয়ো জগতবাপ৷৷

এহি বুলি মৌন ভৈলা৷

মাধৱে বুলিবে লৈলা৷৷২৭৯৷৷

মুনিগণ এৰা তাপ৷

আমিসে দিয়াইলো শাপ৷৷

বৈৰভাৱে চিন্তি মোক৷

দুনাই পাইবে এহি লোক৷৷২৮০৷৷

বোলো মহা মনতুষ্টি৷

শুনি চাৰি সিদ্ধে উঠি৷৷

মাধৱক প্ৰদক্ষিণি৷

প্ৰণামিলা বাৰ তিনি৷৷২৮২৷৷

লৈয়া তান্তে অনুমতি৷

আকাশে কৰিলা গতি৷৷

বৈষ্ণৱৰ শ্ৰীক চাই৷

মনে প্ৰশংসন্তে যাই৷৷২৮২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে৷

শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷৷

অন্তকে পাইলেক পৰা৷

ৰাম হৰি বুলি তৰা৷৷ ২৮৩৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পৰমানন্দহ্ল কৰা কৃপা ভৃত্যক সম্প্ৰতি৷
তুমি বিনা নাই আনগতি৷৷২৩৷৷

পদ: পাছে জয় বিজয়ক হৰি৷

কৰিলা আশ্বাস দুইকো ধৰি৷৷

অসুৰ যোনিক যাহা তয়৷

নকৰিবা মনে কিছু ভয়৷৷২৮৪৷৷

তোৰা দুয়ো থাকোক কল্যাণ৷

মই দুঃখ কৰিবো নিৰ্য্যাণ৷৷

ব্ৰহ্মশাপ নকৰো উছন৷

আছে পদে মোৰ প্ৰয়োজন৷৷২৮৫৷৷

সুমৰিও পুৰণি কথাক৷

চিন্তি আছোঁ মই আপুনাক৷৷

আমাৰ পাশক আসে লক্ষ্মী৷

তাঙ্ক নিবাৰিলা দুয়ো দেখি৷৷২৮৬৷৷

ক্রোধে বুলিলন্ত লক্ষ্মী শাপি৷

হুয়োক অসুৰ দুয়ো পাপী৷৷

হেনজানি হুয়ো দুয়ো দৈত্য৷

ভকতৰ ভয় আছে কৈত৷৷২৮৭৷৷

বৈৰভাৱে চিন্তিবাহা মোক৷

অল্পকালে পাইবা এহিলোক৷৷

দুঃখৰ কৰিবো মই অন্ত৷

এহিবুলি পাছে ভগৱন্ত৷৷২৮৮৷৷

লক্ষ্মীসমে গৈলা ধীৰে ধীৰে৷

প্ৰৱেশিলা ৰত্নৰ মন্দিৰে৷৷

পাছে দুই মুখ্য পাৰিষদ৷

এড়ি সৱে বৈকুণ্ঠ সম্পদ৷৷২৮৯৷৷

শ্ৰীহত হুয়া অধোমুখে৷

বিমানৰ পৰা পৰে দুঃখে৷৷

হেন দেখি বৈকুণ্ঠক ছানি৷

কৰে সৱে হাহাকাৰ ধ্বনি৷৷২৯০৷৷

পাছে দুয়ো এড়ি নিজ কায়৷

কশ্যপৰ বীৰ্য্যে লৈলা ঠাই৷

স্বামীৰ সংযোগে পাছে দিতি৷

অনুক্রমে ভৈলা গৰ্ভৱতী৷৷২৯১৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এভো ভণে৷

নেড়িবা কীৰ্ত্তন একোজনে৷৷

কেতিক্ষণে পড়ৈ ইটো কায়৷

হৰি হৰি ঘুষিয়ো সদায়৷৷২৯২৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ৰাম হৰি ৰাম এ মূল মন্ত্ৰ৷
কলিত নাহি তপ যজ্ঞ যন্ত্ৰ৷৷২৪৷৷

পদ: দিতিৰ গৰ্ভে দুয়ো ভৈলা জাত৷

হিৰণ্যকশিপু নামে প্ৰখ্যাত৷৷

হিৰণ্যাক্ষ নামে কনিষ্ঠ তাৰ৷

যুদ্ধত বৰাহে চিন্তিলা মাৰ৷৷২৯৩৷৷

শুনিয়া হিৰণ্যে ভ্ৰাতৃৰ বধ৷

ক্রোধে আৰকত চক্ষু তবধ৷৷

শূলক তুলি গৰ্জ্জে দৈত্যনাথ৷

দশন কামুৰি ঝঙ্কাৰে মাথ৷৷২৯৪৷৷

দানৱগণক মাতে সম্বুধি৷

মাৰিবো বৰাহক শূলে বিন্ধি৷৷

বধিলে আহ্মাৰ ভ্ৰাতৃ কনিষ্ঠ৷

দেৱ ব্ৰাহ্মণৰ চিন্তা অনিষ্ট৷৷২৯৫৷৷

পৃথিৱীক লাগি কৰা গমন৷

তপ জপ যজ্ঞ কৰিয়ো ছন্ন৷৷

বিষ্ণুসে সৱাৰো জানা আশ্ৰয়৷

গো ব্ৰাহ্মণৰ কৰা প্ৰলয়৷৷২৯৬৷৷

হেনয় আজ্ঞা কৰি দৈত্যৰাজ৷

ভ্ৰাতৃৰ পাছে কৰি প্ৰেতকাজ৷৷

কথায়ে আশ্বাস কৰি দিতিক৷

তপক মনে গৈলা মন্দৰক৷৷২৯৬৷৷

আকাশ চাই উৰ্দ্ধবাহু হুই৷

থাকিলা অঙ্গুষ্ঠে ভূমিক ছুই৷৷

জঁটাৰ দীপিতি দেখন্তে ত্ৰাস৷

প্ৰলয় সূৰ্য্যৰ যেন প্ৰকাশ৷৷২৯৮৷৷

ব্ৰহ্মাক চিন্তিয়া আছে মনত৷

বহি গৈল দিব্য বৰিষ শত৷৷

ঢাকিল তনু উঁই মাটি তুলি৷

শৰীৰৰ মাংস খাইলে সমূলি৷৷২৯৯৷৷

গজিল তাঙ্ক ঢাকি বেৰুঝাৰ৷

তথাপি কটাক্ষ নাহিকে তাৰ৷৷

শিৰৰ বহ্নি বঝায় তপোময়৷

তাৰ তাপে ভৈল জগতে ভয়৷৷৩০০৷৷

সঘনে ভূমি কাম্পৈ নিৰন্তৰ৷

খলকিল জল সাতো সাগৰ৷৷

সঞ্চাৰৈ তাৰা গ্ৰহ অসংখ্যাত৷

দশোদিশে ভৈল উলুকাপাত৷৷৩০১৷৷

হেন দেখি ভৈল ত্ৰিদশে ত্ৰাস৷

স্বৰ্গ এড়ি গৈল ব্ৰহ্মাৰ পাশ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত নৰে৷৷৩০২৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ যদুপতি৷
ৰামে মোৰ গতি৷৷২৫৷৷

পদ: ব্ৰহ্মাক প্ৰণামি বুলিলন্ত দেৱঝাক৷

সৃষ্টি নষ্ট হোৱে কেনে নৰাখা আহ্মাক৷৷

দৈত্যেন্দ্ৰৰ দেখি ঘোৰ তপৰ দীপিতি৷

স্বৰ্গত থাকিবে কাৰ বাপৰ শকতি৷৷৩০৩৷৷

ব্ৰহ্মপদ তোহ্মাৰ কৰিবে চাৱৈ ছন্ন৷

ভিন্ন সৃষ্টি কৰিবাক দৈত্যৰ যতন৷৷

হেন জানি বিধি কৰিয়োক প্ৰতিকাৰ৷

যাৱে নতু নষ্ট হোৱে সমস্ত সংসাৰ৷৷৩০৪৷৷

হেন শুনি ব্ৰহ্মা লড়ি গৈলা হংসযানে৷

তপ কৰি আছৈ দৈত্যপতি যিটো থানে৷৷

তপৰ মহিমা দেখি ভৈলন্ত বিস্ময়৷

বোলন্ত উঠিয়ো আৱে কশ্যপ তনয়৷৷৩০৫৷৷

শৰীৰৰ মাংসক খাইলেক তোৰ উঁই৷

তথাপি আৰাধ মোক একচিত্ত হুই৷৷

হেন তপ কৰন্তা নাহিকে সংসাৰত৷

যেহি লাগে বৰ আৱে লৈয়ো অভিমত৷৷৩০৬৷৷

এহি বুলি ব্ৰহ্মা জলে কৰিলন্ত শান্তি৷

ভৈল অঙ্গ পূৰ্ণ তপ্ত সুৱৰ্ণৰ কান্তি৷৷

বজ্ৰসম সুদৃঢ় তৰুণ কলেৱৰ৷

উঠিল মাটিৰ পৰা পাছে দৈত্যেশ্বৰ৷৷৩০৭৷৷

ব্ৰহ্মাক দেখিল হংসযানে আছে চড়ি৷

মিলিল আনন্দ প্ৰণামিলা পাৱে পড়ি৷৷

হৰিসে লোতক ঝড়ে ৰোমাঞ্চিত গাৱে৷

কৰিল অনেক তুতি আতি নম্ৰভাৱে৷৷৩০৮৷৷

বিধাতাক বোলে যদি মোক দিবা বৰ৷

তুমি স্ৰজি আছা যত প্ৰাণী নিৰন্তৰ৷৷

কাতো হন্তে নুহিবেক মোহোৰ মৰণ৷৷

ত্ৰৈলোক্যৰ লোকে লৌক আমাত শৰণ৷৷৩০৯৷৷

নমৰিবো ৰাত্ৰিত দিনত মৃত্যু নৌক৷

অস্ত্ৰে শস্ত্ৰে বধিবাক নৱাৰোক মোক৷৷

মিলোক মহিমা মোত তোহ্মাৰ সমান৷

দিয়ো এহি বৰ ব্ৰহ্মা নমাগোহো আন৷৷৩১০৷৷

ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত হাসি শুনা দৈত্যেশ্বৰ৷

যদ্যপি দুৰ্ল্লভ বাপ ইটো মহা বৰ৷৷

তথাপিতো দিলো বৰ বাঞ্ছা হৌক সিদ্ধি৷৷

এহি বুলি নিজ স্থানে চলি গৈলা বিধি৷৷৩১১৷৷

হেন বৰ পায়া বল বাঢ়িল অশেষ৷

ভ্ৰাতৃবৈৰী বুলি কৰে মাধৱক দ্বেষ৷৷

তিনিও লোকক বশ্য কৰি দৈত্যপতি৷

কাঢ়ি লৈল বলে মহেন্দ্ৰৰ অম্ৰাৱতী৷৷৩১২৷৷

ভয়ে দাৰুণক ত্ৰিজগতে কৰৈ সেৱ৷

ব্ৰহ্মা বিষ্ণু ৰূদ্ৰ বিনে খাটে সৰ্ব্বদেৱ৷৷

এহি মতে দিব্য ভোগ ভুঞ্জিয়া অশেষ৷

বহি গৈল অসংখ্যাত সহস্ৰ বৰিষ৷৷৩১৩৷৷

দেৱতাগণৰ আৰ নাহি সুখ শান্তি৷

নপান্ত উপায় একো মনে গুণি গান্থি৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণে সৱে লৈলন্ত শৰণ৷

হৰি বিনা নাহি আউৰ দুৰ্গতি তাৰণ৷৷৩১৪৷৷

এহি বুলি বায়ু ভক্ষি নিদ্ৰা পৰিহৰি৷

মাধৱক আৰাধন্ত কষ্টব্ৰত ধৰি৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে কৃষ্ণকথা৷

বোলা হৰি হৰি জন্ম নকৰিয়ো বৃথা৷৷৩১৫৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ ৰাম হৰি নিৰঞ্জন৷৷২৬৷৷

পদ: দেৱে যেৱে উপাসন্তে আছে৷

পড়িল আকাশীবাণী পাছে৷৷

দেৱগণ নকৰিবা ভয়৷

কৰিবোহো দৈত্যৰ প্ৰলয়৷৷৩১৬৷৷

ইটো দুঃখ হৈব উপশান্তি৷

শুনা তাৰ মৰণৰ খ্যান্তি৷৷

তানে পুত্ৰ বৈষ্ণৱ প্ৰহাদ৷

তাঙ্ক কৰে যৈসানি বিৱাদ৷৷৩১৭৷৷

তেৱে তাক কৰিবো নিৰ্য্যাণ৷

ভকতেসে জানা মোৰ প্ৰাণ৷৷

তান পীড়া শৰীৰে নসহে৷

ভকতৰ দুঃখে হৃদি দহে৷৷৩১৮৷৷

নিৰ্ভয়ে থাকিয়ো দেৱগণ৷

অল্পতে সিজিবে প্ৰয়োজন৷৷

দেৱগণ নিৱৰ্ত্তিয়া গৈল৷

দৈত্যেন্দ্ৰৰ চাৰিপুত্ৰ ভৈল৷৷৩১৯৷৷

প্ৰহাদ বৈষ্ণৱ ভৈলা আতি৷

বিষ্ণুক চিন্তন্ত দিনে ৰাতি৷৷

ইন্দ্ৰিয়ক কৰিলা নিয়ম৷

প্ৰাণীক দেখন্ত আত্মসম৷৷৩২০৷৷

ৰূপে গুণে বিদ্যাত পাৰ্গত৷

নাহি গৰ্ব্ব তথাপি মনত৷৷

দুঃখতো উদ্বেগ নুহি চিত্ত৷

নাহি স্পৃহা সুখতো কিঞ্চিত৷৷৩২১৷৷

অসুৰ স্বভাৱ এড়িলন্ত৷

কাম জিনি ভৈল উপশান্ত৷৷

মহাবৈৰী হুয়া দেৱজাক৷

সাধু বুলি বখানন্ত তাক৷৷৩২২৷৷

পাঞ্চ বৰিষতে মহামতি৷

ক্রীড়া এড়ি কৰন্ত ভকতি৷৷

নিতান্তে হৰিক কৰে ধ্যান৷

হৰি বিনে নেদেখন্ত আন৷৷৩২৩৷৷

সদায়ে কৃষ্ণৰ গুণ কহে৷

চিত্তত ধৰিল কৃষ্ণগ্ৰাহে৷৷

নেড়ৈ মনে গোৱিন্দৰ পাৱ৷

কৃষ্ণত উপজৈ প্ৰেমভাৱ৷৷৩২৪৷৷

কৃষ্ণক চিন্তন্তে দ্ৰৱে মন৷

কেহো বেলা কৰন্ত ক্রন্দন৷৷

কেহো বেলা হাসন্ত আহ্লাদে৷

কতো গুণ গাৱন্ত প্ৰহ্লাদে৷৷৩২৫৷৷

গোৱিন্দক আনন্দে ডাকন্ত৷

লাজ এড়ি কতোহো নাচন্ত৷৷

হৰিবুদ্ধি হোৱৈ আপুনাক৷

কতো কৰৈ কৃষ্ণৰ চেষ্টাক৷৷৩২৬৷৷

আনন্দে লোতক যায় বহি৷

নমাতি থাকন্ত কতো ৰহি৷৷

হৰিষতে তনু লোমাঞ্চিত৷

কৃষ্ণতে একান্ত ভৈল চিত্ত৷৷৩২৭৷৷

এহিমতে কৰন্ত ভকতি৷

আন বিষয়ত নাহি ৰতি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এহু ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে৷৷৩২৮৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম হৰি ৰাম হৰি গোপাল গোপাল৷৷২৭৷৷

পদ: ষণ্ডামৰ্ক নামে দুয়ো শুক্রৰ তনয়৷

প্ৰহাদক পঢ়াৱন্ত শাস্ত্ৰ বামানয়৷৷

পঢ়ে আনো অসংখ্যাত দৈত্যৰ ছৱাল৷

মনত প্ৰহাদে তাক নমানন্ত ভাল৷৷৩২৯৷৷

একদিনা দৈত্যেন্দ্ৰে পুত্ৰক কোলে লই৷

কিবা পঢ়ি আছা বুলি আনন্দে সোধয়৷৷

কাক ভাল মান বাপ কহিয়ো সত্বৰে৷

বুলিলন্ত প্ৰহাদে পিতৃক অনন্তৰে৷৷৩৩০৷৷

শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ সৰি৷

তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি৷৷

সংসাৰ সাগৰে ভাল নাহি আত পৰে৷

হেন শুনি হাসি পাছে মাতে দৈত্যেশ্বৰে৷৷৩৩১৷৷

কোনবা বৈষ্ণৱে আক কৰে বুদ্ধি ভেদ৷

ভালমতে শিশুক পঢ়ায়ো অৱিছেদ৷৷

শুনি ষণ্ডামৰ্কে প্ৰহাদক ঘৰে আনি৷

হাসিয়া পুছন্ত বাপ কহ সত্যবাণী৷৷৩৩২৷৷

কোনে তোক হেন বিপৰ্য্যয় বুদ্ধি দিল৷

কিবা তোৰ মনত আপুনি সম্পজিল৷৷

শুনিবাক ইছা কহ কুলেৰ নন্দন৷

প্ৰহাদে কহিলা কৰি কৃষ্ণক বন্দন৷৷৩৩৩৷৷

ব্ৰহ্মা আদি কৰি যত দেৱতা পণ্ডিত৷

যাহাৰ পন্থত হোন্ত মায়ায়ে মোহিত৷৷

যাৰ মায়া বিভৱৰ নাহি পৰিছেদ৷

হেন হৰি কৰন্ত আহ্মাৰ বুদ্ধি ভেদ৷৷৩৩৪৷৷

চুম্বকৰ কাছে লোহা ভ্ৰমে যেন ঠানে৷

ভিন্ন ভৈল বুদ্ধি মোৰ বিষ্ণু সন্নিধানে৷৷

এহি বুলি গুৰুক প্ৰহাদ মৌন ভৈল৷

শুনি ষণ্ডামৰ্কে তাক গৰ্জিবাক লৈল৷৷৩৩৫৷৷

আন বেত কোবাই মাৰো অৰে দুৰাচাৰ৷

মন্দবুদ্ধি আমাৰো অনাইলি খিলিঙ্কাৰ৷৷

উপজিলি তই দৈত্য কুলৰ কণ্টক৷

ভৈলি বিষ্ণুপক্ষ ক্ষয় কৰিলি কুলক৷৷৩৩৬৷৷

এহিমতে অনেক উপায়ে দেখাই ভয়৷

প্ৰহাদক পঢ়াৱন্ত শাস্ত্ৰ বামানয়৷৷

জানিলেক শাস্ত্ৰ গুৰু মনে হেন জানি৷

দৈত্যেন্দ্ৰৰ আগে প্ৰহাদক দিল আনি৷৷৩৩৭৷৷

পিতৃৰ চৰণে পড়ি আছে মহামতি৷

দুই হাতে তুলি আশ্বাসিলা দৈত্যপতি৷৷

কোলাত বৈসাই ঘনে ঘনে ঘ্ৰাণি শিৰ৷

হাসি প্ৰহাদত কথা সোধে মহাবীৰ৷৷৩৩৮৷৷

কিবা সুশোভন পাঠ পঢ়ি আছা তাত৷

গুৰুত শিখিলা কিবা কহিও আহ্মাত৷৷

শুনিয়া প্ৰহাদে পাছে কহন্ত সাদৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷৩৩৯৷৷

দ্বাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি চৰণে লাগো শৰণ মাগো
গোপাল গোৱিন্দ৷
ভৱসিন্ধু মাজে মজিলো মাধৱ
সুমৰি নাসয় নিন্দ৷৷২৮৷৷

পদ: শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন স্মৰণ বিষ্ণুৰ

অৰ্চন পদ সেৱন৷

দাস্য সখিত্ব বন্দন বিষ্ণুত

কৰিব দেহা অৰ্পণ৷৷

নৱবিধ ভক্তি বিষ্ণুত আচৰৈ

সেহিসে পাঠ উত্তম৷

হেন শুনি পাছে হিৰণ্যকশিপু

কোপে কাম্পে যেন যম৷৷৩৪০৷৷

গুৰুৰ পুত্ৰক চাহি দৈত্যপতি

পাৰিবে লাগিলা গালি৷

শুনৰে অধম ব্ৰাহ্মণ শিশুক

এহিসে পাঠ শিখাইলি৷৷

ষণ্ডামৰ্কে বোলে আন নিশিকাওঁ

ইটো নপঢ়াওঁ আমি৷

তোহ্মাৰ তনয় স্বভাৱে বোলয়

কোপ এড়া দৈত্যস্বামী৷৷৩৪১৷৷

শুনিয়া হিৰণ্য- কশিপু দুনাই

সোধয় কথা পুত্ৰত৷

গুৰু নিশিখাইলে হেন বিমঙ্গল

বাণী বোল কেনমত৷

প্ৰহাদে বোলন্ত শুনিয়োক তাত

বিষয়ীৰ নাহি গতি৷

গুৰু উপদেশে আপুনাত হন্তে

নুপজৈ কৃষ্ণত ৰতি৷৷৩৪২৷৷

আপুনি বিষয়ী হুয়া যিটো নৰে

বিষয়ীক গুৰু মানৈ৷

যেন অন্ধলাক অন্ধে উপদেশে

বিষ্ণুক গুৰু নজানৈ৷৷

বৈষ্ণৱক যাৱে নকৰৈ উপাসা

মোহে অন্ধ মূঢ়মতি৷

শুনা পিতৃ তেৱে কৃষ্ণৰ চৰণ

নোছোৱৈ তাহাৰ মতি৷৷৩৪৩৷৷

হেন শুনি মহা- ক্রোধে দৈত্যৰাজ

জ্বলি গৈল অহঙ্কাৰী৷

মাটিক লাগিয়া পুত্ৰক পেহ্লাইল

কোলাৰ পৰা আছাৰি৷৷

ৰাক্ষসগণক ক্রোধে আদেশয়

মাৰ পাপীষ্ঠক বেঢ়ি৷

ভ্ৰাতৃবৈৰী বিষ্ণু তাকেসে সেৱয়

আহ্মাত সৌহৃদ্য এড়ি৷৷৩৪৪৷৷

প্ৰচণ্ড আদেশ শুনিয়া অশেষ

ৰাক্ষস উঠিল ৰাগি৷

হাতে শূল ধৰি খেখট কৰিয়া

ধাইল প্ৰহাদক লাগি৷৷

কাট মাৰ বুলি বেঢ়িয়া সন্ধানে

দিলেক শূলৰ ঝাক৷

বিষ্ণুক সুমৰি প্ৰহাদ কুমাৰে

কটাক্ষো নকৰে তাক৷৷৩৪৫৷৷

ভোটা হুইয়া শূল উফৰি পৰিল

দেখি আছে সৰ্ব্বজনে৷

হেন অদভূত দেখি দৈত্যপতি

পৰম শঙ্কিত মনে৷৷

দিগ্‌গজগণক আদেশ কৰিল

দিগ্‌গজো ভিড়িল দান্তে৷

জলত ডুবায়া পৰ্ব্বত উপৰে

পেলায়া কতোহো ঝাণ্টে৷৷৩৪৬৷৷

মহাসৰ্পগণে বেঢ়িয়া দংশয়

তাৰো দান্ত গৈল ভাগি৷

পৰ্ব্বত শিখৰে তুলিয়া কতোহো

পেলাৱৈ মাটিক লাগি৷৷

গাত খানি কতো পোতে প্ৰহাদক

কৰাৱৈ বিষক পান৷

হাতে গলে বান্ধি অগ্নিত পেলাৱৈ

তথাপি নচাড়ে প্ৰাণ৷৷৩৪৭৷৷

বিষ্ণুৰ চৰণ চিন্তিয়া প্ৰহাদে

আছন্ত নিৰ্ভয় ভাৱে৷

দেখি দৈত্যপতি মনত চিন্তয়

শ্ৰুতি নাই তাৰ গাৱে৷৷

আছোক মৰিব ভয় নুপজয়

নেড়য় আহ্মাৰ পাশ৷

ইহাৰ বিৰোধ জানিলো অৱশ্যে

মোহোৰ হৈব বিনাশ৷৷৩৪৮৷৷

দুৰন্ত চিন্তায়ে শ্ৰীহানি ভৈল

নমাইল মলিন মুখ৷

পাছে ষণ্ডামৰ্কে বিৰলে বিনাৱৈ

দৈত্যেন্দ্ৰৰ দেখি দুঃখ৷৷

প্ৰহাদ চৰিত ৰচিল শঙ্কৰে

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এৱে৷

বোলা হৰি হৰি সংসাৰক তৰি

বৈকুণ্ঠক যাইবা যেৱে৷৷৩৪৯৷৷

ত্ৰয়োদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কেশৱ শিৱ শিৱ ঘুষিও সদায়৷
ৰামনাম বিনে বান্ধৱ নাই৷৷২৯৷৷

পদ: কিসক দৈত্যেন্দ্ৰ আছা মনত বিকলে৷

তিনিয়ো লোকক তুমি জিনিলা একলে৷৷

তযু কটাক্ষতে কাম্পৈ দিকপালগণ৷

তোমাৰ চিন্তাৰ কিছু নেদেখো কাৰণ৷৷৩৫০৷৷

হেন জানি হুয়ো ৰাজা মনত সন্তোষ৷

শিশু ছৱালৰ কিছু নধৰিবা দোষ৷৷

বৰুণৰ পাশে বান্ধি থৈয়ো কত কাল৷

আপুনি বয়স হৈলে বুদ্ধি হৈবে ভাল৷৷৩৫১৷৷

এহি হৌক বুলি পাছে মাতে দৈত্যেশ্বৰ৷

শিখায়োক আক ৰাজনীতি নিৰন্তৰ৷৷

হেন শুনি গুৰুপুত্ৰে আনি প্ৰহাদক৷

মহাযত্নে পঢ়াইলন্ত দৈত্যৰ শাস্ত্ৰক৷৷৩৫২৷৷

তাক ভাল নমানয় প্ৰহাদৰ মনে৷

কৰিলা নিবিড় চিত্ত কৃষ্ণৰ চৰণে৷৷

পঢ়াই শুনাই গুৰু যেৱে গৃহকামে যান্ত৷

দৈত্যশিশুসৱক মাতিয়া শিখাৱন্ত৷৷৩৫৩৷৷

দৈত্যশিশুসৱো পাছে আন ক্রীড়া এড়ি৷

প্ৰহাদক গৌৰৱ কৰিয়া বসৈ বেঢ়ি৷৷

দয়ায়ে প্ৰহাদে দেন্ত হিত-উপদেশ৷

শুনিয়োক বাণী দৈত্য দানৱ নিঃশেষ৷৷৩৫৪৷৷

অসাৰ সংসাৰ নাই ইহাত বিশ্বাস৷

জানি হৰি ভকতিক কৰিও অভ্যাস৷৷

মনুষ্যৰ আয়ু শত বৰিষ সংখ্যাত৷

অৰ্দ্ধেক বিফলে যাই জানিবা নিদ্ৰাত৷৷৩৩৫৷৷

বিংশতি বৰিষ আৰ যায় ওমলন্তে৷

নেয় দশ বৰিষ ধনক উপাৰ্জ্জন্তে৷৷

বৃদ্ধকালে যায় শেষ বৰিষ বিংশতি৷

একো কাৰ্য্য সাধিবাক নাহিকে শকতি৷৷৩৫৬৷৷

শৰীৰকো পীড়ৈ ব্যাধি চক্ষুয়ে নাকলে৷

আশা পাশে বান্ধিয়া গৃহত থাকি গলে৷৷

হেন জানি শিশুসৱ এড়া আন কৰ্ম৷

ধৰিয়ো৩৪ কুমাৰ কালে ভাগৱত ধৰ্ম্ম৷৷৩৫৭৷৷

দুৰ্ল্লভ মনুষ্য জন্ম নকৰা বিফল৷

চিন্তা মনে মাধৱৰ চৰণ কমল৷৷

হৰিসে সৱাৰো আত্মা বান্ধৱ ঈশ্বৰ৷

মায়াময় ইটো পুত্ৰ ভাৰ্য্যা কলেৱৰ৷৷৩৫৮৷৷

আৰ অৰ্থে ব্যৰ্থে কেনে কৰা আয়ুপাত৷

সৱাৰো হৃদয়ে বিষ্ণু আছন্ত সাক্ষাত৷৷

হেন জানি অসুৰ স্বভাৱ সৱে এড়ি৷

সমস্ত প্ৰাণীক পূজা বিষ্ণু বুদ্ধি কৰি৷৷৩৫৯৷৷

তেৱেসে অল্পতে তুষ্ট হৈব নাৰায়ণে৷

কোননো দুৰ্ল্লভ আছে হৰি সুপ্ৰসন্নে৷৷

হেন জানি বিষয়ত হুয়োক বিমুখ৷

পশু শৰীৰতো পায় বিষয়ৰ সুখ৷৷৩৬০৷৷

বাল্যক্রীড়া এড়ি কৰা মাধৱক ধ্যান৷

নাৰদৰ মুখত শুনিলো ইটো জ্ঞান৷৷

স্বৰূপ কহিলো নাহি ইহাত সংশয়৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ প্ৰলয়৷৷৩৬১৷৷

চতুৰ্দশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: নমো মধু মুৰ মথন ৰাম৷৷
সংসাৰ তাপ কৰা উপশাম৷৷৩০৷৷

পদ: শুনিয়া পাছে দৈত্য শিশুজাক৷

প্ৰহাদক হেন বুলিলা বাক৷৷

অন্তেষপুৰে থাকি মহাভাগ৷

কিমতে পাইলা নাৰদক লাগ৷৷৩৬২৷৷

কহিলা কেনে ঋষি তত্ত্বভেদ৷

কৰিয়ো আহ্মাৰ সংশয় ছেদ৷৷

বুলিলা প্ৰহাদে হেন বচন৷

শুনা পূৰ্ব্ব কথা বালকগণ৷৷৩৬৩৷৷

যৈসানি পিতৃ তপস্যাক গৈল৷

দেখি দেৱগণ সংশয় ভৈল৷৷

জানিল পিতৃক খাইলেক উঁই৷

নগৰ বেঢ়িয়া লগাইল জুই৷৷৩৬৪৷৷

দানৱগণ ভয় ভৈল বৰ৷

পুত্ৰভাৰ্য্যা এড়ি দিলা লৱড়৷৷

মিলিল দৈত্যৰ আপদ ঘোড়৷

ইন্দ্ৰে ধৰি নিলে মাতৃক মোৰ৷৷৩৬৫৷৷

আপুন স্থানক নেন্ত আজুৰি৷

কান্দন্ত সতী মুখে বস্ত্ৰ জুৰি৷৷

কৰৈ আৰ্ত্তৰাৱ ৰাজমহিষী৷

দেখিয়া বুলিলা নাৰদ ঋষি৷৷৩৬৬৷৷

ইহাঙ্ক এড়া এড়া সুৰপতি৷

একে পৰস্ত্ৰী আৰো মহাসতী৷৷

মাতিল ইন্দ্ৰে নাৰদক পাছে৷

এইৰ উদৰে শিশু এক আছে৷৷৩৬৭৷৷

তাক মাৰি দিবো এইক মেলানি৷

শুনিয়া নাৰদে বুলিলা বাণী৷৷

নিষ্পাপ পুৰুষ আছে গৰ্ভত৷

সাক্ষাতে ইটো মহাভাগৱত৷৷৩৬৮৷৷

তোহ্মাৰ মাৰিবে নাহি শকতি৷

এড়িল হেন শুনি সুৰপতি৷৷

মাতৃক পাছে প্ৰদক্ষিণ কৰি৷

স্বৰ্গক গৈলন্ত মোক সাদৰি৷৷৩৬৯৷৷

মাতৃক ঋষি আশ্ৰমত থৈলা৷

আশ্বাস কৰিয়া বুলিবে লৈলা৷৷

যাৱদেকে নাসৈ তোহ্মাৰ স্বামী৷

নিৰ্ভয়ে থাকিয়ো পালিবো আমি৷৷৩৭০৷৷

শুনিয়া মাৱে ভয় পৰিহৰি৷

থাকিল ঋষিক শুশ্ৰূষা কৰি৷৷

দয়ালু নাৰদ পিতৃ সমান৷

মাতৃক দিলন্ত পৰম জ্ঞান৷৷৩৭১৷৷

ভক্তিৰ লক্ষণ সৱে কহিল৷

গৰ্ভতে মোক উপদেশ দিল৷৷

মাতৃ পাসৰিলে লভিয়া স্বামী৷

ঋষিৰ প্ৰসাদে সুমৰো আমি৷৷৩৭২৷৷

কহিলো তোহ্মাত সৱে স্বৰূপ৷

জানি হিয়ে চিন্তা কৃষ্ণৰ ৰূপ৷৷

আতপৰে ধৰ্ম্ম লোকত নাই৷

কেতিক্ষণে পড়ে ক্ষণিক কায়৷৷৩৭৩৷৷

এড়িয়ো আত অহম্মম ভাৱ৷

দৃঢ় কৰি ধৰা কৃষ্ণৰ পাৱ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত নৰে৷৷৩৭৪৷৷

পঞ্চদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: দুৰাচাৰ মন মোৰ ৰাম হৰি বোল৷৷
ৰাম হৰি বোল মন ৰাম হৰি বোল৷৷৩১৷৷

পদ: কৃষ্ণৰ চৰণে হৈৱে যিমতে ভকতি৷

শুনা সাৱধানে তাক স্থিৰ কৰি মতি৷৷

বিষ্ণুভকতৰ সঙ্গ লৈব প্ৰথমতে৷

গুৰু মানি শুশ্ৰূষা কৰিব ভালমতে ৷৷৩৭৫৷৷

লৈয়া উপদেশ মাধৱক আৰাধিব৷

যতেক সুকৃতি মানে কৃষ্ণতে অৰ্পিব৷৷

কৃষ্ণকথা শ্ৰৱণত শুদ্ধ হৈব মন৷

সৰ্ব্বদায়ে কৰিবেক কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন৷৷৩৭৬৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ চিন্তিবেক হৃদয়ত৷

আছন্ত ঈশ্বৰ হৰি সমস্ত ভূতত৷

হেনজানি প্ৰাণীক কৰিবা সতকাৰ৷

তেৱেসে কৃষ্ণক ৰতি হৈবেক তোহ্মাৰ৷৷৩৭৭৷৷

হৰিৰ সেৱাত কিছু নাহিকে প্ৰয়াস৷

আপুনি লৈবন্ত হৰি হৃদয়ত বাস৷৷

আপুনি জীৱৰ সাক্ষী কৃষ্ণ কৃপাময়৷

তাঙ্ক এড়ি সামান্যক সেৱে দুৰাশয়৷৷৩৭৮৷৷

ধন জন প্ৰাণ পুত্ৰ যত পৰিবাৰ৷

সমস্তে অবস্তু অণুমাত্ৰো নুহি সাৰ৷৷

হেন অনুমানি মাধৱত কৰা ৰতি৷

ইহ পৰলোকে কৃষ্ণচৰণেসে গতি৷৷৩৭৯৷৷

নলাগে ভক্তিত দেৱ দ্বিজ ঋষি হুইবে৷

নলাগে সম্ভৃত শাস্ত্ৰ বিস্তৰ জানিবে৷

তপ জপ যজ্ঞ দান সৱে বিড়ম্বন৷

কেৱল ভক্তিত তুষ্ট হোন্ত নাৰায়ণ৷৷৩৮০৷৷

যক্ষ ৰক্ষ স্ত্ৰী শূদ্ৰ যত ব্ৰজবাসী৷

পক্ষী মৃগো বিষ্ণু ভৈল কৃষ্ণক উপাসি৷৷

জানি দৈত্যশিশুসৱ হুয়ো একমতি৷

হৰিত কৰিও সৱে একান্ত ভকতি৷৷৩৮১৷৷

এহিমাত্ৰ মহাপুৰুষাৰ্থ পুৰুষৰ৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন কৰিবেক নিৰন্তৰ৷৷

সমস্ত ভূততে দেখিবেক নাৰায়ণ৷

আতপৰে আন ধৰ্ম্ম সৱে বিড়ম্বন৷৷৩৮২৷৷

হেন শুনি নিৰন্তৰে দৈত্যশিশুগণ৷

প্ৰহাদৰ উপদেশে ভেদিলেক মন৷৷

গুৰুৰ শিক্ষাত আউৰ কেহো নেদে মতি৷

ভাগৱত ধৰ্ম্মত সৱাৰ ভৈল ৰতি৷৷৩৮৩৷৷

শুনৈ কৃষ্ণকথাক মনত চিন্তৈ হৰি৷

ৰামনাম গাৱৈ বাৱৈ বজাৱৈ চাপৰি৷৷

দেখি ক্রোধে ষণ্ডামৰ্কে দণ্ডি কৰৈ আনি৷

তথাপি আটাস পাৰি বোলে ৰামবাণী৷৷৩৮৪৷৷

অদ্ভূত দেখিয়া দুয়ো গুৰু গৈলা ডৰি৷

দিলেক লৱড় প্ৰহাদৰ হাতে ধৰি৷৷

ৰাজাত বিনাৱেতযু পুত্ৰ ভৈল নষ্ট৷

আনো সৱ শিশুক কৰিলে সৱে ভ্ৰষ্ট৷৷৩৮৫৷৷

নপঢ়য় শাস্ত্ৰ আৰো প্ৰভু একো ছাত্ৰ৷

মাৰণকো নগণয় ৰাম বোলে মাত্ৰ৷৷

আমাক দণ্ডিবা পাছে দিলো আসি জান৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ নিৰ্য্যাণ৷৷৩৮৬৷৷

ষোড়শ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰামপদে ভজ ভাই৷
ঘুষিয়ো হৰি সদায়৷৷৩২৷৷

পদ: হিৰণ্যকশিপু শুনিয়া হেন৷

ক্রোধত আতি কাম্পে যম যেন৷৷

ঝঙ্কাৰে মাথা কৰি আতি দৰ্প৷

লাঠি পাই যেন ফোঙ্কাৰে সৰ্প৷৷৩৮৭৷৷

প্ৰহাদ আছে অৱনত কায়৷

কৃতাঞ্জলি কৰি পিতৃক চাই৷৷

অসুৰে গৰ্জ্জয় কটাক্ষে চাই৷

খাইবো আজি তোৰ মুণ্ড পুতাই৷৷৩৮৮৷৷

শুন ৰে অধম নগণ মোক৷

দেখাইবো আজি যমপুৰ তোক৷৷

ত্ৰিদশে কাম্পে দেখি মোৰ খঙ্গ৷

কৰস কেনে তঞি আজ্ঞা ভঙ্গ৷৷৩৮৯৷৷

শুনিয়া প্ৰহাদে বুলিলা বাণী৷

সৱাতো বৰ প্ৰভু চক্রপাণি৷৷

আছোক তুমি আমি কোনজন৷

ব্ৰহ্মা হৰে সেৱে যাৰ চৰণ৷৷৩৯০৷৷

তেহেন্তে পৰম ঈশ্বৰ দেৱ৷

বিষ্ণুত পৰে আন নাহি কেৱ৷৷

আপুন মায়াৰ বলে অনন্তে৷

স্ৰজন্ত পালন্ত সংহৰে অন্তে৷৷৩৯১৷৷

জানি পিতৃ এড়া অসুৰ কাম৷

আপুন মন কৰা উপশাম৷৷

শত্ৰু মিত্ৰ সৱ কৰিও সম৷

এহিসে কৃষ্ণৰ ভক্তি উত্তম৷৷৩৯২৷৷

নিজিনি শৰীৰৰ শত্ৰুচয়৷৷

জিনিলো দশোদিশ হেন কয়৷৷

জানিয়া পিতৃ এড়া অহঙ্কাৰ৷

ভজিয়ো হৰিক কহিলো সাৰ৷৷৩৯৩৷৷

শুনিয়া হিৰণ্যে বোলে বচন৷

জানিলো তোৰ মৰিবাক মন৷৷

মোক বিকৰ্থস অৰে বৰ্ব্বৰ৷

মোত পৰে আছৈ কোন ঈশ্বৰ৷৷৩৯৪৷৷

পেলাইবো কাটি তোক খাণ্ডা ধৰি৷

দেখো কেনমতে ৰাখন্ত হৰি৷৷

হৰিসে যদি জগতৰ ঈশ৷

কৈত আছে তাৰ কহ উদ্দিশ৷৷৩৯৫৷৷

শুনিয়া প্ৰহাদে বোলয় বাণী৷

ব্যাপক বিভু প্ৰভু চক্রপাণি৷৷

সৱাতো আছন্ত জগত স্বামী৷

স্ফটিকৰ স্তম্ভে দেখোহো আমি৷৷৩৯৬৷৷

শুনি দৈত্যপতি দান্ত কামুৰি৷

ডাৱৰ খড়গকলৈলা আঞ্জৰি৷৷

আসনৰ হন্তে আটোপে উঠি৷

ভাঙ্গিলা স্তম্ভক হানিয়া মুঠি৷৷৩৯৭৷৷

স্তম্ভৰ ভিতৰে শুনিল নাদ৷

প্ৰলয় মেঘৰ যেন শবদ৩৭৷৷

ফুটিল কটাহ ভৈল বিস্ময়৷

ত্ৰিদশে বোলন্ত মিলে প্ৰলয়৷৷৩৯৮৷৷

যত বড়া দৈত্য আছে চৌপাশে৷

কাম্পৈ পৃথিৱীত পৰিয়া ত্ৰাসে৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত নৰে৷৷৩৯৯৷৷

সপ্তদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি নৰহৰি হৰিয়ো কুমতি৷
অন্তকালে হৰিচৰণেসে গতি৷৷৩৩৷৷

পদ: শুনি দৈত্যেন্দ্ৰৰ অন্তৰীক্ষ ভৈল ধাতু৷

কোনে দিলে আটাস নেদেখি তাৰ হেতু৷৷

সত্য কৰিবাক লাগি নিজ ভৃত্যবাণী৷

তম্ভতে বেকত ভৈলা প্ৰভু চক্রপাণি৷৷৪০০৷৷

অদ্ভত দেখিয়া দৈত্যপতি ভৈল চুপ৷

নুহি সিংহ নুহি ইটো মনুষ্যৰ ৰূপ৷৷

ঘোৰ মূৰ্ত্তি ধৰি নৰসিংহ ভৈলা বাজ৷

মহাত্ৰাসে কাম্পৈ দেখি দানৱ সমাজ৷৷৪০১৷৷

তপ্ত সুৱৰ্ণৰ সম জ্বলে চক্ষু দুই৷

পৰ্ব্বত সমান কায় আছে স্বৰ্গ ছুই৷৷

শৰীৰৰ ৰোম চন্দ্ৰসম শুক্লবৰ্ণ৷

তুলি আছে উৰ্দ্ধক তৱধ দুই কৰ্ণ৷৷৪০২৷৷

বাইলা মুখ যেন গিৰি গহ্বৰ পৰায়৷

প্ৰচণ্ড বতাস যেন নিশ্বাস বঝায়৷৷

প্ৰকাশয় কেশ শিৰে ৰবিৰ কিৰণ৷

ভ্ৰূকুটি কুটিল মুখ বিকট দশন৷৷৪০৩৷৷

লহ লহ কৰৈ জিহ্বা যেন ক্ষুৰ ধাৰ৷

জ্বলে বাহু শত তীক্ষ্ণ নখে চমৎকাৰ৷৷

বহল হৃদয় দীৰ্ঘ গ্ৰীৱা কৃশ কটি৷

জিহ্বা মেলি আছা দুই দশন প্ৰকটি৷৷৪০৪৷৷

হেন দেখি দৈত্যেন্দ্ৰ মনত গুণৈ ডৰি৷

আহ্মাক বধিবে বিষ্ণু আইলা মায়া কৰি৷৷

মনে বিমৰিষি পাছে গদাক উচাই৷

দানৱ মাতঙ্গ গৈল নৃসিংহক ধাই৷৷৪০৫৷৷

নেদেখয় দৈত্যেন্দ্ৰক নৃসিংহৰ পাশে৷

লুকায় পতঙ্গ যেন অগনিত ঝাসে৷৷

ছিদ্ৰ চাই পাক ফুৰৈ দৈত্য দুৰাচাৰ৷

নৃসিংহক দিল ঘোৰ গদাৰ প্ৰহাৰ৷৷৪০৬৷৷

এড়াইলন্ত নৰসিংহ কাতি কৰি কায়৷

পাঞ্জৰত ফুৰৈ দৈত্য পতঙ্গ পৰায়৷৷

গদায়ে সহিতে ধৰিলন্ত দিয়া চাম্প৷

গৰুড়ৰ হাতত বাজিল যেন সৰ্প৷৷৪০৭৷৷

এড়াইল হাতৰ দৈত্য আৰিমুৰি কৰি৷

লীলায়ে এড়িলা তাক আপুনি নৃহৰি৷৷

দেখি দেৱগণে আতি কৰৈ হৃদি খেদ৷

হৰি হৰি নভৈল দুঃখৰ পৰিছেদ৷৷৪০৮৷৷

দৈত্যেশ্বৰে বোলে বল কটালিলো আৰ৷

কৈক যাইবি নৰসিংহ কৰিবো দোহাৰ৷৷

এহি বুলি খাণ্ডা বাৰু ধৰি সেহি ছেগে৷

শ্ৰম কৰি পক্ষী যেন ধাইল মহাবেগে৷৷৪০৯৷৷

ঘোৰ নাদ তেজি অধো উৰ্দ্ধে ফুৰৈ পাক৷

বাৰুতে লুকায় কায় নাকলিয় তাক৷৷

প্ৰহাৰিৱে লাগি ছিদ্ৰ চাহে মহাসুৰ৷

বোলা হৰি হৰি পাপ হৌক মষিমূৰ৷৷৪১০৷৷

অষ্টাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ৰাম মুকুন্দ মুৰাৰি মোৰ গতি৷
কৃষ্ণ কৃপা কৰা প্ৰভু ৰঘুপতি৷৷৩৪৷৷

পদ: দানৱ ফুৰন্তে যেৱে আছে৷

দেখি খঙ্গে নৰসিংহে পাছে৷৷

কম্পাই শিৰ কেশৰ উল্লাসি৷

তুলিলা আটাস ঘোৰ হাসি৷৷৪১১৷৷

স্বৰ্গকো ভেদিল ঘোৰ ৰিঙ্গে৷

বেগে চাম্প দিলা নৰসিংহে৷৷

আলগতে দৈত্যক ধৰিল৷

নাহি মাত চেতন হৰিল৷৷৪১২৷৷

সৰ্পে যেন ধৰিল ইন্দুৰ৷

নিশৱদ দানৱ দ্বন্দুৰ৷৷

সাধিবাক লাগি দেৱকাজ৷

দ্বাৰৰ কৰিলা তাক বাজ৷৷৪১৩৷৷

চিত কৰি উৰুত থাপিলা৷

নখে তাৰ হিয়া বিদাৰিলা৷৷

যেহেন সৰ্পক পাৱে ভিৰি৷

গৰুড়ে পেহ্লাইলা ঠোঁটে ছিৰি৷৷৪১৪৷৷

চক্ষু পকাই দৈত্য অন্তকাৰী৷

চেলেকন্ত জিহ্বায়ে কৱাৰি৷৷

ৰুধিৰে দিগিধি দেহা হুই৷

শিৰত মেঢ়াইলা আন্ত দুই৷৷৪১৫৷৷

দেখি দৈত্যকটক কিটাইল৷

অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ধৰি ক্রোধে ধাইল৷৷

নৃসিংহে পেহ্লাইলা দৈত্যেন্দ্ৰক৷

গৈলা খেদি দানৱগণক৷৷৪১৬৷৷

কাকো নখে কৰি দুই ছিৰ৷

টোকৰে ছিণ্ডিলা কাৰো শিৰ৷৷

কাকো গোড়ে মাৰি ঘৰাকতি৷

সংহৰিল দানৱ পদাতি৷৷৪১৭৷৷

দৈত্য জিনি তেজিলা আটাস৷

পলায় দিগ্গজ হুয়া ত্ৰাস৷৷

ঝঙ্কাৰন্তে শিৰৰ কেশৰ৷

উড়ায় সৱে বিমান স্বৰ্গৰ৷৷৪১৮৷৷

খলকৈ সাগৰ শ্বাস লাগি৷

বেগত পৰ্ব্বত পৰৈ ভাগি৷৷

নৃসিংহৰ চৰণৰ গতি৷

টলমল কৰে বসুমতী৷৷৪১৯৷৷

চক্ষুৰ ৰশ্মিত ভৈল ছন্ন৷

নিষ্প্ৰভ সমস্তে গ্ৰহগণ৷৷

দৈত্যেন্দ্ৰৰ দিব্য সিংহাসনে৷

বসিল নৃসিংহ কোপ মনে৷৷৪২০৷৷

খুজি আৰ নপান্ত যুজাৰ৷

ক্রোধে মুখ দেখি অন্ধকাৰ৷৷

দেখি ত্ৰিজগতে ভৈল ভয়৷

আজি যোনো মিলয় প্ৰলয়৷৷৪২১৷৷

শুনি পাছে দৈত্যৰ নিৰ্য্যাণ৷

ৰঙ্গে আইল দেৱৰ বিমান৷৷

জোঙ্কাৰন্ত আকাশক ছানি৷

কৰৈ দেৱে দুন্দুভিৰ ধ্বনি৷৷৪২২৷৷

দেৱৰ সুন্দৰীগণ আসি৷

পুষ্প বৰিষন্ত হাসি হাসি৷৷

প্ৰধান গন্ধৰ্ব্বে গীত গাৱে৷

বিদ্যাধৰে মৃদঙ্গ বজাৱে৷৷৪২৩৷৷

অপেস্বৰাগণে কৰৈ নৃত্য৷

ভৈলন্ত ত্ৰিদশ কৃতকৃত্য৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰ শঙ্কৰে৷

বোলা হৰি হৰি সৱ নৰে৷৷৪২৪৷৷

ঊনৱিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি মাধৱ মধুৰিপু মুৰাৰি ৰাম৷
কৃষ্ণৰ চৰণে কৰো পড়িয়া প্ৰণাম৷৷৩৫৷৷

পদ: অনন্তৰে শিৰত ধৰিয়া কৃতাঞ্জলি৷

ব্ৰহ্মা ৰুদ্ৰ আদি দেৱগণ আইলা চলি৷৷

বৈকুণ্ঠৰ পৰা পাৰিষদগণ আসি৷

থাকি গৈলা নৃসিংহৰ চৌপাশে উপাসি৷৷৪২৫৷৷

পৃথকে পৃথকে তুতি কৰিবাক লৈলা৷

প্ৰথমতে ব্ৰহ্মা কৰযোড়ে আগ ভৈলা৷৷

প্ৰণামো অনন্ত তুমি দুৰন্ত শকতি৷

লীলায়ে সংহৰি প্ৰভু কৰা সৃষ্টি স্থিতি৷৷৪২৬৷৷

কেমনে জানিবো তযু বীৰ্য্য পৰাক্রম৷

এহিবুলি ব্ৰহ্মাদেৱ পড়িল নিজম৷৷

অনন্তৰে শঙ্কৰে বলিলা তুতি বাণী৷

মাৰিলা অসুৰ ইটো আতি অল্প প্ৰাণী৷৷৪২৭৷৷

তোহ্মাৰ কোপত হোৱে জগতে প্ৰলয়৷

ভক্ত প্ৰহাদক প্ৰভু পালিবে লাগয়৷

এহিবুলি মহাদেৱ থাকিলা নিচুকি৷

আগবাঢ়ি ইন্দ্ৰে তুতি কৰিলা উৎসুকি৷৷৪২৮৷৷

দৈত্যে আক্রমিলে প্ৰভু আমাৰ হৃদয়৷

সপনে সচিতেআমি দেখো দৈত্যময়৷৷

দানৱক মাৰি আৱে গুচাইলা দুৰ্গতি৷

কোননো নসাধে প্ৰভু তোহ্মাৰ ভকতি৷৷৪২৯৷৷

ঋষিগণে বোলৈ নমি ভৈল মহাৰঙ্গ৷

কৰিলেক পাতকী আহ্মাৰ তপভঙ্গ৷৷

তাক বধি সাধিলা আহ্মাৰ মনোৰথ৷

থাপিলা দুনাই জগন্নাথ ধৰ্ম্মপথ৷৷৪৩০৷৷

পিতৃগণে বোলৈ নমি নৃসিংহক বাক৷

পুত্ৰগণে দেয় শ্ৰাদ্ধ যতেক আহ্মাক৷৷

দৈত্যেন্দ্ৰ আপুনি ভূঞ্জৈ সৱে কাঢ়ি নিয়া৷

কিনো ৰঙ্গ ভৈল তাৰ বিদাৰিলা হিয়া৷৷৪৩১৷৷

নাগগণে বোলৈ নৃসিংহক আগবাঢ়ি৷

ভাল ভাল স্ত্ৰীক মানে আনিলন্ত কাঢ়ি৷৷

সাধিলা আনন্দ তাৰ হৃদয় বিদাৰি৷

প্ৰণামো অনন্ত ভকতৰ ভয়হাৰী৷৷৪৩২৷৷

বৈতালিকগণে বোলে শুনিয়ো গোসাঁই৷

দেৱৰ সভাত ফুৰো তযু গুণ গাই৷৷

তাকো নিষেধিল দুষ্ট দানৱ দুৰ্ব্বাৰ৷

তাক মাৰি ব্যাধি যেন গুচাইলা আহ্মাৰ৷৷৪৩৩৷৷

পাৰিষদগণে বোলৈ চৰণে নমিলো৷

তোহ্মাৰ নৃসিংহ ৰূপ আজিসে দেখিলো৷৷

তযু ভৃত্য ইটো দৈত্য ভৈল শাপ পায়া৷

নমাৰিলা প্ৰভু আক কৰিলাহা দায়া৷৷৪৩৪৷৷

এহিমতে আনো দেৱে কৰিলন্ত তুতি৷

যুধিষ্ঠিৰ ৰাজাত নাৰদ নিগদতি৷৷

তথাপি নুগুছে নৃসিংহৰ মহাক্রোধ৷

দেখি দেৱগণে দেন্ত লক্ষ্মীক প্ৰবোধ৷৷৪৩৫৷৷

স্বামীৰ গুছায়ো কোপ জগতৰ মাৱ৷

শুনি লক্ষ্মীদেৱী উঠি চালিলন্ত গাৱ৷৷

নৃসিংহৰ মহা ভয়ঙ্কৰ ৰূপ দেখি৷

ডৰে উলটিলা দেৱী মুদি দুয়ো আখি৷৷৪৩৬৷৷

পাছে প্ৰহাদক ব্ৰহ্মা লগাইলেক মাত৷

নৃসিংহৰ কোপ বাপ কৰা উপশান্ত৷

পৰম ভকত তঞি হিৰণ্য তনয়৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ প্ৰলয়৷৷৪৩৭৷৷

বিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি ৰাম নাৰায়ণ যাদৱানন্দ
দূৰ কৰা মোৰ মায়া৷
বিষয় ব্যাধিৰ ঔষধ মাগো
ভকতি অমিয়া৷৷৩৬৷৷

পদ: ব্ৰহ্মাৰ বচন সাদৰি প্ৰহাদে

ধীৰে ধীৰে গৈলা চলি৷

ভূমিত পড়িয়া বিষ্ণুক নমিয়া

শিৰে ধৰি কৃতাঞ্জলি৷৷

পাৱত পড়িয়া আছয় প্ৰহাদ

দেখি নৰসিংহে হাসি৷

স্নেহত স্ৰৱয় নয়নৰ নীৰ

তুলিলা হাতে উল্লাসি৷৷৪৩৮৷৷

হস্তপদ্মে তাৰ পৰশিলা শিৰ

পৰম নিৰ্ভয় দিয়া৷

দেখি প্ৰহাদৰ তনু ৰোমাঞ্চিত

আনন্দে দ্ৰৱিল হিয়া৷৷

হৰিষে লোতক ঝৰে প্ৰহাদৰ

চৰণ চিন্তিয়া আছে৷

যুড়ি দুয়ো হাত গদগদ মাত

তুতি কৰিলন্ত পাছে৷৷৪৩৯৷৷

ব্ৰহ্মা সিদ্ধ মুনি আদিও নজানে

পূজিৱে তোহ্মাৰ পাৱ৷

কিবা তুতি নতি কৰিবোহো আমি

অসুৰ ত্ৰূৰ স্বভাৱ৷৷

ধন জন তপ প্ৰভাৱে তোহ্মাক

আৰাধিবে শক্য নাই৷

গজেন্দ্ৰে কেৱলে ভকতি কৰিল

পৰম আপদ পাই৷৷৪৪০৷৷

যিটো চণ্ডালৰ কায় বাক্য মনে

সদায়ে সুমৰে হৰি৷

আছে বাহব্ৰত যিটো ব্ৰাহ্মণৰ

সি সি শ্ৰেষ্ঠ আত কৰি৷৷

সি সি মহাগৰ্ব্বী বিপ্ৰে আপোনাক

পৱিত্ৰ কৰিবে নাৰে৷

ভকত চাণ্ডালে আপোনাকো তাৰে

সমস্ত কুল উদ্ধাৰে৷৷৪৪১৷৷

তুমি জগজীৱ তোমাক পূজিলে

মিলৈ আপোনাত যাই৷

যেন মুখ শ্ৰীক প্ৰতিবিম্ব মুখে

দেখয় দৰ্পণ চাই৷৷

হেন জানি মঞি মতি অনুসাৰে

ভজিলো তোহ্মাৰ পাৱ৷

ব্ৰহ্মা আদি দেৱ- গণ ডৰে মৰৈ

এড়িয়ো ত্ৰূদ্ধ স্বভাৱ৷৷৪৪২৷৷

ভয়ঙ্কৰ কোপ দেখিয়া তোহ্মাৰ

প্ৰভু মোৰ ভয় নাই৷

সংসাৰ চক্রৰ নিকাৰ দেখন্তে

সদায় ধাতু উড়ায়৷৷

তোহ্মাৰ চৰণ ছত্ৰৰ ছায়াক

কৈসানিনো দিবা মোক৷

কহিয়ো উপায় কিমতে এড়াঞো

নিদাৰুণ দুঃখ শোক৷৷৪৪৩৷৷

তযু হস্তপদ্ম শিৰে দিলা মোৰ

কি ভৈল মহা আহ্লাদ৷

ব্ৰহ্মা হৰ লক্ষ্মী- দেৱী নতু পান্ত

তেসম্বে হেন প্ৰসাদ৷৷

সমস্ত ভূতৰে তুমিসি আতমা

হৃদয় পৰম গুৰু৷

তথাপি সেৱাৰ অনুসাৰে কৃপা

কৰা যেন কল্পতৰু৷৷৪৪৪৷৷

কিমতে ভকতি কৰো পঞ্চেন্দ্ৰিয়ে

পঞ্চদিকে লাগি ধৰে৷

যেন গৃহস্থক অনেক সপত্নী

সকলে আকুল কৰে৷৷

ভৱ বৈতৰণী মাজে মজিলোহো

নেড়ে মোক শোক ভয়৷

তোহ্মাৰ চৰণে শৰণ পশিলো

কৃপা কৰা কৃপাময়৷৷৪৪৫৷৷

আৰো বহু বিধ স্তুতি কৰি আগে

প্ৰহাদ পড়িয়া আছে৷

ভৈলন্ত প্ৰসন্ন ক্রোধ ভাৱ এড়ি

হৰি হাসিলন্ত পাছে৷৷

প্ৰহাদক চাই আনন্দে বোলন্ত

তিনিও লোকৰ স্বামী৷

বোলা হৰি হৰি সংসাৰক তৰি

হুয়োক বৈকুণ্ঠগামী৷৷৪৪৬৷৷

একবিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: স্বামী ৰাম নেৰো আৰ চৰণ তোহ্মাৰ৷
দূৰ কৰা সংসাৰ নিকাৰ৷৷৩৭৷৷

পদ: বোলন্ত প্ৰহাদ উঠ উঠ৷

তোৰ ভক্তিত ভৈলো মঞি তুষ্ট৷৷

লৈয়ো বৰ তোৰ যেন মন৷

বৃথা নোহে মোৰ দৰিশন৷৷৪৪৭৷৷

মোক দেখিলেক যিটোজন৷

নাহি তাৰ পুনৰাগমন৷৷

ভকতৰ পূৰো মনোৰথ৷

দেঞো কাম মোক্ষ ধৰ্ম্ম অৰ্থ৷৷৪৪৮৷৷

এহি বুলি প্ৰলোভন্ত বৰ৷

নবাঞ্ছন্ত প্ৰহাদ কুমাৰ৷৷

ভক্তিসে পৰম লাভ জানি৷

বিষ্ণুক বোলন্ত হাসি বাণী৷৷৪৪৯৷৷

জানো প্ৰভু পৰীক্ষা আহ্মাক৷

সিহেতু বুলিলা হেন বাক৷৷

বাঞ্ছৈ ফল কৰি তযু কৃত্য৷

সিটো বাণিজাৰু নোহো ভৃত্য৷৷৪৫০৷৷

তোহ্মাৰ অকাম ভৃত্য আমি৷

তুমিও নিষ্কাম মোৰ স্বামী৷৷

নাহি কাম আহ্মাৰ অন্যথা৷

নুহি ৰাজসেৱকৰ যথা৷৷৪৫১৷৷

শুনি নৰসিংহে হাসিলন্ত৷

জানো তঞি ভকত একান্ত৷৷

তথাপিতো ইটো মন্বন্তৰ৷

হুয়া থাক দৈত্যৰ ঈশ্বৰ৷৷৪৫২৷৷

সদায়ে শুনিবি মোৰ কথা৷

মোৰ ৰূপ চিন্তিবি সৰ্ব্বথা৷৷

কীৰ্ত্তনে পলাইবে পাপচয়৷

ভোগ ভুঞ্জি পুণ্য কৰা ক্ষয়৷৷৪৫৩৷৷

তোৰ যশ ব্যাপিব জগতে৷

ৰাত্ৰি দিনে মোক সুমৰন্তে৷৷

সৱে কৰ্ম্মবন্ধ হৈব ক্ষীণ৷

অন্তকালে মোত যাইবি লীন৷৷৪৫৪৷৷

তোৰ মোৰ কথা যিটো নৰে৷

তোক মোক সময়ত স্মৰে৷৷

সিও জনে মোক পাইবে আসি৷

প্ৰহাদে মাতন্ত পাছে হাসি৷৷৪৫৫৷৷

তযু পাৱে মাগো এক বৰ৷

তুমি প্ৰভু জগত ঈশ্বৰ৷৷

তোহ্মাক নিন্দিলে পিতৃ মোৰ৷

সিজিল পাতক মহাঘোৰ৷৷৪৫৬৷৷

তাত হন্তে পিতৃ নিস্তৰোক৷

এতেক প্ৰসাদ দিয়ো মোক৷৷

তুমি দীন দয়াশীল দেৱ৷

তোহ্মাৰ চৰণে কৰো সেৱ৷৷৪৫৭৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে৷

নেড়িবা কীৰ্ত্তন একো নৰে৷৷

আজি কালি মিলিবে মৰণ৷

হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজন৷৷৪৫৮৷৷

দ্বাবিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি নমো দামোদৰ যাদৱানন্দ
দুঃখ নিৱেদিবো কত৷
নভৈল ভকতি ইটো মনুষ্য জন্মত৷৷৩৮৷৷

পদ: নৃসিংহে বোলন্ত হাসি শুনিয়ো প্ৰহাদ৷

দিবাক নলাগে তোক ইসৱ প্ৰসাদ৷৷

পৰম বৈষ্ণৱ তই পুত্ৰ ভৈলি যাৰ৷

একৈশ পুৰুষ তাৰ কৰিলি নিস্তাৰ৷৷৪৫৯৷৷

যৈত থাকে মোৰ ভক্ত উদাৰ চৰিত্ৰ৷

কীট পতঙ্গকো তথা কৰয় পৱিত্ৰ৷৷

নকৰে প্ৰাণীক হিংসা নাহি একো স্পৃহা৷

আমাত অৰ্পণা কৰে আপুনাৰ দেহা৷৷৪৬০৷৷

ভকততে শ্ৰেষ্ঠ তই পাইলি বাঞ্ছা সিদ্ধি৷

কৰিয়ো পিতৃৰ প্ৰেতকাৰ্য্য যেন বিধি৷৷

মোতে চিত্ত দিয়া কাৰ্য্য কৰিও সন্তোষে৷

তেৱে কি কৰিবে আৰ সংসাৰৰ দোষে৷৷৪৬১৷৷

নৃসিংহৰ আদেশে প্ৰহাদ দৈত্যৰাজ৷

কৰিলন্ত পিতৃৰ যতেক প্ৰেতকাজ৷৷

ব্ৰহ্মায়ে দেখন্ত পাছে নৃসিংহ প্ৰসন্ন৷

ত্ৰিদশে সহিতে উঠি বুলিলা বচন৷৷৪৬২৷৷

দেৱ দেৱ জগন্নাথ কৰো নমস্কাৰ৷

পাপীষ্ঠক মাৰি প্ৰীতি সাধিলা আহ্মাৰ৷৷

মোত বৰ পায়া কাকো কটাক্ষ নকৰে৷

আচৰিল দ্ৰোহ মহা দৈত্যে জগতৰে৷৷৪৬৩৷৷

তাহান তনয় মহাবৈষ্ণৱ প্ৰহাদ৷

গুচাইলা তোহ্মাৰ ক্রোধ মিলাইলা আহ্লাদ৷৷

নৃসিংহে বোলন্ত ব্ৰহ্মা শুনিয়ো উত্তৰ৷

আৰোবাৰ দৈত্যক নিদিবা হেন বৰ৷৷৪৬৪৷৷

স্বভাৱে দুৰ্জ্জন দৈত্য একোৱে নমানে৷

যেন বিষ বাঢ়য় সৰ্পৰ দুগ্ধ পানে৷৷

এহি বুৰ্লি নৰসিংহ ভৈলা অন্তৰ্দ্ধান৷

প্ৰহাদে কৰিলা ত্ৰিদশক বহুমান৷৷৪৬৫৷৷

প্ৰথমতে ব্ৰহ্মাক নমিলা দৈত্যেশ্বৰ৷

শঙ্কৰকো প্ৰণামিলা আত অনন্তৰ৷৷

জানন্ত বিষ্ণুৰ অংশ আনো যত দেৱ৷

একে থানে সৱাক কৰিলা পড়ি সেৱ৷৷৪৬৬৷৷

পাছে শুক্র আদি কৰি মুনিগণ যত৷

উঠিলন্ত ব্ৰহ্মা লৈয়া সৱাকো লগত৷৷

প্ৰহাদক কৰাইলন্ত ৰাজ্য অভিষেক৷

দিলা সৱে অধিকাৰ পিতৃৰ যতেক৷৷৪৬৭৷৷

দৈত্য দানৱৰ ৰাজা ভৈলন্ত প্ৰহাদ৷

স্বৰ্গে গৈলা দেৱগণ দিয়া আশীৰ্ব্বাদ৷৷

শুকমুনি বোলন্ত শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

কহিলো তোহ্মাত সৱে প্ৰহাদ চৰিত৷৷৪৬৮৷৷

নৃসিংহৰ লীলা ইটো বধ দৈত্যেন্দ্ৰৰ৷

প্ৰহাদৰ পুণ্য কথা শুনে যিটো নৰ৷৷

তাহাৰ মৃত্যুৰ হন্তে নাহি আৰ ত্ৰাস৷

অপ্ৰয়াসে ছিণ্ডে সংসাৰৰ কৰ্ম্মপাশ৷৷৪৬৯৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন কহে কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে৷

নাহি আন ধৰ্ম্ম আউৰ কীৰ্ত্তনত পৰে৷৷

বৈকুণ্ঠক যাইবা যেৱে সংসাৰক তৰি৷

নিৰন্তৰে ডাকি ঘুষিয়োক হৰি হৰি৷৷৪৭০৷৷

জয় জয় নাৰায়ণ সংসাৰ কাৰণ৷

যোগীগণে সেৱা কৰে যাহাৰ চৰণ৷৷

যাহাৰ মায়াৰ গতি নজানন্ত কেৱ৷

হেন হৰি চৰণে কৰিলো মঞি সেৱ৷৷৪৭১৷৷

হৰি পদ যুগল ধৰিয়া এক মনে৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন কৰিয়োক সৰ্ব্বজনে৷৷

হেন জানিয়োক হৰি চৰণেসে গতি৷

প্ৰহাদ চৰিত্ৰ এহিমানে সমাপতি৷৷৪৭২৷৷

প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ সমাপ্ত

সপ্তম খণ্ড
গজেন্দ্ৰ উপাখ্যান

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম ৰাম ৰাম৷ হৰি ৰাম ৰাম৷৷৩৯৷৷

পদ: ৰাজাক সাদৰি মুনি বুলিলা বচন৷

শুনা পৰীক্ষিত কুৰুকুলেৰ নন্দন৷৷

পৰম মধুৰ মাধৱৰ গুণচয়৷

শুনা সাৱধানে হৌক পাপৰ প্ৰলয়৷৷৪৭৩৷৷

ক্ষীৰ সাগৰৰ মাজে ত্ৰিকূট পৰ্ব্বত৷

প্ৰকাশন্তে আছে তিনি লোকত বেকত৷৷

সুৱৰ্ণ ৰজত লোহা জ্বলৈ তিনি শৃঙ্গ৷

চক্ষুত চমক লাগৈ দেখিতে বিৰিঙ্গ৷৷৪৭৪৷৷

আনো যত শৃঙ্গ ৰত্নে কৰৈ তিৰিমিৰি৷

দশোদিশ প্ৰকাশিয়া শৌভৈ শুক্লগিৰি৷৷

অযুত যোজন জুৰি জ্বলৈ গিৰিবৰ৷

উছিত দেখিয় দশ হাজাৰ প্ৰহৰ৷৷৪৭৫৷৷

ক্ষীৰ সাগৰৰ ঢৌ চৌভিতি উথলে৷

পখালে পৰ্ব্বত সুশীতল দুগ্ধজলে৷৷

থানে থানে আছে ভূমি অনেক উদ্যান৷

ফুলে জকমক গন্ধে নাহিকে সমান৷৷৪৭৬৷৷

নদী নদ অশেষ বিশেষ সৰোবৰ৷

স্ফটিক নিৰ্ম্মল জল দেখি মনোহৰ৷৷

বিদ্যাধৰীসৱে তাতে নামি কৰৈ স্নান৷

পখালে শৰীৰ বৱৈ সুগন্ধিত ঘ্ৰাণ৷৷৪৭৭৷৷

পৰম আমোদ গন্ধ উথলে সদায়৷

দশোদিশ জুৰি তাৰ বায়ু বহি যায়৷৷

দেখি সুশোভন বৰুণৰ উপবনে৷

যাত নিতে ক্রীড়ে দেৱ দিৱ্য নাৰীগণে৷৷৪৭৮৷৷

শাল তাল তমাল মন্দাৰ পাৰিজাত৷

চম্পক অশোক আনো পুষ্প অসংখ্যাত৷৷

আম জাম লেবু জৰা জামীৰ খাজুৰি৷

বেল নাৰিকল তাল তাম্বূল পাকড়ি৷৷৪৭৯৷৷

অগৰু চন্দন পদ্ম সৰল সোণাৰু৷

আনো যত তৰুতৃণ সৱে কল্পতৰু৷৷

ছয় ঋতু এক কালে বসন্ত উদয়৷

ভ্ৰমৰে গুঞ্জৰে কুলি পঞ্চম পূৰয়৷৷৪৮০৷৷

বহয় মলয়া বায়ু আমোদিত মন৷

নৃত্য গীত কৰৈ তৈতে অপেস্বৰাগণ৷৷

হৰি গুণ গীত গাৱৈ গন্ধৰ্ব্ব কিন্নৰে৷

পাপ দূৰ হৌক হৰি বোলা নিৰন্তৰে৷৷৪৮১৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম দামোদৰ হৰে৷
সেৱকে কাতৰ কৰে৷৷৪০৷৷

পদ: বনৰ সিটো বিতোপন নাম৷

কহিতে যাহাৰ নাহি উপাম৷৷

তাহাৰ মাজে সৰোৱৰ এক৷

সাগৰ সঙ্কাশ দেখি প্ৰত্যেক৷৷৪৮২৷৷

সৱৰ্ণময় পদ্ম আছে জুড়ি৷

ভ্ৰমৰে মধু পিয়ৈ তাতে পৰি৷৷

ৰাজহংস আদি যতেক পক্ষী৷

পৰি পৰি থাকৈ নযায় উপেক্ষি৷৷৪৮৩৷৷

কুমুদ ইন্দু উতপল ফুল৷

ফুলি আছে গন্ধে নাহিকে তুল৷৷

চৌভিতি বেঢ়ি আছৈ তৰুবনে৫১৷

কহিবে নাম তাৰ কোনজনে৷৷৪৮৪৷৷

কদম্ব ৰঘু নাগেশ্বৰ গাছে৷

ফুলে ঝকমক বেঢ়িয়া আছে৷৷

মালতী মধাই জাঁই যূতি যত৷

পাৰিজাত মুখ্য বৃক্ষ সমস্ত৷৷৪৮৫৷৷

বহৱৈ বসন্ত মলয়া বাৱ৷

কোকিলে তেজে সুললিত ৰাৱ৷৷

সেহি বনমাজে গজেন্দ্ৰ আছে৷

অনেক হস্তী ফুৰৈ আগে পাছে৷৷৪৮৬৷৷

যতেক বৃক্ষ বেত বাংশ খৰি৷

ফুৰন্তে ভাঙ্গি নেয় মড়মড়ি৷৷

যাৰ গন্ধ পাইলে সিংহো পলায়৷

যতেক পশু ডৰে জীৱ যায়৷৷৪৮৭৷৷

মদ জল ধাৰা বহিয়া যায়৷

ভ্ৰমৰে তাক সেৱৈ সৰ্ব্বদায়৷৷

চৰন্তে ফুৰন্তে ক্রীড়ন্তে যাই৷

ৰহিলা গজেন্দ্ৰ ভাগৰ পাই৷৷৪৮৮৷৷

দুগুণে পীড়িল ৰবি কিৰণে৷

লড়িল দুনাই জলপান মনে৷৷

পৰ্ব্বত কাম্পৈ গজেন্দ্ৰৰ ভিৰে৷

পদ্মগন্ধ পাইল জলৰ তীৰে৷৷৪৮৯৷৷

নামিল গৈয়া সৰোৱৰ মাজে৷

চৌভিতি হস্তীসমে গজৰাজে৷৷

পদ্মৰ ধূলায়ে সুগন্ধি জল৷

পিলেক তৃষ্ণায়ে হুয়া বিকল৷৷৪৯০৷৷

অগাধ জল আতিশয় জুৰ৷

গজেন্দ্ৰ পাৰৈ ঘনে ঘনে বুৰ৷৷

হস্তিনী সমে কৰৈ জলক্রীড়া৷

খণ্ডিল সমস্তে ৰৌদ্ৰৰ পীড়া৷৷৪৯১৷৷

হস্তী হস্তিনীক কৰাৱৈ স্নান৷

পিয়াৱৈ জল গৃহস্থৰ ঠান৷৷

দায়ায়ে পুত্ৰ ভাৰ্য্যা সমে ৰঙ্গে৷

গৰ্ব্বে জলক্রীড়া কৰৈ মাতঙ্গে৷৷৪৯২৷৷

বিষয় সুখত ভৈলেক ভোল৷

নেদেখে মৃত্যু আসি পাইলে কোল৷৷

জলত গজেন্দ্ৰে ক্রীড়ৈ উল্লাসে৷

দেখিল তাক পাছে মহাগ্ৰাসে৷৷৪৯৩৷৷

ক্রোধে ধায়া আসি দিলে কামোৰ৷

সিবেলা দুহানো ভৈল আজোৰ৷৷

গজেন্দ্ৰক গ্ৰাহে আজুৰি টানে৷

হস্তীয়ো গ্ৰাহক আজুৰি আনে৷৷৪৯৪৷৷

যতেক বল আছে মানে দিল৷

গ্ৰাহ গজেন্দ্ৰৰ যুদ্ধ মিলিল৷৷

দুইৰো অদভূত যুদ্ধ দেখিত৷

ত্ৰিদশ দেৱ ভৈলা ভয়ে ভীত৷৷৪৯৫৷৷

দেখন্তে আতিশয় অসদৃশ৷

যুজন্তে সহস্ৰ গৈল বৰিষ৷৷

জগতে আছে এক দৃষ্টি কৰি৷

শুনা সভাসদ ঘুৰিও হৰি৷৷৪৯৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ ৰাম জয় জগবন্ধু জগন্নাথ৷
কৃষ্ণৰ চৰণে বন্দী ৰৌক মোৰ মাথ৷৷৪১৷৷

পদ: শুক নিগদতি কথা শুনা নৃপবৰ৷

মিলিল অদ্ভূত যুদ্ধ গ্ৰাহ গজেন্দ্ৰৰ৷৷

আকাশত দেৱগণে দেখন্ত বিস্ময়৷

গ্ৰাহ গজেন্দ্ৰৰ কাৰো নাহি ভঙ্গ জয়৷৷৪৯৭৷৷

কতো কালে গজেন্দ্ৰৰ বল ভৈল হানি৷

গ্ৰাহৰ বাঢ়িল বল পিয়া স্বাদ পানী৷৷

শ্ৰান্ত ভৈল গজৰাজ যুজিতে নপাৰে৷

চিহঁৰৈ হস্তিনীসৱে বেঢ়ি চাৰি পাৰে৷৷৪৯৮৷৷

আনো যত দন্তাল স্বামীৰ ঘোৰ দুঃখে৷

ৰাখিত নপাৰি কাৰো বাক্য নাসৈ মুখে৷৷

দেখিয়া গজেন্দ্ৰে আপুনাৰ মৃত্যু ভয়৷

ৰাখন্তা নাহিকে আৰ পুত্ৰ ভাৰ্য্যাচায়৷৷৪৯৯৷৷

সঙ্কট বেলাত তাৰ সদবুদ্ধি ভৈল৷

কি ভৈল কি ভৈল বুলি গুণিবাক লৈল৷৷

আমি হেন গজেন্দ্ৰ জগতে যাক কহে৷

মহাগৰ্বে ভ্ৰমন্তে পাইলেক জলগ্ৰাহে৷৷৫০০৷৷

সহস্ৰ বৎসৰ যিটো যুজো অপ্ৰয়াসে৷

জানিলোহো বন্দী ভৈলো বিধাতাৰ পাশে৷৷

আমাক ৰাখিৱে আৱে কমন বান্ধৱ৷

অন্তকালে গতি মোৰ কেৱলে মাধৱ৷৷৫০১৷৷

মহাবলৱন্ত কাল ভূজঙ্গক ভয়ে৷

যাক সেৱা কৰন্ত সদায়ে যোগীচয়ে৷৷

পলায় জগতৰে মৃত্যু যি প্ৰভুক ডৰে৷

যাক ভয়ে চন্দ্ৰ-সূৰ্য্য পৱন সঞ্চৰে৷৷৫০২৷৷

হেন জগন্নাথ অনাথৰ ইষ্টদেৱ৷

হৰি বিনে আৱৰ তাৰন্তা নাহি কেৱ৷৷

এহি বুলি মৰণত নভৈল বিকল৷

শুণ্ডে মেহাই ধৰিলন্ত সুৱৰ্ণ কমল৷৷৫০৩৷৷

পৰম আনন্দে মাধৱত দিয়া চিত্ত৷

গজেন্দ্ৰে কৰিলা স্তুতি আতি বিপৰীত৷৷

যাক শুনি তৰৈ সুখে ঘোৰ নৰকক৷

অন্তকালে পাই হেন মাধৱ বন্ধুক৷৷৫০৪৷৷

শুণ্ডে মেহাই পদ্মগোট উপৰক তুলি৷

গজেন্দ্ৰে শৰণ লৈলা ত্ৰাহি হৰি বুলি৷৷

শুনি শীঘ্ৰে চৰি হৰি গৰুড়ৰ স্কন্ধে৷

ভকতক ৰাখিবাক আসিলা প্ৰবন্ধে৷৷৫০৫৷৷

গৰুড়ৰ নামি হৰি পৰম বিক্রমে৷

শুণ্ডে ধৰি তৰক তুলিলা গ্ৰাহে সমে৷৷

চক্র ধৰি তেখনে ছিৰিলা গ্ৰাহ মুখ৷

হৰিৰ প্ৰসাদে গজেন্দ্ৰৰ গৈল দুখ৷৷৫০৬৷৷

হস্তী গুচি তৈতে চতুৰ্ভূজ ৰূপ ভৈলা৷

গলে বনমালা হাতে চাৰি অস্ত্ৰ লৈলা৷

কৰিলা প্ৰণাম পাছে দণ্ডৱতে পৰি৷

পাৰিষদ হুয়া বৈকুণ্ঠক গৈলা লড়ি৷৷৫০৭৷৷

কৃষ্ণ পৰশনে গ্ৰাহো শাপক নিস্তৰি৷

দিব্য ৰূপ ধৰিয়া স্বৰ্গক গৈলা লড়ি৷৷

শুনা কৃষ্ণ কথা জন্ম নকৰিও বৃথা৷

হৰিৰ চৰিত্ৰ আত নাহিকে অন্যথা৷৷৫০৮৷৷

দুৰ্ল্লভ মনুষ্য জন্ম পাইবা কত ভাগে৷

সত্বৰে সংসাৰ সিন্ধু তৰিবাক লাগে৷৷

যত দেখা ধন জন সৱে বিষ্ণুমায়া৷

আকাশত সঞ্চৰে মেঘৰ যেন ছায়া৷৫০৯৷৷

কৃষ্ণ কথা শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে ভৱ তৰি৷

হেন জানি সদায়ে ঘুষিয়ো হৰি হৰি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা সৰ্বলোক৷৷

বোলা হৰি হৰি সৱে পাতক চাড়োক৷৷৫১০৷৷

গজেন্দ্ৰ উপাখ্যান সমাপ্ত

অষ্টম খণ্ড
হৰমোহন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মুখে বোলা ৰাম কৃষ্ণ সনাতন হৰি৷
হৰিহৰ লীলাকথা শুনা কৰ্ণভৰি৷৷৪২৷৷

পদ: পৰীক্ষিত ৰাজাত কহন্ত মুনি শুকে৷

কহো কৃষ্ণ কথা শুনা পৰম উৎসুকে৷৷

বিপৰীত স্ত্ৰী-মায়া দেখি মাধৱৰ৷

শুনা যেন মতে কামাতুৰ ভৈলা হৰ৷৷৫১১৷৷

শুনিলন্ত হৰে পাছে কথা বিপৰীত৷

স্ত্ৰীৰূপ ধৰি হৰি হৰিলা অমৃত৷৷

দেৱক ভুঞ্জাইলা দানৱৰ আশা ভঙ্গ৷

শুনি ত্ৰিনয়নৰ মনত মহা ৰঙ্গ৷৷৫১২৷৷

নয়নে দেখিবো বিষ্ণু ভৈলা যেন নাৰী৷

এহি বুলি বৃষভত চড়ি ত্ৰিপুৰাৰী৷৷

লগ লাগি গৌৰীও বহিল স্বামী কাছে৷

দেখি নন্দী আদি কৰি যত ভৃত্য আছে৷৷৫১৩৷৷

কৈলাস ছানিয়া সৱে কোবাৱৈ নিশান৷

দণ্ডে ছত্ৰে বাদ্যে ভণ্ডে ধৰিল যোগান৷৷

আকাশৰ পথে গৌৰীনাথ গৈলা লড়ি৷

বিষ্ণুৰ পুৰীক আণ্টাইলেক দৰদৰি৷৷৫১৪৷৷

বৃষভৰ নামি হৰ আৰো গৌৰী মাৱ৷

বিষ্ণুক সাদৰি দুয়ো ভৈলা ভূমিপাৱ৷৷

মাধৱৰ মন্দিৰক দূৰতে আকলি৷

প্ৰণামিলা শঙ্কৰে কৰিয়া কৃতাঞ্জলি৷৷৫১৫৷৷

ৰত্নৰ মন্দিৰে সুৱৰ্ণৰ সিংহাসনে৷

কৰন্ত প্ৰকাশ বহি প্ৰভু নাৰায়ণে৷৷

সুনন্দ কুমুদ নন্দ পাৰিষদগণ৷

চতুৰ্ভিতি বেঢ়ি সেৱৈ কৃষ্ণৰ চৰণ৷৷৫১৬৷৷

জগতজননী লক্ষ্মী আছন্ত উপাসি৷

শঙ্কৰক দেখি হৰি তুলিলন্ত হাসি৷৷

বসিবাক লাগি হৰি দিয়াইলা আসন৷

সভাৰ্য্যে বসিল তাতে দেৱ ত্ৰিনয়ন৷৷৫১৭৷৷

আদৰিল হৰি যেন বিধি ব্যৱহাৰ৷

কৰিলা পাৰ্ব্বতী সমে শিৱক সৎকাৰ৷৷

শঙ্কৰে কৰিলা হৃষীকেশক সেৱলি৷

আৰম্ভিলা তুতি পাছে কৰি কৃতাঞ্জলি৷৷৫১৮৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি ৰাম নিৰঞ্জন নিৰাকাৰ হৰি৷

কৰা কৃপা নাথ সেৱকৰ মন পূৰি৷৷৪৩৷৷

পদ: নমো নমো মাধৱ বিধিৰ বিধিদাতা৷

তুমি জগতৰ গতি মতি পিতা মাতা৷৷

তুমি পৰমাত্মা জগতৰ ঈশ এক৷

একো বস্তু নাহিকে তোহ্মাত ব্যতিৰেক৷৷৫১৯৷৷

তুমি কাৰ্য্য কাৰণ সমস্ত চৰাচৰ৷

সুৱৰ্ণ কুণ্ডলে যেন নাহিকে অন্তৰ৷৷

তুমি পশুপক্ষী সুৰাসুৰ তৰু তৃণ৷

অজ্ঞানত মূঢ়জনে দেখৈ ভিন্ন ভিন্ন৷৷৫২০৷৷

তোমাৰেসে মায়ায়ে মোহিত সৰ্ব্বক্ষণে৷

তুমি আত্মা তোহ্মাক নজানে একোজনে৷৷৫৯

সমস্ত ভূতৰে তুমি আছা হৃদয়ত৷

তত্ত্ব নপাই তোহ্মাক বিচাৰে বাহিৰত৷৷৫২১৷৷

তুমিসে কেৱলে সত্য মিছা সৱে আন৷

জানি জ্ঞানীগণে কৰে হৃদয়ত ধ্যান৷৷

নমাগোহো সুখভোগ নলাগে মুকুতি৷

তোহ্মাৰ চৰণে মাত্ৰ থাকোক ভকতি৷৷৫২২৷৷

মুখে লৌক নাম মোৰ কৰ্ণে তৱ কথা৷

হৃদয়ত পাদপদ্ম থাকোক সৰ্ব্বথা৷৷

সজ্জনৰ সঙ্গ নুগুচোক সৰ্ব্বক্ষণে৷

এতেক প্ৰসাদ মাগো তোহ্মাৰ চৰণে৷৷৫২৩৷৷

শুনা যি কাৰণে আইলো গোচৰ তোহ্মাৰ৷৷

দেখি আছো তোহ্মাৰ বিৱিধ অৱতাৰ৷৷

সম্প্ৰতি ধৰিলা প্ৰভু যিটো নাৰীৱেশ৷

তাক দেখিবাক লাগি আইলো হৃষীকেশ৷৷৫২৪৷৷

যিটো নাৰীৱেশ ধৰি মুহিলা দানৱ৷৷

দেৱৰ অমৃত পান সাধিলা মাধৱ৷৷

সেহি নাৰীৱেশ দেখিবাক অভিলাষে৷

কৌতূহলে সভাৰ্য্যে আসিলো তযু পাশে৷৷৫২৫৷৷

ভৃত্য হেন জানি যদি মোক আছে দায়া৷

দেখায়ো আমাক কেনমত তিৰীমায়া৷৷

ভকতৰ মনোৰথ কৰিয়ো পূৰণ৷

হেন শুনি হাসি মাতিলন্ত নাৰায়ণ৷৷৫২৬৷৷

দৈত্যে নিলে অমৃত দেৱৰ দেখি ক্লেশ৷

সিকাৰণে শঙ্কৰ ধৰিলো নাৰীৱেশ৷৷

কামুকজনৰ তাত মহা কুতূহল৷

তুমি মহাযোগীৰ দেখিবে কোন ফল৷৷৫২৭৷৷

ঘোৰ নাৰীমায়া সৱ মায়াতে কুৎসিত৷

মহা সিদ্ধ মুনিৰো কটাক্ষে হৰৈ চিত্ত৷৷

দৰশনে কৰৈ তপ জপ যোগ ভঙ্গ৷

জানি জ্ঞানীগণে এড়ৈ কামিনীৰ সঙ্গ৷৷৫২৮৷৷

সিটো স্ত্ৰী-ৰূপক দেখিবা কোন কাজে৷

তুমি ভোল ভৈলে হাসিবেক সামৰাজে৷৷

এতেকেসে বোলো ক্ষমা কৰা পশুপতি৷

হেন শুনি হাসি হৰে হৰিত বদতি৷৷৫২৯৷৷

মহাযোগবলে শুদ্ধ কৰি আছো কায়া৷

ব্ৰহ্মময় দেখো কি কৰিবে পাৰৈ মায়া৷৷

দহি আছো মদনক আৰো শঙ্কা নাই৷

মাধৱে মাতিলা হাসি শঙ্কৰক চাই৷৷৫৩০৷৷

দেখাইবো তোহ্মাক আজি সেহি তিৰীৱেশ৷

এহি বুলি অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা হৃষীকেশ৷৷

আগত নাহিকে হৰি ভৈলা কোন ভিতি৷

চতুৰ্ভিতি চান্ত হৰে পাৰ্ব্বতী সহিতি৷৷৫৩১৷৷

বিদূৰক লাগি হৰে চান্ত হুয়া থিয়৷

চাপৰি চাহন্ত নেত্ৰ বলাই সদাশিৱ৷৷

উঠন্ত বৈসন্ত মাত্ৰ কৰে উসমিস৷

কৈক গৈলা কৃষ্ণ একো নপান্ত উদ্দিশ৷৷৫৩২৷৷

এহিমতে চান্ত হৰে আকুলিত ভাৱে৷

ভণিল শঙ্কৰে গোৱিন্দৰ দুই পাৱে৷৷

শুনা সৰ্ব্বজনে মহাভাগৱত পদ৷

বোলা হৰি হৰি ডাকি খণ্ডোক আপদ৷৷৫৩৩৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় জয় ৰাম জয় ছিৰীৰাম

জয় সনাতন হৰি৷৷৪৪৷৷

পদ: পাছে ত্ৰিনয়ন দিব্য উপবন

দেখিলন্ত বিদ্যমান৷

ফল ফুল ধৰি জকমক কৰি

আছে যত বৃক্ষমান৷৷

শিৰীষ সেউতী তমাল মালতী

লৱঙ্গ বাগী গুলাল৷

কৰবীৰ বক কাঞ্চন চম্পক

ফুলভৰে ভাগে ডাল৷৷৫৩৪৷৷

শেৱালি নেৱালী পলাশ পাৰলি

পাৰিজাত যুতি জাই৷

বকুল বন্দুলি আছে ফুলি ফুলি

তাৰো সীমা সংখ্যা নাই৷৷

কনৌৰ কনাৰী কদম্ব বাবৰি

নাগেশ্বৰ সিংহচম্পা৷

অশোক অপাৰ দৱনা মন্দাৰ

মণিৰাজ ৰাজচম্পা৷৷৫৩৫৷৷

কুন্দ কুৰুবক কেতেকী তগৰ

গন্ধে মোহে বহুদূৰ৷

গুটিমালী ভেণ্টি ৰাঙ্গল ৰেৱতী

মৰুৱা মধাই ধুস্তুৰ৷৷

চন্দন অগৰু দিব্য কল্পতৰু

দেৱদাৰু পদ্মবচি৷

প্ৰতি গাছে গাছে ভিণ্ডা বান্ধি আছে

সুৱৰ্ণ মাণিকে খচি৷৷৫৩৬৷৷

মণি মৰকত থলী নানা মত

দীপ্তি কৰৈ তাৰ কাছে৷

মহা মনোহৰ দীঘি সৰোৱৰ

তাৰ মাজে মাজে আছে৷৷

চাৰিও কাষৰে পৱাল বাখৰে

বান্ধিছে বিচিত্ৰ কৰি৷

বৈদূৰ্য্যৰ বাট ফটিকৰ ঘাট

মৰকত খাটখৰি৷৷৫৩৭৷৷

সুৱৰ্ণ কমল ভেট উতপল

ফুলি ফুলি আছে ৰঞ্জি৷

শোভে চক্রৱাক ৰাজহংস জাক

মৃণাল ভূঞ্জৈ উভঞ্জি৷৷

কোঢ়া কঙ্ক বক বিবিধ চটক

ভ্ৰমন্ত নিৰ্ভয় ভাৱ৷

অমৃত সমান জল কৰি পান

তেজৈ সুললিত ৰাৱ৷৷৫৩৮৷৷

চাৰিও পাৰত দিব্য পুষ্প যত

গন্ধে দশোদিশ ভাসে৷

অনেক ভ্ৰমৰে বেঢ়িয়া গুঞ্জৰে

মধুপান অভিলাষে৷৷

যত দিব্য পক্ষী ফল ফুল ভক্ষি

কাঢ়য় সুস্বৰ ৰাৱ৷

কুহু কুহু ধ্বনি কোকিলৰ শুনি

বহয় মলয়া বাৱ৷৷৫৩৯৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ হৰি নাৰায়ণ৷৷৪৫৷৷

পদ: হেন দিব্য উপবন দেখিলন্ত ত্ৰিনয়ন

দিব্য কন্যা এক আছে তাতে৷

কোটি লক্ষ্মী সম নোহে কটাক্ষে ত্ৰৈলোক্য মোহে

ভণ্টাখেৰি খেলে দুয়ো হাতে৷৷

তপ্ত সুৱৰ্ণৰ সম জ্বলৈ দেহা নিৰুপম

ললিত বলিত হাতপাৱ৷

চক্ষু কমলৰ পাসি মুখে মনোহৰ হাসি

সঘনে দৰশৈ কামভাৱ৷৷৫৪০৷৷

উৰ্দ্ধক ক্ষেপন্ত ভণ্টা কৰন্ত কটাক্ষ ছটা

লীলাগতি দেখাই ফুৰৈ পাক৷

সোলকৈ উচল খোপা খসৈ পাৰিজাত থোপা

বাম হাতে সম্বৰন্ত তাক৷৷

কৰ্ণত কুণ্ডল দোলৈ স্তন হলফল কৰৈ

গলে ৰত্নমালা ঝিকি পাৰে৷

সুৱৰ্ণ কঙ্কণ ধ্বনি কৰৈ ৰুণঝুন শুনি

প্ৰকাশৈ হৃদয়ে হেমহাৰে৷৷৫৪১৷৷

কণ্ঠে লোলে সাতসৰী লয়লাসে কাঢ়ে ভৰি

আগবাঢ়ি পাছ গুচি যান্ত৷

পিন্ধি শাড়ী খোণ্টাজালি যেন মৈৰা কৰৈ চালি

হৰক কটাক্ষ কৰি চান্ত৷৷

দৰশান্ত কাষ পিষ্ঠি ক্ষণোহো সমুখ দৃষ্টি

চাহি লাজে যান্ত চক্ষু মুদি৷

ভ্ৰমন্ত অনেক ভাৱে উৰুৱাৱৈ বস্ত্ৰ বাৱে

উচ কুচকুম্ভ হোৱে উদি৷৷৫৪২৷৷

কঙ্কালে কিঙ্কিণী বাজে চৰণ কমল মাজে

ৰত্নৰ নূপুৰ ৰুণঝুন৷

হালৈ অতি মধ্যদেশ সংসাৰ মোহিনী বেশ

একো অঙ্গে নাহি খতিখুণ৷৷

মুখ চন্দ্ৰ সম শোভে পদ্মৰ সুৰভি লোভে

বেঢ়ি মধুকৰে কৰৈ ৰোল৷

শৰীৰৰ লাস বেশ নেত্ৰৰ কটাক্ষ ঠেস

দেখি শম্ভু আতি ভৈলা ভোল৷৷৫৪৩৷৷

পূৰ্ব্ব শত্ৰু হেন জানি কামদেৱে বাণ হানি

মনক মৰ্দ্দিল মহেশৰ৷

নাহি শ্ৰুতি বুদ্ধি জ্ঞান কামানলে দহে প্ৰাণ৭৪

লাজ কাজ এড়িলা শঙ্কৰ৷৷

সৱে যোগ ধ্যান গৈল কন্যাক মাতিবে লৈল

প্ৰাণেশ্বৰী চাপ মোৰ পাশ৷৷

আষাৰেক মাত মোক জন্মৰ সফল হৌক

দেখি থাকো তোৰ লয়লাস৷৷৫৪৪৷৷

আৰ কি তোহ্মাত বাজ মোক্ষতো নাহিকে কাজ

আৰ কোন ছাৰ স্বৰ্গসুখ৷

তুমি বিনা নাহি আন তুমি মোৰ যোগ ধ্যান

থাকিবো তোহ্মাৰ চাই মুখ৷

নকৰ মানিনী মান মদনে দহৱে প্ৰাণ

বোল বান্ধৈ আশ্বাস আমাক৷

বোলন্ত অনেক বোল কন্যাতেসে হুয়া ভোল

পাসৰিল পাশতে উমাক৷৷৫৪৫৷৷

যত আছে ভূতগণ কাহাতো নেদন্ত মন

কেৱল কন্যাত মাত্ৰ হিয়া৷

স্বামীৰ দেখিয়া ভাৱ হাসন্ত পাৰ্ব্বতী মাৱ

চাপৰি মুখত বস্ত্ৰ দিয়া৷৷

আনো যত অনুচৰ বৈলখিল নিৰন্তৰ

শঙ্কৰৰ দেখি হেন কাম৷

শুনা সমজ্যাৰ লোক কলিত সুমতি হোক

ডাক ছাড়ি বোলা ৰাম ৰাম৷৷৫৪৬৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: দেহু দেখা ৰাম নয়ন ভৰি চাঞো৷

অৰুণ পাৱৰ বালাই লৈয়া মৰি যাঞো৷৷৪৬৷৷

পদ: শুক নিগদতি শুনিয়োক ৰাজা পাছে৷

হৰক নমাতি কন্যা এহিমতে আছে৷৷

ভণ্টা খেড়ি খেলন্তে হাতৰ পৰা উড়ি৷

গৈল বেগে গুটি কতো দূৰক উফৰি৷৷৫৪৭৷৷

তাক খেদি যান্তে কন্যা বেগ ধৰি ধাই৷

কটিৰ বসন বায়ু নিলে উন্ধৱাই৷৷

ভৈল তনু উদাস বেকত গুপ্ত অঙ্গ৷

লাজে আণ্ঠু সাৱটি কৰন্ত অঙ্গ ভঙ্গ৷৷৫৪৮৷৷

হুয়া কুজী জুমুৰী অঙ্কক হাতে ঢাকি৷

লাজে চকু মুদি কতো অধোমুখে থাকি৷৷

আঁৰ হুইবে লাগি ওচৰত নাহি গাছ৷

হাস্য কৰি কতো টেৰ কৰি চান্ত পাছ৷৷৫৪৯৷৷

দৰশান্ত ভাৱ শঙ্কৰৰ মোহ হেতু৷

দেখিলা কন্যাৰ গুপ্ত অঙ্গ বৃষকেতু৷৷

ভৈলন্ত বিমোহ মন মদনে দহয়৷

পাৰ্ব্বতীক লাগি এড়িলন্ত লাজ ভয়৷৷৫৫০৷৷

বহ্নিৰ সংযোগে যেন উথলিল ঘৃত৷

দুঃসহ মদন শৰে জৰ্জ্জৰিত চিত্ত৷৷

একো নেদেখন্ত কামাতুৰ ভৈলা বৰ৷

কন্যাক ধৰিবে লাগি দিলেক লৱৰ৷৷৫৫১৷৷

খটমট কৰি বাজে গলে মূণ্ডমাল৷

কঙ্কালৰ সুলকি পৰিল বাঘছাল৷৷

ভৈলন্ত উলঙ্গ তাকো নচান্ত চাপৰি৷

দেখি পলাইবাক লৈলা কন্যায়ো লৱৰি৷৷৫৫২৷৷

হাসি লাজে আঁৰ হোন্ত ইগাছে সিগাছে৷

ভোল হুয়া শঙ্কৰো খেদন্ত পাছে পাছে৷৷

হস্তিনীক যেন মত্ত হস্তী যায় খেদি৷

পলান্ত সুন্দৰী শঙ্কৰক লাগ নেদি৷৷৫৫৩৷৷

প্ৰাণ যায় শঙ্কৰৰ কাম উতপাতে৷

মহাবেগে খোপাত ধৰিলা বামহাতে৷৷

ৰহ প্ৰাণেশ্বৰী বুলি কৰি আলিঙ্গন৷

মহাকাম ভোলে দিলা মুখত চুম্বন৷৷৫৫৪৷৷

আৰিমুৰি কৰৈ কন্যা নথাকৈ থমকি৷

বাহুৰ মাজৰ পৰা পড়িল হুসকি৷৷

দুনাই লৱড় দিল বিমুকুত কেশে৷

পাছত খেলন্ত হৰে উলঙ্গত বেশে৷৷৫৫৫৷৷

পাকত আন্তৰি যান্ত শৰীৰ দেখাই৷

কতো আঁৰ হোন্ত কন্যা হাসি মুচুকাই৷৷

কতো ঘন তনভাৰ ছলে দেখাই যান্ত৷

ৰহ প্ৰাণেশ্বৰী বুলি শঙ্কৰে চেঞ্চান্ত৷৷৫৫৬৷৷

নাহি শ্ৰুতি বুদ্ধি যেন বাতুল লক্ষণ৷

নাৰীময় দেখন্ত সমস্তে বৃক্ষগণ৷৷

দাৰুণ মদন বাণে কৰৈ লটিঘটি৷

কন্যা বুলি ধৰিলন্ত বৃক্ষক সাৱটি৷৷৫৫৭৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ইবাৰ কৰুণাময় নকৰা নৈৰাশ৷
ছোড়া মায়া কৰা দয়া ভৈলো তযু দাস৷৷৪৭৷৷

পদ: ইবাৰ নেৰস প্ৰাণেশ্বৰী যাইবি কই৷

চেঞ্চান্ত বিস্মৃতি কামবাণে মূৰ্ছা গই৷৷

হৰস বদনে বান্ধৈ দিয়ো মোক চুমা৷

কৰা আলিঙ্গন কি কৰিতে পাৰে উমা৷৷৫৫৮৷৷

কিয়নো নেদস প্ৰাণেশ্বৰী মোক লাগ৷

যেহি লাগে সেহি দিবে পাৰো মোত মাগ৷৷

কৈলাসৰ পাতিবো তোহোঁকঅধিকাৰী৷

সেৱা কৰি থাকিবে যতেক দিব্যনাৰী৷৷৫৫৯৷৷

নকৰিবো দ্ববাদ নপাৰিবো গালি৷

ময়ো দাস তোহ্মাৰ থাকিবো আজ্ঞা পালি৷৷

তোহ্মাৰেসে কৰি দিবো পাৰ্ব্বতীক চেড়ী৷

আউৰ যে নযাস প্ৰাণেশ্বৰী মোক এড়ি৷৷৫৬০৷৷

দেখিবে নৱাৰা যেৱে আহ্মাৰ কুৱেশ৷

জটাকো মুণ্ডাঞো তেৱে কৰিয়ো আদেশ৷৷

সৰ্প গুচাই পিন্ধো আনি দিব্য অলঙ্কাৰ৷

মুণ্ডমালা গুচাই আঁৰো গলে হেমহাৰ৷৷৫৬১৷৷

বাঘছাল এড়ি পিন্ধো দেৱাঙ্গবসন৷

ভষ্ম গুচাই গাৱে ঘষো অগৰু চন্দন৷

যেহি লাগে বোল বান্ধৈ সৱে মঞি কৰো৷

মুখ চাই নমাত সম্যকে আতে মৰো৷৷৫৬২৷৷

কতনো কৰিলো তোৰ ঘোৰ অপৰাধ৷

এভো যেন কৰ বান্ধৈ বচন নবাধ৷

দান্তে খেৰ কামোৰো সাৱট হাত মেলি৷

তোৰ মোৰ হৌক ক্রীড়া কৌতুহল কেলি৷৷৫৬৩৷৷

স্ত্ৰী বুলি বৃক্ষক চুম্বন্ত আঙ্কোৱালি৷

দেখিয়া হাসন্ত নাৰীৰূপে বনমালী৷

অনন্তৰে হৰে চক্ষু মেলি চাইলা পাছে৷

দেখন্ত নোহন্ত কন্যা ধৰি আছে গাছে৷৷৫৬৪৷৷

তাক এড়ি সুন্দৰীক খেদন্ত দুনাই৷

যেন মত্ত হস্তী হস্তিনীক খেদি যায়৷৷

লাগ নেদি ৰমণীও পলান্ত লৱড়ি৷

মহাবেগে শঙ্কৰে খেদন্ত ভৰি ভৰি৷৷৫৬৫৷৷

নযায় নুপুহায় মদনৰ উতপাতে৷

পাইলো পাইলো বুলি কতো চাব দেন্ত হাতে৷৷

অঙ্গুলিৰ আগে যেন চোৱৈ উচকুচ৷

আন্তৰন্ত কন্যা হৰ পড়ি যান্ত মূছ৷৷৫৬৬৷৷

পুৰাতন শত্ৰু কামদেৱে ছিদ্ৰ পাই৷

প্ৰহাৰন্ত পুষ্পবাণ দুনাই দুনাই৷৷

মদনৰ শৰে হৰ হৃদয়ত ফুটি৷

মহাদুঃখে মাটিত পাড়ন্ত লোটা লুটি৷৷৫৬৭৷৷

কতো উঠি কন্যাক কৰন্ত কাউবাউ৷

আঙ্গুলি মুখত কৰো পালটিয়া চাউ৷৷

তোৰেসে নিমিত্তে কৰে মদনে দগধ৷

মই যেৱে মৰোঁ তোত লাগিবেক বধ৷৷৫৬৮৷৷

মহাপাপ প্ৰাণীবধ তাকো শঙ্কা নাই৷

কোননো সাধিবি স্বৰ্গ আহ্মাক মৰাই৷৷

এভো পাশ চাপ আসি কৰো আলিঙ্গন৷

তোহোৰ সফল হৌক এ নৱ যৌৱন৷৷৫৬৯৷৷

নেদেখয় কেৱে বান্ধৈ কিয় কৰ লাজ৷

নাহি আন পুৰুষ নিৰ্জ্জন বন মাজ৷

তই যেৱে নাসস আপুনি চাপো কোল৷

এহি বুলি লাসে লাসে যান্ত হুয়া ভোল৷৷৫৭০৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: প্ৰাণ হৰি নেয় বুলি ডাক ছাড়ে ত্ৰিপুৰাৰি৷
হৰক মুহিয়া যান্ত মোহন মুৰাৰি৷৷৪৮৷৷

পদ: দেখি হাসি সুন্দৰী পলান্ত লাগ নেদি৷

নযা নযা বুলি বৃষধ্বজে যান্ত খেদি৷৷

গিৰি গুহা বন নদ নদী সৰোৱৰ৷

খেদিয়া ফুৰন্ত হৰে দ্বীপ দ্বীপান্তৰ৷৷৫৭১৷৷

আছে ঋষিগণৰ আশ্ৰম যত যত৷

পলান্তে খেদন্তে দুয়ো প্ৰৱেশিলা তাত৷৷

মদনৰ পীড়াত এড়িলা হৰে লাজ৷

খেদিয়া ফুৰন্ত আশ্ৰমৰ মাজে মাজ৷৷৫৭২৷৷

আউল জাউল হুয়া চক্ষু ঢাকৈ জঁটে৷

বিৱস্ত্ৰে কন্যাক হৰে খেদে উলঙ্গতে৷৷

দেখি ঋষি পত্নীগণে হাসৈ নিৰন্তৰে৷

কেহো মুখে বস্ত্ৰ দিয়া পশৈ অভ্যন্তৰে৷৫৭৩৷৷

উন্মত্ত পাগল কিনো ভৈলা মহাদেৱ৷

কেনমতে আঙ্ক সুৰাসুৰে কৰে সেৱ৷৷

উলঙ্গতে খেদন্ত কাহাৰ বউ জীউ৷

লাজ কাজ মৰ্য্যাদা এড়িল সদাশিউ৷৷৫৭৪৷৷

এহি বুলি জুমাজুমি হাসৈ সৱে সখী৷

ঋষিগণো শঙ্কৰক কামাতুৰ দেখি৷৷

বিষ্ণু বিষ্ণু স্মৰি সৱে চপৰাইলা মাথ৷

কিনো বিপৰ্য্যয় ভোল ভৈলা গৌৰীনাথ৷৷৫৭৫৷৷

কোহোঁ বোলে শঙ্কৰৰ কোনে মায়া বুজা৷

পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া আগবাঢ়ি কৰো পূজা৷৷

এহি বুলি উঠি যান্ত কতো ঋষিগণ৷

লৱড়ন্তে কৰযোড়ে বোলন্ত বচন৷৷৫৭৬৷৷

তুমি চৰাচৰ গুৰু জগতৰ বাপ৷

সৰ্ব্বজান হুয়া আৱে কৰা হেন পাপ৷৷

ক্ষেণেক বিশ্ৰাম কৰা আহ্মাৰ থানত৷

যতেক বোলন্ত মানে নপশৈ কাণত৷৷৫৭৭৷৷

কামিনী হৰিলে চিত্ত কামে ভৈলা ভোল৷

নুশুনন্ত শঙ্কৰে ঋষিৰ মাতবোল৷৷

ৰমণীৰ পাছে পাছে ফুৰন্ত লৱড়ি৷

গাৱ দেখাই সুন্দৰী পলান্ত ভৰি ভৰি৷৷৫৭৮৷৷

নপাৱন্ত লাগ তান নাহি সুখ শান্তি৷

খেদন্তে খেদন্তে হৰ ভৈলা হাৰাশাস্তি৷৷

উগুল থুগুল মন মদনে বিকল৷

বহিবে লাগিল শঙ্কৰৰ বিন্দুজল৷৷৫৭৯৷৷

হস্তিনীক খেদন্তে হস্তীৰ যেন স্ৰৱৈ৷

যেন গিৰি শিখৰৰ গেৰু ধাৰা বৱৈ৷৷

এহিমতে শঙ্কৰৰ বিন্দু যাই পড়ি৷

দেখি ঋষিগণো আন্তৰিল তাঙ্ক এড়ি৷৷৫৮০৷৷

পিঠি দিয়া কতো সুমৰন্ত হৰি ৰাম৷

মহাযোগী শঙ্কৰ আহান হেন কাম৷৷

এহি বুলি ঋষিগণ গৈলা ঘৰাঘৰি৷

সুমৰিয়া হৃষীকেশ ৰাম কৃষ্ণ হৰি৷৷৫৮১৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ হৰি কি প্ৰাণ হৰি পশিলো শৰণে৷
কৰা কৃপা নাথ মোক অৰুণ চৰণে৷৷৪৯৷৷

পদ: যৈত যৈত শঙ্কৰৰ বিন্দু পৰি গৈল৷

ভূমি গুচি তেখনে সুবৰ্ণময় ভৈল৷৷

যেহি বৃক্ষ লতাক বিন্দুৰ ছটা ছোৱে৷

কাষ্ঠ গুচি তেখনে সুৱৰ্ণময় হোৱে৷৷৫৮২৷৷

তথাপি খেদন্ত হৰ হুইয়া উলঙ্গত৷

পাক ফুৰি পাইল গৈয়া বৈকুণ্ঠ নিকট৷৷

পড়িয়া আণ্টাইল যেৱে বিন্দু আছে যত৷

তেৱেসে চেতন ভৈল হৰৰ গাৱত৷৷৫৮৩৷৷

চাপৰি চাহন্ত ছাল নাহিকে কটিত৷

লাজে অধোমুখ হুইয়া বসিল মাটিত৷৷

পাছে ব্ৰহ্মজ্ঞান চিন্তি চিত্ত স্থিৰ কৰি৷

নাক কাণ ছুইয়া সুমৰন্ত ৰাম হৰি৷৷৫৮৪৷৷

মদনৰ পীড়াক এড়িয়া মহাযোগী৷

ব্যাধিৰ সকাশ পাইলা যেন চিৰৰোগী৷৷

গ্ৰহ গুচি গৈলে যেন স্বস্থ হোৱে বাউল৷

মনত গুণন্ত বসি জগতৰ ৰাউল৷৷৫৮৫৷৷

মোৰ কাজে আজি হসুৱাইলো ত্ৰিভুৱন৷

কেনমতে পতিয়াইবো পাৰ্ব্বতীৰ মন৷৷

বুলিবেক ফুৰিলা কাহাৰ নাৰী সঙ্গে৷

গৃহত পশিৱে বান্ধৈ নেদিবন্ত খঙ্গে৷৷৫৮৬৷৷

লঘু ভৈলো মাধৱৰ নুগুনিলো হাক৷

উমাৰ আগত চাটু বুলিলো কন্যাক৷৷

এৱে কেনমতে তান আগে হৈবো থিয়৷

কৰন্ত অশেষ চিন্তা দেৱ সদাশিৱ৷৷৫৮৭৷৷

বিচাৰি চাহিলে দোষ নাহিকে আহ্মাৰ৷

যাৰ মায়া পাশে বদ্ধ সমস্ত সংসাৰ৷৷

হেন হৰি মুহিলা আপুনি নাৰী হুই৷

আত অনুশোচ আৱে কৰো কোন মুই৷৷৫৮৮৷৷

কটাক্ষতে স্ৰজন্ত ব্ৰহ্মাণ্ড কোটি কোটি৷

এগোটা ডিম্বৰ মঞি ৰুদ্ৰ এক গুটি৷৷

যাহাৰ অঙ্গত চৰাচৰ ভৈল বাজ৷

হেন হৰি মুহিলা ইহাত কোন লাজ৷৷৫৮৯৷৷

বিষ্ণুৰ আগত মঞি পৰম অজ্ঞানী৷

জিনিলো মায়াক বুলিলোহো গৰ্ব্ববাণী৷৷

ইসে অহঙ্কাৰে কৰে হৃদয়ত তাপ৷

হৰি হৰি স্মৰণে খণ্ডোক ইটো পাপ৷৷৫৯০৷৷

এহি বুলি মৌন ভৈলা দেৱতা ঈশান৷

কৰিবে লাগিলা মনে মাধৱক ধ্যান৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন মন কৰা উপশাম৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷৫৯১৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বান্ধৱ মাধৱ দেৱ হৰি৷
কৰা কৃপা দোষ ক্ষমা কৰি৷৷৫০৷৷

পদ: অনন্তৰে দেৱহৰি দুনাই নিজৰূপ ধৰি

শঙ্কৰৰ আগে উপসন৷

মুখে কৰি অল্পহাসি হৰক সম্বোধি আসি

বুলিলন্ত প্ৰশংসা বচন৷৷

শুনা শুনা শূলপাণি জানো তুমি মহাজ্ঞানী

তৰিলা দুস্তৰ মায়া ঘোৰ৷

তুমিসে তত্ত্বক জানা নাহি আৰ তুমি বিনা

আৱৰ পৰম প্ৰিয় মোৰ৷৷৫৯২৷৷

শুনা শুনা জ্ঞানশালী তোহ্মাৰেসে বাক্যপালি

দেখাইলো দুস্তৰ স্ত্ৰী-মায়া৷

আত নকৰিবা খেদ কিঞ্চিতো নাহিকে ভেদ

তোমাৰে আমাৰে একে কায়া৷৷

শুনা ভূতনাথ হৰ তুষ্ট হুয়া দেঞো বৰ

হৌক মায়া তোমাৰ অধীন৷

সুখে থাকি নিজ থানে মহাকল্প অৱসানে

মোহোৰ শৰীৰে যাইবা লীন৷৷৫৯৩৷৷

এহি বুলি বনমালী শঙ্কৰক আঙ্কোৱালি

সমজ্যাক নিলন্ত সাদৰি৷

কৰিলন্ত সতকাৰ দিব্য বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ

পাৰ্ব্বতীক দিলা মান্য কৰি৷৷

আনো যত ভূতগণ তুষিয়া সৱাৰো মন

কৰিলন্ত যথোচিত কাম৷

পাছে হৰে মহাতুষ্টি পাৰ্ব্বতী সহিতে উঠি

দণ্ডৱতে কৰিলা প্ৰণাম৷৷৫৯৪৷৷

বিষ্ণুত মেলানি মাগি লড়িলা গৃহক লাগি

ভাৰ্য্যায়ে সহিতে শূলধৰ৷

চড়িয়া বৃষভ ৰথে শীঘ্ৰে আকাশৰ পথে

আৰোহিলা কৈলাস শিখৰ৷৷

বসিল সমাজ পাতি বোলন্ত উমাক মাতি

আপুনি দেখিলা প্ৰাণজায়া৷

ভৈলোহো বাতুল প্ৰায় মোৰ শ্ৰুতি বুদ্ধি নাই

কিনো নকৰিলে বিষ্ণুমায়া৷৷৫৯৫৷৷

মঞি জগতৰ পতি মোৰে হেন ভৈলা গতি

আন কোন থিৰ হৈবে আত৷

হেন জানা স্বৰূপত চৰাচৰ আছে যত

সৱে বন্দী বিষ্ণুৰ মায়াত৷৷

সহস্ৰ বৎসৰ মানে আছিলোহো যোগধ্যানে

দেখি তুমি পুছিলা আহ্মাক৷৷

গাৱে ভষ্ম জঁটা ধৰি অনেক তপস্যা কৰি

আউৰ তুমি আৰাধাহা কাক৷৷৫৯৬৷৷

এড়ি লোভ ক্রোধ কাম কাহাৰ জপাহা নাম

আৱৰ আছন্ত কোন দেৱ৷

তোহ্মাক কহিলো আমি আছন্ত জগত স্বামী

সুৰাসুৰে যাক কৰৈ সেৱ৷৷

প্ৰত্যক্ষে দেখিলা আজি যাহাৰ মায়াত বাজি

মোহ হুইয়া এড়িলোহো লাজ৷

কামবাণে ভৈলো আউল চেঞ্চাই ফুৰো যেন বাউল

হসুৱাইলো বৈকুণ্ঠ সমাজ৷৷৫৯৭৷৷

কপট যুৱতী বেশে মুহিলন্ত হৃষীকেশে

পাসৰিলো তোহ্মাক পাশত৷

কন্যাক ফুৰিলো খেদি গিৰি গুহা বন নদী

অনেক ঋষিৰ আশ্ৰমত৷৷

নেদেখিলে কৈৰ লোক কোনে নহাসিলে মোক

লঘু হুইবে নথাকিলে ঠাই৷

এভো মোৰ কাম্পৈ হিয়া হেন জানি প্ৰাণপ্ৰিয়া

হৰিৰ মায়াত বড়া নাই৷৷৫৮৯৷৷

যত দেখা চৰাচৰ হৰিময় নিৰন্তৰ

হৰিত পৃথক কেহো নোহে৷

যিজন ভকতিহীন সি দেখে হৰিক ভিন্ন

হৰিৰ মায়ায়ে তাক মোহে৷৷

হৰিসে পৰম দেৱ হৰিকেসে কৰো সেৱ

স্ৰজন্তা পালন্তা দেৱ হৰি৷

হৰিনাম হিয়ে ধৰি হৰিনাম সদা স্মৰি

তেৱেসে হৰিৰ মায়া তৰি৷৷৫৯৯৷৷

হেন জানি তুমি দেৱী হৰিৰ চৰণ সেৱি

এৰা লোভ মোহ ক্রোধ কাম৷

নকৰিয়ো জন্ম বৃথা শুনা সদা হৰিকথা

কৰিয়ো কীৰ্ত্তন হৰিনাম৷৷

হৰিৰ চৰণ মনে চিন্তিয়োক সৰ্ব্বক্ষণে

কৰিয়ো ভকতি ভালমতে৷

তেৱেসে সংসাৰ তৰি হৰিৰ প্ৰসাদে গৌৰী

পাইবা গতি মোহোৰ লগতে৷৷৬০০৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় কৃষ্ণ বোল নৰ মুখে৷
বৈকুণ্ঠে প্ৰয়াণ কৰ সুখে৷৷৫১৷৷

পদ: শঙ্কৰ হেন বাণী পাৰ্ব্বতী গোসানী শুনি

আনন্দতে শিহৰাইলা গাৱ৷

উঠি কৰযোড়ে গৌৰী ফুৰি প্ৰদক্ষিণ কৰি

নমিলা শিৱৰ দুই পাৱ৷৷

তুমি প্ৰভু সৰ্ব্বজান দিলা মোক দিব্যজ্ঞান

সাৰ্থক তোমাৰ মঞি জায়া৷

কিনো ভাগ্যৱতী আমি তোহ্মাৰ প্ৰসাদে স্বামি

তৰিবো দুস্তৰ ঘোৰ মায়া৷৷৬০১৷৷

আৱেসে জানিলো সাৰ ভকতিত পৰে আৰ

নিস্তাৰ কৰন্তা আন নাই৷

মিছাতেসে মূঢ়জনে খপে আলজাল মনে

হৰিনামে মোক্ষপদ পাই৷৷

আৰ চিন্তা নাই মোৰ তৰিবো সংসাৰ ঘোৰ

কৌতূহলে হৰিনাম নাৱে৷

এহি বুলি পাছে গৌৰী হৰিত ভকতি কৰি

থাকিলন্ত কতোদিন মাৱে৷৷৬০২৷৷

শুক মুনি নিগদতি শুনিয়োক কুৰুপতি

কহিলোহো হৰিৰ চৰিত৷

কপট যুৱতী বেশে যেনমতে হৃষীকেশে

মুহিলন্ত শঙ্কৰৰ চিত্ত৷

দৈত্যৰ মুহিয়া মন যেন মতে নাৰায়ণ

ভুঞ্জাইলা অমৃত দেৱতাক৷

পুছিলা যতেক মানে কহিলো তোমাৰ থানে

সাৱশেষে কৃষ্ণৰ কথাক৷৷৬০৩৷৷

অকপটে যিটোজনে শুনে ভণে একমনে

শুনিয়োক তাৰ যেন ফল৷

খণ্ডয় চৌষষ্ঠি ৰোগ মিলৈ আসি যত ভোগ

মনোৰথ পূৰয় সকল৷৷

সমস্ত পাপক বাধি আপুনাৰ মোক্ষ সাধি

এক কোটি পুৰুষ উদ্ধাৰে৷

কহো মঞি স্বৰূপত নাহি আন সংসাৰত

হৰিকথা শ্ৰৱণত পৰে৷৷৬০৪৷৷

পৰীক্ষিত হেন জানি চিন্তিয়োক চক্রপাণি

হৰিৰ কথাত কৰা ৰতি৷

সংহৰিয়ো আন কাম জপিয়ো হৰিৰ নাম

ইহ পৰলোকে হৰি গতি৷৷

অশ্বাশ্বত মৰ্ত্ত্য লোক জন্মৰ সফল হোক

কৰিয়োক হৰিত ভকতি৷

আৰ যেহি মানে লাগে পুছিয়োক মোৰ আগে

কহোঁ কৃষ্ণ কথাক সম্প্ৰতি৷৷৬০৫৷৷

নমো নমো দামোদৰ সংসাৰৰ বিঘ্নহৰ

ভকত অভয় দাতা দেৱ৷

ভাগৱত পদ ছৱি ৰচিল শঙ্কৰ কবি

কৃষ্ণৰ চৰণে কৰি সেৱ৷৷

শুনিয়োক সাধুলোক নিন্দা নুবুলিবা মোক

যদি দেখা পদত দূষণ৷

আমি জগতৰে শিষ্য জানি কৰা বিমৰিষ

মহন্তৰ ক্ষমাসে ভূষণ৷৷৬০৬৷৷

কৃষ্ণে দিল যেন মতি যেন ৰড়ে সৰস্বতী

বিৰচিলো সেহি অভিপ্ৰায়৷

যতেক চটক দেখা যাৰ যেনমত পাখা

তাৰ অনুৰূপেসে উড়ায়৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন তত্ত্ব ইটো মহাভাগৱত

তিনিও লোকত সাৰোত্তৰ৷

যত মহাযজ্ঞ দান কোটি কোটি তীৰ্থস্নান

কেহো আৰ নপাৱে ওচৰ৷৷৬০৭৷৷

কৃষ্ণকথা যিবা ভণে যিবা শুনে এক মনে

যমৰ ভাৱনা কৰৈ চূৰি৷

পুৰুষ উদ্ধাৰ কৰি সংসাৰ সাগৰে তৰি

অন্তকালে যাইবে বিষ্ণুপুৰী৷৷

শঙ্কৰে ৰচিলা গীত আপুনাৰ চিন্তা হিত

শুনা সমজ্যাৰ যত জন

এড়ি আলজাল কাম ডাকি বোলা ৰাম ৰাম

সমাপত মহেশমোহন৷৷৬০৮৷৷

হৰমোহন সমাপ্ত

নৱম খণ্ড
বলিছলন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বোলা ৰাম ৰাম ভাৱিয়ো ৰাম ৰাম৷
পৰম মধুৰ বাণী লৈতে অনুপাম৷৷৫২৷৷

পদ: শুক মুনি বদতি শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

বামনৰ বাক্যে বলি সুতল পুৰীত৷৷

নিয়মিলা দানৱক বিষ্ণুধৰ্ম্ম কই৷

আপুনি থাকিলা পাছে মুখ্য গৃহ লই৷৷৬০৯৷৷

দিব্য ভোগ যতেক আপুনি লৱৈ লাগ৷

বৈষ্ণৱ বলিৰ তাত নাহি অনুৰাগ৷৷

এড়িয়া বিষয় ভোগ প্ৰহাদৰ নাতি৷

সদায় থাকন্ত দিব্যসভা এক পাতি৷৷৬১০৷৷

মাধৱৰ চক্রে আসি ভৈলা সভাসদ৷

যাহাৰ ভয়ত দৈত্যগণ নিশবদ৷৷

প্ৰহাদে কহন্তে শুনি থাকে কৃষ্ণ কথা৷

দ্বাৰত আপুনি হৰি থাকন্ত সৰ্ব্বথা৷৷৬১১৷৷

শ্যামল শৰীৰ শিৰে কিৰীটি উজ্জল৷

কমললোচন চাৰু মকৰ কুণ্ডল৷৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ কৰে কঙ্কণ কেয়ূৰ৷

কটিত মেখলা পাদপঙ্কজে নূপুৰ৷৷৬১২৷৷

গাৱে পীতবস্ত্ৰ যেন অগনিৰ জ্বালা৷

আপাদলম্বিত গলে জ্বলে বনমালা৷৷

প্ৰসন্ন বদনে হৰি কৰে ধৰি গদা৷

বলিৰ সন্মুখ হুয়া থাকন্ত সৰ্ব্বদা৷৷৬১৩৷৷

হৰি দৰশনত নিৰ্ম্মল ভৈলা মতি৷

কৃষ্ণৰ চৰণে অনুক্ষণে বাঢ়ে ৰতি৷৷

ভৈলন্ত বিমুখ বলি বিষয় সুখত৷

সদায়ে কৃষ্ণৰ নাম নুগুচৈ মুখত৷৷৬১৪৷৷

উঠি কতো কীৰ্ত্তন কৰন্ত তাল ধৰি৷

দৈত্যগণে বেঢ়ি বাৱৈ চৌপাশে চাপৰি৷৷

প্ৰহাদে শিখান্ত গাৱৈ গোৱিন্দৰ গীত৷

পৰম আনন্দে দৈত্যপতি কৰে নৃত্য৷৷৬১৫৷৷

গোৱিন্দক দেখিয়া আনন্দে দ্ৰৱৈ চিত্ত৷

হৰিষে লোতক স্ৰৱৈ তনু লোমাঞ্চিত৷৷

হোন্ত নিশবদ গদগদ কৰৈ মাত৷

প্ৰেম ভাৱ উপজি পড়ন্ত ঢাত ঢাত৷৷৬১৬৷৷

ভকতৰ বশ্য হৰি আকলিয়া বলি৷

কতো আতি হৰিষে হাসন্ত খলখলি৷৷

কতো হুকহুক কৰি কৰন্ত ক্রন্দন৷

কতো গীত গান্ত বিৰোচনৰ নন্দন৷৷৬১৭৷৷

কতো হৰি বুলি গেৰিয়ান্ত ইন্দ্ৰসেন৷

উঠি উঠি পড়ন্ত নাচন্ত বাউল যেন৷৷

কতো মৌন হুয়া পৃথিৱীত পড়ি থাকে৷

কৰয় কীৰ্ত্তন তাক বেঢ়ি দৈত্যজাকে৷৷৬১৮৷৷

হেন ভক্তিভাৱে দৈত্যেন্দ্ৰৰ দিন যায়৷

বলি সম ভাগ্যৱন্ত ত্ৰৈলোক্যত নাই৷৷

জগতকে পৱিত্ৰ কৰন্ত দৈত্যপতি৷

হৰিয়ো বিস্ময় দেখি বলিৰ ভকতি৷৷৬১৯৷৷

অন্তৰীক্ষে মহিমা বখানে সিদ্ধ মুনি৷

হেনতো বৈষ্ণৱ কৈতো দেখি নতু শুনি৷৷

সদায় থাকন্ত দামোদৰ যাৰ কাছে৷

বলিসম ভাগ্যৱন্ত আন কোন আছে৷৷৬২০৷৷

মাধৱৰ পাৱত অৰ্পিলা আপুনাক৷

বলিসে জিনিলে ইটো দুৰ্জ্জয় মায়াক৷৷

এহি বুলি পুষ্প বৰিষন্ত ঘনে ঘনে৷

বোলা হৰি হৰি সৱে সভাসদগণে৷৷৬২১৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি হৰি পড়িলো পায়
উপায় পৰমানন্দ দিয়া৷
নসহে সংসাৰ তাপে আৰ মোৰ হিয়া৷৷৫৩৷৷

পদ: শুকমুনি নিগদতি শুনিয়োক কুৰুপতি

বৈষ্ণৱ বলিৰ দেখি কৰ্ম্ম৷

বড় বড় দৈত্যগণ কৰৈ হেন আলোচন

কিনো বিপৰীত ভৈল ধৰ্ম্ম৷৷

ইটো মূৰ্খ দৈত্যৰাজ এড়িলেক ৰাজকাজ

শত্ৰুৰ সদায় লৱৈ নাম৷

আন নাহি হৰি বিনে নাচৈ গাৱৈ ৰাত্ৰি দিনে

কৰৈ কিনো গৰিহিত কাম৷৷৬২২৷৷

ছাড়িল দৈত্যৰ নীতি ভৈল বিষ্ণুৰেসে ভিতি

জানা আক পাইলেক বিবুদ্ধি৷

হৰি বুলি মৰৈ মাত্ৰ নভৈল একোৰে পাত্ৰ

যেন ভৈল শোৱৰ আষুধি৷৷

আটাসতে গল ফাড়ৈ যেন কাণে সূচি তাড়ৈ

সৰ্ব্বদায়ে শুনে হৰি কথা৷

কিবা কদৰ্থনা চাঞো আসা উঠি ঘৰে যাঞো

হৰিনাম নুশুনোহো যথা৷৷৬২৩৷৷

কুলধৰ্ম্মে ভৈল হীন হেন বাতুলৰ চিহ্ন

আহান সেৱাত নাহি ফল৷

হেন কণাকণি কৰি উঠি গৈল ঘৰাঘৰি

কতো কতো দানৱ নিষ্খল৷৷

শ্ৰৱণে আনন্দ কৰৈ কীৰ্ত্তনে পাতক হৰৈ

হৰিনাম মুকুতিদায়ক৷

পাতকে শুনিবে নেদৈ যেন কিলাই কোবাই খেদৈ

দুষ্ট শঠ অধৰ্ম্মী জনক৷৷৬২৪৷৷

পৰম মঙ্গল ৰাম নাম ইটো অনুপাম

বৈষ্ণৱৰ যাক শুনি তুষ্টি৷

দৈত্যগণ দুৰাচাৰে তাক কি শুনিতে পাৰে

উচপিচ কৰি গৈল উঠি৷৷

বলিৰ নুশুনৈ হাক দানৱৰ বিচেষ্টাক

মাধৱৰ চক্রে দেখি আছে৷

জ্বলৈ যেন সূৰ্য্য কোটি বিম্বাদ শবদে উঠি

ক্রোধে খেদি গৈলা পাছে পাছে৷৷৬২৫৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে

স্থিৰ বুদ্ধি কৰি গুণা মনে৷

আজি কালি কৰি দিন গৈল আয়ু ভৈল ক্ষীণ

যাইবে লাগে যমৰ কৰণে৷৷

যতেক সংসাৰ নয় সৱে স্বপ্ন মায়াময়

অন্তকে কেশত আছে ধৰি৷

ভাৰতত জন্ম পাই বিলম্বক নুযুৱাই

সদায় ঘুষিয়ো হৰি হৰি৷৷৬২৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি দেহু দৰিশন শিৱ সনাতন
তোহ্মাৰ চৰণে ধৰো৷
তুৱা গুণনাম ছাড়ি আন কাম
কৰিয়া মিছাতে মৰো৷৷৫৪৷৷

পদ: দৈত্যৰ পুৰীত পশিল ত্বৰিত

বাঘে যেন ধৰে খেদি৷

যত দ্ৰোহিয়াৰ ৰক্ষা নাহি তাৰ

পেহ্লাৱৈ মাথাক ছেদি৷

কাৰো নাক কাণ কৰে খান খান

কাৰো কঙ্কালক কাটে৷

হাত ভৰি টাঙ্গি কৰয় চৌৰাঙ্গী

পড়ি গড়াগড়ি বাটে৷৷৬২৭৷৷

কাৰো জিহ্বা আনি কাটে টানি টানি

ধৰি দুই চক্ষু কাঢ়ে৷

কাৰো দান্ত সাৰে কদৰ্থিয়া মাৰে

দৈত্যৰ লাগ নছাড়ে৷

কাৰো বুকু ছিৰি তপত ৰুধিৰি

ভুঞ্জাৱৈ গৃধ্ৰ শৃগাল৷

অধৰ্ম্মে গ্ৰাসিল ক্ষণেকে নাশিল

দৈত্য ভৈল বুন্দামাল৷৷৬২৮৷৷

বিষ্ণুৰ চক্রৰ নভৈল ভাগৰ

হস্তী যেন মাৰৈ মাখি৷

পুত্ৰ ভাৰ্য্যা এৰি মৰো জীঞো কৰি

কতো পলায় প্ৰাণ ৰাখি৷৷

ই তিনি লোকত ভ্ৰময় ভয়ত

চক্রো পাছে পাছে ফুৰৈ৷

হেৰ পাইলে বুলি মৰয় সমূলি

দানৱে দান্ত নুঘূৰৈ৷৷৬২৯৷৷

ব্ৰহ্মাক লাগিল শৰণ মাগিল

হাতে দান্তে খেৰ তুলি৷

চক্রক ডৰাই কেহো নেদে ঠাই

বলিৰ দ্ৰোহিয়া বুলি৷৷

বুদ্ধি ভৈল চুৰি পলাইবাৰ পুৰী

কহিতো নাপাইল খুজি৷

বলিৰ চৰণে পশিল শৰণে

দুনাই সৱে মান্য বুজি৷৷৬৩০৷৷

ভণিল শঙ্কৰে শুনা সৱ নৰে

যতেক বিষয় ভোগ৷

পুত্ৰ দাৰা ধন শৰীৰ স্বজন

সৱাৰ আছে বিয়োগ৷৷

তাৰ চিন্তা এড়ি চিন্তিয়োক হৰি

অন্তকে পাইলেক পৰা৷

এড়ি আন কাম বোলা ৰাম ৰাম

সুখে ভৱনদী তৰা৷৷৬৩১৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গৰুড়কেতু ত্ৰাণহেতু ৰাম তুমি নাৰায়ণ৷
জানি লৈলো তোমাত শৰণ৷৷৫৫৷৷

পদ: এহিমতে চক্রে ধৰি কাটি মাৰি বশ্য কৰি

কতো দানৱক দিলে আনি৷

দৈত্যগণো ত্ৰাস হুয়া কাণ-মুণ্ড নলাড়িয়া

থাকিল বলিৰ বাক্য মানি৷৷

কৃপাময় দৈত্যপতি শিক্ষা দেন্ত প্ৰতি প্ৰতি

শুনিয়োক সমস্ত দানৱ৷

যিটো হৰিকথা কৱৈ হৰিনাম সদা লৱৈ

সিসে মোৰ পৰম বান্ধৱ৷৷৬৩২৷৷

কৰযোৰে বোলো হেৰা অসুৰ স্বভাৱ এৰা

হৰি ভকতিত দিয়া চিত্ত৷

মুখে হৰিনাম স্মৰৈ হৃদয়ত ৰূপ ধৰৈ

তাহাৰ ভৃত্যৰো মঞি ভৃত্য৷৷

শুনিয়োক জ্ঞাতিলোক সৱে কৃপা কৰা মোক

হৰি স্মৰি হুয়ো পৰিত্ৰাণ৷

নুহি তেৱে পাইবা ফল এহি বুলি মহাবল

ভকতৰ পাতিলা দেৱান৷৷৬৩৩৷৷

কোনে হৰিকথা কৱৈ কোনে কৈত নাম লৱৈ

নিতে কৰৈ ওৱাচিল বাঙ্কী৷

যাহাৰ নুপজে ভাৱ তাহাৰ জীৱন নাৱ

চেঙ্গি দিয়া মাৰৈ প্ৰাণ টাঙ্কি৷৷

ফুৰৈ পাইক ঘৰে ঘৰে সবংশকে বেঢ়ি ধৰে

যাহাৰা নলৱৈ হৰিনাম৷

সৰ্ব্বস্ব আগ্ৰহি লৱৈ জীয়ে মানে সাঞ্চ থৱৈ

গলাত লগাৱৈ বৰ চাম৷৷৬৩৪৷৷

কীৰ্ত্তনত চিত্ত নেদি গ্ৰাম্যকথা কৱৈ যদি

তাহাৰ কাণত সূচি তাড়ৈ৷

হৰি ভকতিক এড়ি হাসৈ উপহাস্য কৰি

চৱৰতে তাৰো গাল ফাড়ৈ৷৷

সুমৰিবে নাহি ইছা ডৰতে ভটকে মিছা

জানি তাৰ জিহ্বা বিন্ধৈ টানি৷

যিবা থাকৈ মৌন হুই তাৰ গলে দেই জুই

কেনে নোবোলস হৰি বাণী৷৷৬৩৫৷৷

অৱসৰ নাই ৰাতি প্ৰতি ঘৰে ঘৰে মাতি

ফুৰৈ কটোৱাল বাটে ঘাটে৷

কটকে বজাৱৈ ভেৰী জাগ জাগ নিদ্ৰা এড়ি

হৰি বোল হৰি বোল ঝাণ্টে৷৷

ৰাজাৰ দণ্ডিত থাকি সুতলপুৰীক ঢাকি

নিৰন্তৰে কৰৈ হৰি ঘোষ৷

আন গৃহকৃত্য এৰি হৰি বুলি পাৰৈ গেড়ি

শুনি মিলৈ বলিৰ সন্তোষ৷৷৬৩৬৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰিৰাম হৰিৰাম ঘোষিও ভাই
সংসাৰ সাগৰে তৰ৷
ৰামপাৱনাৱ কাছতে আছয়
মিছাতে ডুবিয়া মৰ৷৷৫৬৷৷

পদ: এহিমতে তৈত আছে যত দৈত্য

এড়িল আন আলাপ৷

কৰৈ হৰিধ্বনি হৰিকথা শুনি

শৰীৰ ভৈল নিষ্পাপ৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ সেৱৈ অনুক্ষণ

অক্ষয় পুণ্যক সাঞ্চৈ৷৷

বলিৰ প্ৰসাদে অতি অপ্ৰমাদে

সুতলপুৰীত বঞ্চৈ৷৷৬৩৭৷৷

সিটো দৈত্যেশ্বৰে মাধৱত পৰে

নিচিন্তিলা আন কাম৷

শয়নে ভোজনে সচিতে সপোনে

নেড়িলা হৰিৰ নাম৷৷

সুদৃঢ় ভকতি ভাৱে দৈত্যপতি

কৰিলা কৰ্ম্ম নিৰ্মূল৷

সংসাৰক তৰি পুৰুষ উদ্ধাৰি

নিস্তাৰিলা দৈত্যকুল৷৷৬৩৮৷৷

বলিৰ সদৃশ নাহি সুপুৰুষ

বৈষ্ণৱতে সাৰতৰ৷

যাৰ যশোৰাশি থাকিল প্ৰকাশি

যাৱে চন্দ্ৰ দিৱাকৰ৷৷

শুক নিগদতি কহিলো সম্প্ৰতি

বলিৰ চৰিত্ৰ যত৷

যিবা শুনৈ পঢ়ৈ তাকো পাপে এড়ৈ

সুখে তৰৈ সংসাৰত৷৷৬৩৯৷৷

নমো নাৰায়ণ জগত কাৰণ

খণ্ডিয়ো সংসাৰ ভয়৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণিল শঙ্কৰে

ভাগৱত পদচয়৷৷

শুনা বুধলোক ক্ষমিয়োক মোক

পদত দূষণ দেখি৷

যাৰ জ্ঞান নাই যিমতে চেঞ্চায়

মূৰ্খৰ দোষ নেলেখি৷৷৬৪০৷৷

মোৰ পদ বুলি নেৰিবা সমূলি

বিচাৰি দেখিবা পাছে৷

মোক্ষৰ নিদান অমৃত সমান

কৃষ্ণকথা আতে আছে৷৷

হেন অনুমানি কৃষ্ণৰ কাহিনী

শুনিয়া হুয়ো সন্তোষ৷

আন কাম এৰি সমজ্যায়ে বেঢ়ি

কৰিয়োক হৰি ঘোষ৷৷৬৪১৷৷

বলিছলন সমাপ্ত

দশম খণ্ড
শিশুলীলা

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি৷৷৫৭৷৷

পদ: কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ৷

শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম কৰত তোহ্মাৰ৷৷

পীত বস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেৱৰ৷

কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ৷৷৬৪২৷৷

সুন্দৰ নাসিকা কৰ্ণে মকৰকুণ্ডল৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জল৷৷

আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে৷

শোভে আতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে৷৷৬৪৩৷৷

চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত৷

কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল বলিত৷৷

চৰণ কমল যেন নৱ পদ্মকোষ৷

যাক দেখি ভকতৰ পৰম সন্তোষ৷৷৬৪৪৷৷

প্ৰসন্ন বদনে জ্বলে অলকা তিলক৷

বসুদেৱে দেখিলন্ত অদ্ভূত বালক৷৷

পড়ি দুয়ো প্ৰাণী পাছে কৰিলন্ত স্তুতি৷

পিতৃত কহিলা প্ৰভু সমস্তে যুগুতি৷৷৬৪৫৷৷

ভৈলা শিশুৰূপ তৈতে প্ৰভু নাৰায়ণ৷

কোলে লৈয়া বসুদেৱ লড়িল তেখন৷৷

ভাগিল নিহল ভৈল মেলান কপাট৷

দেখি ভয়ে যমুনা আপুনি দিলা বাট৷৷৬৪৬৷৷

বৰিষে কণিকা মেঘে ওপৰত গাজে৷

ফণায়ে ধৰিলা ছত্ৰ আসি সৰ্পৰাজে৷৷

যশোদাৰ তৈতে উপজিলা যোগমায়া৷

অতি অচেতনে নিদ্ৰা গৈলা নন্দজায়া৷৷৬৪৭৷৷

তাহানে শয্যাত নিয়া থৈলন্ত তোহ্মাক৷

বসুদেৱে আনিলন্ত নন্দৰ কন্যাক৷৷

শিশুভাৱে গোকুলত ক্রীড়িলা অপাৰ৷

সাধিলা অনেক প্ৰীতি নন্দ যশোদাৰ৷৷৬৪৮৷৷

অচিন্ত্য মহিমা হৰি পুৰুষ পুৰাণ৷

লীলা কৰি অনেক দৈত্যৰ লৈলা প্ৰাণ৷৷

কংসৰ পাঞ্চনি পাই যত দৈত্য আসে৷

তুমি অগনিত যেন পুৰি মৰে জাসে৷৷৬৪৯৷৷

আসিলেক পূতনা মোহিনী নাৰীৱেশে৷

তন দিয়া শিশু মাৰি ফুৰে দেশে দেশে৷৷

কোলে ধৰি তোহ্মাক দিলেক তনদান৷

তনপানে পূতনাৰ শুষিলাহা প্ৰাণ৷৷৬৫০৷৷

শকটৰ তলে থৈলা যশোদা শুৱাই৷

লাথি হানি পেহ্লাইলা শকট ওভোতাই৷৷

হেন দেখি যশোদা সুন্দৰী মহা দুঃখে৷

আথেবেথে কোলে লৈয়া তন দিলা মুখে৷৷৬৫১৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে যুগুতি৷

ৰামনাম বিনে নাহি কাহাৰো মুকুতি৷৷

হেন জানি নিৰন্তৰে এড়ি আন কাম৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷৬৫২৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পাৰ কৰা ৰঘুনাথ সংসাৰ সাগৰে৷৷৫৮৷৷

পদ: চক্রবাত অসুৰে কৃষ্ণক নিলা হৰি৷

আকাশত মাৰিলা গলত চেপি ধৰি৷৷

কৃষ্ণক হিয়াত লৈয়া পড়িল ভূমিত৷

জুড়াইল তোহ্মাক পায়া যশোদাৰ চিত্ত৷৷৬৫৩৷৷

ছলে হামি তুলি তুমি দেখাইলা মাৱত৷

গৰ্ভৰ ভিতৰে আছে সমস্ত জগত৷৷

কম্পিল শৰীৰ যশোদাৰ হেন দেখি৷

পৰম বিস্ময় হুয়া মুদিলন্ত আখি৷৷৬৫৪৷৷

বসুদেৱে পঠাইলা আসিল গৰ্গ ঋষি৷

গোপ্য কৰি জাতকৰ্ম্ম কৰিলা হৰিষি৷৷

কহিলা নন্দৰ আগে যত গুণগ্ৰাম৷

বিধিৱতে তোহ্মাৰ থৈলন্ত কৃষ্ণ নাম৷৷৬৫৫৷৷

আণ্ঠুকাঢ়ি ৰিঙ্গ পাৰি ফুৰা ব্ৰজ মাঝে৷

সোণাৰ ঘাঘৰাচয় কঙ্কালত বাজে৷৷

বৃষৰ শুনিয়া নাদ চমকি উলটি৷

আথেবেথে ধৰা গৈয়া মাৱক সাৱটি৷৷৬৫৬৷৷

থিয়দঙ্গা দিয়া পাছে তুমি দামোদৰ৷

অনৰ্থ কৰিয়া ফুৰা গোৱালীৰ ঘৰ৷৷

আনন্দতে সমস্ত গোৱালীসৱ আসি৷

কৃষ্ণৰ অকীৰ্ত্তি যশোদাত দেন্ত হাসি৷৷৬৫৭৷৷

কি ভৈল তোহ্মাৰ ইটো তনয় দুৰ্জ্জন৷

কৃষ্ণৰ নিমিত্তে আউৰ নৰহে জীৱন৷৷

গাই নতু দোহন্তে দামুৰি মেলে গই৷

গৃহ পশি চুৰি কৰি খান্ত দুগ্ধ দই৷৷৬৫৮৷৷

বানৰকো খুৱাৱৈ গোৱিন্দ কিনো চাণ্ড৷

বানৰে নখাই যেবে কোবাই ভাঙ্গে ভাণ্ড৷৷

ঢুঙ্কি যেৱে নপাৱৈ মনত নাহি তুষ্টি৷

সিকিয়াৰ পৰা আনে উড়লত উঠি৷৷৬৫৯৷৷

শৰীৰৰ ৰত্নগণে ফুৰে পসৰাই৷১০৫

আন্ধাৰতো খুজি পান্ত লুকান নযায়৷৷

বস্তুক নপালে খুজি মাৰন্ত ছৱালি৷

গৃহত ভৰ্ছিয়া পলাই যান্ত বনমালী৷৷৬৬০৷৷

মাৱৰ কোলাত আছা তুমি জগন্নাথ৷

সভয় নয়ন হুয়া চপৰাইলা মাথ৷৷

হেন দেখি যশোদা পুত্ৰক নোবোলয়৷

আনন্দে ৰহিলা হাসি পুত্ৰ মুখ চায়৷৷৬৬১৷৷

ডৰিবাক দেখিয়া পুত্ৰক বৰনাৰী৷

বুকুত সাৱটি ধৰিলন্ত চুমা পাৰি৷৷

মাধৱৰ শিশুলীলা শুনা সৰ্ব্বলোক৷

বোলা হৰি হৰি যত পাতক ছাড়োক৷৷৬৬২৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কেশৱ কৃষ্ণ কৰুণাসিন্ধু৷
ত্ৰাহি জগন্নাথ অনাথ বন্ধু৷৷৫৯৷৷

পদ: এহিমতে ব্ৰজে আনন্দে হৰি৷

কৰন্ত ক্রীড়া শিশুৰূপ ধৰি৷৷

যত গোপশিশু বলাই আদি৷

সৱে ভৈল গৈয়া কৃষ্ণৰ বাদী৷৷৬৬৩৷৷

যশোদাৰ আগে দিলেক খল৷

খাইলেক কৃষ্ণে মাটি একদল৷৷

শুনিয়া যশোদা সুন্দৰী হাসি৷

পুত্ৰৰ হাতত ধৰিলা আসি৷৷৬৬৪৷৷

কেনে মাটি খাইলি অৰে গোপাল৷

কোবাই আজি তোৰ ফাড়িবো ছাল৷৷

শুনিয়া কৃষ্ণৰ হৰিল মাত৷

চক্ষু টেৰ কৰি মাৱক চান্ত৷৷৬৬৫৷৷

ভয়তে যেন কাম্পে হাত ভৰি৷

যশোদা দেখে পুত্ৰ গৈলা ডৰি৷৷

মুখক চাহন্তে লাগয় বেথা৷

কিয় মাটি খাইলি সোধন্ত কথা৷৷৬৬৬৷৷

লগৰ শিশু বোলে সমুদায়৷

বলায়ো বোলে তোৰ জ্যেষ্ঠ ভাই৷৷

মাতন্ত কৃষ্ণে যশোদাক চাই৷

মিছা মাতৈ সৱে শুনিও আই৷৷৬৬৭৷৷

কদাচিতো মঞি নখাওঁ মাটি৷

দাদা বলভদ্ৰে বোলন্ত ঘাটি৷৷

পতিয়ান নাই চৱা বিচাৰি৷

হেনশুনি মাতে যশোদা নাৰী৷৷৬৬৮৷৷

বায়ো বেন্ত যেৱে মাটি নখাইলি৷

শুনিয়া শিশুৰূপী বনমালী৷৷

চৱা মুখ বুলি মাৱক মাতি৷

বাইলন্ত বেন্ত প্ৰকাশিয়া আতি৷৷৬৬৯৷৷

যশোদা সুন্দৰী দেখন্ত পাছে৷

সমস্ত জগত গৰ্ভতে আছে৷৷

সাতোখন দ্বীপ সাতো সাগৰ৷

গিৰি বন নদী গ্ৰাম নগৰ৷৷৬৭০৷৷

বায়ু সূৰ্য্য শশী দিশ আকাশ৷

তাৰাগণো তৈতে কৰে প্ৰকাশ৷৷

সমস্ত জীৱ জ্যোতিস্তেজ জল৷

সত্ব ৰজস্তম ইন্দ্ৰিয় বল৷৷৬৭১৷৷

মন বুদ্ধি কাল কৰ্ম্ম যতেক৷

সৱাকো গৰ্ভতে দেখে প্ৰত্যেক৷৷

যতেক ধেনু গোপ গোপীঝাক৷

যশোদা দেখে তৈতে আপুনাক৷৷৬৭২৷৷

পৰম শঙ্কাক পাইলন্ত সতী৷

অদ্ভূত দেখিয়া বোলন্ত মাতি৷৷

কিবা ভ্ৰম ভৈলো মোহক পায়া৷

দেখিলো স্বপ্ন কিবা দেৱমায়া৷৷৬৭৩৷৷

কিবা জানে মায়া মোৰ তনয়৷

কৰিবে নোৱাৰো একো নিশ্চয়৷৷

নুহিকন্ত মোৰ পুত্ৰ মানুষ৷

এহেন্তেসে বিষ্ণু আদি পুৰুষ৷৷৬৭৪৷৷

এহি বুলি চিত্ত দঢ়ায়া সতী৷

কৰযোড়ে কৰৈ কৃষ্ণক স্তুতি৷৷

যিটো ব্ৰহ্ম নোহে তৰ্ক গোচৰ৷

নপাৱে বচনে মনে ওচৰ৷৷৬৭৫৷৷

নাহি উতপতি নাহি মৰণ৷

সদায়ে প্ৰণামো তান চৰণ৷৷

মঞি যশোদা মোৰ পুত্ৰ স্বামী৷

ব্ৰজৰ সৱে অধিকাৰী আমি৷৷৬৭৬৷৷

হেন অহম্মম সদায়ে কৰো৷

যাহাৰ মায়াত উপজো মৰো৷৷

হেন জগন্নাথ হুয়োক গতি৷

খণ্ডিয়োক আৱে মোৰ কুমতি৷৷৬৭৭৷৷

গুণন্ত শুনি ত্ৰিজগত পতি৷

বিষ্ণু হেন মোক জানিলা সতী৷৷

কৰিলা বৈষ্ণৱী মায়া বিস্তাৰ৷

গুচিল বিষ্ণুজ্ঞান যশোদাৰ৷৷৬৭৮৷৷

কৃষ্ণত পুত্ৰবুদ্ধি ভৈল জাত৷

ধূলা জাৰি তুলি লৈলা কোলাত৷৷

পাড়ন্ত চুমা মুখে স্তন দিয়া৷

মোৰ আয়ু লই পুতাই জীয়া৷৷৬৭৯৷৷

ব্ৰহ্মায়ো নজানে যাৰ মহিমা৷

চাৰি বেদে কহি নাপাৱৈ সীমা৷

হেন মাধৱক তনয় পাইল৷

যশোদা নন্দে কিনো তপসাইল৷৷৬৮০৷৷

সুনন্দ আদি যত যোগীগণ৷

চিন্তিয়ো নেদেখৈ যাৰ চৰণ৷৷

হেন পৰব্ৰহ্ম যশোদা সুত৷

ভৈলন্ত কিনো আতি অদভূত৷৷৬৮১৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ শঙ্কৰে ভণে৷

শুনা শিশুলীলা সমস্ত জনে৷৷

যেৱে সুখে যাইবা বৈকুণ্ঠপুৰী৷

সদায় ডাকিয়া ঘুষিয়ো হৰি৷৷৬৮২৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হে কৰুণাময়
ৰাম কৃষ্ণ প্ৰভু ৰঘুপতি৷৷৬০৷৷

পদ: দিনেক যশোদা নন্দজায়া৷

আপুনি মথন্ত দধি গৈয়া৷৷

কৃষ্ণৰ শৈশৱ লীলা স্মৰি৷

কৃষ্ণগীত গাৱন্ত সুন্দৰী৷৷৬৮৩৷৷

ক্ষৌম বস্ত্ৰ পিন্ধি দিব্য কাছে৷

কটিত মেখলা বান্ধি আছে৷৷

পুত্ৰ স্নেহে স্ৰৱৈ দুয়ো স্তন৷

আজোড়ন্তে লড়ৈ ঘনে ঘন৷৷৬৮৪৷৷

ৰুণ ঝুণ কেয়ূৰ কঙ্কণ৷

শ্ৰমজলে উজ্জল বদন৷৷

কৰ্ণত কুণ্ডল দোলে আতি৷

খসি পড়ৈ খোপাৰ মালতী৷৷৬৮৫৷৷

এহিমতে মথন্তে প্ৰয়াসি৷

মাৱক ধৰিলা কৃষ্ণে আসি৷৷

মথনিত ধৰিয়া নিষেধি৷

মথিবাক নেদে আউৰ দধি৷৷৬৮৬৷৷

হাসি কোলে লৈলা নন্দজায়া৷

দিলা স্তন পুত্ৰমুখ চায়া৷৷

দেখন্তে উথলি দুগ্ধ পড়ে৷

পুত্ৰ এড়ি গৈলন্ত লৱড়ে৷৷৬৮৬৷৷

স্তন পিবে নপায়া কৃষ্ণৰ৷

কাম্পৈ কোপে অৰুণ অধৰ৷৷

দশন কামুৰি আতি চাণ্ড৷

শিলায়ে ভাঙ্গিলা দধিভাণ্ড৷৷৬৮৮৷৷

মহাকোপে কোঠা পশিলন্ত৷

সিঞ্চৰাই লৱনু ভুঞ্জন্ত৷৷

আসিলা যশোদা নমাই ক্ষীৰ৷

দেখে হাণ্ডি ভাঙ্গিলা দধিৰ৷৷৬৮৯৷৷

জানিলা পুত্ৰৰ কৰ্ম্ম গোপী৷

হাসিয়া দেখিলা পশি খুপি৷৷

উড়ল ওপৰে বসি হৰি৷

ভুঞ্জন্ত লৱনু চুৰি কৰি৷৷৬৯০৷৷

শিকিয়াৰ পৰা নমাই আনি৷

বানৰকো দেন্ত দলি হানি৷৷

শঙ্কিত নয়নে নাহি সাৰি৷

দেখিয়া যশোদা লৈলা বাড়ি৷৷৬৯১৷৷

মাৰিবে আসন্ত জানি ডৰে৷

দিলা লৰ নামি উড়লৰে৷৷

পাছে পাছে যশোদা খেদন্ত৷

ভয়ে লাগ মাৱক নেদন্ত৷৷৬৯২৷৷

যাক যোগী নপাৱৈ ধ্যানত৷

হেন হৰি পলান্ত ভয়ত৷৷

পুত্ৰক খেদন্ত মহাসতী৷

শ্ৰোণী ভৰে আক্রমিল গতি৷৷৬৯০৷৷

বেগত মেলান ভৈল খোপা৷

খসি পৰৈ মালতীৰ থোপা৷

গোৱিন্দে মাৱৰ শ্ৰম দেখি৷

ৰহিল কান্দন্তে মুদি আখি৷৷৬৯৪৷৷

সভয় নয়নে চান্ত ডৰে৷

যশোদা ধৰিলা আসি কৰে৷৷

ভাণ্ড ভাঙ্গি আৱে যাইবি কোথা৷

খাইবো আজি কৃষ্ণ তোৰ মাথা৷৷৬৯৫৷৷

সকল লৱনু কৈলি নাশ৷

শুনি প্ৰভু ভৈলা মহাত্ৰাস৷৷

দেখি বাড়ি এড়িলন্ত সতী৷

কৃষ্ণক বান্ধিবে ভৈলা মতি৷৷৬৯৬৷৷

নাহি আদি অন্ত পূৰ্ব্বাপৰ৷

পূৰ্ণব্ৰহ্ম জগত ঈশ্বৰ৷৷

তাহাঙ্ক তনয় মানি বলে৷

যশোদা বান্ধন্ত উডুখলে৷৷৬৯৭৷৷

বান্ধন্ত কৃষ্ণক আনি ধৰি৷

নোজোড়ৈ আঙ্গুল দুই জৰী৷৷

আৰ জৰী আনি জোৰা দিলা৷

সিয়ো দুই আঙ্গুলি নাটিলা৷৷৬৯৮৷৷

হেন দেখি আৰো জৰী আনি৷

যশোদা বান্ধন্ত টানি টানি৷৷

শৰীৰৰ বল দিয়া আটে৷

তথাপি আঙ্গুল দুই নাটে৷৷৬৯৯৷৷

গৃহত পাইলেক যত জৰী৷

এহিমতে জুৰিয়া সুন্দৰী৷৷

উডুখলে এৰে বান্ধৈ চাপি৷

নাটে দুই আঙ্গুল তথাপি৷৷৭০০৷৷

হেন দেখি হাসৈ গোপীগণে৷

যশোদা বিস্ময় ভৈলা মনে৷৷

শৰীৰৰ ঘৰ্ম্ম যায় বহি৷

হাসিয়া থাকিলা শ্ৰমে ৰহি৷৷৭০১৷৷

হেন দেখি প্ৰভু নাৰায়ণ৷

স্নেহে লৈলা আপুনি বন্ধন৷৷

জগতৰে আপুনি ঈশ্বৰ৷

তুমি বশ্য ভৈলা ভকতৰ৷৷৭০২৷৷

ব্ৰহ্মা লক্ষ্মীদেৱী মহাদেৱে৷

নপাইলা আনন্দ হেন কেৱে৷৷

যশোদা প্ৰসাদ যেন পাইলা৷

ইটো গোপী কিনো তপসাইলা৷৷৭০৩৷৷

ভকতৰ বশ্য তুমি হৰি৷

সুখে পাৱে গৃহতে সুমৰি৷৷

ভণিলা শঙ্কৰে কৃষ্ণপদে৷

হৰি হৰি বোলা সভাসদে৷৷৭০৪৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম গোপাল হৰি৷
কৃষ্ণ গোৱিন্দ হৰি ৰাম৷৷৬১৷৷

পদ: কৃষ্ণে দেখিলন্ত মাৱ গৃহকৰ্ম্মে গৈলা৷

আণ্ঠুকাঢ়ি উডুখল টানিবাক লৈলা৷৷

অৰ্জ্জুনত লাগি ভৈল উড়ল পথালি৷

কঙ্কাল ফান্দিয়া বল দিলা বনমালী৷৷৭০৫৷৷

কাম্পৈ দুয়ো গোটা বৃক্ষ উডুখলে লাগি৷

উভৰি পৰিল মচ মচ কৰি ভাগি৷৷

শাপ এড়াই দুয়ো পাছে কুবেৰ তনয়৷

তোহ্মাক নমিয়া গৈলা আপুন নিলয়৷৷৭০৬৷৷

নিৰ্ঘাত শঙ্কিয়া খেদি আইলা গোপঝাক৷

বন্দী হুয়া আছা নন্দে দেখিলা তোহ্মাক৷৷

হাসিলেক কোনে হেন কৰিলেক বুলি৷

বান্ধ মেলি কৃষ্ণক কোলাত লৈলা তুলি৷৷৭০৭৷৷

কিনো আতি নন্দ যশোদাৰ মহাভাগ৷

পূৰ্ণব্ৰহ্ম তোহ্মাক গৃহতে পাইলা লাগ৷৷

ভকতৰ আনন্দ বঢ়ায়া সৰ্ব্বক্ষণে৷

শিশুলীলা অনেক কৰিলা নাৰায়ণে৷৷৭০৮৷৷

কেহো বেলা গোপীগণে পাঞ্চৈ গাৱা গীত৷

তাসম্বাৰ প্ৰীতি সাধি কতো কৰা নৃত্য৷৷

মালড়ি কৰাহা কতো গোপীৰ বচনে৷

ছায়া পুতলাক যেন নচাৱৈ যতনে৷৷৭০৯৷৷

কেহো বেলা গোপীকাৰ শুনি আজ্ঞাবাণী৷

পাদুকা পীহাক প্ৰভু ধৰি থাকা আনি৷৷

কোন কৰ্ম্ম নকৰিলা হৰি গোকুলত৷

ভকতৰ বশ্য হেন দেখায়া লোকত৷৷৭১০৷৷

কোনে ফল লৈবে বুলি ডাকিলা পসাৰী৷

ধান্য দিয়া ফল তুমি খুজিলা মুৰাৰি৷৷

তোহ্মাৰ হস্তক ভৰি দিল ফল বাছি৷

সুৱৰ্ণ ৰতনে তাইৰ উপচিল পাচি৷৷৭১১৷৷

আসিল দানৱ গোট বৎসৰূপ ধৰি৷

লাঙ্গুলে সহিতে তাৰ ধৰি পাছ ভৰি৷৷

আলগতে ফুৰাই পাক হানিলাহা দলি৷

কপিত্থত পড়ি যমপুৰে গৈল চলি৷৷৭১২৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম চৰণে ধৰো৷
স্বামী আমি যেন তৰো৷৷৬২৷৷

পদ: বকাসুৰে কৃষ্ণক গিলিলা ঠোঁটে ধৰি৷

দেখি গোপ শিশুগণ যেন গৈলা মৰি৷৷

পাছে তাৰ তালুত লাগিল যেন জুই৷

ছাদিলা কৃষ্ণক বকে বিমূৰ্ছিত হুই৷৷৭১৩৷৷

দুনাই ঠোঁটে গিলিবাক আসৈ দেখি তাক৷

লীলায়ে ছিৰিলা যেন বিৰিণা পোথাক৷৷

সবান্ধৱে ধেনুকাক নিলা ৰসাতল৷

গোপশিশুগণক ভুঞ্জাইলা তালফল৷৷৭১৪৷৷

ময়ৰ তনয় ব্যোম গোপৰূপ ধৰি৷

গোপশিশুগণক নিলেক চুৰি কৰি৷৷

গহ্বৰত থৈলা নিয়া ঢাকিয়া শিলায়ে৷

তাক মাৰি শিশুসৱ আনিলা লীলায়ে৷৷৭১৫৷৷

গোপ গৰুজাকক বেঢ়িলে বনজুই৷

কৃষ্ণত শৰণ সৱে লৈলে ত্ৰাস হুই৷৷

চক্ষু মুদাই সৱাকো ক্ষণেকে যোগবলে৷

গোকুলক লাগিয়া আনিলা অৱিকলে৷৷৭১৬৷৷

নন্দক গিলন্তে সৰ্পে ৰাখিলাহা হৰি৷

তোহ্মাৰ পৰশে সৰ্পে দিব্য ৰূপ ধৰি৷৷

শাপ এড়াই গৈলা বিদ্যাধৰৰ নিলয়৷

দেখি গোপগণ ভৈলা পৰম বিস্ময়৷৷১১৭৷৷

শয়ন সময়ে সৱ গোপ গোপীগণ৷

যোগবলে বৈকুণ্ঠক নিলা নাৰায়ণ৷৷

বৈকুণ্ঠবাসীৰ সৱে মহিমা দেখাই৷

গোকুলক লাগি প্ৰভু আনিলা দুনাই৷৷৭১৮৷৷

নন্দক নিলেক বৰুণৰ দূতে ধৰি৷

বৰুণৰ পৰা তাঙ্ক আনিলা উদ্ধাৰি৷৷

তোহ্মাৰ মহিমা১১২ নন্দে কহিলা ব্ৰজত৷

শুনিয়া বিস্ময়১১৩ ভৈলা সৱাৰো মনত৷৷৭১৯৷৷

ইন্দ্ৰে কৰিলন্ত সাতদিন বৰিষণ৷

এক হাতে উভাৰি ধৰিলা গোৱৰ্দ্ধন৷৷

দুৰ্ঘোৰ ভয়ত নিস্তাৰিলা গোপপুৰ৷

লীলায়ে কৰিলা মহেন্দ্ৰৰ দৰ্পচূৰ৷৷৭২০৷৷

সুৰভি সহিতে ইন্দ্ৰে আসিলা প্ৰত্যেক৷

গোৰ ইন্দ্ৰ পাতিয়া কৰিলা অভিষেক৷৷

অনেক ভকতি কৰি দুয়ো স্বৰ্গে গৈলা৷

সেহিদিনা তোহ্মাৰ গোৱিন্দ নাম থৈলা৷৷৭২১৷৷

গোপকুমাৰিকা সৱে বস্ত্ৰ থৈয়া তীৰে৷

বিৱস্ত্ৰে নামিলা গৈয়া যমুনাৰ নীৰে৷৷

বস্ত্ৰ লৈয়া উঠিলাহা কদম্বৰ গাছে৷

নানা উপহাস কৰি বস্ত্ৰ দিলা পাছে৷৷৭২২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে গীত ভণিল শঙ্কৰে৷

নাহি আন ধৰ্ম্ম আউৰ কীৰ্ত্তনত পৰে৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন ঐত কেদিন জীৱন৷

বোলা হৰি হৰি আছে যাৱত চেতন৷৷৭২৩৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও কৃষ্ণ নমো ৰাম নিৰঞ্জন হৰি৷৷৬৩৷৷

পদ: দুষ্ট অঘে পাতিলেক কাপ৷

বাট ভেণ্টি ভৈল ঘোৰ সাপ৷৷

পৰ্ব্বত সমান কলেৱৰ৷

বাইল বেন্ত সম্যকে গহ্বৰ৷৷৭২৪৷৷

তল ওঁঠ মাটিত থাপিল৷

উৰ্দ্ধ ওঁঠ মেঘত লাগিল৷৷

জিহ্বাখান যেন ৰাজ আলি৷

বৎস লৈয়া আইলা বনমালী৷৷৭২৫৷৷

গোৰক্ষ দামুৰি নিৰন্তৰ৷

নজানি পশিল অভ্যন্তৰ৷৷

দেখি তুমি ভক্তৰ স্নেহত৷

পশিলাহা অঘৰ গৰ্ভত৷৷৭২৬৷৷

দেখি আঁটি ধৰিল দশনে৷

তুলিলেক হাসি দৈত্যগণে৷৷

দেৱগণে কৰে হাহাকাৰ৷

গল চুঙ্গি ভেণ্টি ৰৈলা তাৰ৷৷৭২৭৷৷

পেট ফিঙ্কি বায়ু দিলা টান৷

মূৰ্দ্ধা স্ফুটি বাঝ ভৈল প্ৰাণ৷৷

তযু পৰশনে কৰ্ম্ম ক্ষীণ৷

অসুৰ কৃষ্ণতে গৈল লীন৷৷৭২৮৷৷

দেখি নিশবদ দৈত্যকুল৷

হৰিষে বৰিষে দেৱে ফুল৷৷

অমৃত নয়নে চাইলা হৰি৷

জীলা সৱে গোৰক্ষ দামুৰি৷৷৭২৯৷৷

ৰঙ্গে বাজ ভৈলা বাংশী বাই৷

ফুৰা সৱে দামুৰি চৰাই৷৷

ব্ৰহ্মা আসি কৰিলন্ত চুৰি৷

নিলা সৱ গোৰক্ষ দামুৰি৷৷৭৩০৷৷

মায়া কৰি থৈলেক গহ্বৰে৷

কাহাকো নেদেখি দামোদৰে৷৷

ব্ৰহ্মা নিলা জানিলাহা গুণি৷

ভৈলা গৰু গোৰক্ষ আপুনি৷৷৭৩১৷৷

নিচিনিলা গোৱালী গোৱালে৷

এদিনাতো কৰি প্ৰতিপালে৷

ব্ৰহ্মা আসি দেখিলন্ত পাছে৷

গোৰক্ষ দামুৰি সৱো আছে৷৷৭৩২৷৷

পৰম বিস্ময়ে আছে চায়া৷

কৰিলাহা প্ৰভু পাছে মায়া৷৷

গোৰক্ষ দামুৰি ৰূপ এৰি৷

ভৈলা সৱে চতুৰ্ভুজ হৰি৷৷৭৩৩৷৷

সজল জলদ যেন শ্যাম৷

সৱে পীত বস্ত্ৰে অনুপাম৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে কৰৈ কান্তি৷

হৃদয়ত শ্ৰীবৎসৰ পান্তি৷৷৭৩৪৷৷

কম্বুকণ্ঠ কৌস্তুভে শোভিত৷

বনমালা আপাদলম্বিত৷৷

জিলিমিলি জ্বলৈ বক্ষস্থলে৷

শোভৈ কৰ্ণ মকৰ কুণ্ডলে৷৷৭৩৫৷৷

শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম ধৰি৷

আছা সৱে চতুৰ্ভুজ হৰি৷৷

গাৱে গাৱে এক সৃষ্টি কৰে৷

চৰাচৰ সমে সেৱা কৰে৷৷৭৩৬৷৷

মোহ হুয়া ব্ৰহ্মা ভৈলা চুপ৷

দেখন্ত গুচিল সৱে ৰূপ৷৷

পূৰ্ব্বৱতে আছা মাত্ৰ হৰি৷

হংসৰ নামিলা ব্ৰহ্মা ডৰি৷৷৭৩৭৷৷

যেন সুৱৰ্ণৰ দণ্ড প্ৰায়৷

ভূমিত পেহ্লায়া নিজ কায়৷৷

মাধৱৰ পাদপদ্ম দুই৷

চাৰি মুকুটৰ আগে ছুই৷৷৭৩৮৷৷

আনন্দতে নয়নৰ জলে৷

সিঞ্চিলন্ত চৰণ কমলে৷৷

উঠি উঠি দুয়ো পাৱে ধৰি৷

প্ৰণামন্ত মহিমা সুমৰি৷৷৭৩৯৷৷

মুকুন্দক চাই কথমপি৷

মাথা দোঁৱাই কৃষ্ণ কৃষ্ণ জপি৷৷

প্ৰণামিয়া অনেক ভকতি৷

কৰিবে লাগিলা ব্ৰহ্মা স্তুতি৷৷৭৪০৷৷

কৃষ্ণ কথা শুনিয়ো সমাজে৷

জন্ম লভি ভাৰতৰ মাজে৷৷

আক বৃথা কৰা কোন কামে৷

সাধিয়ো মুকুতি হৰিনামে৷৷৭৪১৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম নিৰঞ্জন নিৰঞ্জন নিৰঞ্জন হৰি৷
নমো ৰাম নিৰঞ্জন নিৰঞ্জন হৰি৷৷৬৪৷৷

পদ: নমো গোপৰূপী মেঘ সম শ্যাম তনু৷

গাৱে পীত বস্ত্ৰ হাতে শিঙ্গা বেত বেণু৷৷

কৰ্ণত গুঞ্জাৰ থোকা মাথে মৈৰা পাখি৷

বন্যপুষ্পমালা পিন্ধি ধেনু আছা ৰাখি৷৷৭৪২৷৷

এহি শৰীৰতে আছৈ যতেক মহিমা৷

মনেও কৰিবে পাৰৈ কোনে তাৰ সীমা৷৷

আছোক পৰম ব্ৰহ্ম স্বৰূপ তোহ্মাৰ৷

তাঙ্ক জানিবাক আছে শকতি কাহাৰ৷৷৭৪৩৷৷

জ্ঞানপথ এড়ি প্ৰভু তোহ্মাৰ কথাক৷

কায়বাক্যমনে সেৱৈ যিটো সাধুঝাক৷৷

যদ্যপি অজিত তুমি তিনিও জগতে৷

তথাপি তোহ্মাক জিনৈ সেহিসে ভকতে৷৷৭৪৪৷৷

মুকুতি ৰসকো স্ৰৱৈ তোহ্মাৰ ভকতি৷

তাঙ্ক এড়ি জ্ঞানপথে যিটো কৰৈ ৰতি৷৷

ক্লেশ মাত্ৰ পাৱৈ সিটো নিষ্ফল প্ৰয়াসে৷

বাহানে পতান যেন তণ্ডুলক আশে৷৷৭৪৫৷৷

যিটোজনে ভুঞ্জৈ নিজ কৰ্ম্মৰ বিপাক৷৷

আপেক্ষিয়া থাকৈ প্ৰভু তোহ্মাৰ কৃপাক৷৷

কায়বাক্যমনে নমৈ চৰণ তোহ্মাৰ৷

সি সি জন মুকুতি পদৰ অধিকাৰ৷৷৭৪৬৷৷

মই কেনে দুৰ্ব্বোধ দেখিয়ো ভগৱন্ত৷

মায়াদিৰো ঈশ তুমি অনাদি অনন্ত৷৷

তোহ্মাক পৰীক্ষো মঞি মায়াক প্ৰকটি৷

অগনিৰ আগে যেন ক্ষুদ্ৰ ফিৰিঙ্গতি৷৷৭৪৭৷৷

অন্ধ ভৈল চক্ষু হেলা কৰিলো তোহ্মাক৷

মঞি ভিন্ন ঈশ্বৰ মানিলো আপুনাক৷৷

অজ্ঞৰ ক্ষমিয়ো দোষ জগতনিৱাস৷

এহি কৃপা কৰা যেন বোলাওঁ তযু দাস৷৷৭৪৮৷৷

গৰ্ভত থাকন্তে উদৰত ঘালৈ পাৱে৷

তাৰ অপৰাধক নধৰৈ যেন মাৱে৷৷

তোহ্মাৰ কুক্ষিত আমি আছো চৰাচৰ৷

হেন জানি ক্ষমিয়োক দোষ দামোদৰ৷৷৭৪৯৷৷

ইটো ব্ৰহ্মপদ প্ৰভু আহ্মাক নলাগে৷

কীট পতঙ্গত জন্ম হৌক কৰ্ম্মভাগে৷৷

তোহ্মাৰ ভক্তৰ মাঝে হুয়া একজন৷

সেৱা কৰি থাকো প্ৰভু তোহ্মাৰ চৰণ৷৷৭৫০৷৷

কিনো ধন্য ধেনু গোপী ইটো গোকুলৰ৷

যাৰ স্তনপানে তৃপ্ত ভৈলা দামোদৰ৷৷

অশ্বমেধ আদি কৰি মহাযজ্ঞ যত৷

তোহ্মাক তুষিবে প্ৰভু নুহিকে শকত৷৷৭৫১৷৷

কিনো ভাগ্য কিনো ভাগ্য ব্ৰজৰ প্ৰজাৰ৷

তুমি পূৰ্ণব্ৰহ্ম হৰি মিত্ৰ ভৈলা যাৰ৷৷

কিনো পুণ্য কৈলে গোকুলৰ বৃক্ষ তৃণে৷

তোহ্মাৰ চৰণ ৰেণু পাৱৈ ৰাত্ৰি দিনে৷৷৭৫২৷৷

দেখা সৰ্ব্বলোকে কেনে অজ্ঞানী বৰ্ব্বৰ৷

তুমি অন্তৰ্য্যামী তোমাকেসে বোলৈ পৰ৷৷

শৰীৰক মঞি বুলি বুদ্ধি ভৈল হত৷

হিয়াতে হৰাইলা তুমি খোজে বাহিৰত৷৷৭৫৩৷৷

বৃন্দাবনে তৃণ হৈবো তেৱে মহাভাগ৷

পাইবো ব্ৰজবাসীৰ চৰণৰেণু লাগ৷৷

আজিও বিচাৰৈ পদৰজ বেদগণ১১৫৷

হেন হৰি ভৈলা ব্ৰজবাসীৰ জীৱন৷৷৭৫৪৷৷

মাৰিবাক দিল তন পূতনা পাপিষ্ঠী৷

দিলাহা মুকুতি তাইতো পড়িল সুদৃষ্টি৷৷

ব্ৰজবাসী তোহ্মাতে অৰ্পিলা প্ৰাণ বিত্ত৷

আক আৱে কিবা দিবো খেদ কৰে চিত্ত৷৷৭৫৫৷৷

তাৱে ৰাগ লোভ ক্রোধ পুৰুষৰ চোৰ৷

তাৱে গৃহবাস বন্দীশাল মহাঘোৰ৷

মোহচয় ভৰিৰ নিহল হোৱৈ তাৱে৷

তোহ্মাত ভকতি নৰে নতু কৰৈ যাৱে৷৷৭৫৬৷৷

তোহ্মাৰ আগত কিবা বোলো বহুবাক৷

যিটো বোলে জানো প্ৰভু নজানে তোহ্মাক৷৷

কায়বাক্যমনে মঞি কৰিলোহো সাৰ৷

তযু মায়া বিভৱৰ নপাওঁ কিছু পাৰ৷৷৭৫৭৷৷

জানিবাহা ভৈলো প্ৰভু তোহ্মাৰ কিঙ্কৰ৷

তযু চৰণত সমৰ্পিলো কলেৱৰ৷৷

সমস্তৰে বুদ্ধি সাক্ষী সৱে তুমি জানা৷

আজি ধৰি প্ৰভু মোক দাস বুলি মানা৷৷৭৫৮৷৷

নমো কৃষ্ণ বৃষ্ণিকুল প্ৰকাশ নায়ক৷

দেৱ দ্বিজ পৃথিৱীৰ বুদ্ধি প্ৰদায়ক৷৷

দুষ্ট দৈত্য দানৱ ৰাক্ষস ক্ষয়ঙ্কাৰ৷

তোহ্মাৰ চৰণে প্ৰভু প্ৰণাম আহ্মাৰ৷৷৭৫৯৷৷

কৰিল অনেক স্তুতি আৰু সৃষ্টিকৰে৷

তাক নকহিলো পদ বাহুল্যক ডৰে৷৷

এহি বুলি প্ৰজাপতি ভৈলা মোহহীন৷

কৃষ্ণক কৰিলা তিনিবাৰ প্ৰদক্ষিণ৷৷৭৬০৷৷

প্ৰণাম কৰিলা চৰণত পৰি পৰি৷

মেলানি মাগিয়া নিজ স্থানে গৈলা লড়ি৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণ চৰণত ধৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷৭৬১৷৷

অনুখণ্ড
কালিয়-দমন

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল ৰাম কৃষ্ণ বনমালী৷
মাৰিলা অসুৰ দমিলা কালি৷৷৬৫৷৷

পদ: গোপশিশু সঙ্গে গৈলা বঝাই৷

আগত গোধন বাংশী বজাই৷৷

চাৰন্তে ফুৰন্তে গৰু গোৰক্ষ৷

পাইলা যমুনাৰ তীৰৰ লক্ষ্য৷৷৭৬২৷৷

কালিৰ হদক তাক নজানি৷

তৃষাত সৱে পিলা বিষপানী৷৷

দাৰুণ বিষৰ লাগিল জ্বাল৷

মৰিল সৱে বৎস বৎসপাল৷৷৭৬৩৷৷

দেখিয়া কৃষ্ণে অসন্তোষ পাইলা৷

অমৃত নয়নে চায়া জীয়াইলা৷৷

কালিক দমিবে কৰি যতন৷

কটিত বান্ধিলা পীত বসন৷৷৭৬৪৷৷

উঠিলা উচ কদম্বৰ গাছে৷

হদৰ মাঝে জাম্প দিলা পাছে৷৷

ঢউ উঠলিল খলকি হদ৷

দশোদিশে গৈল তাৰ শবদ৷৷৭৬৫৷৷

জলক্রীড়া কৰা বাহু আস্ফালি৷

ক্রোধে খেদি আসি দেখিল কালি৷৷

তনু সুকুমাৰ জলদ শ্যাম৷

প্ৰকাশৈ পীত বস্ত্ৰে অনুপাম৷৷৭৬৬৷৷

কমললোচন মুখ প্ৰসন্ন৷

মুকুতাৰ শাৰী সম দশন৷৷

উন্নত নাসা মুখে মন্দ হাস৷

কণ্ঠত কৌস্তভ কৰৈ প্ৰকাশ৷৷৭৬৭৷৷

হিয়াত জিলিমিলি কৰৈ কান্তি৷

মধ্যতে জ্বলৈ শ্ৰীবৎসৰ পান্তি৷৷

আজানুলম্বিত বাহু দুখান৷

চাৰু উৰু কৰ কটি সুঠাম৷৷৭৬৮৷৷

জঙ্ঘা দুইক দেখি মিলৈ সন্তোষ৷

দুখানি পাৱ নৱ পদ্মকোষ৷৷

আনন্দে জলক ফুৰা আস্ফালি৷

মৰ্ম্মস্থলে আসি দংশিল কালি৷৷৭৬৯৷৷

নজানি তোহ্মাৰ বল প্ৰভাৱ৷

লাঞ্জে মেহাইলেক সমস্ত গাৱ৷৷

বিষ লাগি পড়ি থাকিলা ঘুমি৷

মনুষ্য চেষ্টাক দেখায়া তুমি৷৷৭৭০৷৷

দেখি শিশুসৱ মৰিল প্ৰায়৷

ধেনুগণে আউৰ তৃণ নখায়৷৷

কৃষ্ণক চাহিয়া থাকিল বহি৷

চক্ষুৰ লোহ ধাৰে যায় বহি৷৷৭৭১৷৷

আতি উতপাত দেখি গোকুলে৷

গোপগোপীজাক সমস্তে বোলে৷৷

জ্যেষ্ঠ বলভদ্ৰ লগে নগৈল৷

কৃষ্ণৰ আজি তৈতে কিবা ভৈল৷৷৭৭২৷৷

নন্দ যশোদা বিয়াকুল মনে৷

কৃষ্ণক চাহিবে পশিলা বনে৷৷

লগতে চলৈ গোপগোপীজাক৷

হা কৃষ্ণ বুলি চাড়ন্তে ডাক৷৷৭৭৩৷৷

ধ্বজ বজ্ৰ যৱ অঙ্কুশ চাই৷

কৃষ্ণৰ খোজ নিহালন্তে যায়৷৷

পুত্ৰ পুত্ৰ বুলি যশোদা চান্ত৷৷

কৃষ্ণৰ খোজত পড়ন্তে যান্ত৷৷৭৭৪৷৷

বেঢ়িয়া গোপগোপী নেয় ধৰি৷

দেখিল পাচে পড়ি আছা হৰি৷৷

জলৰ মাজে মৃতকৰ বেশ৷

নকৰন্ত আৰ চক্ষু নিমেষ৷৷৭৭৫৷৷

দেখি গোপ গোপী সম্যকে মৰিল৷

প্ৰাণ অন্তৰীক্ষ চেতন হৰিল৷৷

কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি দিলেক গেড়ি৷

কান্দৈ যমুনাৰ তীৰক বেঢ়ি৷৷৭৭৬৷৷

যশোদা সুন্দৰী নন্দ গোৱালে৷

পড়ন্ত লোটাৰি পড়ি নিঢালে৷৷

কি ভৈল পুত্ৰ বুলি উকি দিয়া৷

দুহাতে ঝাৱলে ঢাকুৰে হিয়া৷৷৭৭৭৷৷

কৃষ্ণৰ সুন্দৰ বদন চাই৷

যশোদা কান্দন্ত গুণ বৰ্ণাই৷৷

গোধুলি কোনে যাইবে বাংশী বাই৷

কোনে মোক গৈয়া বুলিবে আই৷৷৭৭৮৷৷

ধূলাজাৰি কাক কৰাইবো স্নান৷

কোনে কৰিবেক গোৰস পান৷৷

কাক বিছাই দিবো শীতল তুলী৷

ডাকিবো কাক জাগ কৃষ্ণ বুলি৷৷৭৭৯৷৷

সুন্দৰ বদনে বজায়া বেণু৷

প্ৰভাতে কোনে চাৰিবেক ধেনু৷৷

কি ভৈল আজি কৃষ্ণ মোৰ বাপ৷৷

মড়িও নেড়াইবো তোৰ সন্তাপ৷৷৭৮০৷৷

এহি বুলি কান্দৈ কৃষ্ণক চাই৷

যশোদা নন্দে জাম্প দিবে যায়৷৷

দেখি বলভদ্ৰে বাধিলে হাসি৷

এখনে আসিব কালিক নাশি৷৷৭৮১৷৷

কৃষ্ণক লাগিয়া এড়া ক্রন্দন৷

হেন শুনি সৱে জুড়াইল মন৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷৭৮২৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: প্ৰণামো ৰাম দেৱ দয়াশীল৷
আৱেসে কৃষ্ণৰ কৃপা মিলিল৷৷৬৬৷৷

পদ: ভকতৰ দুখ দেখি গোপাল৷

আস্ফোট কৰি দিলা উৰুফাল৷৷

সৰ্পৰ বন্ধ এড়াই জগন্নাথে৷

ডেৱে চড়িলন্ত কালিৰ মাথে৷৷৭৮৩৷৷

শতেক শিৰত নাচন্ত হৰি৷

বাৱৈ বিদ্যাধৰে মৃদঙ্গ ধৰি৷৷

গন্ধৰ্ব্বে গীত গায়া বাৱৈ তাল৷

পৰম আনন্দে নাচা গোপাল৷৷৭৮৪৷৷

জগত আধাৰ তোহ্মাৰ ভিৰে৷

নাকে মুখে সিটো ছাদে ৰুধিৰে৷৷

স্বামী মৰে দেখি নাগিনী লোকে৷

শিশু আগ কৰি আসিল শোকে৷৷৭৮৫৷৷

পড়িল ভূমিত কৃষ্ণৰ আগে৷

কৰিয়া তুতি স্বামীদান মাগে৷৷

কৰিল দোষ স্বামী ইটো চণ্ড৷

বিহিলা ইহাৰ উচিত দণ্ড৷৷৭৮৬৷৷

দুৰ্জ্জন জনৰ চিন্তিবা মাৰ৷

সেহিসে কাৰ্য্যে তযু অৱতাৰ৷৷

পাতকী সৰ্পজাতি দুৰাশয়৷

তোহ্মাৰ দণ্ডে পাপ ভৈল ক্ষয়৷৷৭৮৭৷৷

কৰিলা দায়া দয়াশীল হৰি৷

তোহ্মাৰ ক্রোধ বৰএৰে সৰি৷৷

পূৰ্ব্বত কিনো তপ আছে কৰি৷

যাহাত তুমি তুষ্ট ভৈলা হৰি৷৷৭৮৮৷৷

যিহেতু হেন ভৈল ভাগ্যোদয়৷

তোহ্মাৰ পাইলে পদধূলাচয়৷৷

যাহাক লক্ষ্মীদেৱী বাঞ্ছা কৰি৷

আচৰিলা তপ ব্ৰতক ধৰি৷৷৭৮৯৷৷

যিটো পদৰজ ভকতে পাই৷

এড়ৈ সাৰ্ব্বভৌম পদতো দায়৷৷

স্বৰ্গ ব্ৰহ্মপদে নকৰৈ বাঞ্ছা৷

নকৰন্ত যোগ সিদ্ধিকো ইছা৷৷৭৯০৷৷

মোক্ষতো অভিলাষ নাহি হৰি৷

তোমাৰ চৰণ ৰেণুক এড়ি৷৷

পৰম ক্রোধী হুয়া ত্ৰূৰমতি৷

হে পদধূলা পাইলেক পতি৷৷৭৯১৷৷

নপান্ত ব্ৰহ্মা আদি দেৱে যাক৷

হেন জানি নাথ ৰাখা ইহাক৷৷

চৰণে প্ৰণামো হুয়ো সন্তোষ৷

বাৰেক আৰ মৰষিয়ো দোষ৷৷৮৯২৷৷

কৰিয়ো দায়া প্ৰভু এড়ৈ প্ৰাণ৷

অনাথ স্ত্ৰীক দিয়ো স্বামীদান৷৷

কৰিলা অনেক স্তুতি ভকতি৷

শুনি তুষ্ট ভৈলা জগতপতি৷৷৭৯৩৷৷

প্ৰাণে নমাৰিলা তাতেসে থাকি৷

কালিক খেদাইলা হদৰ ডাকি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্তজনে৷৷৭৯৪৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম গোৱিন্দ মুকুন্দ মুৰাৰি৷৷৬৭৷৷

পদ: ভৈল হদ সিটো নিৰ্ম্মল জল৷

দেখিয়া সৱে ভৈল কৌতূহল৷৷

সপুত্ৰ বান্ধৱে গুচাইলা কালি৷

তীৰক পাছে গৈলা বনমালী৷৷৭৯৫৷৷

দেখিয়া যশোদা ধৰিলা গলে৷

পুত্ৰ পুত্ৰ বুলি নেত্ৰৰ জলে৷৷

তিয়াইলা কৃষ্ণৰ সৱে শৰীৰ৷

নন্দো ধৰি আসি ঘ্ৰাণিলা শিৰ৷৷৭৯৬৷৷

কৃষ্ণক আলিঙ্গি আনন্দ পাইল৷

নাছিল প্ৰাণ দুনাই যেন আইল৷৷

বেঢ়ি গোপগোপী চাৱে নিৰেখি৷

জুৰাইলা শৰীৰ কৃষ্ণক দেখি৷৷৭৯৭৷৷

ভাই বুলি বলো সাৱটি আসি৷

প্ৰভাৱ জানিয়া তুলিলা হাসি৷৷

এহিমতে সৱে এড়ায়া শোক৷

ৰজনী ভৈল জানি সৱে লোক৷৷৭৯৮৷৷

যমুনা তীৰত বঞ্চিলা ৰাতি৷

ক্ষুধায়ে তৃষায়ে আতি৷৷

ঘুমটি গৈলা হাৰাশাস্তি হুই৷

বেঢ়িয়া বনত লাগিল জুই৷৷৭৯৯৷৷

অগনিৰ তাপে পাইলেক গাক৷

জাগিলা সৱে গোপগোপী জাক৷৷

বহ্নিক দেখি ভৈলা সৱে ত্ৰাস৷

ত্ৰাহি কৃষ্ণ বুলি পাড়ৈ আটাস৷৷৮০০৷৷

বহ্নিত সৱে পুৰি মৰো আমি৷

প্ৰাণদান দিয়া জগত স্বামি৷৷

তুমি বিনা আন নাই বান্ধৱ৷

ভকতজনক ৰাখা মাধৱ৷৷৮০১৷৷

এহি বুলি সৱে কৰৈ কোঢ়াল৷

বান্ধৱৰ দুঃখ দেখি গোপাল৷৷

ভয় নাই বুলি আপুন মুখে৷

পিলা বনাগ্নিক পৰম সুখে৷৷৮০২৷৷

এড়াইলা সমস্তে দুৰ্ঘোৰ ভয়৷

অনন্তৰে ভৈলা সূৰ্য্য উদয়৷৷

কৃষ্ণৰ কৰ্ম্ম আতি আচৰিত৷

বিস্ময় দেখি সমস্তৰে চিত্ত৷৷৮০৩৷৷

নোহন্ত মানুষ নন্দ তনয়৷

পৰম পুৰুষ জানি নিশ্চয়৷৷

পাছে গোপগোপী কৃষ্ণক বেঢ়ি৷

গোষ্ঠক লড়িল কৰন্তে খেড়ি৷৷৮০৪৷৷

কৃষ্ণগীত গান্ত বজায়া বেণু৷

কৰিলেক আগ যতেক ধেনু৷৷

গোপীসৱে কৃষ্ণ চৰিত্ৰ গাইল৷

পৰম আনন্দে ব্ৰজক পাইল৷৷৮০৫৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে গায়৷

কেতিক্ষণে পড়ে ক্ষণিক কায়৷৷

জানিয়া কৃষ্ণৰ চৰণে ধৰি৷

সমস্ত সমাজে ঘুষিয়ো হৰি৷৷৮০৬৷৷

কালিয়-দমন অনুখণ্ড সমাপ্ত

শিশুলীলা সমাপ্ত

একাদশ খণ্ড
ৰাস-ক্রীড়া

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বোল হৰি ৰাম মুকুন্দ মুৰাৰি৷
বিনা হৰিনামে ভৱ তৰিতে নপাৰি৷৷৬৮৷৷

পদ: শুকমুনি বদতি শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

কহো ৰাসক্রীড়া কথা কৃষ্ণৰ চৰিত৷৷

শৰত কালৰ ৰাত্ৰি আতি বিতোপন৷

ৰাসক্রীড়া কৰিতে কৃষ্ণৰ ভৈলা মন৷৷৮০৭৷৷

ভৈলন্ত উদিত চন্দ্ৰ পূৰ্ব্ব দিশ হন্তে৷

কামাতুৰা স্ত্ৰীৰ যেন সন্তাপ মাৰ্জ্জন্তে৷৷

অখণ্ডমণ্ডল চন্দ্ৰ দেখিলন্ত হৰি৷

কুঙ্কমে অৰুণ লক্ষ্মী মুখপদ্ম সৰি৷৷৮০৮৷৷

বনকো দেখিলা চন্দ্ৰ ৰশ্মিয়ে ৰঞ্জিত৷

সুস্বৰ মধুৰ কৰি হৰি গাইলা গীত৷৷

শুনি কামে উত্ৰাৱল হুয়া গোপীগণে৷

দিলেক লৱড় গীত ধ্বনি নিৰীক্ষণে৷৷৮০৯৷৷

কৰ্ণত কুণ্ডল দোলে বেগত হান্ঠিতে৷

চিত্তত ধৰিলা কৃষ্ণে চলে অলক্ষিতে৷৷

কতো গোপী যায় গাই দোহনক এড়ি৷

আখাতে থাকিল দুগ্ধ চৰু সৈতে পড়ি৷৷৮১০৷৷

পীয়ন্তে আছিল শিশু তাহাকো নগণি৷

পতি শুশ্ৰূষাকো এড়ি যায় কতোজনী৷৷

কতো গোপী আছিল স্বামীক পৰশন্তে৷

আধা ভুঞ্জা হুয়া কতো যায় লৱড়ন্তে৷৷৮১১৷৷

কৃষ্ণৰ শ্ৰৱণে যেন হৰিদাসগণে৷

এড়ে কাম্য কৰ্ম্ম সৱে তদগত মনে৷৷

কৃষ্ণে হৰিলন্ত চিত্ত হৰাইল চেতন৷

পিন্ধয় পাৱত নিয়া ৰত্নৰ কঙ্কণ৷৷৮১২৷৷

হাতত নূপুৰ আড়ৈ কঙ্কালত হাৰ৷

কৰি বিপৰ্য্যয় পিন্ধৈ বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ৷৷

তথাপি কৃষ্ণক পাইলা গোপিকাসকল৷

ভকতৰ কৰ্ম্ম যেন নভৈল বিফল৷৷৮১৩৷৷

নিবাৰয় পতি পিতৃ১১৯ ভ্ৰাভৃ আগ ভেণ্টে৷

গোৱিন্দে হৰিল চিত্ত তথাপি নুলটে৷৷

বিমোহিত হুয়া সৱে লৱড়ে গোপিনী৷

হৰি ভকতক যেন নলন্দ্ৰে বিঘিনি৷৷৮১৪৷৷

যাইবে নপাই গৃহমধ্যে কতো গোপীগণ৷৷

মনে ধৰি কৃষ্ণক কৰিল আলিঙ্গন৷৷

অনেক জন্মৰ কৰ্ম্মবন্ধ কৰি ক্ষীণ৷

এড়ি তনু তেখনে কৃষ্ণত গৈল লীন৷৷৮১৫৷৷

পুছে পৰীক্ষিতে শুনি মিলিল সংশয়৷

জাৰ বুদ্ধি মাধৱক সেৱৈ গোপীচয়৷৷

তথাপি মোক্ষক পাইলে কিনো বিপৰ্য্যয়৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ প্ৰলয়৷৷৮১৬৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ভৱহাৰী হৰি তাৰহু মুকুন্দ মুৰাৰি৷
জনম মৰণ ক্লেশ সহিতে নপাৰি৷৷৬৯৷৷

পদ: শুক নিগদতি ৰাজা শুনা মহাশয়৷

গোপিকাৰ মোক্ষ দেখি নুহিবা বিস্ময়৷৷

দ্বেষ কৰি শিশুপালে লভিল মুকুতি৷

বুদ্ধিক নাপেক্ষে মহৌষধিৰ শকতি৷৷৮১৭৷৷

বিষ বুলি অমৃতক পিলে যিটো নৰ৷

নুহিবেক হেন জানা অজৰ অমৰ৷৷

যেন তেন মতে মাত্ৰ স্মৰোক সতত৷

এতেকে মুকুতি পাৱে কহিলো বেকত৷৷৮১৮৷৷

ব্ৰহ্মাদিৰো ঈশ কৃষ্ণ প্ৰভু ভগৱন্ত৷

যাত হন্তে পাৱৈ মোক্ষ স্থাৱৰ পৰ্য্যন্ত৷৷

নিৰপাৰ হৰিৰ ভকতি নুহি বৃথা৷

গোপী গোপালৰ আৱে শুনা পাছ কথা৷৷৮১৯৷৷

যেৱে সৱে সমীপ পাইলেক গোপনাৰী৷

তাসম্বাক বাক্যে মোহি বুলিলা মুৰাৰি৷৷

কুশলে কি আইলা কৈয়ো ব্ৰজৰ কল্যাণ৷

প্ৰিয় কৰ্ম্ম কৰো কিবা কহিয়ো নিদান৷৷৮২০৷৷

দুৰ্ঘোৰ ৰজনী প্ৰেত পিশাচৰ গতি৷

ঐত নথাকিবা তোৰা সৱ তিৰীমতি৷

তোমাসাক নেদেখিয়া পিতৃমাতৃচয়৷

তাসম্বাৰ মনে মহা মিলিব সংশয়৷৷৮২১৷৷

দেখিলাহা ইটো বিকশিত বৃন্দাবন৷

শশাঙ্কে ধৱল নৱ পল্লৱে শোভন৷৷

উলটি ব্ৰজক যাহা কান্দে শিশুগণ৷

তাসম্বাক প্ৰতিপালি পিয়ায়োক স্তন৷৷৮২২৷৷

উপপতি সমে ক্রীড়া গৰিহিত কৰ্ম্ম৷

স্বামীৰ শুশ্ৰূষা কুলস্ত্ৰীৰ মহাধৰ্ম্ম৷৷

যদিবা আহ্মাক স্নেহে আইলা গোপীগণ৷

মোক আৱে দেখিলা সিজিল প্ৰয়োজন৷৷৮২৩৷৷

বিদূৰতে থাকি কৰৈ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷

বাঢ়ৈ মোত ভকতি নিৰ্ম্মল হোৱে মন৷৷

দেখন্তে শুনন্তে সদা হেলা হোৱে মতি৷

জানিয়া গৃহতে থাকি কৰিও ভকতি৷৷৮২৪৷৷

কৃষ্ণৰ বিপ্ৰিয় বাণী শুনি গোপীগণ৷

পাইলন্ত দুৰন্ত চিন্তা বিষণ্ণ১২২ বদন৷৷

ওলমাইল মুখ আতি পাইয়া দুঃখ বৰ৷

সঘনে নিশ্বাস কাঢ়ে শুখাইল অধৰ৷৷৮২৫৷৷

কুচৰ কুঙ্কুম মানে লোতকে তিতিল৷

থাকিল নিচুকি মুখে বচন হৰিল৷৷

চৰণে ভূমিক লেখে দেখে তমোময়৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ প্ৰলয়৷৷৮২৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল কৃষ্ণ কৰহু ত্ৰাণ৷৷
তোহ্মাক নেদেখি নসহে প্ৰাণ৷৷৭০৷৷

পদ: শোকক তম্ভায়া গোপীসকলে৷

মলচিলা মুখ আখি আঞ্চলে৷৷

গদগদ মাত মুখে নোহ্লায়৷

বুলিবে লাগিলা কৃষ্ণক চাই৷৷৮২৭৷৷

ভকত বৎসল তোহ্মাক জানি৷

কেনে বোলা হেন ঘাতুক বাণী৷৷

সমস্ত বিষয় এড়িয়া স্বামি৷

ভজিলো তোহ্মাৰ চৰণে আমি৷৷৮২৮৷৷

ভজিয়ো আহ্মাক মিলোক ভাগ৷

নকৰা নাথ ভকতক ত্যাগ৷৷

কহিলা যিটো কুলস্ত্ৰীৰ কৰ্ম্ম৷

তোহ্মাতে থাকোক সিসৱ ধৰ্ম্ম৷৷৮২৯৷৷

জগতৰে বন্ধু আতমা তুমি৷

সমস্ত ধৰ্ম্মৰ আপুনি ভূমি৷৷

তুমি আত্মা হেন জানি সম্প্ৰতি৷

তোমাতেসে কৰে ভকতে ৰতি৷৷৮৩০৷৷

নলাগৈ পতি পুত্ৰ দুঃখহেতু৷

হুয়োক প্ৰসন্ন গৰুড়কেতু৷৷

কৰিছো আশা যিটো চিৰকাল৷

নকৰিও তাক ভঙ্গ গোপাল৷৷৮৩১৷৷

হৰিলা চিত্ত নথাকয় ঘৰে৷

হস্ত দুই গৃহকৃত্য নকৰে৷৷

তোহ্মাক এড়িয়া নচলৈ ভৰি৷

ব্ৰজক গৈয়া কি কৰিবো হৰি৷৷৮৩২৷৷

জ্বলৈ কামানল তোহ্মাৰ গীতে৷

নুমায়োক তাক অধৰামৃতে৷৷

নুহি বিৰহতে দহিয়া তনু৷

লভিবো তোমাৰ সমীপ পুনু৷৷৮৩৩৷৷

হুয়োক প্ৰসন্ন জগনিৱাস৷

সৱ তেজি কৈলো তোহ্মাতে আশ৷৷

নমাৰা পুৰিয়া ঈষত হাসি৷

পুৰুষভূষণ কৰিয়ো দাসী৷৷৮৩৪৷৷

অলকা আবৃত তোহ্মাৰ মুখ৷

অধৰ সুধাক দেখন্তে সুখ৷৷

ভ্ৰুৱযুগ তযু ঈষত হাসি৷

দেখি তাক প্ৰভু ভৈলোহো দাসী৷৷৮৩৫৷৷

তোহ্মাৰ শুনিয়া অমৃত গীত৷

নুহিবে মোহ কোন স্ত্ৰীৰ চিত্ত৷৷

আছোক আন বৃক্ষ পশু পক্ষী৷

প্ৰেমে পুলকিত তোহ্মাক দেখি৷৷৮৩৬৷৷

দেৱৰ ৰক্ষক যেন মুৰাৰি৷

ব্ৰজৰো তুমি দুঃখ ভয়হাৰী৷৷

জানিয়া জুৰায়ো আহ্মাৰ প্ৰাণ৷

শিৰত হস্তপদ্ম দিয়া দান৷৷৮৩৭৷৷

কামে বশ্য হুয়া গোপী যতেক৷

বুলিলা বিহ্বল বাক অনেক৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷৮৩৮৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোৱিন্দ দেৱ বিনে নাহি কেৱ৷
গোৱিন্দ দেৱ গোৱিন্দ দেৱ৷৷৭১৷৷

পদ: গোপীৰ শুনিয়া আকুল বাণী৷

ভৈলন্ত সদয় সাৰঙ্গপাণি৷৷

হাসিয়া বোলন্ত এৰিয়ো তাপ৷

গোপীক ক্রীড়িলা জগত বাপ৷৷৮৩৯৷৷

কৃষ্ণৰ সদয় দৃষ্টিক দেখি৷৷

প্ৰফুল্লমুখী ভৈলা সৱে সখী৷৷

দৰশাই লীলা ভাৱ ভ্ৰূভঙ্গে৷

কৃষ্ণক চৌভিতি বেঢ়িলা ৰঙ্গে৷৷৮৪০৷৷

গোপীৰ মধ্যে শোভে দামোদৰ৷

তাৰাৰ মধ্যে যেন শশধৰ৷৷

গলত অম্লান পঙ্কজমালা৷

বেঢ়িয়া গুণ গাৱৈ গোপবালা৷৷৮৪১৷৷

আপুনি গাৱন্ত গীত মোহন৷

ফুৰন্ত ৰঞ্জি দিব্য বৃন্দাবন৷৷

যমুনা বালি দেখি সুকোমল৷

পদ্মগন্ধি বাত আতি শীতল৷৷৮৪২৷৷

গোপীগণ লৈয়া নামিলা তাত৷

কৰিলা ক্রীড়া কৃষ্ণে অসংখ্যাত৷৷

বাহুমেলি কাকো আলিঙ্গি ধৰি৷

কাৰো স্তন নখে পৰশৈ হৰি৷৷৮৪৩৷৷

মুখ চায়া কাৰো তোলন্ত হাস৷

মাতন্ত কাকো কৰি পৰিহাস৷৷

লন্ত বস্ত্ৰ কাঢ়ি বঢ়ায়া ৰঙ্গ৷

বেকত কৰন্ত গুপুত অঙ্গ৷৷৮৪৪৷৷

ধৰিয়া কাৰো কণ্ঠে বাহু মেলি৷

কৰিলা অনেক অনঙ্গ কেলি৷৷

আনন্দে গোপীৰ বঢ়ায়া কাম৷

ৰমিলা গোপীনাথ আৱিশ্ৰাম৷৷৮৪৫৷৷

কৃষ্ণত হন্তে মহামান পায়া৷

বুলিলা গৰ্ব্বে সৱে গোপজায়া৷৷

আমাৰ সম সুভাগিনী নাই৷

ভৈলন্ত অধীন যাদৱৰায়৷৷৮৪৬৷৷

গোপীৰ মহা অহম্মম ভাৱ৷

দেখি নসহিলা কৃষ্ণৰ গাৱ৷৷

তাসম্বাৰ দৰ্প্প হৰিবে মনে৷

ভৈলা অন্তৰ্দ্ধান তৈতে তেখনে৷৷৮৪৭৷৷

কৃষ্ণক নপাই পাছে গোপীচয়৷

মিলিল সন্তাপ ভৈলন্ত ভয়৷৷

যেন যূথপক নেদেখি বনে৷

কান্দৈ আৰ্তৰাৱে হন্তিনীগণে৷৷৮৪৮৷৷

কৃষ্ণৰ সদয় কটাক্ষ হাসে৷

মোহন আলাপ গতি বিলাসে৷৷

হৰিল চিত্ত পাসৰিল মৰ্ম্ম৷

কৰিবে লাগিলা কৃষ্ণৰ কৰ্ম্ম৷৷৮৪৯৷৷

কৃষ্ণৰ ঠানে কৰৈ লীলাগতি৷

সদয় হাস্যে চাৱৈ কাকো প্ৰতি৷৷

মঞিসে কৃষ্ণ দেখ গোপীগণ৷

অন্যোঅন্যে গোপী বোলৈ বচন৷৷৮৫০৷৷

একত্ৰ হুয়া মহাপ্ৰেমভাৱে৷

গোৱিন্দ গুণ গাৱৈ আৰ্ত্তৰাৱে৷৷

বিচাৰি ফুৰৈ সিটো বৃন্দাবনে৷

কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি উন্মত্ত মনে৷৷৮৫১৷৷

যিটো হৰি আছা জগত ব্যাপি৷

বৃক্ষত তাঙ্ক সোধে পাশ চাপি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্তজনে৷৷৮৫২৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৈত পাইবো প্ৰাণ গোপাল আমি৷
হৰাইল অৰুণলোচন স্বামী৷৷৭২৷৷

পদ: উচ বৃক্ষ দেখি সোধৈ সাদৰি৷

শুনিয়ো অশ্বত্থ বট পাকড়ি৷৷

যাহন্তে দেখিলা নন্দকুমাৰ৷

নেন্ত চুৰি কৰি চিত্ত আমাৰ৷৷৮৫৩৷৷

হে কুৰুবক অশোক চম্পা৷

কহিয়ো কথা কৰা অনুকম্পা৷৷

মানিনীৰ দৰ্প কৰিয়া চূড়৷

জানাহা কৃষ্ণ যান্ত কত দূৰ৷৷৮৫৪৷৷

ওবা তুলসী সমিধান দিয়া৷

তুমি গোৱিন্দৰ চৰণপ্ৰিয়া৷৷

যাহন্তে দেখিলা নন্দকুমাৰ৷

প্ৰাণতো অধিক প্ৰিয় আহ্মাৰ৷৷৮৫৫৷৷

হে জাই যূথী সখী মালতী৷

কৃষ্ণ পৰশে কি লভিলা গতি৷৷

সমস্তে গোপীৰ জীৱন ধন৷

দেখিলা যাহন্তে নন্দনন্দন৷৷৮৫৬৷৷

হে আম জাম বেল বকুল৷

নাহি উপকাৰী তোহ্মাৰ তুল৷৷

কৃষ্ণৰ বিৰহে দেখো আন্ধাৰ৷

কোৱা কৈক গৈল প্ৰাণ আহ্মাৰ৷৷৮৫৭৷৷

কিনো তপ ওবা কৰিলা ভূমি৷

কৃষ্ণৰ চৰণ পৰশি তুমি৷৷

মিলি আছৈ আতি আনন্দ ভাৱ৷

দেখো ৰোমাঞ্চিত তোহ্মাৰ গাৱ৷৷৮৫৮৷৷

পূৰ্ব্বতো বৰাহে আছৈ আলিঙ্গি৷

তুমি সৰ্ব্বকালে কৃষ্ণৰ সঙ্গী৷৷

দেখিছা কৃষ্ণক জানো নিশ্চয়৷

কহিয়ো আহ্মাত হুয়া সদয়৷৷৮৫৯৷৷

মৃগপত্নী সখী দেখিলা হৰি৷

তোহ্মাৰ নেত্ৰৰ আনন্দকাৰী৷৷

যান্ত প্ৰিয়া সমে গতি বিলাসে৷

হেৰ কুন্দ গন্ধ কুঙ্কুম বাসে৷৷৮৬০৷৷

কতো গোপী বোলৈ শুনিয়ো বাণী৷

লতাত কৃষ্ণৰ পুছা কাহিনী৷৷

কৃষ্ণৰ নখৰ পৰশ পাই৷

দেখো পুলকিত সমস্তে কায়৷৷৮৬১৷৷

বোলৈ বাক্য সৱে উন্মত্তভাৱে৷

কৃষ্ণক বনত বিচাৰি চাৱে৷৷

কৃষ্ণগুণ গান্তে প্ৰেম উপজৈ৷

কৃষ্ণতে মন সমুদায় মজৈ৷৷৮৬২৷৷

সমস্তে বিহ্বল হুয়া গোপিনী৷

কৰৈ কৃষ্ণলীলা কতো আপুনি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷৮৬৩৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বন্দো মন্দৰধাৰী৷
গতি মতি মোৰ তুমি মুৰাৰি৷৷৭৩৷৷

পদ: পূতনাৰ বেশে কতোজনী দেয় স্তন৷

কতো শিশুকৃষ্ণ হুয়া শোষয় জীৱন৷৷

কতোগোপী থাকৈ হেন শকট আকাৰে৷

কৃষ্ণ হুয়া ওভতাৱৈ চৰণ প্ৰহাৰে৷৷৮৬৪৷৷

কতো গোপী বসৈ শিশুকৃষ্ণৰূপ ধৰি৷

তৃণাৱৰ্ত্ত হুয়া কতো গোপী নেয় হৰি৷৷

কৃষ্ণ হুয়া কেহোজনী ফুৰৈ আণ্ঠুকাঢ়ি৷

কঙ্কালত ঘাঘৰ-ঘুঘুৰা কৰৈ শাৰী৷৷৮৬৫৷৷

কতো কতো হুই ৰাম কৃষ্ণ দুই ভাই৷

কতো বৎস হুই তাকে ফুৰন্ত চৰাই৷৷

কতো গোপী বক যেন চুম্পি থাকৈ ভিৰি৷

কৃষ্ণ হুয়া কতোজনী তাঙ্ক মাৰৈ ছিৰি৷৷৮৬৫৷৷

কতোজনী কৃষ্ণ হুয়া বাৱৈ বাংশী তুলি৷

বেঢ়িয়া প্ৰশংসে কতো ধন্য ধন্য বুলি৷৷

বাংশীৰ নিসানে গাই ডাকৈ নাম ধৰি৷

কতো গোপীগণ আসৈ হাম্বাৰাৱ কৰি৷৷৮৬৭৷৷

কতোজনী বাহু থৈয়া গোপিকাৰ গলে৷

কৃষ্ণময় হুয়া কতো আনন্দতে চলে৷৷

জান গোপীগণ মই কৃষ্ণ যদুপতি৷

দেখ দেখ ইটো মোৰ কেন লীলাগতি৷৷৮৬৮৷৷

নকৰিবা ভয় বুলি কতো গোপী মাতে৷

মই কৃষ্ণ আছো কি কৰিবে বৃষ্টি বাতে৷৷

গাঁৱৰ আঞ্চল তুলি থাকৈ এক কৰে৷

ধৰিলো মন্দৰ হেৰ চাপ নিৰন্তৰে৷৷৮৬৯৷৷

কেহো বোলে কালি দমো মই যদুনাথে৷

ভৰি দিয়া উঠে কতো গোপিকাৰ মাথে৷৷

সত্ত্বৰে অন্তৰ ঐৰ সৰ্প দুৰাচাৰ৷

দুষ্টক দণ্ডিবে লাগি মোৰ অৱতাৰ৷৷৮৭০৷৷

কেহোজনী বোলৈ আৱে দেখা গোপীচয়৷

বনজুই বেঢ়িলেক মিলিল সংশয়৷৷

চক্ষু মুদি থাকা সৱে সাধিবো কল্যাণ৷

মঞি কৃষ্ণে এতিক্ষণে নিবো নিজস্থান৷৷৮৭১৷৷

কেহো বোলৈ দেখ দেখ দধিৰ বিলাই৷

ভাণ্ড ভঙ্গা কৃষ্ণক ধৰিলো খেদি পাই৷

আউৰ যেন নখাস লৱণু চুৰি কৰি৷

উডুখলে বান্ধৈ কেহো গোপিকাক ধৰি৷৷৮৭২৷৷

এহিমতে কৃষ্ণচেষ্টা কৰৈ গোপীগণে৷

কৃষ্ণক খোজন্তে ফুৰৈ পশি বৃন্দাবনে৷৷

দেখিল কৃষ্ণৰ খোজচয় পৃথিৱীত৷

ধ্বজ বজ্ৰ পঙ্কজ অঙ্কুশে অলঙ্কৃত৷৷৮৭৩৷৷

পাছে সৱে গোপিকা পঞ্জাল নেয় গুড়ি৷

দেখৈ কৃষ্ণখোজে স্ত্ৰীৰ খোজ আছে পৰি৷৷১২৫

দেখি দুঃখে অধিক আকুল ভৈল মন৷

বোলা হৰি হৰি আছে যাৱত চেতন৷৷৮৭৪৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: আৰ নেদেখিবো ৰে জীৱেৰ জীৱন বনমালী৷
কোথা গৈল গোপাল হৃদয়ে অগ্নি জালি৷৷৭৪৷৷

পদ: দেখ সখী খোজে কোন জনী যায় সঙ্গে৷

কৃষ্ণৰ কান্ধত হাত দিয়া লীলা ৰঙ্গে৷৷

নিশ্চয়ে জানিলো আৰাধিলে দেৱ হৰি৷

তাইক লগে নেন্ত আমি সমস্তকে এড়ি৷৷৮৭৫৷৷

দেখা সখীসৱ ধন্য কৃষ্ণপদধূলি৷

ব্ৰহ্মা হৰে শিৰে ধৰৈ শুদ্ধ হঞো বুলি৷৷

আসা আমি কৰো এহি ধূলা অভিষেক৷

দেখিবো পৱিত্ৰ হুয়া কৃষ্ণক প্ৰত্যেক৷৷৮৭৬৷৷

আউৰ জনী বোলৈ কিবা কহ গোপীগণ৷

তাইৰ খোজ দেখিয়া আকুল কৰৈ মন৷৷

কৃষ্ণৰ অধৰামৃত সৰ্ব্বস্ব সৱাৰে৷

চুৰি কৰি নিয়া তাই ভুঞ্জে একেশ্বৰে৷৷৮৭৭৷৷

আৱে ঐত তাইৰ খোজ নাকলিয়া ভালে৷

তৃণে বিন্ধিলেক সুকোমল ভৰিতলে৷৷

প্ৰাণতো অধিক প্ৰিয়া দুঃখ পাৱৈ বুলি৷

কোলাত লইয়া যান্ত আলগাই তুলি৷৷৮৭৮৷৷

গোপীক বহন্ত কিনো কামাতুৰ হৰি৷

দেখা দেখা ঐত পোত গৈয়া আছে ভৰি৷৷

ঐত নমাই থৈলন্ত প্ৰিয়াক মহাশয়৷

দেখা তাইৰ অৰ্থে আনিলন্ত পুষ্পচয়৷৷৮৭৯৷৷

পাড়িল গেন্ধৱা চড়াই১২৭ ফুল ভৰি ফান্দি৷

অৰ্দ্ধেক ভৰিৰ খোজ হেৰা আছে বান্ধি৷৷

হেৰা দেখা তাইক ঐত উৰুত বৈসাই৷

বান্ধিলন্ত খোপা কামাতুৰ যদুৰায়৷৷৮৮০৷৷

আঁৰিল খোপাত তাইৰ ফুল চতুৰ্ভিতি৷

দেখা আছিলন্ত বসি গোপিকা সহিতি৷৷

শুক নিগদতি ৰাজা শুনিও শ্ৰৱণে৷

পূৰ্ণকাম হৰি ক্রীড়িলন্ত যি কাৰণে৷৷৮৮১৷৷

দেখাইলন্ত দুঃখ কামাতুৰ পুৰুষৰ৷

স্ত্ৰীৰো দুৰ্জ্জন ভাৱ শুনা আতপৰ৷৷

চলি যায় যিটো গোপী কৃষ্ণৰ লগত৷

মহাগৰ্ব্বভাৱ তাইৰ বাঢ়িল মনত৷৷৮৮২৷৷

কৃষ্ণক আশায়ে আইলা যত গোপীজাক৷

সৱাকো এড়িয়া কৃষ্ণে ভজিলা আহ্মাক৷৷

সমস্তে নাৰীত শ্ৰেষ্ঠ আপুনাক মানি৷

মহাদৰ্পে কৃষ্ণক বুলিলা হেন বাণী৷৷৮৮৩৷৷

চলিতে নপাৰো আউৰ মই এক ভৰি৷

যৈকে মন নিয়া আৱে যেন লাগে কৰি৷৷

শুনি হেন হৰিয়ো বুলিলা তাইক হাসি৷

যাইবে যেৱে নপাৰা কান্ধত উঠা আসি৷৷৮৮৪৷৷

শুনি উঠিবাক তাই গৈল কাছিপাৰি৷

দেখি অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা তথাতে মুৰাৰি৷৷

কান্দৈ আৰ্ত্তৰাৱে গোপী কৃষ্ণক নেদেখি৷

হা নাথ কৈক গৈলা হামাক উপেক্ষি৷৷৮৮৫৷৷

তোমাৰেসে দাসী মই জানা নাৰায়ণ৷

অনাথৰ নাথ মোক দিয়া দৰিশন৷৷

গোপীগণে গোৱিন্দৰ খোজ নেয় গুড়ি৷

সমীপতে দেখৈ স্ত্ৰী কান্দৈ দুঃখে পড়ি৷৷৮৮৬৷৷

সমস্তে সখীতে তাই কহিল বৃত্তান্ত৷

যেন মতে তাইক এড়িলন্ত কৃষ্ণকান্ত৷৷

শুনিয়া বিস্ময় আতি ভৈলা যত সখী৷

নিৱৰ্ত্তিলা সৱে ঘোৰ অন্ধকাৰ দেখি৷৷৮৮৭৷৷

কৃষ্ণতে অৰ্পিল মন কৃষ্ণৰে আলাপ৷

কৃষ্ণগুণ গায়া কৰৈ কৃষ্ণৰে বিলাপ৷৷

পতি পুত্ৰ গৃহ শৰীৰকো নুসুমৰৈ৷

কৃষ্ণময় হুয়া কৃষ্ণচেষ্টা মাত্ৰ কৰৈ৷৷৮৮৮৷৷

কৃষ্ণপদ পঙ্কজে নিবিড় কৰি চিত্ত৷

দুনাই যমুনাৰ সৱে নামিলা বালিত৷৷

কৃষ্ণক প্ৰাৰ্থয় গোপী এক ঠাই হুই৷

বোলা হৰি লাগোক পাপৰ মুণ্ডে জুই৷৷৮৮৯৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মোহন দেহু দৰিশন গোপাল প্ৰাণ
পেখো মুখ কমল৷
সংসাৰ তাৰণ তোহ্মাৰ চৰণ
নভজি জনম বিফল৷৷৭৫৷৷

পদ: কৃষ্ণত নৈৰাশ হুয়া গোপীচয়

বালিত নামি দুনাই৷

কৃষ্ণ দৰশন মনে গীত গাৱৈ

কৃষ্ণৰ গুণ বৰ্ণাই৷৷

তোহ্মাৰ জনম নিমিত্তে অধিক

গোকুল বাঢ়ৈ সম্পূৰ্ণে৷

লক্ষ্মীয়ো সাক্ষাতে ব্ৰজত বঞ্চন্ত

সুখে আছৈ সৰ্ব্বজনে৷৷৮৯০৷৷

তোহ্মাতেসে প্ৰাণ সুম্পি গোপীচয়

চাই ফুৰো দশোদিশ৷

গুচোক নিকাৰ প্ৰাণৰ বল্লভ

দেখা দিয়া জগদীশ৷৷

শৰত কালৰ বিকাশ পদ্মৰ

উদৰৰ শ্ৰীক নিন্দে৷

হেনয় নেত্ৰৰ কটাক্ষে আহ্মাক

মাৰিছা তুমি গোৱিন্দে৷৷৮৯১৷৷

নিকিনিলা দাসী ভজিলোহো আসি

গীততে হুয়া দগধ৷

কটাক্ষে মাৰিলে বধ কি নলাগে

অস্ত্ৰে কাটিলেসে বধ৷৷

বিষময় জল অঘ পূতনাত

ৰাখিলা বৃষ্টিতো হন্তে৷

চক্রবাত বন- বহ্নি আনো ভয়ে

তাৰিলা তুমি অনন্তে৷৷৮৯২৷৷

আৱে কেনে মন- মথৰ হাতত

আহ্মাক মৰাৱা স্বামি৷

তোহ্মাৰ চৰণ যেৱে দেখা পাওঁ

পুনৰপি জীওঁ আমি৷৷

নুহিকা যশোদা নন্দন গোৱিন্দ

নিশ্চয়ে বুলিলো বাক৷

তুমি সমস্তৰে বুদ্ধি সাক্ষী সখি

প্ৰাৰ্থিলা ব্ৰহ্মা তোহ্মাক৷৷৮৯৩৷৷

জগত ৰাখিবে লাগি যদুকুলে

আপুনি ভৈলা উদিত৷

শুনা মহাভাগ ভকতক ত্যাগ

কৰিবে নুহি উচিত৷৷

বিনাশৈ সংসাৰ ভয় ভকতৰ

পূৰৈ মনোৰথ যত৷

হেন হস্তপদ্ম আনি প্ৰাণনাথ

দিয়োক আসি শিৰত৷৷৮৯৪৷৷

হে ব্ৰজধন দুখহাৰী হৰি

আমি কিঙ্কৰীক ভজ৷

মোহন হসিত কটাক্ষে সহিত

দেখায়ো মুখ পঙ্কজ৷৷

সমস্ত প্ৰাণীৰ পাপ হৰে যিটো

আছিলা কালিৰ ফণে৷

কামক মৰ্দ্দিয়া হেন পাদপদ্ম

অৰ্পিয়ো আমাৰ তনে৷৷৮৯৫৷৷

পঙ্কজলোচন নেদেখি তোহ্মাৰ

মৰো হেৰা সৱে দাসী৷

মধুৰ বচনে অধৰ অমৃতে

আহ্মাক জীয়ায়ো আসি৷৷

তযু কথামৃতে দগ্ধকো জীয়াৱৈ

শ্ৰৱণে দেয় মুকুতি৷

সকাম কৰ্ম্মীক আত তুছ কৰৈ

জ্ঞানী কৰৈ তাকে তুতি৷৷৮৯৬৷৷

যিটোজনে সদা হেন কথা কৱৈ

সি সি দান দেয় জীৱ৷

ভৈলোহো হেনয় সুহৃদে বঞ্চিত

দেখা দিয়া সদাশিৱ৷৷

শুনিয়ো কপটী সংঙ্কেত আলাপ

নুগুচৈ আৰ হিয়াৰ৷

তোমাৰ সদয় হাস্য দৰশনে

মুহিল মন আহ্মাৰ৷৷৮৯৭৷৷

তোহ্মাকেসে লাগি সৱ গোপীচয়

স্নেহে বিয়াকুল মতি৷

তুমি পুনু প্ৰভু কপট আচৰা

আহ্মাত কোন যুগুতি৷৷

ব্ৰজ হন্তে ধেনু চাৰিবাক যাহা

আহ্মাৰ মনে আসুখ৷

জোনো পাদপদ্মে তৃণ শিলা লাগি

প্ৰাণনাথে পান্ত দুঃখ৷৷৮৯৮৷৷

তোহ্মাৰ চিন্তায়ে দিন বহি যায়

গধুলি গোপাল আসি৷

অলকা আবৃত গো-ৰজে ৰঞ্জিত

দেখাৱা মুখ প্ৰকাশি৷৷

পুনু পুনু দেখাই বদন পঙ্কজ

মনত অৰ্পা মদন৷

তোহ্মাৰ সঙ্গতি নপাই দুঃখে ৰাতি

জাগিয়া চিন্তো চৰণ৷৷৮৯৯৷৷

আহ্মাৰ হৃদয় জানি কৃপাময়

এড়িয়ো কপট মতি৷

দিয়া দৰিশন আহ্মাৰ জীৱন

ৰাখিয়োক যদুপতি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণিলা শঙ্কৰে

হৰিপাৱে কৰা ৰতি৷

শুনা সৰ্ব্বজন এড়া আন মন

ঘুষিয়ো হৰি সম্প্ৰতি৷৷৯০০৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পদ্মপাণি হামি কাহা যাওঁ কৃষ্ণ কৈত পাওঁ৷
গোৱিন্দ বিনে বৃথা জনম গোৱাওঁ৷৷৭৬৷৷

পদ: ভকত কামদ পাদপদ্ম মনোৰম৷

সেৱা সময়ত যিটো আতি সুখতম৷৷

হৰয় বিপদ যাক কৰিলে স্মৰণ৷

আহ্মাৰ তনত হেন অৰ্পিয়ো চৰণ৷৷৯০১৷৷

বিনাশে সমস্তে শোক সুৰতি বঢ়াৱে৷

সাৰ্ব্বভৌম ৰাজাৰ সুখকো পাসৰাৱে৷৷

সুললিত বাংশী আতি চুম্বি আছৈ যাক৷

হেনয় অধৰামৃত দিয়োক আহ্মাক৷৷৯০২৷৷

তোহ্মাৰ সংযোগে মনে মিলৈ মহাসুখ৷

ক্ষণেকে নেদেখি পাঞো আতি চিন্তা দুঃখ৷৷

এতেকে সৱাকে তেজি ভজিলো তোহ্মাক৷

এড়িলা কোননো সতে তুমি আমাসাক৷৷৯০৩৷৷

যেৱে দিৱসত তুমি ফুৰা বৃন্দাৱনে৷

তোহ্মাক নেদেখি যুগ যাই অৰ্দ্ধক্ষণে৷৷

সন্ধ্যাত তোহ্মাৰ মুখ দেখি এড়াঞো ক্লেশ৷

কিনো মন্দ ব্ৰহ্মা তাতো স্ৰজিলা নিমেষ৷৷৮০৪৷৷

তযু গীতে আতি মন মুহিল আহ্মাৰ৷

পতি পুত্ৰ ভ্ৰাতৃকো কৰিলো পৰিহাৰ৷৷

আমাৰ সাধিবা গতি মনে হেন মানি৷

তোহ্মাৰ সমীপ পাইলো প্ৰভু চক্রপাণি৷৷৯০৫৷৷

তুমি বিনা আছে আৰ ধূৰ্ত্ত কোনজন৷

মাতি আনি নিশাত এড়িলা নাৰীগণ৷৷

কাহাক দুষিবো ইসি অভাগ্য কপাল৷

আমাৰ হৃদয় ৰোগ গুচায়ো গোপাল৷৷৯০৬৷৷

তোহ্মাৰ সুমৰি সিটো ৰহস্য আলাপ৷

কৰে কামানলে আতি হৃদয়ত তাপ৷৷

লক্ষ্মীৰ নিৱাস সিটো দেখি উৰঃস্থল৷

দুনাই দুনাই হোৱে মন আমাৰ বিহ্বল৷৷৯০৭৷৷

ব্ৰজৰ জনৰ দুঃখ হৰিবাক প্ৰতি৷

ভৈলা অৱতাৰ হৰি তোহ্মাৰ সম্প্ৰতি৷৷

হেনজানি ক্ষণেকো নেড়িবা যদুৰায়৷

তোমাক নেদেখি হেৰা প্ৰভু প্ৰাণ যায়৷৷৯০৮৷৷

হে প্ৰভু তযু পাদপদ্ম সুকুমাৰ৷

লাসে লাসে ধৰো যাক তনত আহ্মাৰ৷৷

সিটো পাৱে বিজুবনে ফুৰা কেন কৰি৷

শিলা খোলা লাগি জোনো পীড়া কৰে ভৰি৷৷৯০৯৷৷

ইহাকেসে সুমৰন্তে প্ৰভু প্ৰাণ যায়৷

তুমিসি আমাৰ জীৱ প্ৰাণ সমুদায়৷৷

এতেক বোলন্তে উপজিল প্ৰেমভাৱ৷

কান্দে কৃষ্ণ বুলিয়া পাৰয় দীৰ্ঘৰাৱ৷৷৯১০৷৷

গাৱৈ গীত কতো নয়নৰ বহে নীৰ৷

হা কৃষ্ণ কৃষ্ণ ৰড়ি চিত্ত নোহে থিৰ৷৷

কৃষ্ণক নেদেখি গোপী সমস্তে বিহ্বল৷

বোলা হৰি হৰি পাপ যাওক ৰসাতল৷৷৯১১৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হেৰ’ পাইলো পাইলো ৰে প্ৰাণধন মুকুন্দ মুৰাৰি৷
দিয়া দেখা দামোদৰ জীৱন হামাৰি৷৷৭৭৷৷

পদ: গোপিকাৰ দেখি প্ৰেমভাৱ বিপৰীত৷

ভৈলন্ত গোপাল আতি আকুলিত চিত্ত৷৷

আনন্দ বঢ়ায়া গোপীগণৰ মধ্যত৷

পৰম মধুৰ মূৰ্ত্তি ভৈলন্ত বেকত৷৷৯১২৷৷

হাসো হাসো কৰৈ আতি বদন কমল৷

শ্যামতনু পীত বস্ত্ৰে দেখিতে উজ্জল৷৷

চিকিমিকি কৰৈ অলঙ্কাৰৰ দীপিতি৷

গলত পদ্মৰ মালা দেখন্তে তৃপিতি৷৷৯১৩৷৷

দেখি ৰূপ মদনৰো মোহন সাক্ষাত৷

উঠিল আনন্দে সৱে গোপী অসংখ্যাত৷৷

গুচিল বিৰহ দুঃখ দ্ৰৱ ভৈল চিত্ত৷

প্ৰাণকো দেখিয়া যেন তনু উল্লসিত৷৷৯১৪৷৷

কতো গোপীগণ গৈয়া কৃতাঞ্জলি কৰি৷

থাকিল কৃষ্ণৰ হস্তপঙ্কজত ধৰি৷৷

কতো আথেবেথে গৈয়া ধৰৈ বাহু কান্ধে৷

কতো গোপী গৈয়া মোহ হুয়া গলে বান্ধে৷৷৯১৫৷৷

আগ হুয়া কেহো চোবা লৱৈ হাত পাতি৷

চক্ষু পকাই চাৱৈ কতো কৰি মুখ কাতি৷৷

মদনে মৰ্দ্দয় কতো গোপিকাৰ মন৷

স্তনত অৰ্পয় নিয়া কৃষ্ণৰ চৰণ৷৷৯১৬৷৷

এক দৃষ্টি কৰি কতো কতো গোপীগণে৷

মুখ পঙ্কজক পিৱৈ তৱধ নয়নে৷৷

নাহিকে তৃপিতি যদি পিয়ন্ত সততে৷

কৃষ্ণৰ চৰণ যেন চিন্তন্ত ভকতে৷৷৯১৭৷৷

নেত্ৰে চাই কেহোজনী নেয় হৃদয়ক৷

কৃষ্ণক আলিঙ্গি ভৈল সৰ্ব্বাঙ্গে পুলক৷৷

বহৱৈ আনন্দে নয়নৰ নীৰ ঝৰি৷

মহাযোগী জনে যেন থাকৈ ধ্যান কৰি৷৷৯১৮৷৷

এহি মতে কৃষ্ণক চাহন্তে গোপীগণ৷

মিলি গৈল উৎসৱ শীতল তনু মন৷৷

এড়াইল বিৰহ তাপ আনন্দে ভৰিল৷

ভকতক পায় যেন সংসাৰী তৰিল৷৷৯১৯৷৷

শোক এড়ি গোপীগণে বেঢ়িলে চৌভিতি৷

মধ্যত কৰন্ত কৃষ্ণে অধিকে দীপিতি৷৷

পাছে সৱে গোপিকাক লৈয়া বনমালী৷

আনন্দে নামিলা গৈয়া যমুনাৰ বালি৷৷৯২০৷৷

পুষ্পিত মন্দাৰ কুন্দ গন্ধে হুয়া ভোল৷

মধুমত্ত অনেক ভ্ৰমৰে কৰৈ ৰোল৷৷

শৰত চন্দ্ৰৰ কান্তি আতি সুকোমল৷

দেখি মহা সন্তোষিত গোপিকাসকল৷৷৯২১৷৷

তথাতে বসিয়া মাধৱক মধ্য কৰি৷

ভৈল পূৰ্ণকাম সৱে সন্তাপ নিস্তৰি৷৷

প্ৰাণবন্ধু মাধৱক কৰিয়া সন্মান৷

আঞ্চল পাতিয়া দিলা বসিবাৰ স্থান৷৷৯২২৷৷

বসিলন্ত তাতে অন্তৰ্য্যামী দেৱ হৰি৷

ত্ৰিভুৱন মোহন মধুৰ ৰূপ ধৰি৷৷

কৰিলা শুশ্ৰূষা গোপীগণে মান্য কৰি৷

কতো লৈয়া কোলাত কৃষ্ণৰ জান্তৈ ভৰি৷৷৯২৩৷৷

কান্ধত বাহুক থৈয়া কতোজনী ঘসে৷

কতো লীলা কটাক্ষে চাহৱে প্ৰেমৰসে৷৷

কতোহো প্ৰণয় কোপে দেয় সমিধান৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ নিৰ্য্যাণ৷৷৯২৪৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: শাৰঙ্গপাণি প্ৰভু ভগৱন্ত৷
নজানো তোহ্মাৰ মায়াৰ অন্ত৷৷৭৮৷৷

পদ: পাছে গোপীগণে আতি সাদৰি৷

কৃষ্ণৰ ৰঙ্গে জান্তৈ হাত ভৰি৷৷

ছলে পৰিহাস কৰিয়া তথা৷

প্ৰণয় কোপে সোধৈ সৱে কথা৷৷৯২৫৷৷

কতো মনুষ্যে ভজৈ ভজন্তাক৷

নভজৈ যিবা কেহো ভজৈ তাক৷৷

ভজন্তা নভজন্তা দুইকো আসি৷

নভজয় কোনে কৈয়ো প্ৰকাশি৷৷৯২৬৷৷

গোপীৰ শুনি গূঢ় অভিপ্ৰায়৷

দিলন্ত উত্তৰ যাদৱৰায়৷৷

শুনা সখীসৱ আহ্মাৰ বাক৷

যিজনে মাত্ৰ ভজৈ ভজন্তাক৷৷৯২৭৷৷

সুহৃদ নুহি নাহি তাৰ ধৰ্ম্ম৷

আপুন অৰ্থে মাত্ৰ কৰৈ কৰ্ম্ম৷৷

যিজনে ভজৈ নচাই উপকাৰ৷

সুহৃদ সেহি ধৰ্ম্ম সিজৈ তাৰ৷৷৯২৮৷৷

ভজৈ নভজৈ দুইটো নেদৈ মন৷

আছৈ চাৰি বিধ শুনা লক্ষণ৷৷

যিটো ব্ৰহ্মজ্ঞানী দেখৈ সৱে মিছা৷

যিজন পূৰ্ণ ভোগে নাহি ইছা৷৷৯২৯৷৷

গুৰুদ্ৰোহী যিটো একো নমানৈ৷

যিটো মহামূৰ্খ কিছু নজানৈ৷৷

নভজৈ দুইকো এহি চাৰিজন৷

কহিলো নিষ্ঠে মই গোপীগণ৷৷৯৩০৷৷

কৃষ্ণৰ বাক্য শুনি সৱে সখী৷

কৰৈ হাস্য অন্যোঅন্যে নিৰেখি৷৷

বোলন্ত দুনাই কৃষ্ণে বুজি কাজ৷

সখীসৱ আমি চাৰিতো বাজ৷৷৯৩১৷৷

ভকতেসে মোৰ সুহৃদ প্ৰাণ৷

যিহেতু নভজো শুনা নিদান৷৷

সদায় চিন্তোক মোক নপাই৷

বিহ্বল যেন ধন হৰুৱাই৷৷৯৩২৷৷

তোমৰা সৱে মোৰ অৰ্থে আতি৷

এড়িলা বেদ ধৰ্ম্ম যত জ্ঞাতি৷৷

বাঢ়োক তোহ্মাৰ প্ৰেম ভকতি৷

ভৈলো অন্দৰ্দ্ধান এহি যুগুতি৷৷৯৩৩৷৷

নকৰা অসূয়া স্বৰূপ জানি৷

আছোক ইটো শুনা সত্যবাণী৷৷

দুস্ত্যজ গৃহৰো এড়িয়া পাশ৷

ভজিলা মোক কৰি অভিলাষ৷৷৯৩৪৷৷

ভৈলোহো বশ্য মই তোমাসাৰ৷

চিৰকালে শুজা নযায় ধাৰ৷৷

যেৱে সৱে এড়া আপুন দায়৷

তেৱেসে মোৰ ঋণ শুজা যায়৷৷৯৩৫৷৷

অমৃত বৰিষে কৃষ্ণৰ বাক৷

জুৰাইল শুনি সৱে গোপীজাক৷৷

এৰাইল সমস্তে বিৰহ তাপ৷

বোলা হৰি হৰি হৰোক পাপ৷৷৯৩৬৷৷

দ্বাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম কৰে ৰাসকেলি গোপাল গোপীসঙ্গে৷
হৰি বোল হৰি বোল নিৰন্তৰে ৰঙ্গে৷৷৭৯৷৷

পদ: শুক নিগদতি পাছে গোৱিন্দ তহিতে৷

আৰম্ভিলা ৰাসক্রীড়া গোপিকা সহিতে৷৷

দুহোঁ গোপী মাজে এক ভৈলন্ত মাধৱ৷

প্ৰৱৰ্ত্তিলা তথা ৰাসক্রীড়া মহোৎসৱ৷৷৯৩৭৷৷

ভৈলন্ত মণ্ডলাকাৰ হাতে গলে ধৰি৷

সৱে বোলে মোকেসে আলিঙ্গি আছে হৰি৷৷

আসিলা সভাৰ্য্যে যত দেৱগণ মানে৷

জুৰিয়া আকাশ আতি অসংখ্য বিমানে৷৷৯৩৮৷৷

মাধৱৰ ৰাসক্রীড়া চাৱৈ এক দৃষ্টি৷

বাৱৈ দেৱে দুন্দুভি কৰিয়া পুষ্পবৃষ্টি৷৷

প্ৰধান গন্ধৰ্ব্ব অপেস্বৰায়ে সহিত৷

মহাৰঙ্গে গাৱৈ গোৱিন্দৰ গুণ গীত৷৷৯৩৯৷৷

কৃষ্ণ সমে নাচৈ সৱে সন্তোষে গোপিনী৷

বলয়া নূপুৰ বাঝৈ ঝণকে কিঙ্কিণী৷৷

প্ৰকাশ কৰয় কৃষ্ণ গোপীৰ মধ্যত৷

সুৱৰ্ণ মণিৰ মাজে যেন মৰকত৷৷৯৪০৷৷

কৃষ্ণ সমে ৰঙ্গে আতি নাচৈ গোপীজাক৷

নানা ভঙ্গি চৰণ চলায়া ফুৰৈ পাক৷৷

হস্তকো নচাৱৈ তুলি কৰি লয়লাস৷

ভ্ৰূৱযুগ ক্ষেপিয়া কটাক্ষে কৰৈ হাস৷৷৯৪১৷৷

ঝলমল কুণ্ডল গলত আসি পৰৈ৷

হালৈ কৃশ কঙ্কাল তনৰো বস্ত্ৰ লৰৈ৷৷

শিথিল মেখলা খোপা মুখে ঘৰ্ম্মজল৷

গাৱৈ কৃষ্ণগুণ গীত গোপিকাসকল৷৷৯৪২৷৷

কৃষ্ণৰ অসংখ্য মূৰ্ত্তি জলৈ মেঘনয়৷

প্ৰকাশে বিজুলী যেন তাত গোপীচয়৷৷

ঘৰ্ম্মজলে কণিকা গৰ্জ্জনে ভৈল গীত৷

আকাশৰ পৰা দেৱে দেখৈ বিপৰীত৷৷৯৪৩৷৷

কৃষ্ণ আলিঙ্গন পাই অশেষ হৰিষ৷

কৃষ্ণগুণ গীতে পূৰিলেক দশোদিশ৷৷

এহিমতে নৃত্যগীতে কৃষ্ণক তুষিলা৷

সাধু সাধু বুলিয়া মাধৱে প্ৰশংসিলা৷৷৯৪৪৷৷

তাসম্বাক বহুমান দিলন্ত মাধৱ৷

আনন্দে আকুল মিলৈ মহা মহোৎসৱ৷৷

গোপীৰ বৃত্তান্ত কথা শুনা আতপৰে৷

বোলা হৰি হৰি সামাজিকে নিৰন্তৰে৷৷৯৪৫৷৷

ত্ৰয়োদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পদ্মপাণি গোপীৰঞ্জন দুঃখ ভঞ্জন দেৱ৷
তোহ্মাৰ চৰণ বিনে গতি নাহি কেৱ৷৷৮০৷৷

পদ: কতো গোপী ভৈল আতি ভাগৰে আকুল৷

সোলকয় বলয়া খোপাৰ খসৈ ফুল৷৷

কৃষ্ণতে আউজি জিৰাৱয় কৰি কেলি৷

আতি প্ৰীতি কন্ধত ধৰিয়া বাহু মেলি৷৷৯৪৬৷৷

উৎপল সুগন্ধি কৃষ্ণবাহু স্কন্ধে লই৷

ঘনে ঘনে আনি গোপৰমণী সুঙ্গয়৷৷

ৰোমাঞ্চিত তনু আনন্দিত আতি মন৷

ভোল হুয়া দেয় কৃষ্ণ বাহুত চুম্বন৷৷৯৪৭৷৷

নাচন্তে চলন্তে লড়ৈ মকৰ কুণ্ডল৷

তাৰে ৰশ্মি শোভিত কৃষ্ণৰ গণ্ডস্থল৷৷

তাতে লগাই কতো গোপী পাতৈ মুখ আনি৷

নৃত্যৰ ভঙ্গীত চোবা দেন্ত চক্রপাণি৷৷৯৪৮৷৷

নাচন্তে শব্দ কৰে নূপুৰ মেখলা৷

মহাশ্ৰান্ত হুয়া কতো কতো গোপবালা৷৷

কৃষ্ণ হস্তপঙ্কজ পৰম সুখকৰ৷

তাক ধৰি থৱে নিয়া স্তনৰ ওপৰ৷৷৯৪৯৷৷

লক্ষ্মীৰ ৰমণ যিটো ঈশ্বৰ মুৰাৰি৷

তাহাঙ্ক বল্লভ পাইলে যত গোপনাৰী৷

কৃষ্ণে ধৰি আছে কণ্ঠে দুয়ো বাহু মেলি৷

পৰম উৎসৱে আতি কৰে ৰাসকেলি৷৷৯৫০৷৷

অলকা পঙ্কতি চাৰু কৰ্ণ উতপলে৷

শোভৈ সৱে বদন পঙ্কজ ঘৰ্ম্ম জলে৷৷

কৃষ্ণে সমে নাচৈ আতি উৎসৱে গোপিনী৷

বাজয় বলয়া বাদ্য নূপুৰ কিঙ্কিণী৷৷৯৫১৷৷

গোপীৰ নৃত্যত ভৈল ভৰি কৰতাল৷

বেঢ়িয়া গুঞ্জৰৈ যেন ভ্ৰমৰে গীতাল৷৷

শিৰকো কম্পাৱৈ খসে খোপাও আউল৷

তুষ্ট হুয়া কেশে বৰিষয় যেন ফুল৷৷৯৫২৷৷

এহিমতে গোৱিন্দে নৃত্যৰ দেন্ত ভঙ্গি৷

কতো গোপিকাক গৈয়া ধৰন্ত আলিঙ্গি৷৷

কতো গোপিকাৰ কৰে পৰশন্ত স্তন৷

কটাক্ষে নিৰীক্ষি কাকো কৰন্ত চুম্বন৷৷৯৫৩৷৷

আপোন লাৱণ্য কলা কৌশল সুগন্ধি৷

সমস্তে গোপীত অৰ্পি ক্রীড়িলা প্ৰৱন্ধি৷

নপাৰিলে গোপীগণে মোহিবে কৃষ্ণক৷

ছায়ায়ে সহিতে যেন ওমলে বালক৷৷৯৫৪৷৷

কৃষ্ণৰ ক্রীড়াত বিমোহিত গোপবালা৷

খসে অলঙ্কাৰ কাৰো ছিণ্ডি পৰৈ মালা৷৷

সোলকয় খোপা নবান্ধয় তাকো তুলি৷

নসম্বৰে বস্ত্ৰ কতো কুচৰো কাঞ্চলি৷৷৯৫৫৷৷

দেৱনাৰীগণে দেখি কেশৱৰ কেলি৷

মোহ হুৱা পৰে বিমানতে ঢলি ঢলি৷৷

ক্রীড়া দেখি চন্দ্ৰো কামে বিমোহিত আতি৷

তম্ভাইলন্ত ৰথ নুপুহায় সিটো ৰাতি৷৷৯৫৬৷৷

যত গোপী তত কৃষ্ণ হুয়া কৰৈ ক্রীড়া৷

সমস্তে গুচাইলা গোপিকাৰ কাম পীড়া৷৷

পূৰ্ণকাম হৰি ভৈলা ভকতৰ বশ্য৷

হৰি হৰি বুলি তৰা কহিলো ৰহস্য৷৷৯৫৭৷৷

চতুৰ্দ্দশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: যাদৱ জগজীৱন ৰাম৷
আপুনি গোপীৰ পূৰিলা কাম৷৷৮১৷৷

পদ: ৰতিশ্ৰান্ত ভৈল যত গোপিনী৷

দেখি হস্তপদ্মে হৰি আপুনি৷৷

কৃপায়ে সৱাৰো মাৰ্জিলা মুখ৷

মিলিল মনে মহোৎসৱ সুখ৷৷৯৫৮৷৷

কৃষ্ণকো বেড়ি আসৈ সৱে সখী৷

অমৃত সমান হাস্যে নিৰেখি৷৷

কৰি পূজা ৰঙ্গে ৰঞ্জিয়া চিত্ত৷

গাইলন্ত গোৱিন্দৰ গুণ গীত৷৷৯৫৯৷৷

তাসম্বাৰ শ্ৰম গুচাইবে প্ৰতি৷

সঙ্গে লৈয়া সৱ ব্ৰজযুৱতী৷৷

যমুনা জলত নামিলা হৰি৷

চৌভিতি ভ্ৰমৰে সেৱৈ গুঞ্জৰি৷৷৯৬০৷৷

শ্ৰান্ত হুয়া যেন মাতঙ্গ ৰাজে৷

হস্তিনী সমে ক্রীড়ে জলমাজে৷৷

গোপালো লোক মৰ্য্যাদাক এড়ি৷

কৰন্ত গোপী সমে জলখেড়ি৷৷৯৬১৷৷

কৃষ্ণক আৱৰি গোপীসকল৷

হাসিয়া সিঞ্চৈ যমুনাৰ জল৷৷

বদনপদ্ম চায়া প্ৰেমদৃষ্টি৷

কৰিলা দেৱে দেখি পুষ্প বৃষ্টি৷৷৯৬২৷৷

জলত গোপীক কৃষ্ণে ক্রীড়িলা৷

ভ্ৰমন্ত যেন গজেন্দ্ৰৰ লীলা৷৷

গোপীগণ লৈয়া উঠিয়া পাছে৷

ভ্ৰমন্ত বনে যমুনাৰ কাছে৷৷৯৬৩৷৷

জলে স্থলে পুষ্প সুৰভি বাসে৷

চৌপাশে গোপী চলৈ লয়লাসে৷৷

ভ্ৰমৰে যোগান ধৰৈ গুঞ্জৰি৷

কৰিলা ৰাসক্রীড়া দেৱ হৰি৷৷৯৬৪৷৷

এহিমতে যত শৰত ৰাতি৷

শশাঙ্কে ধৱল শীতল আতি৷৷

সৱাতো ক্রীড়িলা গোপী সহিত৷

বিস্ময় হুয়া পুছে পৰীক্ষিত৷৷৯৬৫৷৷

ধৰ্ম্মক ৰাখিবা অধৰ্ম্ম নাশি৷

ইকাৰ্য্যে ভৈলা অৱতাৰ আসি৷৷

ধৰ্ম্মৰ ৰক্ষক হুয়া মুৰাৰি৷

ক্রীড়িলা কেনে পৰ গোপনাৰী৷৷৯৬৬৷৷

হোৱন্ত হৰি যদি পূৰ্ণকাম৷

কৰিলা কেনে গৰিহিত কাম৷৷

ছেদিয়ো সংশয় কৈয়া বৃত্তান্ত৷

দিলন্ত শুনিয়া শুকে সিদ্ধান্ত৷৷৯৬৭৷৷

শুনিয়ো সৰ্ব্বজনে ৰাস ক্রীড়া৷

বঞ্চিবা যেৱে সংসাৰৰ পীড়া৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে সম্প্ৰতি৷

বোলা হৰি হৰি একান্ত মতি৷৷৯৬৮৷৷

পঞ্চদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম ৰাম বুলি তৰা৷
ভাই অন্তকে পাইলেক পৰা৷৷৮২৷৷

পদ: পৰম ঈশ্বৰে কৰৈ অকৰ্ম্ম৷

তেজস্বীত কিছু নাহি অধৰ্ম্ম৷৷

সৰ্ব্বভক্ষ বহ্নি সৱাকো শোষে৷

তথাপিতো কিছু নোচোৱৈ দোষে৷৷৯৬৯৷৷

ঈশ্বৰ নুহি যিটো মূঢ়মতি৷

ই কৰ্ম্ম কৰি যাইৱে অধোগতি৷৷

হৰক দেখি বিষ খায় আনে৷

সিজন জানা মৰি মায় প্ৰাণে৷৷৯৭০৷৷

দেহত যাৰ নাহি অহঙ্কাৰ৷

তাৰেসে কৰ্ম্মত গুচৈ বিকাৰ৷৷

জগতৰে হৰি পৰম ঈশ৷

ই কৰ্ম্মে তাঙ্ক কৰিবেক কিস৷৷৯৭১৷৷

যাৰ পাদপদ্ম চিন্তি সাম্প্ৰতে৷

ছিণ্ডে কৰ্ম্মবন্ধ হেলে ভকতে৷৷

ধৰিছা লীলা তনু হেন হৰি৷

শুনা কথা তাত সংশয় এড়ি৷৷৯৭২৷৷

জগত অন্তৰ্য্যামী নাৰায়ণ৷

তান কোন পৰদাৰগমন৷৷

যাহাৰ স্মৰণে পাতক মোষে৷

তাঙ্ক কি কৰিবে ইসৱ দোষে৷৯৭৩৷৷

শৃঙ্গাৰ ৰসে যাৰ আছে ৰতি৷

আকে শুনি হৌক নিৰ্ম্মল মতি৷৷

ভকতৰ পদে আপুনি হৰি৷

ক্রীড়িলা ৰঙ্গে নৰদেহা ধৰি৷৷৯৭৪৷৷

মোহিলা গোপক কৃষ্ণৰ মায়া৷

কাষতে আছৈ দেখে নিজ জায়া৷৷

নকৰৈ কৃষ্ণক অসূয়া কেৱ৷

জগত ঈশ হেন কৃষ্ণ দেৱ৷৷৯৭৫৷৷

যেৱে হৈবে খোজে প্ৰভাত ৰাতি৷

বোলন্ত যায়োক গোপীক মাতি৷৷

কৃষ্ণক এড়িবে নাহিকৈ মন৷

আসুখে গৃহক কৰৈ গমন৷৷৯৭৬৷৷

ইটো ৰাসক্রীড়া কথা কৃষ্ণৰ৷

একান্ত চিত্তে শুনৈ যিটো নৰ৷৷

কৃষ্ণত ভকতি বাঢ়িবে তাৰ৷

কামসাগৰে সুখে হৈব পাৰ৷৷৯৭৭৷৷

ইটো কাম জয় কৃষ্ণৰ কথা৷

শুনা নৰদেহা নকৰা বৃথা৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে প্ৰলাপ৷

বোলা হৰি হৰি হৰোক পাপ৷৷৯৭৮৷৷

ষোড়শ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ যাদৱ যাদৱ দীনদয়াল৷।
তুমিসি আহ্মাৰ গতি মুকুতি গোপাল৷৷৮৩৷৷

পদ: এহিমতে ক্রীড়াতে ৰজনী যায় ক্ষয়৷

দিন ভৈলে বিৰহে আকুল গোপীচয়৷৷

কৃষ্ণ যান্ত বনে তাঙ্ক নেদেখি আসুখে৷

কৃষ্ণ গুণ গায়া দিন বঞ্চৈ মহাদুঃখে৷৷৯৭৯৷৷

নিস্তাৰ কাৰক নাহি হৰিনাম বিনা৷

কতো গোপী বোলৈ সখী কৃষ্ণ কথা শুনা৷৷

বাম বাহুত বাম কপোল থাপিয়া৷

মধুৰ বেণুক আনি অধৰে অৰ্পিয়া৷৯৮০৷৷

ৰন্ধমধ্যে কোমল আঙ্গুলিচয় চালি৷

যেতিক্ষণে বাংশীডাক দেন্ত বনমালী৷

তাক শুনি দেৱনাৰী সমস্তে মূৰ্ছিত৷

কামবাণে চিত্ত আতি হুয়া জৰ্জ্জৰিত৷৷৯৮১৷৷

বস্ত্ৰ নসম্বৰে মহামোহ হুয়া পৰে৷

স্বামীৰ কাষতে পাছে লজ্জা হোৱৈ বৰে৷৷

হেন হৰি বিৰহ সহিবো কেন মতে৷

আউৰ গোপী বোলৈ সৱে সখীৰ আগতে৷৷৯৮২৷৷

যাৰ উৰঃস্থলে ছটা দেখিয়া লক্ষ্মীৰ৷

শ্যামল মেঘত যেন বিজুলী সুস্থিৰ৷৷

হেন হৰি যেখনে বাংশীক নাদ কৰৈ৷

গৰু মৃগগণৰো তেখনে চিত্ত হৰৈ৷৷৯৮৩৷৷

দান্তে তৃণ ধৰি কৰ্ণ ওপৰক তুলি৷

চক্ষু মুদি থাকৈ যেন চিত্ৰৰ পুতলী৷৷

আমি কেনে জীৱো হেন কৃষ্ণক নেদেখি৷

আউৰ গোপী বোলৈ শুন শুন সৱে সখী৷৷৯৮৪৷

মাথাত ময়ূৰপুছ পল্লৱ কৰ্ণত৷

মল্লৱেশে হৰি গেৰু ঘষিয়া গাৱত৷৷

নাম ধৰি ধেনুক ডাকন্ত বাংশীৰাৱে৷

নদীসৱো শুনি স্তম্ভি থাকৈ মৌনভাৱে৷৷৯৮৫৷৷

আমি যেন নপায়া কৃষ্ণৰ পদৰেণু৷

কম্পাৱৈ তৰঙ্গ হস্ত প্ৰেমে পুনু পুনু৷৷

কতো গোপী বোলৈ সখীসৱ শুন শুন৷

গোপগণে যেখনে বৰ্ণাৱৈ কৃষ্ণগুণ৷৷৯৮৬৷৷

বাংশীৰ নিস্বানে হৰি ডাকি আনা ধেনু৷

শুনি তৰুলতা প্ৰেমে পুলকিত তনু৷৷

ফল ফুল ভৰে নম্ৰ হুয়া মধু স্ৰৱৈ৷

ভৈলা আত্মা সাক্ষাতে বৃক্ষৰ ভাৱে কৱৈ৷৷৯৮৭৷৷

কিমতে বৰ্ত্তিবো হেন কৃষ্ণক নেদেখি৷

আউৰ গোপী বোলৈ মোৰ কথা শুনা সখী৷৷

দিব্য গন্ধ তুলসীৰ কৰি মধুপান৷

ভ্ৰমৰে গুঞ্জৰি ধৰৈ কৃষ্ণক যোগান৷৷৯৮৮৷৷

সুন্দৰ অধৰে যেৱে কৰে বাংশীধ্বনি৷

মোহ হুয়া কমল বনৰো পক্ষী শুনি৷৷

হৰিক উপাসৈ আসি স্থিৰ কৰি চিত্ত৷

চক্ষু মুদি আনন্দতে মৌনে শুনে গীত৷৷৯৮৯৷৷

পক্ষীয়ো মোহক যায় যাৰ বাংশী শুনি৷

কিমতে ধৰিবো প্ৰাণ হেন হৰি বিনি৷৷

কেহো গোপী বোলৈ সখী শুনিয়ো কাহিনী৷

ৰামে সমে পৰ্ব্বতত চড়ি চক্রপাণি৷৷৯৯০৷৷

সৱাকো হৰিষ কৰাই পূৰি বাংশীনাদ৷

মিত্ৰ বুলি কৰৈ মেঘে মধুৰ সম্বাদ৷৷

ছত্ৰ ধৰি উপৰে বৰিষে দিব্য ফুল৷

হেন হৰি বিয়োগে কি নুহিবো আকুল৷৷৯৯১৷৷

কতো গোপী যশোদাত কহৱৈ অদ্ভূত৷

বেণুবাদ্যে কুশল তোহ্মাৰ প্ৰিয় সুত৷৷

যেখনে বাংশীক চুম্বি তোলৈ স্বৰ জাতি৷

ব্ৰহ্মা ৰুদ্ৰ আদি দেৱো মোহ হোৱৈ আতি৷৷৯৯২৷৷

শুনি থাকৈ একচিত্তে নমায়া কন্ধৰ৷

নিশ্চয় কৰিবে নোৱাৰন্ত তাল স্বৰ৷৷

হেন হৰি বিয়োগে কিমতে ধৰো প্ৰাণ৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পাপৰ নিৰ্য্যাণ৷৷৯৯৩৷৷

সপ্তদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি হৰি কি এ কৃষ্ণ
গোপাল কৃপাল পাৱে ধৰো৷
কৰা হৰি কৰুণা ইবাৰ যেন তৰো৷৷৮৪৷৷

পদ: কেহো বোলৈ সখী মোৰ বাক্যে কৰা মতি৷

ব্ৰজত ফুৰন্তে হৰি লীলা গজগতি৷৷

ধ্বজ বজ্ৰ পঙ্কজ খোজতে বান্ধি যায়৷

কৰন্ত ভঙ্গিক যেৱে আমাসক চাই৷৷৯৯৪৷৷

কৃষ্ণৰ কটাক্ষ কামে মনক মৰ্দ্দয়৷

থাকো থিয় হুয়া আমি যেন বৃক্ষচয়৷৷

খসে খোপা সম্বৰিবে বস্ত্ৰকো নোৱাৰি৷

শুনা সখী বুলি মাতৈ আউৰ গোপনাৰী৷৷৯৯৫৷৷

এক প্ৰিয় গোপৰ কান্ধত হস্ত থই৷

গৰুক গণন্ত কদাচিত মণি লই৷৷

পিন্ধিয়া লগত গন্ধ তুলসী মালাক৷

যেৱে সেহি বেলাত বাংশীৰ দেন্ত ডাক৷৷৯৯৬৷৷

শুনি কৃষ্ণসাৰ হৰিণৰ ভাৰ্য্যাগণে৷

কৃষ্ণৰ সমীপ চাপৈ উত্ৰাৱল মনে৷৷

গুণ সমুদ্ৰক পায়া নযায় পুনৰপি৷

এড়িলো গৃহৰ আশা যেন আমি গোপী৷৷৯৯৭৷৷

হেন হৰি বিৰহে কিমতে প্ৰাণ ৰৱৈ৷

যশোদাক চাই কতো গোপী কথা কৱৈ৷৷

কুন্দ পুষ্পে ভূষি তনু মলয় চন্দনে৷

গোধনে আবৃত হুয়া তোহ্মাৰ নন্দনে৷৷৯৯৮৷৷

হৰিষ বঢ়ায়া যেৱে ক্রীড়ৈ যমুনাত৷

গাৱৈ গীত গন্ধৰ্ব্বে মলয়া বহে বাত৷৷

পুষ্পচয় সিঞ্চৈ শিৰে কৰিয়া সন্মান৷

হেন হৰি বিৰহে কিমতে ধৰো প্ৰাণ৷৷৯৯৯৷৷

আনন্দে কহয় কৃষ্ণ আসিবাক দেখি৷

আমাৰ সুহৃদ হৰি হেৰা আসে সখী৷৷

গোধুলি গোধন সৱে কৰি এক ঠাই৷

আইল প্ৰাণ গোৱিন্দ বাংশীত গীত গাই৷৷১০০০৷৷

পথত প্ৰণামৈ ব্ৰহ্মা আদি দেৱজাক৷

আহ্মাক হিংসায়ে নেদে শীঘ্ৰে আসিৱাক৷৷

জুৰুৱাইবে লাগি পাছে আমাৰ হৃদয়৷

দৈৱকী নন্দন চন্দ্ৰ ভৈলন্ত উদয়৷৷১০০১৷৷

কতো আথেবেথে বোলৈ গোপিকা বচন৷

দেখ গোৱিন্দৰ মদে চঞ্চল লোচন৷৷

কুণ্ডলৰ কান্তি জ্বলৈ বদন পাণ্ডুৰ৷

যেন সন্ধ্যা সময়ে উদিত শশধৰ৷৷১০০২৷৷

আহ্মাৰ দিনৰ তাপ হৰিবাক প্ৰতি৷

আইলা বনমালী গজৰাজ লীলাগতি৷৷

এহিমতে ব্ৰজৰ যুৱতী প্ৰতি নিত৷

একান্তে অৰ্পিল গোপালতে প্ৰাণ চিত্ত৷৷১০০৩৷৷

দিনসৱ বঞ্চৈ গোৱিন্দৰ গুণ গাই৷

তাসম্বাৰ সম ভাগ্যৱতী আৰ নাই৷৷

পাইলে মহোদয় কৰ্ম্মবন্ধ ছেদ ভৈল৷

মহামুনি গুৰু শুকে নৃপতিত কৈল৷৷১০০৪৷৷

ইটো ৰাসক্রীড়া কেলি নামে কামজয়৷

কৰিলা ভৃত্যৰ পদে কৃষ্ণ কৃপাময়৷৷

আক শুনৈ ভণৈ যিটো জনে অৱিশ্ৰাম৷

বাঢ়িবে ভকতি আতি জিনিবেক কাম৷৷১০০৫৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা নিৰন্তৰ৷

কলিযুগে ভাগ্যে ভাৰতত ভৈলা নৰ৷৷

হৰি ভকতিত যেৱে কৰা দৃঢ়মতি৷

ইজন্মত নিশ্চয়ে পৰম পাইবা গতি৷৷১০০৬৷৷

ভকতিত পৰে ধৰ্ম্ম নাহি সংসাৰত৷

চাৰিও বেদৰ জানা এহি সাৰতত্ত্ব৷৷

ৰাম নাম অমৃত সততে কৰা পান৷

বোলা হৰি হৰি কেতিক্ষণে পৰে প্ৰাণ৷৷১০০৭৷৷

অষ্টাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: যাদৱ জগমোহন ৰাম৷
ভকত বৎসল তোহ্মাৰ নাম৷৷৮৫৷৷

পদ: শৰত কালে চন্দ্ৰাৱলী ৰাতি৷

দিব্য ৰাসক্রীড়া কৰিলা আতি৷৷

পঞ্চম ৰাগে গাইলা গীত হৰি৷

শুনি মোহ ভৈল গোপ সুন্দৰী৷৷১০০৮৷৷

ঘৰবাৰী এড়ি লৱৰৈ ভোলে৷

তন হলফল কুণ্ডল দোলে৷৷

বাইলাহা বাংশী পশি বৃন্দাবনে৷

চৌপাশে বেঢ়ি নাচৈ গোপীগণে৷৷১০০৯৷৷

জয় কৃষ্ণ বুলি বাৱৈ চাপৰি৷

গোপীৰ মধ্যে প্ৰকাশন্ত হৰি৷৷

যেহেন সুৱৰ্ণ মণি মাজত৷

প্ৰকাশি আছে মহা মৰকত৷৷১০১০৷৷

দোহো গোপী মাজে এক গোপাল৷

নূপুৰৰ বাদ্য ভৰি কৰতাল৷৷

হাতত হাতে ধৰি গোপনাৰী৷

নাচিলা অনঙ্গ ৰঙ্গে মুৰাৰি৷৷১০১১৷৷

সজল মেঘ মাধৱৰ কায়৷

গোপীগণ ভৈল বিজুলী প্ৰায়৷৷

অলঙ্কাৰে কৰৈ মধুৰ ঘোষ৷

শুনিয়া মনত মিলৈ সন্তোষ৷৷১০১২৷৷

গোপীৰ গলে ধৰি বাহু মেলি৷

কৰিলা অনেক অনঙ্গ কেলি৷৷

শ্ৰম দেখি কতো আঞ্চলে বিঞ্চৈ৷

যমুনা জলে নামি জল সিঞ্চৈ৷৷১০১৩৷৷

পূৰিল গোপীগণ মনোৰথ৷

ক্রীড়া দেখি চন্দ্ৰো ৰাখিল ৰথ৷৷

মোহিত ভৈল যত দিব্য নাৰী৷

ৰাখিলা গোপীক যক্ষক মাৰি৷৷১০১৪৷৷

ধায়া আসিলেক অৰিষ্ট বীৰ৷

মেদিনী নসহে খুড়াৰ ভিৰ৷৷

দেখি আস্ফালিলা শিঙত ধৰি৷

তাৰো প্ৰাণ লৈলা ঘাৰ মুচৰি৷৷১০১৫৷৷

খেদি অসিলেক কেশী অসুৰ৷

হেষণি শুনি কাম্পে গোপপুৰ৷৷

লাঞ্জৰ ছাটিত মেঘ উড়াই৷

দেখিয়া প্ৰভু তাক গৈলা ধাই৷৷১০১৬৷৷

পাছে চণ্ড বেগে অসুৰ আসি৷

হানিলেক লাঠি ভৰি উল্লাসি৷৷

এড়াইলা তাঙ্ক শ্ৰম কৰি হৰি৷

আছাৰি পেহ্লাইলা পাৱত ধৰি৷৷১০১৭৷৷

আসিল কেশী দুনাই বেন্ত বাই৷

বাম বাহু তাৰ মুখে ভৰাই৷৷

বঢ়াইলা প্ৰভু আতি বৰ বেগে৷

ভেণ্টিল গল যেন গৰ্ভৰোগে৷৷১০১৮৷৷

ভূমিত পড়িল চেতন হৰি৷

চক্ষু ওলোটায়া আছাড়ৈ ভৰি৷৷

মৰিল অসুৰ ছাদি ৰুধিৰ৷

বাজ ভৈল বাহু ফাটি শৰীৰ৷৷১০১৯৷৷

কেশী বধ দেখি হাসি হৰিষে৷

ব্ৰহ্মা আদি দেৱে পুষ্প বৰিষে৷৷

কংসৰ বোলে যত দৈত্য আসে৷

মৰৈ জুইত যেন পতঙ্গ ঝাসে৷৷১০২০৷৷

এহিমতে সৱে অসুৰ মাৰি৷

ফুৰিলা বৃন্দাবনে গৰু চাৰি৷৷

গোধূলি পড়ি ৰঞ্জৈ মুখ আখি৷

মাথাত পিন্ধিলা মৈৰাৰ পাখি৷৷১০২১৷৷

গুঞ্জাৰ থোপাক কাণত আৰি৷

কাষত লৈয়া শিঙা বেত বাড়ি৷৷

মোহন বাংশী বেৰটিত থই৷

ব্যঞ্জন ভাত বাম হাতে লই৷৷১০২২৷৷

ভোজন কৰা তুমি যদুৰাজে৷

বসিয়া ৰঙ্গে গোপশিশু মাজে৷৷

কোনে বুজিবেক তোহ্মাৰ লীলা৷

কটাক্ষে ভূমিৰ ভাৰ হৰিলা৷৷১০২৩৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

গোপালকেলি শুনা সৰ্ব্বজনে৷৷

মোক্ষ পাইবা যেৱে সংসাৰ তৰি৷

সঘনে ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১০২৪৷৷

ৰাস-ক্রীড়া সমাপ্ত

দ্বাদশ খণ্ড
কংসবধ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰিসে আতমা হৰিসে বন্ধু৷
তৰি হৰিনামে সংসাৰ সিন্ধু৷৷৮৬৷৷

পদ: কেশীক বধিয়া আছন্ত হৰি৷

বৰিষৈ পুষ্প দেৱে স্তুতি কৰি৷৷

সেহিবেলা আসি নাৰদ ঋষি৷

কৃষ্ণক বুলিলা মহা হৰিষি৷৷১০২৫৷৷

হে কৃষ্ণ কৃষ্ণ প্ৰণামো আমি৷

সমস্ত ভূতৰ আতমা স্বামী৷৷

পুৰাণ পুৰুষ ঈশ্বৰ সাক্ষী৷

সমস্তে সৃষ্টিক আছাহা ৰাখি৷৷১০২৬৷৷

ভকতজনৰ ৰক্ষাৰ হেতু৷

দুষ্টক নাশিবা গৰুড়কেতু৷৷

কেশীবধ শুনি মিলিল ৰঙ্গ৷

হেষণি শুনি দেৱে দেয় ভঙ্গ৷৷১০২৭৷৷

স্বৰ্গত থাকিবে নোৱাৰৈ কেৱ৷

কেশীক বধিয়া তাৰিলা দেৱ৷৷

প্ৰভাতে কালি মথুৰাক যাইবা৷

ধোবাক মাৰিয়া ধনু ভাঙ্গিবা৷৷১০২৮৷৷

চাণূৰ মুষ্টিক প্ৰমুখ্যে মাল৷

কুৱলয়াপীড় হস্তী বিশাল৷৷

কংসক বধিবা জগত স্বামী৷

পৰশুই দিনা দেখিবো আমি৷৷১০২৯৷৷

কালযৱনক নৰকাসুৰ৷

মাৰিবাহা পঞ্চজন অসুৰ৷৷

কৰিবা বিহা কন্যা ভগৱন্ত৷

নৃগৰ শাপক কৰিবা অন্ত৷৷১০৩০৷৷

সত্যভামা সমে স্যমন্তমণি৷

পাইবাহা প্ৰভু জাম্বৱন্ত জিনি৷৷

মৃতক পুত্ৰক দিয়া বিপ্ৰক৷

লীলায়ে বধিবা নৃপ পৌক৷৷১০৩১৷৷

কেশীক বধি কৰি বুন্দামাল৷

মাৰিবা দন্তবক্র শিশুপাল৷৷

পাণ্ডৱৰ হাতে সমৰ জিনি৷

মৰাইবা অষ্টাদশ অক্ষৌহিণী৷৷১০৩২৷৷

কৰিবা কৰ্ম্ম যত দ্বাৰকাত৷

দেখিবো আনন্দে থাকি তথাত৷

কেৱল জ্ঞানমূৰ্ত্তি তুমি স্বামি৷

তোহ্মাত শৰণ পশিলো আমি৷১০৩৩৷৷

পৰম পুৰুষ সন্তৰ গতি৷

যদুশ্ৰেষ্ঠ হেৰা কৰো প্ৰণতি৷৷

আনন্দে নাৰদে এতেক কই৷

গৈলন্ত কৃষ্ণত মেলানি লই৷৷১০৩৪৷৷

গোৱিন্দো কেশী অসুৰক মাৰি৷

ব্ৰজৰ আনন্দ বঢ়ায়া হৰি৷৷

থাকিল কৃষ্ণে নানা লীলা কৰি৷

সমস্ত সমাজে বুলিয়ো হৰি৷৷১০৩৫৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম বনমালী গোপাল বনমালী৷৷৮৭৷৷

পদ: গৈলন্ত নাৰদ ঋষি কংসৰ সমাজ৷

নিচিন্তি আছস কেনে এভু ভোজৰাজ৷৷

তোক মাৰিবাক লাগি দেৱৰ যতন৷

দৈৱকীৰ গৰ্ভে উপজিলা নাৰায়ণ৷৷১০৩৬৷৷

বসুদেৱে গোকুলত থৈলা চুৰি কৰি৷

নন্দঘৰে বাঢ়ন্ত তোহ্মাৰ প্ৰাণবৈৰী৷৷

কৃত্যা কৰি আনি দিল নন্দৰ কন্যাক৷

কহিলো সম্ভেদ কথা দঢ়াই আপোনাক৷৷১০৩৭৷৷

শুনি কংসে খাণ্ডা তুলি উঠি গৈল ৰাগি৷

বসুদেৱ মহন্তক কাটিবাক লাগি৷৷

উঠি দেৱঋষি তাঙ্ক আনিলা নিবাৰি৷

আঙ্ক নকাটিবি তই কৃষ্ণক নমাৰি৷৷১০৩৮৷৷

পিতৃ হত শুনি লাগ নেদিব তোহ্মাকে৷

উলটি বসিল কংস নাৰদৰ হাকে৷৷

বসুদেৱ দেৱকীক বান্ধিয়া নিহলে৷

কৰিলেক বন্দী উগ্ৰসেনক নিষ্খলে৷৷১০৩৯৷৷

পাছে দেৱঋষি গোকুলক গৈলা বহি৷

বুলিলা কৃষ্ণক তুতি আকাশত ৰহি৷৷

ভাৰ সংহাৰন্তা আউৰ নাহি তুমি বিনা৷

কংসক বধিবা প্ৰভু পৰশুই দিনা৷৷১০৪০৷৷

দিবা উগ্ৰসেনক কংসৰ ৰাজ্যভাৰ৷

বসুদেৱ দেৱকীৰ খণ্ডিবা নিকাৰ৷৷

তোহ্মাৰ মনুষ্য লীলা দেখিবো হৰিষি৷

এহি বুলি স্বৰ্গক গৈলেক দেৱঋষি৷৷১০৪১৷৷

অত্ৰূৰক পাঞ্চিলা ভোজৰ নিজ নাহা৷

কৃষ্ণক আনিবে তুমি গোকুলক যাহা৷৷

শিশু ধৰি তোহ্মাৰে আহ্মাৰে মিত্ৰৱতি৷

ইটো কাৰ্য্য সাধি মোক দিয়ো দানপতি৷৷১০৪২৷৷

শুনি দানপতিৰ আনন্দ ভৈল আতি৷

প্ৰভাতে লড়িলা মথুৰাত বঞ্চি ৰাতি৷৷

কৃষ্ণক দেখিবো আজি কিনো সুপ্ৰভাত৷

জানিলো প্ৰসন্ন ভৈলা বিধাতা আহ্মাত৷৷১০৪৩৷৷

নয়নে দেখিবো মই চৰণ কমল৷

আজিসে জন্মৰ মোৰ হৈৱেক সাম্ফল৷৷

দণ্ডৱতে পৰিবোহো কৃষ্ণৰ চৰণে৷

কৃষ্ণে মোক আশ্বাসিব মধুৰ বচনে৷৷১০৪৪৷৷

খুড়া বুলি কৃষ্ণে মোক কৰিবে আহ্লাদ৷

ব্ৰহ্মাৰ দুৰ্ল্লভ তেৱে লভিবো প্ৰসাদ৷

হেন মনে গুণি ৰথে লড়িলা অত্ৰূৰ৷

গোধুলিকা বেলাত পশিলা গোপপুৰ৷৷১০৪৫৷৷

মাধৱৰ খোজচয় দেখিলা ভূমিত৷

ধ্বজ বজ্ৰ পঙ্কজ অঙ্কুশে সুশোভিত৷৷

ৰথৰ নামিয়া বেগে কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি৷

শিৰে আনি ঘষিলা খোজৰ যত ধূলি৷৷১০৪৬৷৷

পাছে গৈয়া কৃষ্ণক দেখিল আনন্দতে৷

কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলিয়া পৰিল দণ্ডৱতে৷৷

কৃষ্ণে ধৰিলন্ত তাঙ্ক আঙ্কোৱালি তুলি৷

সতকাৰ কৰিলা অত্ৰূৰ খুড়া বুলি৷৷১০৪৭৷৷

অত্ৰূৰে ভকতি পথে যতেক বাঞ্ছিলা৷

কৃষ্ণো তান সৱে মনোৰথক পূৰিলা৷৷

কহিলন্ত অত্ৰূৰে কংসৰ বিচেষ্টাক৷

মথুৰাক যাইবাক সাজিল গোপজাক৷৷১০৪৮৷৷

শকটে উঠিয়া লড়ি নন্দ গোপৰাজ৷

ৰজনী প্ৰভাতে ৰাম কৃষ্ণ ভৈলা বাজ৷৷

কৃষ্ণক যাইবাৰ শুনি গোপী নিৰন্তৰ৷

মিলিল বিষাদ সৱে বজাইল গৃহৰ৷৷১০৪৯৷৷

সলোতক নয়ন মনত মহাদুঃখে৷

জুমাজুমি কৃষ্ণক চাহয় উৰ্দ্ধমুখে৷৷

কৃষ্ণৰ বিজয় কথা শুনা সাৱধানে৷

বোলা হৰি হৰি যাৱে প্ৰাণ থাকে মানে৷৷১০৫০৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ জয় হৰি জয় ৰাম৷৷৮৭৷৷

পদ: গোপৰূপে নন্দৰ তনয়৷

শুভক্ষণে কৰিলা বিজয়৷৷

বাজৈ শিঙ্গা বাংশীৰ নিস্বান৷

কংস বধে কৰিলা পয়াণ৷৷১০৫১৷৷

ৰথে চড়ি লড়িলা মুৰাৰি৷

পড়ি পড়ি কান্দে গোপনাৰী৷৷

হৰিৰ বিৰহে তনু তাৱে৷

যেন ভৈল বাতুল স্বভাৱে৷৷১০৫২৷৷

কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি গেড়ি দেয়৷

আমাৰ প্ৰাণক কোনে নেয়৷৷

ত্ৰূৰ অত্ৰূৰ ভৈল বৈৰী৷

জীৱ কাঢ়ি নেয় কেন কৰি৷৷১০৫৩৷৷

কিনো হৰি নিদাৰুণ ভৈলা৷

গোকুল অনাথ কৰি গৈলা৷৷

কৃষ্ণ বিনে কি কৰৈ জীৱনে৷

আউৰ কোনে যাইব বৃন্দাবনে৷৷১০৫৪৷৷

প্ৰভাতে ৰাখিবে কোনে ধেনু৷

কোনে বাইবে সুললিত বেণু৷৷

কোনে চাইবে কটাক্ষে নিৰেখি৷

জুড়াইবো হৃদয় কাক দেখি৷৷১০৫৫৷৷

কোনে দিবে বাংশীৰ নিস্বান৷

কি দেখি ৰাখিবো আৱে প্ৰাণ৷৷

আহ্মাৰ জীৱনে নাই সুখ৷

আউৰ নেদেখিবো কৃষ্ণমুখ৷৷১০৫৬৷৷

নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ৷

শিৰে ৰত্ন কিৰীটি সুৱেশ৷৷

ভ্ৰূৱযুগ মদনৰ চাপ৷

দৰশনে হৰৈ হৃদি তাপ৷৷১০৫৭৷৷

ৰুচিকৰ কমল লোচন৷

সুধা সম মধুৰ বচন৷৷

সুষম ললাট গণ্ডস্থল৷

চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল৷৷১০৫৮৷৷

নাসা তিল কুসুম সুন্দৰ৷

শোভৈ আতি অৰুণ অধৰ৷৷

দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি৷

হাস্যে নিন্দৈ চন্দ্ৰমাৰ কান্তি৷৷১০৫৯৷৷

কম্বু কণ্ঠে কৌস্তুভ প্ৰকাশে৷

সূৰ্য্য যেন উদিত আকাশে৷৷

সিংহবন্ধ স্কন্ধ সুপ্ৰসন্ন৷

ভুজযুগ ৰত্নৰ মোলান৷৷১০৬০৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণ তাতে জ্বলে৷

ৰত্নৰ গুলিয়া শৌভৈ গলে৷৷

হিয়াত শ্ৰীবৎস কৰৈ কান্তি৷

যেন মেঘে বলাকাৰ পান্তি৷৷১০৬১৷৷

পীতবস্ত্ৰে শোভৈ তনু কালা৷

আপাদলম্বিত বনমালা৷৷

তাতে পড়ি অনেক ভ্ৰমৰে৷

মধুলোভে বেঢ়িয়া গুঞ্জৰে৷৷১০৬২৷৷

বক্ষস্থলে মুকুতাৰ হাৰ৷

আকাশী গঙ্গাৰ যেন ধাৰ৷৷

ৰত্নৰ মেখলা কটি মাজে৷

সোণাৰ কিঙ্কিণী তাত বাজে৷৷১০৬৩৷৷

কৰীকৰ উৰু নিৰুপম৷

চৰণ পঙ্কজ মনোৰম৷৷

ধ্বজ বজ্ৰ অঙ্কুশে অঙ্কিত৷

ৰত্নময় নূপুৰে ৰঞ্জিত৷৷১০৬৪৷৷

ভকতৰ হৃদয় ৰঞ্জন৷

নেদেখিবো সিহেন চৰণ৷৷

কন্দৰ্প কোটিকো ৰূপে জিনি৷

গোকুলে প্ৰকাশৈ যদুমণি৷৷১০৬৫৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে৷

নাহি গতি কীৰ্ত্তনত পৰে৷৷

জানিয়া কৰিয়ো একচিত্ত৷

হৰি হৰি ঘোষা প্ৰতি নিত৷৷১০৬৬৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ প্ৰাণ হৰি গৈলা এড়ি৷৷৮৯৷৷

পদ: হেন হৰি ভৈলোহো বঞ্চিত৷

কিমতে ধৰিবো আৱে চিত্ত৷৷

সুপ্ৰভাতে মথুৰা পুৰীৰ৷

মুখপদ্ম দেখিবে স্বামীৰ৷৷১০৬৭৷৷

জীৱৰ জীৱন প্ৰাণপতি৷

আজি পাইবে কোন ভাগ্যৱতী৷৷

কিনো সুপ্ৰসন্ন ভৈলা বিধি৷

হাতে পাইলে গোকুলৰ নিধি৷৷১০৬৮৷৷

মুখপদ্ম চন্দ্ৰ নোহে সৰি৷

আনন্দে দেখিবে নেত্ৰভৰি৷৷

পাইব গৈয়া নাগৰী সুন্দৰী৷

আউৰ দুনাই নাসিবন্ত হৰি৷৷১০৬৯৷৷

সৌহৃদ্য ভাঙ্গিল ক্ষণেকতে৷

উপাসন্ত লক্ষ্মী কেনমতে৷৷

কিনো নিদাৰুণ নাৰায়ণ৷

নুবুলিলা প্ৰবোধ বচন৷৷১০৭০৷৷

পতি পুত্ৰ এড়ি ভৈলো চেড়ী৷

কোন সতে প্ৰভু গৈলা এড়ি৷৷

কিনো বজ্ৰে বান্ধিলেক হিয়া৷

ভকতক গৈলা দুঃখ দিয়া৷৷১০৭১৷৷

আমি মৰো তোহ্মাৰ বিৰহে৷

জানি কেনমতে হৃদি সহে৷৷

এহি বুলি কান্দে গোপনাৰী৷

ৰাম কৃষ্ণ বুলি গেড়ি পাৰি৷৷১০৭২৷৷

নেত্ৰৰ লোতক পড়ৈ ধাৰে৷

ঘনে ঘনে নিশ্বাস ফোঁকাৰে৷৷

হৰি বিনে নভাষে বচনে৷

নপাসৰে সচিতে সপোনে৷৷১০৭৩৷৷

ৰাত্ৰিদিনে গাৱৈ হৰিগীত৷

কৃষ্ণতে অৰ্পিল প্ৰাণ চিত্ত৷৷

কায়স্থ শঙ্কৰে এভু ভণে৷

হৰিকথা শুনা সৰ্ব্বজনে৷৷১০৭৪৷৷

হৰিৰ কীৰ্ত্তন মুখে কৰা৷

মাধৱৰ ৰূপ হিয়ে ধৰা৷৷

অল্প পুণ্যে নপাই আক জানি৷

সদা নছাৰিবা ৰাম বাণী৷৷১০৭৫৷৷

পাপীজনে হৰি নুসুমৰে৷

পাতকে মুখত চেপি ধৰে৷৷

আনে সুমৰন্তে শুনি মৰৈ৷

পাপে চিত্ত উচপিচ কৰৈ৷৷১০৭৬৷৷

হৰিধ্বনি শুনি কাণ ফাটে৷

নিন্দা কৰি ফুৰৈ হাটে বাটে৷৷

হেন জানি পাতক সংহৰি৷

সদায়ে ঘোষিয়ো হৰি হৰি৷৷১০৭৭৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি বোল হৰি বোল মাধৱ ৰাম৷৷৯০৷৷

পদ: ৰথে তুলি ৰাম কৃষ্ণ দোভাই৷

অত্ৰূৰে লৈ যান্ত ঘোড়া ডকাই৷৷

বায়ুৰ বেগে নোহে তাক তুল৷

পাইল গৈয়া পাছে যমুনাকূল৷৷১০৭৮৷৷

মধ্যাহ্ন সন্ধ্যা কৰিবাক প্ৰতি৷

ৰাখিলা ৰথ পাছে দানপতি৷৷

দোভাইক ৰথে থৈয়া তৰুতলে৷

নামিলা গৈয়া যমুনাৰ জলে৷৷১০৭৯৷৷

বুড়দিয়া মন্ত্ৰ জপিলা পাছে৷

দেখন্ত ৰামকৃষ্ণ ঐত আছে৷৷

ৰথত নাহিকে বুলি উঠিলা৷

দোভাইক ৰথতে দুনাই দেখিলা৷৷১০৮০৷৷

পূৰ্ব্বৱতে বসি আছন্ত দুই৷

দুনাই বুড় দিলা বিস্ময় হুই৷৷

জলৰ মাজত দেখন্ত পাছে৷

সহস্ৰেক ফণে অনন্ত আছে৷৷১০৮১৷৷

মৃণাল ধৱল যেন শৰীৰ৷

নীল বস্ত্ৰে দেখি আতি ৰুচিৰ৷৷

ফণাৰ মণি কৰে তিৰিমিৰি৷

শৃঙ্গে সমে যেন কৈলাস গিৰি৷৷১০৮২৷৷

চৌপাশে সৰ্পগণে বেঢ়ি আছে৷

তাহান কোলাত দেখন্ত পাছে৷৷

পৰম পুৰুষ আছন্ত বসি৷

প্ৰকাশৈ মুখ যেন পূৰ্ণ শশী৷৷১০৮৩৷৷

মেঘ সম শ্যাম বসন পীত৷

ৰত্নৰ কিৰীটি শিৰে শোভিত৷৷

কৰ্ণত মকৰ দোলে কুণ্ডল৷

ধনু সম শোভৈ ভ্ৰূৱ যুগল৷৷১০৮৪৷৷

অৰুণ নেত্ৰ কমলৰ পাসি৷

নুগুচৈ মুখে সদা অল্প হাসি৷৷

নাসা তিল ফুল সম সুন্দৰ৷

বৰ্ত্তুল ৰাতুল চাৰু অধৰ৷৷১০৮৫৷৷

প্ৰৱাল ৰত্নে যেন আছৈ গঢ়ি৷

প্ৰকাশে দন্ত যেন কুন্দ কঁড়ি৷৷

কম্বুকণ্ঠে শোভৈ কৌস্তুভ মণি৷

প্ৰকাশৈ প্ৰভাতৰ সূৰ্য্য জিনি৷৷১০৮৬৷৷

আজানুলম্বী স্থল ভুজ চাৰি৷

শঙ্খ চক্র গদা পঙ্কজধাৰী৷

কৰয় কেয়ূৰ কঙ্কণে কান্তি৷

বক্ষস্থলে শোভৈ শ্ৰীবৎস পান্তি৷৷১০৮৭৷৷

আপাদলম্বী বনমালা গলে৷

মুকুতাৰ হাৰ হিয়াত জ্বলে৷৷

ৰত্নৰ মেখলা কটিৰ মাজে৷

তাতে সুৱৰ্ণৰ কিঙ্কিনী বাজে৷৷১০৮৮৷৷

চাৰু উৰু জানু জন্দ্ৰা যুগল৷

দুখানি চৰণ যেন কমল৷৷

আঙ্গুলি পান্তি তাৰ ভৈল পাসি৷

আৰকত নখে আছে প্ৰকাশি৷৷১০৮৯৷৷

ৰত্নৰ নূপুৰে আতি ৰঞ্জিত৷

যাত ভকতৰ সদায় চিত্ত৷৷

সুনন্দ নন্দ আদি কৰি পাছে৷

চৌপাশে পাৰিষদে বেঢ়ি আছে৷৷১০৯০৷৷

শঙ্কৰ ব্ৰহ্মা যত প্ৰজাপতি৷

কৰযোৰে সৱে কৰয় স্তুতি৷৷

আপুনি লক্ষ্মী আৰাধন্ত পাৱ৷

অত্ৰূৰে দেখি শিহৰাইলা গাৱ৷৷১০৯১৷৷

আনন্দতে পৰৈ নেত্ৰৰ পানী৷

কণ্ঠৰো নোহ্লায় গদগদ বাণী৷৷

পৰম ভক্তি কৰি মহাভাগে৷

কৃতাঞ্জলি কৰি পৰিল আগে৷৷১০৯২৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ ৰাম মুকুন্দ মুৰাৰি৷৷৯১৷৷

পদ: শিৰে প্ৰণামি পাছে দানপতি৷

কৰিবে লাগিলা কৃষ্ণক স্তুতি৷৷

নমো নাৰায়ণ কৰোহো সেৱ৷

স্ৰষ্টাৰো স্ৰষ্টা তুমি আদি দেৱ৷৷১০৯৩৷৷

তোহ্মাৰ নাভিত ভৈলন্ত বিধি৷

যাত হন্তে ভৈল কাৰ্য্যৰ সিদ্ধি৷

যত পঞ্চভূত ইন্দ্ৰিয় দেৱ৷

তোহ্মাৰ ৰূপক নজানে কেৱ৷৷১০৯৪৷৷

নজানি লোকে আনদেৱ পূজৈ৷

সিয়ো বিধিহীনে তোহ্মাক যজৈ৷

যেহেন নদ নদী সমুদায়৷

অনেক পথে সাগৰক যায়৷৷১০৯৫৷৷

মায়ায়ে মোহিত সৱাৰো মন৷

তোহ্মাৰ নিচিন্তৈ কেৱে চৰণ৷৷

যাৰ নষ্ট হুইবে সংসাৰ বন্ধ৷

তোহ্মাৰ ভক্তিত তাৰ প্ৰৱন্ধ৷৷১০৯৬৷৷

ৰূপ দেখাই কিনো কৰিলা দায়া৷

জানিলো এড়াইল সংসাৰ মায়া৷৷

নমো হৃষীকেশ জগতপতি৷

তুমি বিনে নাই আহ্মাৰ গতি৷৷১০৯৭৷৷

কৰিলা অনেক স্তুতি বিনয়ে৷

নকৈলো পদ বিস্তৰক ভয়ে৷৷

জলত পাছে দেখা দিয়া হৰি৷

ভৈলা অন্তৰ্দ্ধান ৰূপ সংহৰি৷৷১০৯৮৷৷

বিষ্ণুক নেদেখি পাছে অত্ৰূৰে৷

জলৰ উঠিল আতি সত্বৰে৷৷

মধ্যাহ্ন সন্ধ্যা কৰি মহাশয়৷

গৈলন্ত ৰথক হুয়া বিস্ময়৷৷১০৯৯৷৷

অত্ৰূৰত হৰি সোধন্ত হাসি৷

বিস্ময় ভৈলা কেনে তুমি আসি৷৷

দেখিলা কিবা কৈত অদভূত৷

সত্বৰে কহিয়ো গান্দিনীসুত৷৷১১০০৷৷

অত্ৰূৰে কৃষ্ণক মাতিলা পাছে৷

সৱে অদভূত তোহ্মাত আছে৷

যিজনে নজানে তত্ত্ব তোহ্মাৰ৷

সমস্ত জগত অদ্ভূত তাৰ৷৷১১০১৷৷

এহি বুলি বীৰে ৰথ ডকাইল৷

দিনান্তে গৈয়া মথুৰাক পাইল৷৷

পথত যাহন্তে পথিকে দেখি৷

আনন্দে কৃষ্ণক চাহে নিৰেখি৷৷১১০২৷৷

পাছে মথুৰাৰ সমীপ পাই৷

নামিল ৰাম কৃষ্ণ দুই ভাই৷৷

অত্ৰূৰৰ হাতে ধৰিলা হৰি৷

বুলিলা হেন বাণী হাস্য কৰি৷৷১১০৩৷৷

ৰথ লৈয়া আগে চলিয়ো ঘৰ৷

পাছেসে পশিবো আমি নগৰ৷৷

ইঠাইতে জিৰাওঁ আমি গোপজাক৷

শুনিয়া আত্ৰূৰে বুলিলা বাক৷৷১১০৪৷৷

তোমৰা দোভাইক এড়িয়া স্বামী৷

নযাইবো নযাইবো গৃহক আমি৷৷

নকৰা প্ৰভু ভকতক ত্যাগ৷

কোটি পুৰুষৰ মিলোক ভাগ৷৷১১০৫৷৷

গৃহক মোৰ চলা সমুদায়৷

পৱিত্ৰ কৰিও পদ ধূলাই৷৷

শিৰত ধৰি তযু পাদোদক৷

লভিলা বলি মহা ঐশ্বৰ্য্যক৷৷১১০৬৷৷

পাইলেক পৰম জ্ঞানীৰ গতি৷

ভকতক দয়া কৰা সম্প্ৰতি৷৷

আমাক বিমুখ নকৰা স্বামি৷

তোহ্মাক এড়িবে নৱাৰো আমি৷৷১১০৭৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনা অত্ৰূৰ৷

তুমি আগে যায়ো মথুৰাপুৰ৷৷

জগতৰে বৈৰী মাৰি কংসক৷

অৱশ্যে তোহ্মাৰ যাইবো গৃহক৷৷১১০৮৷৷

হেন শুনি পাছে অত্ৰূৰ বীৰে৷

বিতুষ্ট মনে গৈল ধীৰে ধীৰে৷

কৃষ্ণ আসিবাৰ কংসত কৈলা৷

মেলানি মাগিয়া গৃহক গৈলা৷৷১১০৯৷৷

একমনে শুনা কৃষ্ণৰ কথা৷

মনুষ্য জন্মক নকৰা বৃথা৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷১১১০৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোৱিন্দ যদুদেৱ দীন দয়াশীল৷
তুমিসে বান্ধৱ কৃষ্ণ আৱেসে জানিল৷৷৯২৷৷

পদ: অত্ৰূৰক পঠায়া গৃহক আগ কৰি৷

লৈয়া গোপগণ সঙ্গে ৰঙ্গে ৰাম হৰি৷৷

পৰম উৎসুকে প্ৰৱেশিলা মথুৰাত৷

সিটো বিতোপন পুৰি দেখিলা সাক্ষাত৷৷১১১১৷৷

স্ফটিকে গঠিত পুৰ দ্বাৰ নুহি খাট৷

লগাই আছৈ সুৱৰ্ণৰ বৃহত কপাট৷৷

হেমময় তোৰণ চিড়লে অলঙ্কৃত৷

চতুৰ্ভিতি গঢ়খাই দেখি ভয়ভীত৷৷১১১২৷৷

বহুবিধ উদ্যান শোভিত কাছে কাছে৷

শাৰী শাৰী গৃহসৱ প্ৰকাশন্তে আছে৷৷

হীৰা মৰকত ৰত্নে ৰঞ্জৈ ঠাৱে ঠাৱে৷

শোভা কৰৈ পাৰাৱত ময়ূৰৰ ৰাৱে৷৷১১১৩৷৷

ৰাজপথ চৌপন্থাক সাঞ্জি মাঞ্জি আতি৷

পদূলি পদূলি দীপঘট আছে পাতি৷৷

হেন নগৰত পশি গোপগণ সঙ্গে৷

ৰাজপথে চলি যান্ত ৰাম কৃষ্ণ ৰঙ্গে৷৷১১১৪৷৷

মিলিল উৎসৱ১৪২ শুনি নাৰীগণ যত৷

চাহিবাক লাগি সৱে চড়িলা গৃহত৷৷

কৃষ্ণক দেখিবে কাৰো উত্ৰাৱল চিত্ত৷

পিন্ধে বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ কৰি বিপৰীত৷৷১১১৫৷৷

এক কৰ্ণে কুণ্ডল কঙ্কণ এক কৰে৷

বিমোহিত হুয়া আসৈ বস্ত্ৰো নসম্বৰে৷৷

অঞ্জনে ৰঞ্জিল মাত্ৰ এগোটা লোচন৷

কতো কতো নাৰীগণে এড়িল ভোজন৷৷১১১৬৷৷

পিয়ন্তে আছিল তন শিশুক এড়িল৷

কৃষ্ণক দেখিবে মনে গৃহত চড়িল৷৷

ৰাজপথে চলি যান্ত লীলায়ে মাধৱ৷

তাসম্বাৰ নয়নৰ বঢ়ায়া উৎসৱ৷৷১১৭৭৷৷

কমললোচন হাসি কটাক্ষে চাহন্তে৷

সমস্ত নাৰীৰ মন হৰিল একান্তে৷৷

যাৰ গুণ কথাক শ্ৰৱণে আছো শুনি৷

নেত্ৰ ভৰি দেখো হেন কৃষ্ণক আপুনি৷৷১১১৮৷৷

কৃষ্ণৰ কটাক্ষ হাস্যে বৰিষে অমৃত৷

পূৰি মনোৰথ সৱে ভৈল কৃতকৃত্য৷৷

নয়নৰ পথে নিয়া কৰি অভ্যন্তৰ৷

আনন্দ মূৰ্ত্তিক আলিঙ্গয় নিৰন্তৰ৷৷১১১৯৷৷

মনৰ এড়াইল পীড়া আনন্দে ভৰিল৷

তনু লোমাঞ্চিত নেত্ৰে লোতক ঝৰিল৷৷

প্ৰীতি প্ৰফুল্লিত মুখপদ্ম যত নাৰী৷

গৃহৰ উপৰে চৰি হুয়া দুই শাৰী৷৷১১২০৷৷

ৰাম মাধৱৰ শিৰে পুষ্প বৰিষন্ত৷

মুখ কমলক যেন নয়নে পিয়ন্ত৷৷

দধি দূৰ্ব্বাক্ষত উপায়ন পুষ্পগন্ধে৷

পদূলি পদূলি দ্বিজে পূজিলা প্ৰবন্ধে৷৷১১২১৷৷

অন্যোঅন্যে নাৰীগণে সম্বোধি কহয়৷

কিনো তপ কৰিলে ব্ৰজৰ গোপীচয়৷৷

দেখিয়ো আনন্দে যেন আছৈ মূৰ্ত্তি ধৰি৷

হেন ৰাম মাধৱক দেখ নেত্ৰ ভৰি৷৷১১২২৷৷

গোপীসম ভাগ্যৱতী আউৰ কেহো নাই৷

কহে সৱে নাৰীগণে অন্যোঅন্যে চাই৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা সৰ্ব্বজন৷

বোলা হৰি হৰি আছে যাৱত চেতন৷৷১১২৩৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: প্ৰাণ বান্ধৱ মাধৱ ৰাম৷
দেহু দেখা হৰি কৰো প্ৰণাম৷৷৯৩৷৷

পদ: পথত ৰাম কৃষ্ণ মহাভাগ৷

যাহন্তে ধোবাক পাইলন্ত লাগ৷৷

খুজিলন্ত বস্ত্ৰ মাতি ধোবাক৷

দিয়ো ভাল বাছি বস্ত্ৰ আহ্মাক৷৷১১২৪৷৷

আজি যেৱে বস্ত্ৰ কৰস দান৷

হৈবেক পৰম তোৰ কল্যাণ৷৷

এহি বুলি বস্ত্ৰ খোজন্ত হৰি৷

দুৰ্ম্মুখ ধোৱা মাতে ক্রোধ কৰি৷৷১১২৫৷৷

কিনো মহামূঢ় তোৰা গোৱাল৷

পৰ্ব্বত বনত খপস কাল৷৷

মৰিবাক লাগি নাহিকে ত্ৰাস৷

ৰাজাৰ বস্ত্ৰক পিন্ধিবে চাস৷৷১১২৬৷৷

প্ৰাণ লৈয়া পলা ঐৰ অন্তৰি৷

ৰাজদূতে পাইলে দণ্ডিবে ধৰি৷৷

দৈৱকীসুতে শুনি হেন বাণী৷

মাৰিলা ধোবাক চৱৰ টানি৷৷১১২৭৷৷

ছিণ্ডিল মুণ্ড চৱৰতে তাৰ৷

যতেক ধোবা লগৰীয়া আৰ৷৷

বস্ত্ৰ পেলাই সৱে দিলে লৱড়৷

দেখিয়া কৃষ্ণে ৰঙ্গ ভৈলা বড়৷৷১১২৮৷৷

ভাল বাছি বস্ত্ৰ লৈলা দোভাই৷

গোৱালসৱক দিলা পেহ্লাই৷৷

বেশকাৰে আসি পিন্ধাই বস্ত্ৰক৷

কছাইল ৰঙ্গে ৰাম মাধৱক৷৷১১২৯৷৷

তাত তুষ্ট ভৈলা কৃষ্ণ অধিক৷

দিলন্ত পৰম ঐশ্বৰ্য্য শ্ৰীক৷৷

সাৰূপ্য মুকুতিকো দিলা তাক৷

বুলিলা অনেক আশ্বাস বাক৷৷১১৩০৷৷

সুদামা নামে মালাকাৰ আছে৷

তাহাৰ বাড়ীত পশিলা পাছে৷৷

দূৰতে দেখে আসে কৃষ্ণ ৰাম৷

কৰিলা সুদামা পৰি প্ৰণাম৷৷১১৩১৷৷

আসন আনি দিল আথেবেথে৷

বসিলা তাত ৰঙ্গে জগন্নাথে৷৷

পাদ্য অৰ্ঘে গন্ধধূপ লগাই৷

কৰিলা পূজা লৈলা দুয়ো ভাই৷৷১১৩২৷৷

ভূমিত পৰি বোলে মালাকাৰ৷

পিতৃ দেৱ ঋষি তুষ্ট আহ্মাৰ৷৷

আজিসে জন্ম সাফলিলো আমি৷

কুলকো পৱিত্ৰ কৰিলা স্বামি৷৷১১৩৩৷৷

জগতৰে মুখ্য কাৰণ হুই৷

ভৈলা অৱতাৰ তোমৰা দুই৷৷

ভকতজনৰ ৰক্ষাৰ হেতু৷

দুষ্টক নাশাহা গৰুড়কেতু৷৷১১৩৪৷৷

জগতৰে আত্মা ঈশ্বৰ দেৱ৷

তোহ্মাৰ শত্ৰু মিত্ৰ নাহি কেৱ৷৷

সমস্ত ভূততে আছা বিয়াপি৷

ভজন্তাক প্ৰভু ভজা তথাপি৷৷১১৩৫৷৷

কৰিয়ো আজ্ঞা আমি তযু ভৃত্য৷

তোমৰা দুইৰো কৰো কিবা কৃত্য৷৷

যাক পাঞ্চা তুমি কাৰ্য্যক লাগি৷

প্ৰসাদ পাইলে সেহি মহাভাগী৷৷১১৩৬৷৷

এহি বুলি বুজি কৃষ্ণ ইঙ্গিত৷

আনিয়া সৌৰভী১৪৩ পুষ্পে ৰচিত৷৷

পিন্ধাইল দুইকো অঙ্গে মুঞ্জমালা৷

পুষ্পে ভূষিলেক যত গোৱালা৷৷১১৩৭৷৷

ভকতি দেখি তাৰ কৃষ্ণ ৰাম৷

বোলন্ত লৈয়োক বৰ সুদাম৷৷

শুনিয়া মালী বোলৈ যোড়ি হাত৷

থাকোক অচলা ভক্তি তোহ্মাত৷৷১১৩৮৷৷

বিষ্ণু ভকতেসে হৈবে বান্ধৱ৷

ভূত দায়া যোনো চাড়ে মাধৱ৷৷

এহি বুলি মৌন ভৈলা সুদাম৷

দিলন্ত বৰ সৱে কৃষ্ণ ৰাম৷৷১১৩৯৷৷

বুলিলা আৰো তাৰ ভক্তি দেখি৷

নেৰোক তোহ্মাক অচলা লক্ষ্মী৷৷

বল আয়ু যশ দিলো সমৃদ্ধি৷

সৰ্ব্বকালে হৌক বংশৰ বৃদ্ধি৷৷১১৪০৷৷

সুদামাক দিয়া এতেক বৰ৷

বজাইলা তৈৰ ৰাম দামোদৰ৷৷

আনন্দে বেঢ়ি যায় গোপগণে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত জনে৷৷১১৪১৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: সেৱক বুলিয়া পালিয়ো ৰাম
চৰণে শৰণ লৈলো৷
তোহ্মাত ভকতি নকৰি কৃপাল
জনম বিফল কৈলো৷৷৯৪৷৷

পদ: সুদামাক বৰ দিয়া দামোদৰ

ৰাজপথে চলি যান্ত৷

চন্দনৰ পাত্ৰ সহিতে যুৱতী

কুবুজাক দেখিলন্ত৷৷

ওচৰ চাপিয়া পুছন্ত হাসিয়া

সৰ্ব্ব সুখদাতা হৰি৷

কোন তুমি কাৰ চন্দন লৈ যাহা

কৈয়ো কথা শীঘ্ৰ কৰি৷৷১১৪২৷৷

দোভাইক চন্দন দিয়ো আজি তোৰ

হৈবেক কল্যাণ আসি৷

সৈৰিন্ধী বোলয় শুনিয়ো সুন্দৰ

মই কংসৰায়ৰ দাসী৷৷

ভোজ নৃপতিৰ আতি প্ৰীতিকৰ

মোহোৰ চন্দন মাত্ৰ৷

তোৰা দুই বিনে ইটো চন্দনৰ

আছৈ আন কোন পাত্ৰ৷৷১১৪৩৷৷

সুকুমাৰ ৰূপ দেখি মোহ ভৈল

কৃষ্ণৰ সুৰস মাতে৷

দোভাইৰ শৰীৰ চন্দনে ৰঞ্জিল

যুৱতী আপুন হাতে৷৷

এতেকে প্ৰসন্ন ভৈলা ভগৱন্ত

যিটো ভকতৰ গতি৷

কৰিলন্ত মতি সিটো কুবুজাক

ঋজু কৰিবাক প্ৰতি৷৷১১৪৪৷৷

তাইৰ দুই ভৰি দুপাৱে জান্তিয়া

চিবুকত ধৰি হাতে৷

উপৰক তুলি চম্বু কৰিলন্ত

তিনিও লোকৰ নাথে৷৷

কৃষ্ণ পৰশনে তেতিক্ষণে তাই

ভৈ গৈল দিব্য সুন্দৰী৷

কামাতুৰা হুয়া হাসিয়া মাতয়

কৃষ্ণৰ বস্ত্ৰত ধৰি৷৷১১৪৫৷৷

তুমি চিত্ত মোৰ মথিলা মাধৱ

এড়িবে নৱাৰো আমি৷

আসা গৃহে যাওঁ হুয়োক প্ৰসন্ন

তিনিও লোকৰ স্বামী৷৷

ৰামৰ আগত কৃষ্ণৰ বস্ত্ৰত

ধৰিয়া প্ৰাৰ্থন্তে আছে৷

সমস্ত গোপৰ মুখ চায়া হৰি

হাসি মাতিলন্ত পাছে৷৷১১৪৬৷৷

আমি পথিকৰ তুমিসে আশ্ৰয়

যায়োক আজি গৃহক৷

তোহ্মাৰ থানক অৱশ্যে আসিবো

বধিয়া দুষ্ট কংসক৷৷

এহি বুলি তাইক মধুৰ বচনে

আশ্বাসি পঠাইলা হৰি৷

বাণিজাৰুগণে দোভাইক পূজিল

অনেক দ্ৰব্যে সাদৰি৷৷১১৪৭৷৷

কৃষ্ণ দৰশনে কামে বিমোহিত

সমস্তে পুৰ যুৱতী৷

বসন বলয়া সুুলকিল খোপা

তাতো নাহি কাৰো মতি৷৷

চিত্ৰৰ পুতলী আছে যেন ৰহি

কৃষ্ণত অৰ্পিয়া মন৷

আনকাম এড়ি বোলা হৰি হৰি

সমজ্যাৰ যত জন৷৷১১৪৮৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জগন্নাথ অনাথক থাপিয়ো চৰণে৷
তোহ্মাক বান্ধৱ মানি পশিলো শৰণে৷৷৯৫৷৷

পদ: এহি মতে ৰাম কৃষ্ণ ভ্ৰমন্তে পথত৷

ধনুৰ্যাগশালা পাইলা পুছিয়া লোকত৷৷

দেখিলা কংসৰ দিব্য ধনু কৃষ্ণে পাছে৷

যেন ইন্দ্ৰধনুখণ্ড প্ৰকাশন্তে আছে৷৷১১৪৯৷৷

আনন্দে গোৱিন্দে ধৰিবাক যান্ত তাক৷

দেখিয়া ৰখীয়া সেনাগণে দেয় হাক৷৷

তথাপি লীলায়ে বাম হাতে তুলি ধৰি৷

নিমিষেকে ধনুত লগাইলা গুণ হৰি৷৷১১৫০৷৷

অপ্ৰয়াসে টানিয়া ভাঙ্গিলা ধনুখণ্ড৷

যেন মত্ত মাতঙ্গে ভাঙ্গিলে ইক্ষুদণ্ড৷৷

তাৰ ঘোৰ শবদে পূৰিল দিশপাশ৷

শুনি কংসৰায়ৰ অদ্ভূত ভৈল ত্ৰাস৷৷১১৫১৷৷

দেখিয়া ৰখীয়াসৱ কটক কিটাইল৷

অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ধৰি ক্রোধে মাধৱক ধাইল৷৷

বেঢ়িলেক চতুৰ্ভিতি ধৰ মাৰ বুলি৷

খঙ্গে ভাঙ্গা ধনু ৰাম কৃষ্ণে লৈলা তুলি৷৷১১৫২৷৷

সমস্তে সেনাক মানে বধিলা দোভাই৷

কংসে পঠাইলেক যিবা মাৰিলা কোবাই৷

ধনুৰ শালাৰ হন্তে বাজ হুয়া দুই৷

নগৰ চাহিয়া ফুৰে মহা হৃষ্ট হুই৷৷১১৫৩৷৷

প্ৰভাৱে প্ৰগল্‌ভ ৰূপ দেখি নিৰুপম৷

সৱে বোলৈ ইটো দুই দেৱতো উত্তম৷৷

অনন্তৰে সূৰ্য্যে পাইলা অস্তগিৰি গই৷

নিৱৰ্ত্তিলা ৰাম কৃষ্ণ গোপগণ লই৷৷১১৫৪৷৷

নগৰৰ বাজত ৰহিলা বাসা কৰি৷

ৰঙ্গে ৰাম কৃষ্ণ দুই পখালিলা ভৰি৷৷

গোপগণ সঙ্গে লৈয়া ভুঞ্জি দধি ভাত৷

বঞ্চিলা ৰজনী সুখে শুতিয়া শয্যাত৷৷১১৫৫৷৷

ধনুৰ্ভঙ্গ ৰখীয়া সেনাৰ শুনি বধ৷

নাসৈ নিদ্ৰা কংস ভৈল ভয়তে তবধ৷৷

দেখৈ নানা বিমঙ্গল চিত্ত নোহে স্থিৰ৷

ছায়াত নেদেখৈ সিটো আপুনাৰ শিৰ৷৷১১৫৬৷৷

ধূলি কৰ্দ্দমতো নিজ খোজক নাকলে৷

আকাশত দেখে কতো দুই চন্দ্ৰ জ্বলে৷৷

স্বপ্নত মৃতকে আসি কৰৈ আলিঙ্গন৷

গৰ্দ্দভত চড়ি কৰৈ বিষক ভোজন৷৷১১৫৭৷৷

ওৰ ফুলমালা পিন্ধি হুয়া দিগম্বৰ৷

তৈল ঘসি দক্ষিণক যায় একেশ্বৰ৷৷

আনো নানা বিধ বিমঙ্গল দেখৈ আতি৷

ভয়তে নপাইলে নিদ্ৰা কংসে সিটো ৰাতি৷৷১১৫৮৷৷

অনন্তৰে কংসৰায় উঠি প্ৰভাতত৷

কৰাইলন্ত মল্লক্রীড়া মহোৎসৱ যত৷৷

সজাইলেক উচ মঞ্চ ৰঙ্গশালা বেঢ়ি৷

বাৱৈ ঢাক ঢোল ভেৰী কৰৈ নানা খেড়ি৷৷১১৫৯৷৷

মঞ্চে চড়ি বসিলা যতেক পুৰবাসী৷

থান লৈয়া বসিলা নৃপতিগণো আসি৷৷

মন্ত্ৰীগণ সমে কংস চড়িল মঞ্চত৷

নুগুচয় ভয় তাৰ ক্ষণেকো মনত৷৷১১৬০৷৷

মল্লবাদ্য শুনি কাছিপাৰি যত মাল৷

মালগুৰু সমে প্ৰৱেশিলা ৰঙ্গশাল৷৷

চাণূৰ মুষ্টিক কূট তোশল অপৰ৷

শল্ল নামে আইল আৰো মল্ল ভয়ঙ্কৰ৷৷১১৬১৷৷

কৰ দিয়া নন্দো গোপগণ সমন্বিতি৷

মঞ্চে চড়ি বসিলন্ত হুয়া একভিতি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে সম্প্ৰতি৷

বোলা হৰি হৰি সৱে হৌক সদগতি৷৷১১৬২৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল কৃপাল কৰুণাময়৷
হৰিয়ো হৰিভকতৰ ভয়৷৷৯৬৷৷

পদ: কহন্ত নৃপতিত শুকমুনি৷

ৰাম কৃষ্ণে মল্লদুন্দুভি শুনি৷৷

কৰিয়া শৌচ ভৈলা কাছপাৰ৷

শুনিয়ো আৱে কেনে অৰ্থ তাৰ৷৷১১৬৩৷৷

ধনু ভাঙ্গি সেনা মাৰিলো তাৰ৷

দেখাইলো নিজ বীৰ্য্য আপুনাৰ৷৷

তথাপি পিতৃৰ নোছোড়ৈ বন্ধ৷

আহ্মাকো মাৰিবে কৰৈ প্ৰবন্ধ৷৷১১৬৪৷৷

মমাৰ বধে আউৰ দোষ নাই৷

এহি বুলি লড়ি গৈলা দোভাই৷৷

ৰঙ্গৰ দ্বাৰ পাইলা গৈয়া পাছে৷

কুৱলয়াপীড় বাটতে আছে৷৷১১৬৫৷৷

অম্বষ্ঠ হাতীয়াৰো আছৈ খুম্পি৷

ৰহি আছৈ সিটো কৃষ্ণক চুম্পি৷৷

দেখি কৃষ্ণে তাৰ বুজি ইঙ্গিত৷

মেহাইলন্ত পীত বস্ত্ৰ কটিত৷৷১১৬৬৷৷

কুটিল অলকা বান্ধিল তুলি৷

মাতিলা শুনৰে অম্বষ্ঠ বুলি৷৷

যাইবো ৰঙ্গশালা সত্বৰ কৰি৷

পথ ছাড়ি দেস ঐৰ অন্তৰি৷৷১১৬৭৷৷

বাট নেদ যেৱে শুন দ্বন্দুৰ৷

কুঞ্জৰ সমে নিবো যমপুৰ৷৷

হেন শুনি পাছে অম্বষ্ঠ ৰাগি৷

খুম্পিল হাতীক কৃষ্ণক লাগি৷৷১১৬৮৷৷

ধায়া গৈল হস্তী কালান্ত প্ৰায়৷

ধৰিল কৃষ্ণক শুণ্ডে মেহাই৷৷

এৰাইল আস্ফোট কৰিয়া উঠি৷

মাতঙ্গক কৃষ্ণে মাৰিলা মুঠি৷৷১১৬৯৷৷

ভৰিৰ মাঝতে লুকাইলা তাৰ৷

ক্রোধিল কুঞ্জৰে পায়া প্ৰহাৰ৷৷

নেদেখি সিটো ফোফাই যেন নাগ৷

শুঙ্গি শুঙ্গি পাইল কৃষ্ণক লাগ৷৷১১৭০৷৷

ধৰিল কৃষ্ণক শুণ্ডে মেহাই৷

বাজ ভৈলা কৃষ্ণ বলে এড়াই৷৷

লাঞ্জত তাৰ ধৰি চক্রপাণি৷

একশত হাত নিলন্ত টানি৷৷১১৭১৷৷

সৰ্পক আঝোৰৈ যেন গৰুড়ে৷

কৃষ্ণক ধৰিবে চাহয় শুড়ে৷৷

ইকাতি সিকাতি হোৱন্তে যাই৷

টানি নেন্ত কৃষ্ণে শ্ৰমে এড়াই৷৷১১৭২৷৷

নপাৰে ধৰিবে সিটো কৃষ্ণক৷

যেন দামুৰিক টানে বালক৷৷

অনন্তৰে তাৰ লাঞ্জৰ এড়ি৷

ভৈলন্ত সন্মুখ হস্তীক হৰি৷৷১১৭৩৷৷

চাপৰ মাৰিয়া যান্ত লৱড়ে৷

খেদি নেয় হস্তী গোড়ত গোড়ে৷৷

লীলায়ে পড়িয়া উঠিলা হৰি৷

পড়িল বুলি হস্তী ক্রোধ কৰি৷৷১১৭৪৷৷

পৃথিৱীত সিটো ভিৰিল দান্তে৷

গাৱৰ সৱ বল দিয়া ঝাণ্টে৷৷

নাহিকে কৃষ্ণ দেখি হস্তী কোপে৷

ধাইলেক কৃষ্ণক দুনাই আটোপে৷৷১১৭৫৷৷

উপৰে হাতীয়াৰে খুম্পি যায়৷

ধৰিলা শুণ্ডত মাধৱে পাই৷৷

প্ৰমত্ত সিংহে যেন লীলা কৰি৷

পাড়িলা ভূমিত হস্তীক হৰি৷৷১১৭৬৷৷

পাৱে ভিৰি তাক কৰি আক্রান্ত৷

লৈলন্ত উভাৰি হস্তীৰ দান্ত৷৷

হস্তী হস্তীয়াৰ দুইকো জপাই৷

মাৰিলন্ত গজ দান্তে কোবাই৷৷১১৭৭৷৷

মৰা কুৱলয়াপীড়ক এড়ি৷

পশিলা ৰঙ্গশালা ৰাম হৰি৷৷

চৌপাশে গোপগণে বেঢ়ি যান্ত৷

দোভাইৰ কান্ধত হস্তীৰ দান্ত৷৷১১৭৮৷৷

প্ৰকাশে কৃষ্ণৰ মুখ কমল৷

দেখিয় তাতে ঘৰ্ম্ম বিন্দুজল৷৷

ৰুধিৰ ছিটা তাৰ মাজে মাজে৷

পদপঙ্কজত নূপুৰ বাজে৷৷১১৭৯৷৷

শ্যামল তনু তাতে পীত বাস৷

কমল লোচনে নুগুচে হাস৷৷

ভুলিল সমাজে কৃষ্ণক চাই৷

বোলা হৰি হৰি হৰি সদায়৷৷১১৮০৷৷

দ্বাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হে কৃষ্ণ কৰা কৃপা পৰমানন্দ৷
নজানো ভকতি মঞি মলমতি মন্দ৷৷৯৭৷৷

পদ: কৰিলা প্ৰকাশ ৰামে সমে সমজ্যাত৷

দেখৈ দশপ্ৰকাৰে কৃষ্ণক সিবেলাত৷৷

মালে বোলে কিনো বজ্ৰময় কলেৱৰ৷

অন্যজনে বোলৈ এহেন্তেসে নৰবৰ৷৷১১৮১৷৷

নাৰীগণে বোলে মূৰ্ত্তি ধৰিছা মদনে৷

আমাৰেসে বন্ধু বুলি মানে গোপগণে৷৷

আমাৰেসে শাস্তা বোলে দুষ্ট ৰাজাচয়৷

বসুদেৱ দৈৱকীয়ে বোলয় তনয়৷৷১১৮২৷৷

কংসে বোলে এহি কৃষ্ণ অন্তক আহ্মাৰ৷

অজ্ঞানীসকলে বোলে নন্দৰ কুমাৰ৷৷

যোগীগণে বোলে এহেন্তেসে ব্ৰহ্মতত্ত্ব৷

বৃষ্ণিবংশে বোলে এন্তে কুলৰ দৈৱত৷৷১১৮৩৷৷

ধৰি মল্লবেশ পিন্ধি ৰত্ন আভৰণ৷

ৰঙ্গ মধ্যে প্ৰকাশন্ত ৰাম নাৰায়ণ৷৷

কাছিয়া আছন্ত যেন নট দুই প্ৰায়৷

নভৈল তৃপিতি লোক দুইৰো ৰূপ চাই৷৷১১৮৪৷৷

নয়নে পিৱয় যেন চেলেকে জিহ্বায়৷

বাহুৱে আলিঙ্গে যেন শুঙ্গে নাসিকায়৷৷

অন্যোঅন্যে বোলে যেন কথা আছো শুনি৷

সেহিটো কৃষ্ণক দেখো নয়নে আপুনি৷৷১১৮৫৷৷

নাৰায়ণ অংশ দুয়ো জানিবা সাক্ষাত৷

বসুদেৱ গৃহে দৈৱকীত ভৈলা জাত৷৷

গোকুলত থৈলন্ত বাঢ়িলা নন্দ ঘৰে৷

পুতনাক বধিলা এহেন্তে দামোদৰে৷৷১১৮৬৷৷

চক্রবাত দৈত্যক মাৰিলা চিপি গল৷

ভাঙ্গিলা অৰ্জ্জুন মাজে টানি উডুখল৷৷

অঘ বক ধেনুক কেশীৰ লৈলা প্ৰাণ৷

গোপ গৰু বনাগ্নিত কৰিলাহা ত্ৰাণ৷৷১১৮৭৷৷

কালিক দমিলা গৰ্ব্ব গুচাইলা ইন্দ্ৰৰ৷

সাতদিন একে হাতে তুলিয়া মন্দৰ৷৷

ৰাখিলা গোকুল মহা বাত বৃষ্টি হন্তে৷

বঢ়াইবে যাদৱ বংশ এন্তে ভগৱন্তে৷৷১১৮৮৷৷

এহিতো হসিত মুখ দেখি অনুক্ষণে৷

এড়াইলা বিৰহ তাপ সুখে গোপীগণে৷৷

আনে শ্ৰেষ্ঠ এন্তে ৰাম কমললোচন৷

প্ৰলম্ব প্ৰমুখ্যে মাৰিলন্ত দৈত্যগণ৷৷১১৮৯৷৷

এহিমতে লোকে যেৱে কৰৈ গলাৰৱ৷

বাৱন্তে আছন্ত বাদ্য বঢ়ায়া উৎসৱ৷৷

শুনি নসহিল তাক চাণূৰ বিবুদ্ধি৷

বুলিবে লাগিল ৰাম কৃষ্ণক সম্বোধি৷৷১১৯০৷৷

শুনি বাহু যুদ্ধত কুশল দুই ভাই৷

দেখিবাক লাগি ৰাজা আনিলা মতাই৷৷

মহা হৰষিত মনে সৱে গোপগণে৷

মল্লযুদ্ধ কৰি গৰু চাৰি ফুৰা বনে৷৷১১৯১৷৷

হেনজানি তুমি আমি আসা বন্ধ ধৰো৷

নৃপতিৰ প্ৰীতি সাধি মল্লযুদ্ধ কৰো৷৷

সৰ্ব্বভূতময় ৰাজা শাস্ত্ৰত কহয়৷

ৰাজাতুষ্ট ভৈলে সৰ্ব্বজন তুষ্ট হয়৷৷১১৯২৷৷

শুনি কৃষ্ণে দিলা তাক উচিত উত্তৰ৷

ভোজ নৃপতিৰ আমি প্ৰজা বনচৰ৷৷

তুল্যবল সহিতে ক্রীড়িবো যথোচিত৷

সাধিবো ৰাজাৰ যেন প্ৰীতি মনোনীত৷৷১১৯৩৷৷

কৰিবোহো বাহুযুদ্ধ সমুচিত কৰ্ম্মে৷

তেৱেসে নপাইব সভাসদক অধৰ্ম্মে৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে ছাড়া আন কাম৷

পলাওক পাতক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷১১৯৪৷৷

ত্ৰয়োদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম পাৱে কৰা ৰতি৷
ভাই ৰামৰ চৰণে গতি৷৷৯৮৷৷

পদ: শুনিয়া চাণূৰে বোলে কৃষ্ণক৷

নুহিকা গোপাল তুমি বালক৷৷

গজ সহস্ৰৰ বলে অধিক৷

মাৰিলা লীলায়ে হেন হস্তীক৷৷১১৯৫৷৷

এহেন্তে ৰাম মহা বলিয়াৰ৷

মঞি সমে তুমি কৰা প্ৰহাৰ৷৷

মুষ্টিক সহিতে যুজোক বল৷

অন্যায় নুহি দুয়ো মহামল্ল৷৷১১৯৬৷৷

শুনি কৃষ্ণে কৰি নিশ্চিত মতি৷

সমুখ ভৈলা চাণূৰক প্ৰতি৷৷

মুষ্টিককো ধাইলা ৰোহিণীসুত৷

মিলিল মল্লযুদ্ধ অদভূত৷৷১১৯৭৷৷

হাতক হাতে মালবন্ধে বান্ধি৷

দুই পাৱে দুই পাৱক ছান্দি৷৷

আজোৰে অন্যোঅন্যে বলে ধৰি৷

মুষ্টিতে মুষ্টি মাৰে দৃঢ় কৰি৷৷১১৯৮৷৷

শ্ৰমে দুয়ো দুই জানুত হানে৷

মুণ্ডত মুণ্ডে ঠেকা মাৰৈ টানে৷৷

হিয়াত হিয়া মাৰৈ ঠাট কৰি৷

আজুৰি নেয় কতো হাতে ধৰি৷৷১১৯৯৷৷

মাৰৈ গলদঙ্গা হুঁহ্‌হ্‌ বুলি৷

বাহুৱে আটিয়া আছাৰৈ তুলি৷৷

ছান্দিয়া হাতে পাৱে পৰি দুই৷

বাগৰ পাৰৈ একপিণ্ড হুই৷৷১২০০৷৷

বান্ধৰ চোটে ভাঙ্গে কলেৱৰ৷

এড়ায়া কতোহো হোৱে অন্তৰ৷৷

ক্রোধে চক্ষু পকাই সঘনে চান্ত৷

তৰ্জ্জন্ত গৰ্জ্জন্ত কামুৰি দান্ত৷৷১২০১৷৷

বলী নিৰ্ব্বলীৰ যুদ্ধ দেখিয়া৷

পুৰবাসী স্ত্ৰীৰ নসহৈ হিয়া৷৷

অন্যোঅন্যে বোলৈ ইটো অকৰ্ম্মে৷

ৰাজসমাজক পাৱৈ অধৰ্ম্মে৷৷১২০২৷৷

ৰাজায়ো কৰাৱৈ অন্যায় যুদ্ধ৷

তাকো চাই আছৈ সৱে অবোধ৷৷

ইটো দুই মাল বজ্ৰৰ সাৰ৷

মাধৱ ৰাম আতি সুকুমাৰ৷৷১২০৩৷৷

নতু প্ৰৱেশন্ত যৌৱন কাল৷

আসম্বাক যুজে দুৰ্জ্জয় মাল৷৷

সভাৰো ধিক্কাৰ থাকোক আতি৷

কহয় কথা অন্যোঅন্যে মাতি৷৷১২০৪৷৷

দেখিয়ো কৃষ্ণৰ বদন ইন্দু৷

ব্যাপিয়া আছে ঘৰ্ম্মজল বিন্দু৷৷

জলে সমে যেন পঙ্কজ কোষ৷

যুজন্ত শত্ৰুক কৰি আক্রোশ৷৷১২০৫৷৷

কেহোজনী বোলৈ কিনো আসুখ৷

কিয়নো নচাৱা ৰামৰ মুখ৷৷

অৰুণ নেত্ৰ পঙ্কজৰ জৌতি৷

কৰিছা ক্রোধ মুষ্টিকৰ প্ৰতি৷৷১২০৬৷৷

কেহো বোলৈ সখি দেখিয়ো তুমি৷

ধন্য ধন্য যিটো ব্ৰজৰ ভূমি৷৷

পুৰাণ পুৰুষ এহেন্তে হৰি৷

ফুৰন্ত যৈত নানা ক্রীড়া কৰি৷৷১২০৭৷৷

অৱতৰি বিষ্ণু আছা মহীত৷

ইহাঙ্কো যুজাৱৈ মালে সহিত৷৷

ইটো সমাজক আছৈ ধিক্কাৰ৷

বোলা হৰি হৰি তৰা সংসাৰ৷৷১২০৮৷৷

চতুৰ্দ্দশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰামেসে গতি ভজ মোৰ মতি৷
ৰামেসে গতি ৰামেসে গতি৷৷৯৯৷৷

পদ: অভাগী কিনো আমি সৱে সখী৷

যুদ্ধ সময়ত কৃষ্ণক দেখি৷৷

কি পুণ্য কৰিলে ব্ৰজৰ নাৰী৷

অনুক্ষণে দেখৈ হেন মুৰাৰি৷৷১২০৯৷৷

যাহাৰ ৰূপৰ নাহি সমান৷

অনুদিনে কৰৈ নয়নে পান৷৷

মথন্তে দধিক দোহন্তে গাই৷

কৰন্তে গৃহৰ কৃত্য সদায়৷৷১২১০৷৷

কৃষ্ণৰ গাৱৈ গুণ নাম গীত৷

সততে কৃষ্ণত অৰ্পিয়া চিত্ত৷৷

পৰৈ প্ৰেমভাৱে লোতক ঝড়ি৷

ধন্য ধন্য কিনো ব্ৰজ সুন্দৰী৷৷১২১১৷৷

প্ৰভাতে যাহন্তে ব্ৰজৰ হন্তে৷

গৰু সমে সন্ধ্যা বেলা আসন্তে৷৷

কৃষ্ণৰ বাংশীৰ শুনন্তে ৰাৱ৷

বজায় গোপীসৱ আকুল ভাৱ৷৷১২১২৷৷

কৃষ্ণক দেখি মিলৈ মহা সুখ৷

চাহয় ঈষত হসিত মুখ৷৷

সদয় দৃষ্টি চান্ত বনমালী৷

কতনো কৰিলে পুণ্য গোৱালী৷৷১২১৩৷৷

শুনিয়া সৱে পুৰস্ত্ৰীৰ বাণী৷

দৈৱকী বসুদেৱ দুয়ো প্ৰাণী৷৷

নজানি দুয়ো তনয়ৰ বল৷

ভৈলা পুত্ৰ শোকে দুয়ো বিহ্বল৷৷১২১৪৷৷

ঝৰিয়া পৰৈ নয়নৰ নীৰ৷

যমক দেখৈ চিত্ত নোহে স্থিৰ৷৷

পুত্ৰক চাই কৰৈ হাহাকাৰ৷

দেখৈ দুয়ো দশোদিশে আন্ধাৰ৷৷১২১৫৷৷

দেখিয়া ভকতৰ ভয়হাৰী৷

শত্ৰু বধিবাক মনে মুৰাৰি৷৷

কৰিলা নিষ্ঠুৰ প্ৰহাৰ ধাই৷

মূৰ্ছিত চাণূৰ চেতন নাই৷৷১২২৬৷৷

সন্ধুকি যেন শেন গোটে উঠি৷

মাৰিলে কৃষ্ণক ঝাৱলে১৪৭ মুঠি৷৷

নটলিলা হৰি পায়া প্ৰহাৰ৷

ধৰিলন্ত দুই বাহুত তাৰ৷৷১২১৭৷৷

তুলি উপৰক ফুৰাইলা পাক৷

আস্ফালিলা বলে মাটিত তাক৷৷

মুকুত কেশ হাড় বিহৰিল৷

ইন্দ্ৰধ্বজ যেন চাণূৰ পড়িল৷৷১২১৮৷৷

মুষ্টিককো ৰামে দিলা চাপৰ৷

ৰুধিৰ ছাদি পীড়া পাইল বৰ৷৷

ভূমিত পড়িল প্ৰাণক ছাড়ি৷

পড়ৈ বৃক্ষযেন বায়ু উভাৰি৷৷১২১৯৷৷

আসিল খেদি আউৰ কূট নামে৷

বাম মুষ্টি হানি মাৰিলা ৰামে৷৷

তোষল শল্ল ধাইল ক্রোধ কৰি৷

লাথি হানি দুইকো বধিলা হৰি৷৷১২২০৷৷

চাণূৰ মুষ্টিক কূট তোষল৷

মাৰিলা শল্লকো দেখি বিহ্বল৷৷

আউৰ মল্ল ভয় হুয়া বৰ৷

প্ৰাণ ৰাখি সৱে দিলা লৱড়৷৷১২২১৷৷

দেখিয়া পাছে ৰাম কৃষ্ণ ৰঙ্গে৷

আনিয়া গোপগণ লৈয়া সঙ্গে৷৷

দেখায়া মল্লক্রীড়া বিপৰীত৷

নাচন্ত লোকৰ ৰঞ্জিয়া চিত্ত৷৷১২২২৷৷

ৰুণ ঝুণ কৰি নূপুৰ পাৱে৷

উৎসৱ কৰি মল্লবাদ্য বাৱে৷৷

অঙ্গিভঙ্গি কৰি তাহাৰ চেৱে৷

কৰন্ত নৃত্য আতি আদিদেৱে৷৷১২২৩৷৷

দেখিয়া সমাজে তুলিল হাসি৷

কৰে সাধুবাদ দান্ত প্ৰকাশি৷৷

সৱে ৰঙ্গ ভৈল কংসত বাজে৷

হৰি চৰিত্ৰক শুনা সমাজে৷৷১২২৪৷৷

কেতিক্ষণ পৰা ধৰিল কালে৷

মনুষ্য জন্ম নেনা আলজালে৷৷

শঙ্কৰে কহে এৰা আনকাম৷

ঘুষিয়ো ঘনে ঘনে ৰাম ৰাম৷৷১২২৫৷৷

পঞ্চদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ হৰি ৰাম নিৰঞ্জন যদুপতি৷
তুমিসে মাধৱ মোৰ অগতিৰ গতি৷৷১০০৷৷

পদ: মাৰিলন্ত কৃষ্ণে যেৱে বৰ বৰ মাল৷

মল্ল বাদ্য বাইবে নিষেধিল কংস কাল৷৷

বল্কিবে লাগিল মহাক্রোধে অন্ধ হুই৷

কিনো অসজ্জন বসুদেৱ সুত দুই৷৷১২২৬৷৷

নগৰৰ বাজ কৰি খেদায়ো আহ্মাৰ৷

দুষ্ট বসুদেৱক সত্বৰ কৰি মাৰ৷৷

গোৱালৰ ধনক আগ্ৰহি সৱে লৈয়ো৷

দুৰ্ম্মতি নন্দক লোহা লগাই বান্ধি থৈয়ো৷৷১২২৭৷৷

পিতৃ উগ্ৰসেনক সত্বৰে মাৰ নিয়া৷

নাৰাখিবি যত আৰ আছে লগৰীয়া৷৷

শুনি কদৰ্থনা বাণী কৃষ্ণ কৃপাময়৷

জ্বলি গৈলা ক্রোধে আতি নসহে হৃদয়৷৷১২২৮৷৷

লঘিমা গুণক আশ্ৰয়িয়া কৃষ্ণদেৱে৷

কংসৰ উছিত চাঙে উঠিলন্ত ডেৱে৷৷

দেখি কংস আসনৰ উঠি অৱক্ষণে৷

ধৰিলেক খাণ্ডা বাৰূ যুজিবাক মনে৷৷১২২৯৷৷

বাৰূক ঝঙ্কাৰে লুম্ফি ফিঙ্কাৰে খাণ্ডাক৷

যেন শেন গোটে আকাশত ফুৰৈ পাক৷৷

অচিন্ত্য মহিমা হৰি লীলায়ে হাসিয়া৷

আলগতে কংসক ধৰিলা চাম্প দিয়া৷৷১২৩০৷৷

গুচিল প্ৰভাৱ তাৰ হত ভৈল দৰ্প৷

গৰুড়ৰ হাতে যেন বন্দী ভৈল সৰ্প৷৷

কিৰীটি সহিতে তাৰ ধৰিয়া চুলত৷

ভূমিত পাড়িয়া উঠিলাহা উপৰত৷৷১২৩১৷৷

জগতৰ ভৰত মৰিল কংসৰায়৷

চুলে ধৰি সমাজত ফুৰাইলা ঘসাই৷৷

হস্তীক আজোৰে যেন মত্ত সিংহৰাজে৷

দেখি হাহাকাৰ কৰৈ সকল সমাজে৷৷১২৩২৷৷

পিয়ন্তে বোলন্তে সিটো পথত ভ্ৰমন্তে৷

নিশ্বাস কাঢ়ন্তে নিশা শয়ন কৰন্তে৷৷

ভয়তে আগতে দেখৈ কৃষ্ণক সদায়৷

সিহেতু কৃষ্ণৰ ৰূপ পাইলে কংসৰায়৷৷১২৩৩৷৷

কঙ্ক আদি কৰিয়া কংসৰ আঠ ভাই৷

ভাইৰ মান সাধো বুলি ক্রোধে গৈলা ধাই৷৷

পৰিঘে মাৰিলা কোবাই ৰঙ্গে হলধৰে৷

পূৰ্ব্বত পশুক যেন মাৰিলা শঙ্কৰে৷৷১২৩৪৷৷

আকাশক ছানি বাৱৈ দেৱৰ দুন্দুভি৷

ব্ৰহ্মা আদি দেৱে পুষ্প বৰিষে সুৰভি৷৷

বুলিলা প্ৰশংসা বাণী আকাশৰ পৰা৷

উৎসৱে নাচিল কাছি মুখ্য অপেস্বৰা৷৷১২৩৫ ৷৷

ৰাজনাৰী নিৰন্তৰে বজাইল কান্দন্তে৷

হা স্বামী বুলি আতি হিয়া ধাকুৰন্তে৷৷

স্বকী স্বকী স্বামীক আলিঙ্গি কান্দৈ ধৰি৷

নয়নৰ লোতক ধাৰায়ে পড়ৈ ঝৰি৷৷১২৩৬৷৷

তাসম্বাক কৃষ্ণে আশ্বাসিয়া পঠাই ঘৰে৷

কৰাইলা কংসৰ প্ৰেতকাৰ্য্য নিৰন্তৰে৷৷

অনন্তৰে ভগৱন্ত ভকতৰ গতি৷

পাতিলন্ত নিয়া উগ্ৰসেনক নৃপতি৷৷১২৩৭৷৷

ছোড়িলা বন্ধন হৰি পিতৃৰ মাতৃৰ৷

কৰিলা বন্দন দুইকো পাৱে ছুইয়া শিৰ৷৷

ভকত বৎসল হেন লোকত দেখাই৷

বোলা হৰি হৰি তৰা পাতক খেদাই৷৷১২৩৮৷৷

কংসবধ সমাপ্ত

ত্ৰয়োদশ খণ্ড
গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ

ঘোষা: মাধৱ মধুসূদন ৰাম৷
ভকত বৎসল কৰো প্ৰণাম৷৷১০১৷৷

পদ: বিৰহে আকুল গোপীক জানি৷

উদ্ধৱক মাতি বুলিলা বাণী৷৷

আহ্মাৰ পৰম তুমি ভকত৷

যায়ো গোকুলক চড়ি ৰথত৷৷১২৩৯৷৷

বচন সন্দেশ গোপীত কই৷

প্ৰবোধ দিবা কতো দিন ৰই৷৷

গৈলন্ত উদ্ধৱ গোপ নগৰী৷

আদৰিলা নন্দে আতি সাদৰি৷৷১২৪০৷৷

যশোদা কান্দন্ত কৃষ্ণক স্মৰি৷

চক্ষুৰ লোহ পড়ে সৰসৰি৷৷

সোধন্ত ৰাম মাধৱৰ কথা৷

এড়িলন্ত কৃষ্ণে আমাৰ বেথা৷৷১২৪১৷৷

মাৱ বাপ পাই নাইলা দুনাই৷

আহ্মাক কৰিলা অনাথ প্ৰায়৷৷

এহি বুলি দুয়ো কান্দন্ত আতি৷

উদ্ধৱে প্ৰবোধ দিলন্ত মাতি৷৷১২৪২৷৷

দেখিবা কৃষ্ণক নকৰা খেদ৷

কৰিব হৰি দুঃখ পৰিছেদ৷৷

উদ্ধৱৰ বোলে দুয়ো জুড়াইল৷

কৃষ্ণৰ কথাতে ৰাতি পুহাইল৷৷১২৪৩৷৷

গোপীগণো আতি ব্যাকুল চিত্ত৷

গাৱে উজাগৰে কৃষ্ণৰ গীত৷৷

কাহাৰো হৰি বিনা নাহি স্বস্থ৷

ওলায়া দেখৈ সুৱৰ্ণৰ ৰথ৷৷১২৪৪৷৷

কোন আসি আছে নন্দৰ পুৰ৷

জোনো কংসদূত আইল অত্ৰূৰ৷৷

নিলেক কমললোচন স্বামী৷

যাহাৰ বিৰহে মৰোহো আমি৷৷১২৪৫৷৷

ইবাৰ কিবা মাংস নেয় কাটি৷

মৰিল কংস দিবে পিণ্ড বাটি৷৷

ডাকিয়া পাৰৈ অত্ৰূৰক গালি৷

হা কৃষ্ণ বুলি কান্দৈ গোৱালী৷৷১২৪৬৷৷

দেখিলা সৱে উদ্ধৱক পাছে৷

ৰূপে মনোহৰ জ্বলন্তে আছে৷৷

আজানুলম্বিত বাহু দুখান৷

নৱ পদ্ম যেন জ্বলৈ লোচন৷৷১২৪৭৷৷

গাৱে পীতবস্ত্ৰ কৰ্ণে কুণ্ডল৷

পদ্মসম শোভৈ মুখ মণ্ডল৷৷

গলত জ্বলৈ নৱপদ্মমালা৷

বিস্ময় ভৈল যত গোপবালা৷৷১২৪৮৷৷

ইটো কোনজন কৃষ্ণৰ বেশ৷

জোনো আনি আছে কৃষ্ণ সন্দেশ৷৷

বিৰলে নিয়া উদ্ধৱক মাতি৷

বেঢ়িয়া বসিল সমাজ পাতি৷৷১২৪৯৷৷

জানিলো তুমি মুখ্য হৰিদাস৷

পঠাইলা পিতৃৰ মাতৃৰ পাশ৷৷

মুনিৰো দুস্ত্যজ বন্ধুৰ স্নেহ৷

জানো আনি আছা কৃষ্ণ সন্দেশ৷৷১২৫০৷৷

নুহি গোকুলক স্মৰিবা কেনে৷

পুষ্প চুম্বি এড়ে ভ্ৰমৰ যেনে৷৷

স্ত্ৰীতো হেতু তেনে পুৰুষচিত্ত১৪৯৷

বুজিলো কৃষ্ণৰ আমি ইঙ্গিত৷৷১২৫১৷৷

এড়িলা স্নেহ প্ৰভু সমুদায়৷

মথুৰা নাগৰী সুন্দৰী পায়৷৷

এহি বুলি সৱে লজ্জাক এড়ি৷

কান্দন্ত কৃষ্ণৰ গুণ সুমৰি৷৷১২৫২৷৷

কৃষ্ণক লাগি আতি প্ৰেমভাৱে৷

কৃষ্ণৰ সৱে গুণগীত গাৱে৷৷

কৃষ্ণতে সৱে নিমজাইল মন৷

কাহাৰো গাৱত নাহি চেতন৷৷১২৫৩৷৷

উদ্ধৱে গোপীৰ দেখিয়া ভাৱ৷

বিস্ময় হুয়া শিহৰাইলা গাৱ৷৷

নন্দৰ ব্ৰজে যত গোপীজাক৷

শিৰে বন্দো তান পদধূলাক৷৷১২৫৪৷৷

ৰাত্ৰি দিনে গাৱৈ হৰি চৰিত্ৰ৷

তিনিয়ো লোকক কৰৈ পৱিত্ৰ৷৷

বোলন্ত অনেক প্ৰবোধ বাক৷

ক্রন্দন এৰা আৱে গোপীজাক৷৷১২৫৫৷৷

কিনো তোৰাসৱে কৰিলা পুণ্য৷

সদায়ে গোৱা গোৱিন্দৰ গুণ৷৷

হৰিত মঝিল আতি হৃদয়৷

কিনো তোমাসাৰ ভাগ্য উদয়৷৷১২৫৬৷৷

হৰিৰ অৰ্থে পতি পুত্ৰ এড়ি৷

কৰিলা পূজা যেন সৱে চেড়ী৷৷

জানিলো সংসাৰ তৰিলা সুখে৷

বৰ্ণাইবো আৰ কতো মোৰ মুখে৷৷১২৫৭৷৷

কহিলা কৃষ্ণৰ সন্দেশ বাক৷

জুৰাইল শুনি সৱে গোপীজাক৷৷

উদ্ধৱত কথা সোধে দুনাই৷

সুখে কি আছন্ত কৃষ্ণ গোসাঞি৷৷১২৫৮৷৷

আহ্মাৰ কথা কি পৰে মনত৷

যেন ক্রীড়া ভৈল ৰাত্ৰি বনত৷৷

আৰ কি আসিব নন্দৰ পুৰ৷

কৈসানি দেখিবো মুখ প্ৰভুৰ৷৷১২৫৯৷৷

পৰৈ নকান্দন্তো চক্ষুৰ পানী১৫০৷

উদ্ধৱে প্ৰবোধি বুলিলা বাণী৷৷

এড়া অনুশোচ দেখিবা হৰি৷

ৰাম বুলি যায়ো সংসাৰ তৰি৷৷১২৬০৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন কৃষ্ণৰ বাণী৷

ভক্তক স্নেহ কৰা চক্রপাণি৷৷

কামাতুৰ ভাৱে ভজিয়া হৰি৷

তৰিল এতেক গোপৰ নাৰী৷৷১২৬১৷৷

তাহাঙ্ক শান্ত কৰাইলন্ত পাছে৷

ভক্তৰ ইষ্ট কোন দেৱ আছে৷৷

আলাস তেজিয়া ভজিয়ো হৰি৷

সমস্ত নৰে ডাকি বোলা হৰি৷৷১২৬২৷৷

গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ সমাপ্ত

চতুৰ্দ্দশ খণ্ড
কুঁজীৰ বাঞ্ছা পূৰণ

ঘোষা: ভকত বান্ধৱ মাধৱ ৰাম
তুমি অগতিৰ গতি৷
ছাড়ে জোনো মোৰ মনে নাৰায়ণ
তোহ্মাৰ চৰণে ৰতি৷৷১০২৷৷

পদ: শুক নিগদতি শুনা কুৰুপতি

কৃষ্ণৰ মনুষ্য লীলা৷

গোপিকাক শান্ত কৰি মথুৰাক

উদ্ধৱ যেৱে আসিলা৷৷

মদনে দগধ সৈৰিন্ধীক দেখি

পাছে হৰি অন্তৰ্য্যামী৷

উদ্ধৱ সহিতে তাইৰ মন্দিৰক

লড়িলা জগত স্বামী৷৷১২৬৩৷৷

সৈৰিন্ধীৰ সিটো বিচিত্ৰ মন্দিৰ

সূৰ্য্য যেন কৰৈ কান্তি৷

সুৱৰ্ণ আসনে ৰঞ্জিত ভাজনে

প্ৰকাশৈ প্ৰদীপ পান্তি৷৷

সুৱৰ্ণ খাটত বিছাই হংস তুলি

পুষ্প সিঞ্চি আছৈ ছানি৷

মুৰালি মুকুতা থোপা আৰি চাৰু

চন্দ্ৰাতপ আছৈ টানি৷৷১২৬৪৷৷

মলয় চন্দন সুগন্ধিত ঘ্ৰাণ

মালতী চম্পা শিৰীষ৷

অগৰু ধূপৰ ধূম্ৰে আমোদিত

বাসয় দিশ বিদিশ৷৷

চৌপাশে পুতলা লেখিছৈ বাৰত

কৰন্তে আছৈ সুৰত৷

যাক দেখি হোৱৈ কামী পুৰুষৰ

কামে চিত্ত উনমত্ত৷৷১২৬৫৷৷

হেন মন্দিৰৰ মধ্যত সুন্দৰী

বসিয়া আছৈ আসনে৷

চৌপাশে বেঢ়িয়া সেৱা কৰি আছৈ

সালঙ্কৃতা দাসীগণে৷৷

কৃষ্ণকেসে মনে চিন্তি আছৈ আতি

কেতিক্ষণে পাইবো বুলি৷

সেহি বেলা আসি মাধৱো মিলিলা

দেখিলেক মাথা তুলি৷৷১২৬৬৷৷

উল্লাসি উৎসৱে আগবাঢ়ি গৈল

সখীগণ লৈয়া সঙ্গে৷

আসনে বৈসাই সাদৰে কৃষ্ণক

পূজিল যুৱতী ৰঙ্গে৷৷

উদ্ধৱক আতি সতকাৰ কৰি

আসন দিলা বঢ়াই৷

আসনক মান্য- কৰি হাতে দিয়া

বসিল মাটিতে যাই৷৷১২৬৭৷৷

মনুষ্য চেষ্টাক দেখাই কৃষ্ণে পাছে

শয্যাত ভৈলা প্ৰৱেশ৷

সৈৰন্ধীয়ো স্নানি দিব্য অলঙ্কাৰ

পিন্ধিলা বস্ত্ৰ বিশেষ৷৷

মধুপীয়া গন্ধে চন্দনে কুঙ্কুমে

ভূষিত কৰিয়া লাস৷

কৰ্পূৰ তাম্বুল ভুঞ্জি অনুৰাগে

চাপিলা কৃষ্ণৰ পাশ৷৷১২৬৮৷৷

কটাক্ষ ছটায়ে কৃষ্ণক চাহিয়া

হাসিয়া লাজে নমাতে৷

আইস বুলি কৃষ্ণে কঙ্কণে মণ্ডিত

কৰত ধৰিলা হাতে৷৷

শয্যাক আনিয়া অশেষ ক্রীড়িলা

কৃষ্ণে পূৰি তাইৰ মতি৷

চন্দন অৰ্পণ পুণ্য লেশে পাইলে

ঈশ্বৰ কৃষ্ণক পতি৷৷১২৬৯৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ ধৰি ঘনে ঘন

শুঙয় এড়িয়া ব্ৰীড়া৷

হৃদয় তনক চক্ষুত ঘষিয়া

এড়াইল মদন পীড়া৷৷

আনন্দ মূৰ্ত্তিক দুইহাতে হিয়াত

আলিঙ্গি ভৈল নিষ্পাপ৷

মোক্ষতো অধিক আনন্দ মিলিল

তৰিল সংসাৰ তাপ৷৷১২৭০৷৷

দুৰ্ল্লভ কৃষ্ণক পতি পাই তাই

আগত কৰৈ গোচৰ৷

দিন কতিপয় থাকা নাথ আত

চৰণে কৰো কাতৰ৷৷

তযু অঙ্গ সঙ্গ এৰিবে নৱাৰো

আপুনি মোহিলা চিত্ত৷

কৃষ্ণে তাইক পাছে সন্মান কৰিয়া

পূৰিলা মন বাঞ্ছিত৷৷১২৭১৷৷

বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ দিয়া মন তুষি

সৈৰিন্ধীক হৰি ৰঙ্গে৷

আপুন গৃহক চলি গৈলা পাছে

উদ্ধৱক লৈয়া সঙ্গে৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ৰচিল শঙ্কৰে

শুনিয়োক সৱে নৰ৷

অতি অল্প সেৱা মাত্ৰতে সন্তোষ

হোৱয় কৃষ্ণ ঈশ্বৰ৷৷১২৭২৷৷

চন্দন অৰ্পণ বিনে কুবুজাৰ

আন কিছু পুণ্য নাই৷

এতেকতে হেন দেখিয়ো পৰম

প্ৰসাদ পাইলেক তাই৷

যিটো অনুক্ষণে শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে

ভজে এক চিত্ত কৰি৷

তাহাৰ ভাগ্যক কহন নযায়

ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১২৭৩৷৷

কুঁজীৰ বাঞ্ছা পূৰণ সমাপ্ত

পঞ্চদশ খণ্ড
অক্ৰুৰৰ বাঞ্ছাপূৰণ

ঘোষা: গোপাল কৃপাল পালিয়ো বাপ
পাপ পয়োধিত মৰো৷
ইজন্মত নাথ নভৈল ভকতি
পাতকী কিমতে তৰো৷৷১০৩৷৷

পদ: আত অনন্তৰে ৰাম উদ্ধৱক

কৃষ্ণে দুইকো লৈয়া সঙ্গে৷

অক্ৰুৰৰ প্ৰীতি সাধিবাক প্ৰতি

লড়িলা মনত ৰঙ্গে৷৷

তিনি নৰোত্তম বান্ধৱ পৰম

আসন্ত দেখি অত্ৰূৰে৷

পৰম আনন্দে আলিঙ্গিয়া আগ

বাঢ়িলা আতি সাদৰে৷৷১২৭৪৷৷

ৰামক কৃষ্ণক পৰি প্ৰণামিলা

তাঙ্কো প্ৰণামিলা দুই৷

আসনে বৈসাই তিনিকো অৰ্চিলা

অত্ৰূৰে বিস্ময় হুই৷৷

দোভাইৰ পাৱক পখালি শিৰত

লৈয়া পাদোদক জল৷

গন্ধপুষ্পে ধূপে বসনে পূজিয়া

কৰিলা জন্ম সাফল৷৷১২৭৫৷৷

পৰম সাদৰে কৃষ্ণৰ চৰণ

কোলাত লৈয়া ঝান্তিল৷

প্ৰণতি পূৰ্ব্বক তুতি কৰিবাক

অত্ৰূৰে পাছে লাগিল৷৷

সাধিলা আনন্দ কিনো নাৰায়ণ

সৱান্ধৱে বধি কংস৷

দুঃখৰ উদ্ধাৰ কৰি পুনৰপি

বঢ়াইবাহা যদুবংশ৷৷১২৭৬৷৷

তোহ্মাৰ ভকতি পথক পাষণ্ডে

কৰয় যেৱে উছন্ন৷

সন্তৰ ৰক্ষাৰ হেতু অৱতাৰ

হোৱা তেৱে নাৰায়ণ৷৷

সম্প্ৰতি আপুনি বসুদেৱ গৃহে

ৰাম সমে অৱতৰি৷

দুৰ্জ্জন ৰাজাক বধিয়া মাধৱ

উদ্ধাৰিলা বসুন্ধৰী৷৷১২৭৭৷৷

আজি মোৰ গৃহ তীৰ্থতো অধিক

পৱিত্ৰ ভৈল অশেষ৷

যিহেতু সাক্ষাতে জগতৰ গুৰু

আপুনি ভৈলা প্ৰৱেশ৷৷

কোননো পণ্ডিতে এড়িয়া তোহ্মাক

আনক ভজিবে যায়৷

ভকত জনক আপুনাকো দিয়া

জানো ইটো অভিপ্ৰায়৷৷১২৭৮৷৷

ভকতেসে প্ৰভু তোহ্মাৰ বান্ধৱ

দিয়া মনোৰথ সিদ্ধি৷

ব্ৰহ্মাৰ দুৰ্ল্লভ তোহ্মাক দেখিলো

কিনো সুপ্ৰসন্ন বিধি৷৷

সুত বিত্ত দাৰা বিষয় জঞ্জাল

চিণ্ডা মোৰ মোহজৰী৷

তোহ্মাৰ চৰণ নিতান্তে চিন্তিয়া

ফুৰো কৃপা কৰা হৰি৷৷১২৭৯৷৷

অনেক ভকতি কৰিলন্ত স্তুতি

নয়নৰ পৰৈ পানী৷

অক্ৰুৰৰ মন মোহি হৰি পাছে

হাসিয়া বুলিলা বাণী৷

তুমি গুৰু পিতৃ সুহৃদ আমাৰ

আমি তযু পুত্ৰচয়৷

ৰক্ষণ পোষণ কৰিবা সদায়

আহ্মাত হুয়া সদয়৷৷১২৮০৷৷

যত নদ-নদী সিয়ো তীৰ্থ হয়

শিলাৰ প্ৰতিমা দেৱ৷

তেসম্বে পৱিত্ৰ কৰৈ যেৱে পুনু

বহু কাল কৰি সেৱ৷৷

দেখিল মাত্ৰকে ভকতে পৱিত্ৰ

কৰৈ লোক নিৰন্তৰ৷

দেৱে তীৰ্থে জানা ভকতজনৰ

অনেক হোৱে অন্তৰ৷৷১২৮১৷৷

হেনয় পৰম বন্ধুজন তুমি

সুহৃদতে সাৰতৰ৷

হস্তিনাপুৰৰ পৰা পাণ্ডৱৰ

বাৰ্ত্তাক আনা সত্বৰ৷৷

মৰিলন্ত পাণ্ডু পাঞ্চপুত্ৰ সমে

কুন্তী ভৈল দুঃখভাগী৷

ধৃতৰাষ্টে বোলে আনিলা শুনিলো

হস্তিনাপুৰক লাগি৷৷১২৮২৷৷

পাণ্ডৱক পুনু হিংসা কৰৈ ৰাজা

আপুন পুত্ৰ নিদান৷

যেন ভাল মন্দ জানি আসা খুড়া

সাধিবো মই কল্যাণ৷৷

অক্ৰুৰক হেন প্ৰবোধ বুলিয়া

প্ৰণয়ে ৰঞ্জিয়া চিত্ত৷

আপুন গৃহক চলি গৈলা পাছে

উদ্ধৱ ৰাম সহিত৷৷১২৮৩৷৷

তাহান চৰণে ভকতি কৰিলে

সিজিবে সমস্তে কাম৷

হৰিসে পৰম বান্ধৱ জানিয়া

লৈয়ো তান সদা নাম৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন কেদিন জীৱন

তথাপি নুগুণা মনে৷

হেন জানি কৃষ্ণ চৰণে শৰণ

লৈয়ো অকপট মনে৷৷১২৮৪৷৷

তান্ত বিনে আন ব্ৰহ্মাণ্ড মধ্যত

তাৰন্তা নাহিকে কেৱ৷

জানি তান সদা গুণনাম গায়া

কৃষ্ণক কৰিয়ো সেৱ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহয় শঙ্কৰে

নেড়িবা মুখত নাম৷

আলাসক এৰি সমজ্যায়ে বেঢ়ি

ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷১২৮৫৷৷

অক্ৰুৰৰ বাঞ্ছাপূৰণ সমাপ্ত

ষোড়শ খণ্ড
জৰাসন্ধৰ যুদ্ধ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: নমো দামোদৰ হৰি৷
নিয়োক নাথ উদ্ধাৰি৷৷১০৪৷৷

পদ: বোলন্ত শুকে শুনা পৰীক্ষিত৷

কহিবো কৃষ্ণৰ আৰো চৰিত৷৷

মৰিল কংস তাৰ ভাৰ্য্যা দুই৷

পিতৃগৃহে গৈল বিধৱা হুই৷৷১২৮৬৷৷

শুনিয়ো পিতৃ কি কহিবো আমি৷

মাৰিলন্ত কৃষ্ণে আহ্মাৰ স্বামী৷৷

শুনি জৰাসন্ধে ক্রোধিল আতি৷

তেইশ অক্ষৌহিণী সাজৈ পদাতি৷৷১২৮৭৷৷

বেঢ়িল চতুৰ্ভিতি মথুৰাক৷

দেখি ভয় ভৈলা যাদৱজাক৷৷

নৰনাৰীগণো আসি লৱৰি৷

সেনাক চাৱে ৰণচাঙ্গে চড়ি৷৷১২৮৮৷৷

সাগৰ সঙ্কাশ দেখি পদাতি৷

ত্ৰাসতে কম্পিল হৃদয় আতি৷৷

বুলিলা মাধৱে নিৰ্ভয় বাণী৷

কৰিলা আলোচ জ্ঞাতিক আনি৷৷১২৮৯৷৷

কৃষ্ণৰ বাক্যে সৱে ভৈল স্বস্থ৷

বৈকুণ্ঠৰ পৰা নামিল ৰথ৷৷

আইল অস্ত্ৰচয় চক্র প্ৰমুখ্যে৷

কৃষ্ণক নমিলা আসি দাৰুকে৷৷১২৯০৷৷

পৰিল লাঙ্গল মূষল বাণ৷

কৰিলা দোভায়ে পাছে পয়ান৷৷

ৰথে চড়ি কৃষ্ণ বেগে বজাইলা৷

শৰ কৰি শত্ৰুসেনা ভঙ্গাইলা৷৷১২৯১৷৷

কাটিলা ৰথ হস্তী পতিচয়৷

শোণিতে নদী প্ৰৱহাইলা তয়৷৷

পৰম লীলায়ে শত্ৰু সংহৰি৷

ফুঙ্কিলা পাঞ্চজন্য কৰে ধৰি৷৷১২৯২৷৷

পাছে বলো ঘোৰ সমৰ কৰি৷

মাগধ ৰাজাক জীৱন্তে ধৰি৷৷

মাৰিবাক চান্ত কোবাই সমূলি৷

বাধিলা কৃষ্ণে আক ৰাখা বুলি৷৷১২৯৩৷৷

কৃষ্ণৰ বচনে ৰাখিল কন্ধ৷

দেশক পাছে গৈল জৰাসন্ধ৷

নযায় নুপুহায় কৃষ্ণত হাৰি৷

আনিলা সৱে ৰাজা হাঙ্কাৰি৷৷১২৯৪৷৷

দঢ়াই আপুনাক মাস তিনি৷

লড়িল সাজি তেইশ অক্ষৌহিণী৷৷

বেঢ়িল গৈয়া দুনাই মথুৰাক৷

যমুনা তীৰে ৰৈল ৰাজাজাক৷৷১২৯৫৷৷

কাঠগড় বান্ধি বঞ্চিল ৰাতি৷

নাচৈ গাৱৈ ৰঙ্গে যত পদাতি৷৷

মাধৱে পাচে সৱে ৱাৰ্ত্তা পাইলা৷

দুনাই যুজিবাক মাগধ আইলা৷৷১২৯৬৷৷

যদুবীৰগণো আনিলা মাতি৷

আলোচিলা কৃষ্ণে সমস্তে ৰাতি৷৷

আপুন সেনা তিনিভাগ কৰি৷

নিয়োজিলা সৱে বীৰক হৰি৷৷১২৯৭৷৷

সাৰণ গদক বলো দদাক৷

পঠাইলা বাম পাশে যুজিবাক৷৷

উদ্ধৱ সাত্যকি অনেক ৰথে৷

বেঢ়িল সেনাক দক্ষিণ পথে৷৷১২৯৮৷৷

কতো সেনা লৈয়া কৃষ্ণে আটোপে৷

সমুখে মাগধক ধাইলা কোপে৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷১২৯৯৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ হৰি নাৰায়ণ মাধৱে গতি৷
কৃষ্ণৰ চৰণে মোৰ নছাড়োক মতি৷৷১০৫৷৷

পদ: মগধ ৰাজাৰ সেনা সাগৰ সঙ্কাশ৷

সুখে ৰহি আছে পায়া পথতে প্ৰয়াস৷৷

কতো হাসৈ মাতৈ কতো আছৈ নিদ্ৰা পাৰি৷

হয় হস্তী ৰথ বান্ধি আছে শাৰী শাৰী৷৷১৩০০৷৷

নাহি যুদ্ধ সাজ হয় হস্তীৰ পিঠিত৷

নতু আনি জোড়ৈ ঘোৰা ৰথ যুঁৱলিত৷৷

সুদাহাতে বসি আছৈ যত ৰাজাচয়৷

সিবেলাত নতু হোন্ত আদিত্য উদয়৷৷১৩০১৷৷

হেন ঊষা সময়ত পাছে যদুৰায়৷

পশিলা সেনাৰ মাজে নিসান কোবাই৷৷

সিংহনাদ কৰি হৰি ধনুক টঙ্কাৰি৷

বৰষিলা দিব্য অস্ত্ৰচয়ক মুৰাৰি৷৷১৩০২৷৷

কালান্তক সম দেখি কৃষ্ণক প্ৰত্যেক৷

ধকবক কৰৈ আতি নৃপতি যতেক৷৷

নাহি শ্ৰুতি বুদ্ধি চাৱৈ উলটি পালটি৷

মাধৱৰ শৰে আসি ফুটে চটচটি৷৷১৩০৩৷৷

বামপাশে খেদি আসি বলো মহাবলী৷

শত্ৰুৰ সেনাক সৱে লৈ যান্ত নিদলি৷৷

সাত্যকি দক্ষিণ পথে দেখি দিলা ধাৰ৷

কৰিবাক লাগিলা শত্ৰুক বুন্দামাৰ৷৷১৩০৪৷৷

কৰন্ত কন্দল ঘোৰ তিনি ভিতি বেঢ়ি৷

মহাভয়ে কতো সেনা পলায় ৰণ এড়ি৷৷

কতো প্ৰাণ ছাড়ি পৰৈ পৃথিৱীত ঢলি৷

শত্ৰুক সন্মুখ হুয়া ধাৱৈ কতো বলী৷৷১৩০৫৷৷

ৰাজাগণে দেখৈ সেনা বিভঙ্গে ভাগিল৷

অনাযুদ্ধকাছে ৰণ কৰিবে লাগিল৷৷

কতো বাসা এড়ি পলাই পশিল বনত৷

ত্ৰাহি বুলি পড়ে কতো কৃষ্ণৰ আগত৷৷১৩০৬৷৷

যিটো ৰাজাগণে আগবাঢ়ি দিলা ৰণ৷

তাৰ স্কন্ধ ছেদ কৰিলন্ত নাৰায়ণ৷৷

মাগধৰ সেনাগণ সাগৰ সঙ্কাশ৷

ক্ষণেকে ভাঙ্গিল সৱে হুয়া মহাত্ৰাস৷৷১৩০৭৷৷

বলভদ্ৰ সাত্যকি মাধৱ মহাৰথ৷

খেদিলা পাছত পাঞ্চ প্ৰহৰৰ পথ৷৷

হয় হস্তী ৰথ ৰত্ন লাগে মানে পাইলা৷

মথুৰাত নিয়া মহাৰাজাত যোগাইলা৷৷১৩০৮৷৷

মাধৱত যুদ্ধ হাৰি জৰাসন্ধ নৃপ৷

ৰাজাগণে সমে গৈলা বাণৰ সমীপ৷৷

প্ৰাণমিত্ৰ বুলি বাণে কৰিলা সৎকাৰ৷

জৰাসন্ধে নিৱেদিলা দুঃখ আপুনাৰ৷৷১৩০৯৷৷

শুনা দৈত্যপতি কিনো ভৈল বিসঙ্গতি৷

ৰাত্ৰি চুৰি কৰি আসি গোপাল দুৰ্ম্মতি৷৷

জিনিয়া খেদিলা মোক বহুদূৰ পথ৷

নিলেক মোহোৰ সৱে হয় হস্তী ৰথ৷৷১৩১০৷৷

তোহ্মাৰ পাশক আইলো শুনা দৈত্যৰায়৷

কৃষ্ণক যুজিবো মোৰ হুয়োক সহায়৷৷

তুমি সম প্ৰাণমিত্ৰ নাহিকে আহ্মাৰ৷

কৃষ্ণশত্ৰুসাগৰত কৰা মোক পাৰ৷৷১৩১১৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে গীত ভণিল শঙ্কৰে৷

নাহি আন ধৰ্ম্ম আৰ কীৰ্ত্তনত পৰে৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন আৰ কেদিন জীৱন৷

বোলা হৰি হৰি আছে যাৱত চেতন৷৷১৩১২৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম হৰি ৰাম হৰি ৰাম হৰি ৰাম৷
নমো ৰাম হৃষীকেশ হৃষীকেশ হৰি৷৷১০৬৷৷

পদ: পাছে বলিসুত বাণ৷

দিলা হেন সমিধান৷৷

মোৰ যত ৰাজ্যভাৰ৷

তোহ্মাৰেসে অধিকাৰ৷৷১৩১৩৷৷

এহি বুলি দৈত্যপতি৷

অসংখ্যাত হয় হস্তী৷৷

দিলা দৈত্যসেনা ৰথ৷

পূৰি তাৰ মনোৰথ৷৷১৩১৪৷৷

সিটো সেনা লৈয়া সঙ্গে৷

মাগধ চলিলা ৰঙ্গে৷৷

ৰথ ধ্বজ গজ বাজী৷

পৰম প্ৰাৰম্ভে সাজি৷৷১৩১৫৷৷

লগে লৈয়া সেনা ঝাক৷

বেঢ়িলেক মথুৰাক৷৷

ধৰ মাৰ কৰৈ ৰোল৷

বাৱৈ বেঢ়ি ঢাক ঢোল৷৷১৩১৬৷৷

মথুৰাবাসীৰ ভয়৷

দেখি কৃষ্ণ কৃপাময়৷৷

বীৰগণ কৰি সাজ৷

নগৰৰ ভৈলা বাজ৷৷১৩১৭৷৷

বলভদ্ৰ ক্রোধে ৰাগি৷

ধাইলা মাগধক লাগি৷

কৰিলা দুৰ্ঘোৰ ৰণ৷

সংহৰিলা বৈৰগণ৷৷১৩১৮৷৷

যত আইলা ৰাজাজাক৷

একলে গোপালে তাক৷৷

মাৰিলা সমৰ সাজে৷৷

হত ভৈল সামৰাজে৷৷১৩১৯৷৷

বলভদ্ৰে জৰাসন্ধে৷৷

যুজিলন্ত মালবন্ধে৷৷

প্ৰহাৰে অনেক ভাৱে৷

ছাণ্ডি ধৰি পাৱে পাৱে৷৷১৩২০৷৷

পাছে বলো সন্ধুকিয়া৷

মাগধক আস্ফালিয়া৷৷

এড়াইলা উলটা বান্ধে৷

লাঙ্গল ভেজইলা কান্ধে৷৷১৩২১৷৷

আঝুৰি আনিলা কাছে৷

মূষল উচায়া পাছে৷৷

মুণ্ড ভাঙ্গিবাক চান্ত৷

সেহিবেলা শুনিলন্ত৷৷১৩২২৷৷

পড়িল আকাশী বাক৷

নমাৰা নমাৰা আক৷৷

শুনি বলো সৰ্ব্বজান৷

ৰাখি মাগধৰ প্ৰাণ৷৷১৩২৩৷৷

এড়িলা দাৰুণ যুদ্ধ৷

ৰথে চড়ি হলায়ূধ৷৷

কৃষ্ণে সমে লড়ি গৈলা৷

মথুৰা প্ৰৱেশ ভৈলা৷৷১২২৪৷৷

এহিমতে ৰাম হৰি৷

বিপক্ষক ক্ষয় কৰি৷৷

যত পাইলা অলঙ্কাৰ৷

কিৰীটি কুণ্ডল হাৰ৷৷১৩২৫৷৷

যাদৱ ৰাজাক দিলা৷

মনুষ্যৰ দেখাই লীলা৷৷

কৰিলন্ত ক্রীড়া হৰি৷

ভকতৰ প্ৰীতি কৰি৷৷১৩২৬৷৷

পাছে জৰাসন্ধ ৰাজা৷

যুদ্ধ হাৰি হুয়া লজ্জা৷৷

দেশে গৈল অধোমুখে৷

নাযায় নপুহায় দুঃখে৷৷১৩২৭৷৷

দুনাই দুনাই দেয় ধাৰ৷

হাৰিল সতেৰ বাৰ৷৷

তথাপি নভৈল লজ্জা৷

আৰকা যোৰাৱে প্ৰজা৷৷১৩২৮৷৷

সাধিবো ইবাৰ জয়৷

এহি বুলি দুৰাশয়৷৷

সাজে চতুৰঙ্গ দল৷

নজানে কৃষ্ণৰ বল৷৷১৩২৯৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে৷

শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷৷

মাধৱৰ জন্ম কৰ্ম্ম৷

আতপৰে নাহি ধৰ্ম্ম৷৷১৩৩০৷৷

অদ্যাপি নুপজৈ বুদ্ধি৷

কলিযুগে মহৌষধি৷৷

কৃষ্ণ ৰাম নাম বাণী৷

কেনে হেলা কৰা জানি৷৷১৩৩১৷৷

যত মহা যজ্ঞ দান৷

তপ জপ তীৰ্থ স্নান৷

কেহো নোহে আক সৰি৷

ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৩৩২৷৷

জৰাসন্ধৰ যুদ্ধ সমাপ্ত

সপ্তদশ খণ্ড
কালযৱন বধ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰঘুপতি হৌক গতি তোহ্মাৰ চৰণে নাৰায়ণ৷
দাস বুলি দামোদৰ দিয়োক শৰণ৷৷১০৭৷৷

পদ: সেহি সময়ত যৱনৰ মহাৰাজা৷

লগে লৈয়া সাজি ম্লেছ তিনি কোটি প্ৰজা৷

নামে কালযৱন ৰণত অনিৰ্ব্বাৰ৷

নাৰদে পঠাইলা মাধৱক দিলে ধাৰ৷৷১৩৩৩৷৷

তিনিকোটি ম্লেছে বেঢ়িলেক মথুৰাক৷

দেখি সচকিত ভৈলা যত যদুজাক৷৷

দেখি বলো সমে আলোচন্ত দামোদৰ৷

মিলিল প্ৰমাদ দাদা যাদৱ বংশৰ৷৷১৩৩৪৷৷

বেঢ়িল আমাক দেখা যৱন দুৰ্ব্বাৰ৷

কিবা আজি কালি জৰাসন্ধে দেয় ধাৰ৷৷

যৱনক যুজন্তে মাগধ যেৱে আসৈ৷

নেয় চোপে বাসে জোনো বংশক বিনাশৈ৷৷১৩৩৫৷৷

হেন জানি সাজিবোহো দুৰ্গ দ্বাৰকাক৷

মনুষ্যে নপাৰে যেন তাক লন্দ্ৰিবাক৷৷

এহি বুলি সাগৰ মধ্যত দামোদৰ৷

বাহ প্ৰহৰৰ পথ নিৰ্ম্মিলা নগৰ৷৷১৩৩৬৷৷

বিশ্বকৰ্ম্মে শিল্প কৰ্ম্ম জানে যতমানে৷

দ্বাৰকাত সৱাকো দেখিয় বিদ্যমানে৷৷

বিৱিধ উদ্যান কল্পতৰু উপবন৷

দিব্য সৰোৱৰ দীঘি দেখি বিতোপন৷৷১৩৩৭৷৷

আকাশ লন্দ্ৰিয়া আছে গড়ৰ দুৱাৰ৷

স্ফটিক কপাট তাৰ পাশত সোণাৰ৷৷

সুৱৰ্ণ ৰজত জ্বলৈ গৃহৰ আৰম্ভ৷

স্ফটিক আটাল মৰকত দিল স্তম্ভ৷৷১৩৩৮৷৷

সুৱৰ্ণৰ ঘটচয় উপৰে প্ৰকাশৈ৷

বিচিত্ৰ পতাকাচয় বতাসে উল্লাসৈ৷৷

সুধৰ্ম্মা সভাক পঠাই দিলা পুৰন্দৰ৷

যাত আৰোহিলে হোৱে অজৰ অমৰ৷৷১৩৩৯৷৷

বৰুণে পঠাইলা হয়চয় শুক্ল বৰ্ণ৷

মনোজৱ বেগ সৱে শ্যাম এক কৰ্ণ৷৷

কুবেৰে পঠাইল অষ্ট নিধিৰ ভাণ্ডাৰ৷

কি কহিবো মহিমা কৃষ্ণৰ দ্বাৰকাৰ৷৷১৩৪০৷৷

দশদিগপালৰ বিভৱ আছৈ যত৷

সিবেলা সমস্তে আনি অৰ্পিলা কৃষ্ণত৷৷

সেহি দ্বাৰকাক লাগি কৃষ্ণে অবিকলে৷

মথুৰাৰ প্ৰজাক আনিলা যোগবলে৷৷১৩১৪৷৷

মথুৰাক আসি ৰামে সমে আলোচিলা৷

সুগন্ধ পুষ্পৰ মালা গলত পিন্ধিলা৷৷

সুদাহাতে নগৰ দ্বাৰৰ ভৈলা বাজ৷

যৱনক দেখাই চলি যান্ত যদুৰাজ৷৷১৩৪২৷৷

মাধৱৰ জন্মকৰ্ম্ম শুনা সৱ নৰে৷

কলিযুগে নাহি গতি কীৰ্ত্তনত পৰে৷৷

দুৰ্ল্লভ মনুষ্য জন্ম নকৰিও বৃথা৷

কৰা হৰি কীৰ্ত্তন এড়িয়া গ্ৰাম্য কথা৷৷১২৪৩৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে সম্প্ৰতি৷

ইহ পৰলোকে হৰি চৰণেসে গতি৷৷

গৈল প্ৰাণ প্ৰায় জানা যেন আছা মৰি৷

আন চিন্তা এড়ি ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৩৪৪৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ মধু- সূদন দেৱ
দাস উদ্ধাৰিয়া নিয়ো৷
তুমিসি পৰম গুৰু নাৰায়ণ
মোক উপদেশ দিয়ো৷৷১০৮৷৷

পদ: কাল যৱনৰ আগে লীলা কৰি

চলি যান্ত হৃষীকেশ৷

দেখিল যৱনে পাছে মাধৱৰ

পৰম সুন্দৰ বেশ৷৷

শৰত কালত ভৈলন্ত উদিত

যেন পূৰ্ণিমাৰ চান্দ৷

সুকুমাৰ শ্যাম তনু পীতবস্ত্ৰে

দেখিতে আতি সুচান্দ৷৷১৩৪৫৷৷

সদায়ে ঈষত হাসি নুগুচয়

প্ৰফুল্ল মুখকমলে৷

নৱ পদ্ম সম আয়ত অৰুণ

লোচন যুগল জ্বলে৷৷

শিৰত কিৰীটি প্ৰকাশে অমূল্য

ৰত্ন গণে আছৈ গঢ়ি৷

নাসা তিল ফুল অধৰ ৰাতুল

দন্ত পান্তি কুন্দ কড়ি৷৷১৩৪৬৷৷

কৰ্ণত মকৰ কুণ্ডল দোলয়

কপালে অলকা পান্তি৷

কম্বুকণ্ঠ মাজে কৌস্তুভ শোভয়

নৱ আদিত্যৰ কান্তি৷৷

প্ৰলম্ব বৰ্ত্তুল স্থল ভুজ চাৰি

কেয়ূৰ কঙ্কণে শোভে৷

গলে বনমালা আপাদলম্বিত

ভ্ৰমৰ নছাড়ৈ লোভে৷৷১৩৪৭৷৷

সুন্দৰ হৃদয়ে প্ৰকাশৈ শ্ৰীবৎস

কঙ্কালে মেখলা জ্বলে৷

কৰিকৰ সম উৰু নিৰুপম

নূপুৰ পদকমলে৷৷

সংসাৰ মোহন হেন ৰূপ দেখি

বোলয় কালযৱন৷

এহিগোট কৃষ্ণ জানিলো নাৰদে

কহিল যেন লক্ষণ৷৷১৩৪৮৷৷

সুদা হাত ভৰি গতি চলি যায়

ময়ো যাওঁ অস্ত্ৰ এড়ি৷

এহি বুলি উঠি ধাইলেক যৱনে

ৰহ বুলি পাৰৈ গেড়ি৷৷

জ্ঞানীগণে যাক ধ্যানতো নেদেখৈ

খেদৈ হেন মাধৱক৷

হাতে পাৱে হেন দেখাই আপুনাক

নিলন্ত তাক দূৰক৷৷১৩৪৯৷৷

পাছত যৱনে আক্ষেপ কৰয়

যদুকুলে ভৈলি জাত৷

পলায়ন ধৰ্ম্ম নুহিকে উচিত

পালটি আহ্মাক মাত৷৷

এতেকে বোলন্তে গিৰি গহ্বৰত

পশিলন্ত নাৰায়ণ৷

পাছত যৱনে পশিয়া দেখয়

সুতি আছৈ একজন৷৷১৩৫০৷৷

আমাক দূৰক আনিয়া শয়ন

কৰিলি যেন সজ্জনে৷

কৃষ্ণ হেন মানি মাৰিলেক লাথি

দুৰ্জ্জন কালযৱনে৷৷

চিৰকাল সুতি আছে মুচুকুন্দ

উঠিয়া বসিল জাগি৷

কিছু কিছু কৰি চক্ষু মেলি চাইল

চাৰিয়ো দিশক লাগি৷৷১৩৫১৷৷

যৱনক পাছে আগত দেখিয়া

ক্রোধ দৃষ্টি কৰি চাইল৷

তেতিক্ষণে তাৰ শৰীৰত লাগি

অগনি কুণ্ড উধাইল৷৷

ক্ষণেকতে ভস্ম ভৈ গৈল যৱন

আপুন গাৱৰ জুই৷

পৰীক্ষিত ৰাজা শুকত সোধন্ত

আতি অদভূত হুই৷৷১৩৫২৷৷

সিটো কোনজন যৱনক যিটো

ভস্ম কৰিলেক তথা৷

কিহেতু সুতিয়া আছে কিবা নাম

কহিয়ো আহ্মাত কথা৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণিল শঙ্কৰে

শুনা সৱে সভাসদে৷

আন চিন্তা এৰি ডাকি বোলা হৰি

বৈকুণ্ঠে যাইবাৰ পদে৷৷১৩৫৩৷৷

কালযৱন বধ সমাপ্ত

অষ্টাদশ খণ্ড
মুচুকুন্দ স্তুতি

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰামক নাম আতি অনুপাম৷
ৰামক নাম ৰামক নাম ৷৷১০৯৷৷

পদ: ৰাজাত কহন্ত শুকে কথাক৷

মান্ধাতাৰ পুত্ৰ জানিবা তাক৷৷

ইক্ষাকু বংশত ভৈলন্ত জাত৷

মুচুকুন্দ নামে জগতে খ্যাত৷৷১৩৫৪৷৷

অসুৰত ভয়ে দেৱতাজাক৷

ৰাজাক বোলন্ত ৰাখা আহ্মাক৷৷

নৃপতি পাছে ভৈলা স্বৰ্গপাল৷

ৰাখিলা ত্ৰিদশক চিৰকাল৷৷১৩৫৫৷৷

যেৱে সেনাপতি কাৰ্ত্তিক ভৈলা৷

ৰাজাক দেৱে বুলিবাক লৈলা৷

এৱে মুচুকুন্দ কৰা বিশ্ৰাম৷

কৰিলা আহ্মাৰ দুষ্কৰ কাম৷৷১৩৫৬৷৷

সমস্ত ৰাজ্যভোগ পৰিহৰি৷

ৰাখিলা আহ্মাক নিদ্ৰাক এড়ি৷৷

তোহ্মাৰ আৱে পুত্ৰ পৌত্ৰগণ৷

জ্ঞাতি মিত্ৰ আৰ সেৱক জন৷৷১৩৫৭৷৷

পৃথিৱীত কেহো নাহিকে ভালে৷

সৱাকো সংহৰি নিলেক কালে৷৷

মোক্ষ ব্যতিৰেকে লৈয়োক বৰ৷

বিষ্ণুসে মোক্ষৰ হোন্ত ঈশ্বৰ৷৷১৩৫৮৷৷

বুলিলা দেৱক ৰাজা প্ৰণামি৷

নলাগে বৰ নিদ্ৰা কৰো আমি৷৷

বোলন্ত এহি হৌক দেৱগণে৷

নিদ্ৰাত জগাৱৈ আসি যিজনে৷৷১৩৫৯৷৷

হৈৱেক ভস্ম তযু দৰশনে৷

মৰিল যৱন এহি কাৰণে৷৷

পাছে মাধৱে কৰি অল্প হাসি৷

নৃপতিক দেখা দিলন্ত আসি৷৷১৩৬০৷৷

ৰাজা মুচুকুন্দে কৃষ্ণক দেখি৷

পৰম বিস্ময়ে চান্ত নিৰেখি৷৷

উদিত চন্দ্ৰৰ যেন প্ৰকাশ৷

শ্যামল দেহে শোভে পীতৱাস৷৷১৩৬১৷৷

শ্ৰীবৎস পান্তি শোভে বক্ষস্থলে৷

সূৰ্য্য সম জ্বলে কৌস্তুভ গলে৷৷

কৰ্ণত মকৰ দোলে কুণ্ডল৷

পদ্মসম শোভে মুখমণ্ডল৷৷১৩৬২৷৷

অৰুণ লোচন পঙ্কজ পাসি৷

নুগুচে সদা মুখে অল্প হাসি৷৷

দশন পান্তি মুকুতাৰ শাৰী৷

প্ৰলম্ব স্থল জ্বলে ভুজ চাৰি৷৷১৩৬৩৷৷

প্ৰকাশে কণ্ঠত পদ্মৰ মালা৷

কটিত ৰত্নৰ শোভে মেখলা৷৷

পদযুগ যেন পঙ্কজ কোষ৷

শুনি সুৱৰ্ণৰ নূপুৰ ঘোষ৷৷১৩৬৪৷৷

ত্ৰৈলোক্যত ৰূপে নাহিকে সম৷

মৃগেন্দ্ৰৰ যেন লীলা বিক্রম৷৷

শৰীৰৰ জৌতি লাগে আখিত৷

দেখি মুচুকুন্দ ভৈলা শঙ্কিত৷৷১৩৬৫৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

কৃষ্ণকথা শুনা সমস্ত জনে৷৷

কৰিয়ো কীৰ্ত্তন আলাস এড়ি৷

বোলা হৰি হৰি সমাজে বেঢ়ি৷৷১৩৬৬৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম কৃষ্ণ গোৱিন্দ৷
ত্ৰাহি হৰি মুকুন্দ৷৷১১০৷৷

পদ: পাছে মুচুকুন্দ ৰায়৷

সোধে মাধৱক চাই৷৷

কোন তুমি থাকা কৈত৷

কি কাৰ্য্যে ভ্ৰমিছা ঐত৷৷১৩৬৭৷৷

পদ্মপত্ৰ সম ভৰি৷

কণ্টকত কেন কৰি৷৷

ফুৰা গিৰি গহ্বৰত

নুবুজো তোহ্মাৰ মত৷৷১৩৬৮৷৷

কিবা ইন্দ্ৰ সূৰ্য্য শশী৷

মূৰ্ত্তি ধৰি আছা আসি৷৷

ব্ৰহ্মা বিষ্ণু ত্ৰিনয়ন৷

তাসম্বাৰ একজন৷৷১৩৬৯৷৷

আসি আছা তুমি স্বামী৷

মূৰ্ত্তি দেখি বোলো আমি৷৷

জন্ম কৰ্ম্ম গোত্ৰ নাম৷

কৈয়ো যদি আছে কাম৷৷১৩৭০৷৷

আহ্মাৰ শুনিয়ো কথা৷

ইক্ষবাকু বংশত তথা৷৷

মান্ধাতাত ভৈলো জাত৷

মুচুকুন্দ নামে খ্যাত৷৷১৩৭১৷৷

উজাগৰে শ্ৰান্ত হুয়া৷

গহ্বৰত আছো শুয়া৷৷

মোক জগাই কোন জনে৷

ভস্ম ভৈল তাৱক্ষণে৷৷১৩৭২৷৷

তোহ্মাক দেখিলো পাছে৷

দেহা প্ৰকাশন্তে আছে৷৷

তোহ্মাৰ দুঃসহ জৌতি৷

নিষ্প্ৰভ কৰিলে আতি৷৷১৩৭৩৷৷

দেখি মহা চমৎকাৰ৷

সুুধিবে নৱাৰো আৰ৷৷

এহি বুলি মৌন ভৈলা৷

মাধৱে কহিবে লৈলা৷৷১৩৭৪৷৷

মোৰ জন্ম কৰ্ম্ম যত৷

কোনে কহি পাৱৈ অন্ত৷৷

তথাপিতো নৃপবৰ৷

শুনা কথা ইজন্মৰ৷৷১৩৭৫৷৷

প্ৰাৰ্থিলন্ত প্ৰজাপতি৷

ধৰ্ম্মক ৰাখিবে প্ৰতি৷৷

যদুকুলে ভৈলো জাত৷

বসুদেৱ মোৰ তাত৷৷১৩৭৬৷৷

আতেসে পণ্ডিত লোকে৷

বাসুদেৱ বোলে মোকে৷৷

কালনেমি দৈত্য বংশ৷

ভৈল আসি ৰাজা কংস৷৷১৩৭৭৷৷

লীলায়ে মাৰিলো তাক৷

আনো যত দৈত্যজাক৷৷

বধিলো সমৰে সৱে৷

দুৰ্জ্জন যৱন এৱে৷৷১৩৭৮৷৷

তযু তেজে ভস্ম ভৈল৷

মহাভাৰ দূৰ গৈল৷৷

তোমাকেসে দয়াতৰে৷

আইলো ঐকে একেশ্বৰে৷৷১৩৭৯৷৷

তুমি মোৰ প্ৰিয়তৰ৷

যেহি লাগে লৈয়ো বৰ৷৷

কহিয়োক অভিপ্ৰায়৷

ভক্তৰ দুৰ্ল্লভ নাই৷৷১৩৮০৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে৷

শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷৷

সমস্ত সমাজে ঢাকি৷

হৰি হৰি বোলা ডাকি৷৷১৩৮১৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি নমো নাৰায়ণ
চৰণে মাগো তৰণ উপায়৷
তোহ্মাৰ ভকতি বিনে বাসুদেৱ
বৃথা আয়ু বহি যায়৷৷১১১৷৷

পদ: পাছে মুচুকুন্দে কৃষ্ণক জানিলা

গৰ্গৰ বাক্য সুমৰি৷

পৰি তুতি আতি কৰিবে লাগিলা

চৰণে প্ৰণাম কৰি৷৷

মায়ায়ে মোহিত হুয়া যিটোজন

নভজৈ প্ৰভু তোহ্মাক৷

সুখক আশায়ে গৃহবাসে থাকৈ

দৈৱে বঞ্চিলেক তাক৷৷১৩৮২৷৷

ভাৰতে দুৰ্ল্লভ নৰদেহা পায়া

নভজৈ তোহ্মাৰ পাৱ৷

গৃহ অন্ধকূপে পড়িয়া থাকয়

পশুৰ যেন স্বভাৱ৷৷

ৰাজ্য ছিৰী মদে ভৈলোহো প্ৰমত্ত

দেহে আত্মা বুদ্ধি ভৈল৷

পুত্ৰ দাৰা ধন আহাৰ চিন্তায়ে

বিফলে জনম গৈল৷৷১৩৮৩৷৷

গৃহ ঘট সম দেহত নৃপতি

বোলাওঁ কৰি চটিমতি৷

তোহ্মাক নগণি হয় হস্তী ৰথে

পৃথিৱী ফুৰো পৰ্য্যটি৷৷

বিষয় চিন্তায়ে পৰম প্ৰমত্ত

থাকে মহামোহ দৰ্পে৷

তুমি অপ্ৰমত্ত হেলে মাৰা তাক

এন্দুৰক যেন সৰ্পে৷৷১৩৮৪৷৷

সুৱৰ্ণৰ ৰথে যিটো হস্তীস্কন্ধে

ফুৰয় ৰাজা বোলাই৷

কালে প্ৰাণ গৈলে সেহিটো শৰীৰ

হোৱৈ বিষ্ঠাপলু ছাই৷৷

যিটো সাৰ্ব্বভৌম সিংহাসনে থাকে

সামৰাজে সেৱা কৰৈ৷

স্ত্ৰীৰ অধীন হুয়া সিটো প্ৰভু

গৃহতে থাকিয়া মৰৈ৷৷১৩৮৫৷৷

দুনাই ইন্দ্ৰ হৈবো বুলিয়া অনেক

কৰৈ কায়ক্লেশ দুঃখ৷

সিটো অভিলাষ ব্যৰ্থ হোৱৈ তাৰ

কহিতো নাহিকে সুখ৷৷

যাহাৰ সংসাৰ গুচিবেক তাৰ

মিলয় সাধু সঙ্গতি৷

যেৱে সাধু সঙ্গ ভৈল তেৱে প্ৰভু

তোহ্মাত উপজৈ মতি৷৷১৩৮৬৷৷

কিনু অনুগ্ৰহ কৰিলা মাধৱ

গুচাই মোৰ ৰাজ্যভাৰ৷

মহাজ্ঞানী গণে আকেসে বাঞ্ছয়

মনত বিৱেক যাৰ৷৷

নৱাঞ্ছোহো আন মাধৱ তোহ্মাৰ

চৰণ সেৱাত পৰে৷

মুকুতিদাতাক আৰাধি খুজিবে

আন বৰ কোন নৰে৷১৩৮৭৷৷

হেন জানি প্ৰভু যত সুখ ভোগ

দূৰতে তেজিয়া থৈলো৷

পৰম পুৰুষ তোহ্মাৰ চৰণে

সদায়ে শৰণ লৈলো৷৷

সংসাৰ চক্রত চিৰকালে ভ্ৰমো

তোহ্মাত নভৈল বোধ৷

একোৱে প্ৰকাৰে সুখ শান্তি নাই

নিজিনিলো কাম ক্রোধ৷৷১৩৮৮৷৷

প্ৰণতপালক তোহ্মাৰ চৰণে

লৈলোহো আৱে শৰণ৷

ভয় শোক মৃত্যু গুচয় যিমতে

ৰক্ষা কৰা নাৰায়ণ৷৷

হেন তুতি কৰি মুচুকুন্দ ৰাজা

কৃষ্ণক প্ৰণামি আছে৷

প্ৰণতপালক দেৱ সনাতন

ৰাজাক মাতিলা পাছে৷৷১৩৮৯৷৷

ভণিল শঙ্কৰে শুনা সৰ্ব্ব নৰে

নকৰিও জন্ম বৃথা৷

শ্ৰৱণতে সুখে মোক্ষপদ পায়

শুনা হেন কৃষ্ণ কথা৷

হৰিৰ কীৰ্ত্তন কৰিয়া পাপৰ

মুণ্ডত মাৰিয়ো বাড়ি৷

আন কাম এড়ি বোলা হৰি হৰি

পলাওক পাতক ছাড়ি৷৷১৩৯০৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মন ৰাম বোল ৰাম বোল ৰাম বোল ৰাম৷
চিত্তে চিন্ত চতুৰ্ভুজ চতুৰ্ভুজ হৰি৷৷১১২৷৷

পদ: মাধৱে বোলন্ত শুনা মুচুকুন্দ ৰায়৷

তোহ্মাৰ নিৰ্ম্মল মতি ভৈল সমুদায়৷৷

প্ৰলোভিলো বৰ লোৱা বুলি বাৰম্বাৰ৷

তথাপিতো কিছু বাঞ্ছা নভৈল তোহ্মাৰ৷৷১৩৯১৷৷

বৰ দিবে চাহিলো তোহ্মাক দায়া পদে৷

ভকতক লন্দ্ৰিবাক নপাৰে শ্ৰীমদে৷৷

যোগক অভ্যাসে যিটো ভকতিক এড়ে৷

তাহাৰেসে মন দুনাই বিষয়ত পড়ে৷৷১৩৯২৷৷

মোত চিত্ত দিয়া পৰ্য্যটিয়ো বসুমতী৷

তোহ্মাৰ আহ্মাত আছে একান্ত ভকতি৷৷

ক্ষত্ৰিয়ৰ ধৰ্ম্মত থাকিয়া নৃপবৰ৷

কৰি আছা বধ তুমি জন্তু বহুতৰ৷৷১৩৯৩৷৷

শ্ৰৱণে কীৰ্ত্তনে মোক কৰিয়া আশ্ৰয়৷

তপ কৰি এৱে সিটো পাপ কৰা ক্ষয়৷৷

আউৰ জনমত তুমি হুইবা দ্বিজবৰ৷

মোক পাইবা আসি ৰাজা তেজি কলেবৰ৷৷১৩৯৪৷৷

পূৰ্ব্বত অনেক যজ্ঞে যজি আছা মোক৷

মই ৰক্ষা কৰিবো নিৰ্ভয়ে চলিয়োক৷৷

হেন অনুগ্ৰহ আজ্ঞা পায়া মাধৱৰ৷

কৰিলা কৃষ্ণক প্ৰদক্ষিণ নৃপবৰ৷৷১৩৯৫৷৷

চৰণে প্ৰণামি বাজ ভৈলা গহ্বৰৰ৷

দেখে ক্ষুদ্ৰ ভৈল সৱে বৃক্ষ পশু নৰ৷৷

পাইল কলি যুগে আসি মানি মহাৰথ৷

ধৰিলন্ত উত্তৰ দিশক লাগি পথ৷৷১৩৯৬৷৷

ভৈলন্ত নিঃশঙ্ক তপ আচৰিবে মনে৷

কৰিলা একান্ত চিত্ত কৃষ্ণৰ চৰণে৷৷

বদৰিকাশ্ৰমে গৈয়া ধৰিয়া সমাধি৷

থাকিলন্ত মুচুকুন্দ কৃষ্ণক আৰাধি৷৷১৩৯৭৷৷

পাছে দুনাই আসিয়া মাধৱ মথুৰাক৷

মাৰিলন্ত তিনিকোটি যৱন সেনাক৷৷

তাৰ ধন মানে সৱে বলদ জোড়াইল৷

দ্বাৰকাত নিয়া যদুৰাজাত যোগাইল৷৷১৩৯৮৷৷

তেইশ অক্ষৌহিণী সেনা সাজিয়া প্ৰবন্ধে৷

সেহি সময়ত খেদি আইল জৰাসন্ধে৷৷

পৰম আটোপে মহাকোপে আসে ধাই৷

দেখি লৰ দিলা ৰাম কৃষ্ণ দুয়ো ভাই৷৷১৩৯৯৷৷

মনুষ্য চেষ্টাক দেখাই যেন ভয়াতুৰ৷

ভৰিগতি দুয়ো পলাই গৈলা বহুদূৰ৷৷

হেন দেখি ৰঙ্গে আসি মাগধ নিষ্খলে৷

ধৰ বুলি পাছে পাছে খেদে সমদলে৷৷১৪০০৷৷

পলাইবে নপাৰি যেন ৰাম দামোদৰে৷

আৰোহিলা পৰ্ব্বতৰ উছিত শিখৰে৷৷

পৰ্ব্বতক বেড়িয়া সসৈন্যে জৰাসন্ধে৷

লগাইলেক জুই তাত অনেক প্ৰবন্ধে৷৷১৪০১৷৷

এঘাৰ যোজন সিটো পৰ্ব্বত উছিত৷

তাৰপৰা ডেৱে দুয়ো নামিলা ভূমিত৷৷

নলক্ষিলে কেৱে শত্ৰু সেনা তাসম্বাক৷

ৰঙ্গে ৰাম কৃষ্ণ দুয়ো গৈলা দ্বাৰকাক৷৷১৪০২৷৷

দগ্ধ ভৈলা ৰাম কৃষ্ণ মানি মহাবলী৷

জৰাসন্ধো সসৈন্যে দেশক গৈল চলি৷৷

নজানয় ঈশ্বৰৰ বলৰ প্ৰমাণ৷

শত্ৰু বুদ্ধি খেদে সিটো পৰম অজ্ঞান৷৷১৪০৩৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে গীত ভণিল শঙ্কৰে৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন নছাড়িবা একো নৰে৷৷

পাপ সাগৰত ইসে কৰিবে নিস্তাৰ৷

বোলা হৰি হৰি হৌক পুৰুষ উদ্ধাৰ৷৷১৪০৪৷৷

মুচুকুন্দ স্তুতি সমাপ্ত

ঊনৱিংশ খণ্ড
দ্বাৰকা লীলা (স্যমন্তক হৰণ)

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ভাই মুখে বোলা ৰাম হৃদয়ে ধৰা ৰূপ৷
এতেকে মুকুতি পাইবা কহিলো স্বৰূপ৷৷১১৩৷৷

পদ: শুক মুনি বোলন্ত শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

কৃষ্ণক কলঙ্ক দিয়া ডৰি সত্ৰাজিত৷৷

আপোনাৰ কন্যা আনি দিলেক কৃষ্ণক৷

স্যমন্তক মণি দিলা লগত যৌতুক৷৷১৪০৫৷৷

শুকত সোধন্ত দুনাই ৰাজা পৰীক্ষিত৷

দিলা কিবা কলঙ্ক কৃষ্ণক সত্ৰাজিত৷৷

কৈত পাইল স্যমন্তক মণি মহাৰত্ন৷

কিহেতু কৃষ্ণক কন্যা দিলে কৰি যত্ন৷৷১৪০৬৷৷

শুক নিগদতি শুনিয়োক পৰীক্ষিত৷

সূৰ্য্যৰ পৰম ভক্ত সখা সত্ৰাজিত৷৷

তুষ্ট হৈয়া সূৰ্য্যে স্যমন্তক তাঙ্ক দিলা৷

সত্ৰাজিতে মহামণি কণ্ঠত পিন্ধিলা৷৷১৪০৭৷৷

সূৰ্য্য যেন প্ৰকাশিয়া আসৈ দ্বাৰকাক৷

ৰশ্মিয়ে চক্ষুক পীড়ৈ দেখি প্ৰজাজাক৷৷

আসন্ত আদিত্য বুলি মনত শঙ্কিয়া৷

কৃষ্ণৰ পাশক সৱে যায় লৱড়িয়া৷৷১৪০৮৷৷

সভাত খেলন্ত পাশা প্ৰভু পীতাম্বৰ৷

আথেবেথে দেয় জান প্ৰজা নিৰন্তৰ৷৷

নমো নাৰায়ণ শঙ্খ চক্র গদাধৰ৷

অৰৱিন্দলোচন গোৱিন্দ দামোদৰ৷৷১৪০৯৷৷

তোহ্মাক দেখিবে লাগি ত্ৰিজগত পতি৷

আসন্ত আদিত্য হেৰা দেখিয়ো সম্প্ৰতি৷৷

সৱাৰো চক্ষুক পীড়ি আসৈ ৰশ্মি জালে৷

তোহ্মাক অন্বেষ কৰে দশদিগপালে৷৷১৪১০৷৷

পুৰাণ পুৰুষ তুমি সনাতন হৰি৷৷

যদুকুলে অৱতৰি আছা ছদ্ম কৰি৷৷

তাতেসে আসন্ত সূৰ্য্যে দেখিবে তোহ্মাক৷

বোলা হৰি হৰি উদ্ধাৰিয়ো আপুনাক৷৷১৪১১৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল গোৱিন্দ যদুনন্দন৷
কৃষ্ণৰ চৰণে লৈলো শৰণ৷৷১১৪৷৷

পদ: শুনিয়া হাসি চাইলা চক্রপাণি৷

নোহন্ত আদিত্য বুলিলা বাণী৷

মণিৰ ৰশ্মি হুয়া প্ৰকাশিত৷

গৃহক লাগি আসৈ সত্ৰাজিত৷৷১৪১২৷৷

সত্ৰাজিত পাছে গৃহক আইলা৷

অনেক মাঙ্গল্য বাদ্য বজাইলা৷৷

দেৱৰ গৃহে পশি প্ৰণিপাতে৷

নিবেদিলা মণি বিপ্ৰৰ হাতে৷৷১৪১৩৷৷

মণিৰ মহিমা কি কৈবো আৰ৷

সুৱৰ্ণ নিতে স্ৰৱৈ অষ্ট ভাড়৷৷

যি থানে থাকৈ সিটো স্যমন্তক৷

নাহিকে দুৰ্ভিক্ষ মাৰিমৰক৷৷১৪১৪৷৷

নাহিকে ব্যাধি ব্যাঘ্ৰ সৰ্পভয়৷

একো উপসৰ্গ নুপজে তয়৷৷

দিনেক মণি খুজিলন্ত হৰি৷

নিদিলা সত্ৰাজিতে গহ কৰি৷৷১৪১৫৷৷

প্ৰসেন নামে তাৰ ভ্ৰাতৃ আছে৷

কণ্ঠত মণিক পিন্ধিলা পাছে৷

ঘোড়াত চড়ি মহাৰঙ্গ মনে৷

মৃগক মাৰি ফুৰৈ বিজুবনে৷৷১৪১৬৷৷

দেখি সিংহে তাক নখে বিদাৰি৷

ঘোড়ায়ে সহিতে পেহ্লাইলা মাৰি৷৷

কণ্ঠৰ মণিক ছিণ্ডিয়া লই৷

চড়িল গিৰি শৃঙ্গে সিংহ গই৷৷১৪১৭৷৷

দেখি জাম্বৱন্ত বীৰ বিড়িঙ্গ৷

লৈলন্ত মণিক মাৰিয়া সিংহ৷৷

স্যমন্তক মণি গৰ্ত্তক নিলা৷

ওমলাইবে লাগি শিশুক দিলা৷৷১৪১৮৷৷

বিচিত্ৰ মণিগোট ধৰি ধাই৷

বাটত ফুৰে শিশু ওমলাই৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত নৰে৷৷১৪১৯৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বনমালী এ জগমোহন ৰাম৷
সুখে দুখে মুখে জোনো ছাড়ে ৰাম নাম৷৷১১৫৷৷

পদ: ভ্ৰাতৃক নেদেখি অনন্তৰে সত্ৰাজিত৷

মহাশোকে ক্রন্দন কৰিলা বিপৰীত৷৷

স্যমন্তক পিন্ধি গৈলা বনক ভৈয়াই৷

জানিলো মাৰিলে কৃষ্ণে নিৰ্জ্জনত পাই৷৷১৪২০৷৷

খুজি নপাই ভাইক মাৰি কৃষ্ণে নিলা মণি৷

শুনি সৰ্ব্বলোকে আক কৰে কণাকণি৷৷

বেকত নকৰে কেহো মাধৱক ডৰে৷

পাইলেক কলঙ্ক মোক জানি দামোদৰে৷৷১৪২১৷৷

কিমতে দুৰ্যশ গুচাওঁ গুণি ভগৱন্ত৷

লগে লৈয়া নগৰীয়া সেনা অপৰ্য্যন্ত৷৷

প্ৰসেনৰ পথে চলি যান্ত বনমালী৷

প্ৰবন্ধে ঘোড়াৰ সিটো খোজক নিহালি৷৷১৪২২৷৷

কতো দূৰ গৈয়া পাছে দেখিলা মহীত৷

প্ৰসেন পড়িয়া আছে ঘোড়ায়ে সহিত৷৷

সিংহে মাৰি মণি নিলা জানি বনমালী৷

উঠিলা পৰ্ব্বতে তাৰ খোজক নিহালি৷৷১৪২৩৷৷

মৰি পড়ি আছে সিংহ দেখিলা মুৰাৰি৷

জানিলা ভালুকে মণি নিলে আঙ্ক মাৰি৷৷

দেখি সৰ্ব্বজন ভৈলা মনত নিঃশঙ্ক৷

মিছাতে পাইলন্ত কৃষ্ণে দাৰুণ কলঙ্ক৷৷১৪২৪৷৷

খোজ গুড়ি ভালুকৰ গৰ্ত্ত পাইলা হৰি৷

ঘোৰ অন্ধকাৰে আছে গৰ্ত্তক আৱৰি৷৷

দেখি সেনাগণ সৱে বাহিৰত থই৷

একেশ্বৰে গৰ্ত্তে কৃষ্ণ প্ৰৱেশিলা গই৷৷১৪২৫৷৷

তথাত মণিক কৃষ্ণে দেখিলন্ত পাছে৷

হাতে লৈয়া ধাই শিশু ওমলান্তে আছে৷৷

কাঢ়ি লৈবে লাগি হৰি সমীপ চাপিলা৷

হেন দেখি ভয়ে ধাই ধাউগেড়ি দিলা৷৷১৪২৬৷৷

কোথাৰ মনুষ্য গোটে মণি নেই হৰি৷

আৱে ঋক্ষৰাজ লাগ লোৱা ঝান্ত কৰি৷৷

এহি বুলি ধাই আতি কৰে আৰ্ত্তনাদ৷

বোলা হৰি হৰি ছাড়া বিষয় বিষাদ৷৷১৪২৭৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম কৃষ্ণ গোপাল৷
ত্ৰাহি হৰি কৃপাল৷৷১১৬৷৷

পদ: হেন শুনি জাম্বৱন্ত৷

ধাইলা মহা বলৱন্ত৷৷

নিচিনি স্বামীক পাছে৷

ধৰিলন্ত যুদ্ধ কাছে৷৷১৪২৮৷৷

সামান্য মনুষ্য বুলি

মহাক্রোধে গৈলা জ্বলি৷৷

নজানি প্ৰভাৱ আতি৷

লগাইলেক হতাহতি৷৷১৪২৯৷৷

দুয়ো হুয়া মহা ত্ৰুদ্ধ৷

লগাইলেক ঘোৰ যুদ্ধ৷৷

দুয়ো মাতঙ্গৰ লীলা৷

বৰিষে পৰ্ব্বত শিলা৷৷১৪৩০৷৷

কতো বেলি হানে গাছ৷

কতো কোপে চাপে কাছ৷৷

যুজিলন্ত মালবান্ধে৷

ধৰি ভৰি ভৰি ছান্দে৷৷১৪৩১৷৷

দুইকো দুইৰো নাহি তুষ্টি৷

হানৈ বজ্ৰ সমমুষ্টি৷৷

মাংসৰ কাৰণে যেন৷৷

যুজন্ত দুগোটা শেন৷৷১৪৩২৷৷

কেহো বলে নুহি ক্ষীণ৷

যুজন্ত আঠাইশ দিন৷৷

কৃষ্ণৰ প্ৰহাৰ পাই৷

পাছে মহা ঋক্ষৰায়৷৷১৪৩৩৷৷

শ্ৰান্ত ভৈলা মহা দুঃখে৷

নিশ্বাস বজাইলা মুখে৷৷

ভাগে যেন কটি স্কন্ধ৷

শৰীৰৰ ছিণ্ডে বান্ধ৷৷১৪৩৪৷৷

গোড়ে ঘৰ্ম্ম যায় বহি৷

ক্ষণেক স্তম্ভিলা ৰহি৷

সমস্ত সমাজে ঢাকি৷

হৰি হৰি বোলা ডাকি৷৷১৪৩৫৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি দেৱ দামোদৰ যাদৱানন্দ
দীন দয়াশীল স্বামী৷
কৰাহা নিস্তাৰ তোহ্মাৰ চৰণে
শৰণ পশিলো আমি৷৷১১৭৷৷

পদ: কৃষ্ণৰ বিক্রম দেখি ঋক্ষৰাজ

পৰম বিস্ময় মনে৷

স্বামী হেন জানি বুলিবে লাগিলা

প্ৰণামি কৃষ্ণ চৰণে৷৷

জানিলো তোহ্মাক জগত ঈশ্বৰ

তুমি সনাতন হৰি৷

সমস্ত ভূতৰ তুমি প্ৰাণবল

জগতকে আছা ধৰি৷৷১৪৩৬৷৷

স্ৰষ্টাৰো সে স্ৰষ্টা তুমি সৰ্ব্বদ্ৰষ্টা

উদ্ধাৰি ধৰিলা ভূমি৷

জীৱৰ নিয়ন্তা পৰম আতমা

মৃত্যুৰো অন্তক তুমি৷৷

জানিলো তোহ্মাক সেহি ৰঘুনাথ

যিটো ইষ্টদেৱ মোৰ৷

সীতাৰ সন্তাপে জগতৰ বাপে

কৰিলা পয়াণ ঘোৰ৷৷১৪৩৭৷৷

যাৰ মহাক্রোধে কটাক্ষতে গ্ৰাসে

সাগৰে কল্লোল কৰে৷

লঙ্কাক লাগিয়া মাজে বাট দিলা

ডৰিয়া আতি সাগৰে৷৷

জানকীৰ হেতু বান্ধিলাহা সেতু

দহিলা লঙ্কা নগৰী৷

ৰাৱণৰ মাথ কাটিলাহা নাথ

আনিলা সীতা উদ্ধাৰি৷৷১৪৩৮৷৷

আগে নিছিনিলো এৱেসে জানিলো

তেন্তে তুমি ছিৰীৰাম৷

অজ্ঞানীক মোক প্ৰভু ক্ষমিয়োক

চৰণে কৰো প্ৰণাম৷৷

এতেক বুলিয়া নমি জাম্বৱন্ত

আছে কৃতাঞ্জলি কৰি৷

শুনা সৰ্ব্বজন নেৰিবা কীৰ্ত্তন

ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৪৩৯৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰিৰ চৰণ চিন্তিয়ো চিত্ত হৃদয়ে সৰ্ব্বথা৷
মুখে ৰাম বোলা কৰ্ণে শুনা কৃষ্ণ কথা৷৷১১৮৷৷

পদ:হেন স্তুতি বাণী শুনি দৈৱকী তনয়৷

চাইলা দয়াদৃষ্টি ভকতক কৃপাময়৷৷

মাৰ্জিলা অমৃত হাতে সমস্ত শৰীৰ৷

ভৈলন্ত নিৰুজ জাম্বৱন্ত মহাবীৰ৷৷১৪৪০৷৷

মেঘৰ গম্ভীৰ ধ্বনি দিলা সমিধান৷

মণি হেতু ঋক্ষৰাজ আইলো তযু স্থান৷৷

তুমি আনি আছা মহামণি স্যমন্তক৷

মিছাতে সমস্তে দেয় আহ্মাক কলঙ্ক৷৷১৪৪১৷৷

পৰম ভকত তুমি জানোহো তোহ্মাক৷

দিয়া মণি মোক মই নেওঁ দ্বাৰকাক৷৷

গুচোক দুৰ্যশ দেখাওঁ লোকত প্ৰত্যয়৷

শুনি আনন্দিত জাম্বৱন্ত মহাশয়৷৷১৪৪২৷৷

তানে কন্যাৰত্ন আছে নাম জাম্বৱতী৷

কৃষ্ণক বিৱাহ দিলা ৰঙ্গে ঋক্ষপতি৷৷

লগত যৌতুক আনি দিলন্ত স্যমন্ত৷

পৰম আনন্দ দেখি ভৈলা ভগৱন্ত৷৷১৪৪৩৷৷

গৰ্ত্তৰ বাজত যত প্ৰজা আছে ৰহি৷

কৃষ্ণক চাহন্তে বাৰদিন গৈল বহি৷৷

নাসিবাৰ দেখি ভৈলা পৰম দুঃখিত৷

নিৱৰ্ত্তিয়া জান দিলা দ্বাৰকা পুৰীত৷৷১৪৪৪৷৷

গৰ্ত্তক পশিল মণি হেতু যদুৰায়৷

বাৰদিন তথাতে আছিলো বাট চাই৷৷

উলটি নাসিল কৃষ্ণ কিবা অথন্তৰ৷

বোলা হৰি হৰি তৰা সংসাৰ সাগৰ৷৷১৪৪৫৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি যদুনন্দন দেৱ৷
পাৱে পৰি মঞি কৰো সেৱ৷৷১১৯৷৷

পদ: বসুদেৱ হেন শুনি৷

তবধ ভৈলন্ত গুণি৷৷

ৰুণিী মূৰ্ছিতা আতি৷

কান্দন্ত দৈৱকী সতী৷৷১৪৪৬৷৷

শোকে যায় প্ৰাণ ফুটি৷

ভূমিত পাৰন্ত লুটি৷৷

পুত্ৰ হৰুৱাওঁ জোনো৷

শ্যামল সুন্দৰ তনু৷৷১৪৪৭৷৷

পীতবস্ত্ৰে শোভে কায়৷

মেঘত বিজুলী প্ৰায়৷৷

মুখ চন্দ্ৰো নুহি সৰি৷

কমললোচন হৰি৷৷১৪৪৮৷৷

কৰ্ণত কুণ্ডল দোলে৷

বনমালা শোভে গলে৷৷

ভ্ৰমৰে নছাৰে লোভে৷

শিৰত কিৰীটি শোভে৷৷১৪৪৯৷৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ মণি৷

প্ৰভাতৰ সূৰ্য্য জিনি৷৷

একো অঙ্গে নুহি ৰুজ৷

আজানুলম্বিত ভুজ৷৷১৪৫০৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে ৰঞ্জৈ৷

পাদ পঙ্কজক গঞ্জৈ৷৷

ৰত্নৰ নূপুৰ বাজে৷

মেখলা কটিৰ মাঝে৷৷১৪৫১৷৷

কোটি কন্দৰ্পক জিনি৷

প্ৰকাশন্ত যদুমণি৷৷

হেন কৃষ্ণ মোৰ বাপ৷

এৰাওঁ কৈত তান তাপ৷৷১৪৫২৷৷

যতেক বান্ধৱ জ্ঞাতি৷

কৰন্ত বিলাপ আতি৷৷

সমস্ত নগৰী লোকে৷

কৰন্ত বিলাপ শোকে৷৷১৪৫৩৷৷

সত্ৰাজিত ধূমকেতু৷

তঞিসে নাশৰ হেতু৷৷

নাৰীগণে পাৰে গালি৷

সত্ৰাজিত পুত্ৰ খালি৷৷১৪৫৪৷৷

কৃষ্ণক কলঙ্ক দিয়া৷

এভু পাপী আছ জীয়া৷৷

দ্বাৰকাপুৰক ছানি৷

কৰৈ হাহাকাৰ ধ্বনি৷৷১৪৫৫৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে৷

শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন কৰি৷

ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৪৫৬৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি দীনদয়াল
গোপাল পালিয়া নিয়া৷
তোহ্মাৰ নাম মুখে ফুৰো লৈয়া
তোহ্মাৰ চৰণ চিন্তোক হিয়া৷৷১২০৷৷

পদ: পাছে যদুবংশ যতেক আছে৷

কৃষ্ণ আসন্তোক মনত বাঞ্ছে৷৷

যাৰ যেন শক্য পাৰিলা মানে৷

পূজিলা দুৰ্গাক বলি বিধানে৷৷১৪৫৭৷৷

মায়াক আৰাধি সাধন্ত বৰ৷

সত্বৰে আসন্তোক দামোদৰ৷৷

পঢ়ি স্তুতি স্তোত্ৰ কৰে মঙ্গল৷

সিটো আশীৰ্ব্বাদ ভৈল সাম্ফল৷৷১৪৫৮৷৷

ভাৰ্য্যায়ে সহিতে আসিলা হৰি৷

গ্ৰীৱাত স্যমন্ত মণিক ধৰি৷৷

দেখন্ত সৱে আইলা যদুৰায়৷

মৰি উপজিল যেন দুনাই৷৷১৪৫৯৷৷

লগতে কন্যাক আসিলা লই৷

সমস্ত সুহৃদে বেঢ়িলা গই৷৷

পৰম ৰঙ্গে কৰে শুভ শুভ৷

শিৰত সিঞ্চিলা অক্ষত দূৰ্ব্ব৷৷১৪৬০৷৷

পাছে দিব্য সভা যাদৱে পাতি৷

অনাইলন্ত সত্ৰাজিতক মাতি৷৷

যিমতে মণিক পাইলন্ত তথা৷

ৰাজ সমাজত কহিলা কথা৷৷১৪৬১৷৷

সাক্ষী কৰি হৰি সৱে সভাতে৷

দিলা মণি সত্ৰাজিতৰ হাতে৷৷

হাতত মণি লৈয়া সত্ৰাজিত৷

ভৈলন্ত লাজ আতি বিপৰীত৷৷১৪৬২৷৷

কৰে অনুতাপ মনে আসুখে৷

গৃহক চলি গৈল আধোমুখে৷৷

আপুনি কৃষ্ণক বিৰোধ কৰি৷

ৰাত্ৰিদিনে চিন্তে নিদ্ৰাক এড়ি৷৷১৪৬৩৷৷

মই মহামূঢ় পাপী নৃশংস৷

মিছাতে কৃষ্ণক দিলো কলঙ্ক৷৷

কিমতে এৰাইবো লোকৰ শাপ৷

কেনে তুষ্ট হোন্ত জগত বাপ৷৷১৪৬৪৷৷

কিমতে কৃষ্ণৰ ৰঞ্জিবো চিত্ত৷

গুণন্ত এহি বুলি সত্ৰাজিত৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত নৰে৷৷১৪৬৫৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম হৰি৷
ডাকিয়া ঘোষিয়ো শীঘ্ৰ কৰি৷৷১২১৷৷

পদ: দেওঁ কন্যা বিৱাহ কৃষ্ণক৷

দিবো মণি স্যমন্ত যৌতুক৷৷

তেৱে বা সন্তুষ্ট হোন্ত হৰি৷

নেদেখো উপায় আত কৰি৷৷১৪৬৬৷৷

হেনমতে নিয়ম কৰিয়া৷

মণি সমে কন্যা দিলা নিয়া৷৷

পায়া সত্যভামাক অচ্যুতে৷

কৰিলা বিৱাহ বিধিৱতে৷৷১৪৬৭৷৷

ৰূপেগুণে জগততে ধন্যা

খুজিল অনেকে সিটো কন্যা৷৷

কাহাকো নিদিল সত্ৰাজিত৷

কৃষ্ণে পাই ভৈলা কৃতকৃত্য৷৷১৪৬৮৷৷

শশুৰক বুলিলা বচন৷

নাহিকে মণিত প্ৰয়োজন৷৷

তোহ্মাতে থাকোক স্যমন্তক৷

তুমি সত্ৰাজিত অপুত্ৰক৷৷১৪৬৯৷৷

তোহ্মাৰ সৰ্ব্বস্ব সৱে মোৰ৷

নিয়া মণি এৰা চিন্তা ঘোৰ৷৷

শুনি সত্ৰাজিত ৰঙ্গ ভৈল৷

স্যমন্তক লৈয়া গৃহে গৈল৷৷১৪৭০৷৷

অনন্তৰে জগতৰে নাহ৷

কৰি সত্যভামাক বিৱাহ৷৷

ক্রীড়িলা আনন্দে নাৰায়ণ৷

যিটো শুনে স্যমন্ত হৰণ৷৷১৪৭১৷৷

এড়ায় কলঙ্ক মহাপাপ৷

দূৰ যায় সংসাৰৰ তাপ৷৷

হোৱৈ সিদ্ধি মনৰ বাঞ্ছিত৷

জানি শুনা কৃষ্ণৰ চৰিত৷৷১৪৭২৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে৷

কীৰ্ত্তন নেড়িবা একো নৰে৷৷

আতপৰে নাহিকে উপায়৷

বেদৰো এহিসে অভিপ্ৰায়৷৷১৪৭৩৷৷

মায়াময় পুত্ৰ দাৰা গেহ৷

কেতিক্ষণে পৰৈ ইটো দেহ৷৷

আক নেদেখয় কিনো অন্ধ৷

বিষয়ত তথাপি প্ৰবন্ধ৷৷১৪৭৪৷৷

আন চিন্তা সৱে পৰিহৰা৷

মিছা মোৰ মোৰ বুলি মৰা৷৷

অন্তকে কেশত আছে ধৰি৷

জানি ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৪৭৫৷৷

স্যমন্তক হৰণ সমাপ্ত

বিংশ খণ্ড
নাৰদৰ কৃষ্ণদৰ্শন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কমলোচন ৰাম প্ৰভু ৰঘুপতি৷
কি ৰাম হৰি গতি কি ৰাম ৰঘুপতি৷৷১২২৷৷

পদ: শিশুপাল প্ৰমুখ্যে নৃপতিগণ জিনি৷

ভীষ্মক দুহিতা হৰি আনিলা ৰুক্মিনী৷৷

ৰুক্মক মুণ্ডিলা হৰি পৰম বিক্রমে৷

অষ্ট মহিষীক বিহা কৰিলা প্ৰথমে৷৷১৪৭৬৷৷

গৰুড়ত চড়ি নৰকক দিলা ধাৰ৷

তাক মাৰি পাইলা কন্যা ষোড়শ হাজাৰ৷৷

সৱাকো পঠাইলা প্ৰভু দ্বাৰকাক প্ৰতি৷

সত্যভামা সমে পাছে গৈলা অম্ৰাৱতী৷৷১৪৭৭৷৷

অদিতিক দিলা নিয়া অমৃত কুণ্ডল৷

তোহ্মাক অৰ্চিল আসি দেৱ আখণ্ডল৷৷

বাসৱে সহিতে হৰি কহি কথা মাত৷

খুজিলা ভাৰ্য্যাৰ পদে প্ৰভু পাৰিজাত৷৷১৪৭৮৷৷

ইন্দ্ৰে নিদিবন্ত তাক জানিলা মুৰাৰি৷

আনিলন্ত বলে পাৰিজাতক উভাৰি৷৷

দেখি খেদি আসি ইন্দ্ৰে কৰিলা সমৰ৷

বাসৱক লীলায়ে ভঙ্গাইলা দামোদৰ৷৷১৪৭৯৷৷

উলটি পলাইল ইন্দ্ৰ তোহ্মাৰ প্ৰহাৰে৷

ৰুইলা পাৰিজাত সত্যভামাৰ দুৱাৰে৷৷

ষোড়শ হাজাৰ কন্যা আনি ভিন্নে ভিন্নে৷

দ্বাৰকাত বিৱাহ কৰিলা একেদিনে৷৷১৪৮০৷৷

সিটো সৱ দিব্যপত্নী যত বৰনাৰী৷

ততেক শৰীৰ ধৰি ক্রীড়িলা মুৰাৰি৷৷

চৌৰাশী অধিক তেৰ হাজাৰ প্ৰমাণ৷

সালঙ্কৃতা কৰি নিতে কৰাৱা গোদান৷৷১৪৮১৷৷

ইন্দ্ৰদেৱে পুৰস্কাৰ কৰিয়া তোহ্মাক৷

দ্বাৰকাক পঠাই দিলা সুধৰ্ম্মা সভাক৷৷

তাত বসিবাক যাহা প্ৰত্যহে উৎসুকে৷

আগত যোগান্ত আনি ৰথক দাৰুকে৷৷১৪৮২৷৷

ৰথত চড়িয়া দাৰুকৰ ধৰি হাতে৷

সাত্যকি উদ্ধৱ সমে বসন্ত সভাতে৷৷

গুৰু শুক্র সমে যেন আকাশত শশী৷

সভাক ৰঞ্জিয়া প্ৰভু ৰঙ্গে থাকা বসি৷৷১৪৮৩৷৷

দেখিয়া প্ৰণামৈ সিটো সুধৰ্ম্মা সভাক৷

যদুগণে আনন্দে চটকি ফুৰৈ তাক৷

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে নুভুঞ্জিলে কোন ভোগ৷

মিলৈ দ্বাৰকাত যত বস্তু দেৱযোগ৷৷১৪৮৪৷৷

পঢ়াইলা যাদৱবংশ যতেক কুমাৰ৷

তাৰ সংখ্যা কহিবেক শকতি কাহাৰ৷৷

তাসম্বাৰ শুনিয়ো পঢ়োৱা ওজা যত৷

তিনিকোটি চৌৰাশী হাজাৰ একশত৷৷১৪৮৫৷৷

ভণিল শঙ্কৰে শুনিয়োক সৰ্ব্বজন৷

একচিত্তে কৰা সৱে হৰিৰ কীৰ্ত্তন৷

আতপৰে ধৰ্ম্ম আৰ নাহি সংসাৰত৷

ৰাম ৰাম ঘুষিয়োক বসি আসনত৷৷১৪৮৬৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কেশৱ কৃষ্ণ বিষ্ণু বনমালী৷
নিয়ো কৃপাময় সেৱক পালি৷৷১২৩৷৷

পদ: ষোড়শ হাজাৰ কন্যাক ভিন্নে৷

কৰিলা বিহা হৰি একে দিনে৷৷

কৃষ্ণৰ আশ্চৰ্য্য মহিমা শুনি৷

দ্বাৰকাক গৈলা নাৰদ মুনি৷৷১৪৮৭৷৷

দেখিলা ঋষি দিব্যপুৰী পাছে৷

সুৱৰ্ণময় গড়ে বেঢ়ি আছে৷৷

সাগৰ বেঢ়ি ভৈল গড়খাই৷

দেখি বিপক্ষৰ ধাতু উৰাই৷৷১৪৮৮৷৷

দিব্য সৰোবৰ পুষ্পিত বনে৷

পৰিয়া নাদ ত্যজে পক্ষীগণে৷৷

চম্পা পাৰিজাত সুৰভি বাসে৷

নৱ লক্ষ দেৱগৃহ প্ৰকাশে৷৷১৪৮৯৷৷

কতো ফটিকৰ কতো ৰজত৷

সুৱৰ্ণময় কতো মৰকত৷৷

সূৰ্য্য সম জ্বলে গৃহৰ কান্তি৷

ৰঞ্জে আতি ধ্বজ পতাকা পান্তি৷৷১৪৯০৷৷

তাৰ অন্তঃপুৰ দেখিলা পাছে৷

প্ৰবন্ধে বিশ্বকৰ্ম্মে নিৰ্ম্মি আছে৷৷

ষোড়শ হাজাৰ দিব্য আৱাস৷

সূৰ্য্য সম জ্বলে লন্দ্ৰি আকাশ৷৷১৪৯১৷৷

তাহাৰ মধ্যে এক গৃহ পশি৷

ৰত্নৰ দীপিতি দেখন্ত ঋষি৷

প্ৰৱালৰ স্তম্ভ বৈদুৰ্য্য ফলি৷

সুৱৰ্ণৰ কাঠিকামী মাণ্ডলি৷৷১৪৯২৷৷

ইন্দ্ৰনীল ৰত্নে লগাইল বাৰ৷

মাণিক কপাট হীৰাৰ দ্বাৰ৷৷

ৰত্নৰ চাৰু কুন্দৰুখ জালে৷

ধূপ ধূম্ৰচয় বজাই বোম্বালে৷৷১৪৯৩৷৷

মেঘ বুলি তাক ময়ূৰগণে৷

গৃহত পড়িয়া নাচৈ সঘনে৷৷

প্ৰকাশে চন্দ্ৰাতপ অসংখ্যাত৷

আৰিছে মুকুতা মুৰালি তাত৷৷১৪৯৪৷৷

তলত ৰত্নময় সিংহাসন৷

বিছাই হংসতুলি বিতোপন৷৷

তাতে সুতি আছা জগতপতি৷

উপাসি আছন্ত ৰুণিী সতী৷৷১৪৯৫৷৷

ৰত্নময় দণ্ড চামৰ ধৰি৷

স্বামীক বিঞ্চন্ত লাসে সুন্দৰী৷৷

সমান বয়সী সহস্ৰ দাসী৷

লগত যোগানে আছে উপাসি৷৷১৪৯৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ মুকুন্দ দীন দয়াল৷
প্ৰণতপালক তুমি গোপাল৷৷১২৪৷৷

পদ: চৌপাশে প্ৰকাশে ৰত্ন প্ৰদীপ৷

চাপিলা হৰিষে ঋষি সমীপ৷৷

নাৰদক দেখি উঠিলা হৰি৷

প্ৰণামিলা পাৱে শিৰে সাদৰি৷৷১৪৯৭৷৷

কৃতাঞ্জলি স্তুতি বুলিলা বাণী৷

আপুন আসনে বৈসাইলা আনি৷৷

লক্ষ্মী পানী দেন্ত ভৃঙ্গাৰ ধৰি৷

ধুৱাইলা ঋষিৰ চৰণ হৰি৷৷১৪৯৮৷৷

লৈলা পাদোদক শিৰত আনি৷

বুলিলা অমৃত মধুৰ বাণী৷৷

পৱিত্ৰ আজি ভৈলো ঋষিৰাজ৷

কৰিয়ো আজ্ঞা সাধো কোনকাজ৷৷১৪৯৯৷৷

শুনিয়া নাৰদে মাতিলা হাসি৷

তোহ্মাৰ চৰণ দেখিলো আসি৷৷

ব্ৰহ্মা আদি যত পৰম জ্ঞানী৷

চিন্তে হিয়ে যাক প্ৰবন্ধে আনি৷৷১৫০০৷৷

সংসাৰ কূপে পৰৈ যিটো জন৷

তাৰো অৱলম্ব তযু চৰণ৷৷

হেন পাদপদ্ম চিন্তো সদায়৷

তোহ্মাৰ গুণ মুখে ফুৰো গাই৷৷

তোহ্মাৰ পাৱে নছাড়োক মতি৷

দিয়ো এহি বৰ জগতপতি৷৷

এহি বুলি তৈৰ উঠিলা ঋষি৷

দেখিলা পাছে আৰো গৃহ পশি৷৷১৫০২৷৷

কৰিয়া কৃষ্ণে হাস পৰিহাস৷

ভাৰ্য্যায়ে সহিতে খেলন্ত পাশ৷৷

কাষতে উদ্ধৱ আছে নিৰেখি৷

উঠিলা কৃষ্ণ নাৰদক দেখি৷৷১৫০৩৷৷

আসনে বৈসাই ধুৱাইলা ভৰি৷

কেতিক্ষণে আইলা পুছন্ত হৰি৷৷

তুমি সৰ্ব্ব পূৰ্ণকাম সন্ন্যাসী৷

অপূৰ্ণকাম আমি গৃহবাসী৷৷১৫০৪৷৷

তথাপি বোলা কি কৰিবো আমি৷

জন্মক মোৰ সাম্ফলিয়ো স্বামী৷৷

শুনিয়া নাৰদ বিস্ময় ভৈলা৷

তৈৰ উঠি আউৰ গৃহক গৈলা৷৷১৫০৫৷৷

দেখন্ত ঋষি তৈতো যদুৰায়৷

আছন্ত বসি শিশু ওমলাই৷৷

দেখিলা পাছে আৰ গৃহ পশি৷

স্নানক উদ্যমে আছন্ত বসি৷৷১৫০৬৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি সদাশিৱ শাৰঙ্গপাণি৷৷১২৫৷৷

পদ: আউৰ ঘৰে গৈয়া দেখন্ত ঋষি৷

কৰন্ত গোৱিন্দে হোম হৰিষি৷৷

ব্ৰহ্মভোজ দেন্ত কতো গৃহত৷

ভুঞ্জন্ত আনি অৱশেষ যত৷৷১৫০৭৷৷

কতো গৃহে আছা সন্ধ্যা উপাসি৷

গায়ত্ৰী জপা মৌন হুয়া বসি৷৷

ছাড়ন্ত খাণ্ডাবাৰূ কতো ঘৰে৷

কতোহো ফুড়ন্ত ৰথ উপৰে৷৷১৫০৮৷৷

ঘোড়া লৱড়ান্ত কতো প্ৰবন্ধে৷

ফুৰন্ত কৃষ্ণ কতো হস্তীস্কন্ধে৷৷

কতো ঘৰে আছা খাটত সুতি৷

চপয় পঢ়ি ভাটে কৰৈ তুতি৷৷১৫০৯৷৷

উদ্ধৱ প্ৰমুখ্যে মন্ত্ৰী সহিতে৷

কৰন্ত মন্ত্ৰণা কতো গৃহতে৷৷

সহস্ৰ সংখ্যাত ৰমণী সঙ্গে৷

কৰন্ত কতো জলক্রীড়া ৰঙ্গে৷৷১৫১০৷৷

অনেক বিপ্ৰ অনাই দামোদৰে৷

কৰন্ত ধেনুদান কতো ঘৰে৷৷

ভাৰ্য্যাক মাতি পৰিহাস কৰি৷

কতো ঘৰে ৰঙ্গে হাসন্ত হৰি৷৷১৫১১৷৷

শুনন্তে আছন্ত কৈতো পুৰাণ৷

কৰন্ত কৈতো অৰ্থ উপাদান৷৷

কতো ঘৰে বসি আসন ধৰি৷

আত্মাক চিন্তিয়া আছন্ত হৰি৷৷১৫১২৷৷

কৰন্ত দ্ব কৈতো লক্ষ্মীপতি৷

কৰন্ত কৃষ্ণে কৈতো মিত্ৰৱতি৷৷

কৈতো আলোচন্ত বলো সহিত৷

চিন্তন্তে আছন্ত সন্তৰ হিত৷৷১৫১৩৷৷

কতো ঘৰে আতি উৎসৱ কৰি৷

কৰন্ত পুত্ৰৰ বিৱাহ হৰি৷৷

বিহা দেন্ত কন্যা কতো মুৰাৰি৷

দুনাই আনন্ত কতো বোহাৰী৷৷১৫১৪৷৷

কতো শাশুৰীক পঠায়া জীয়ে৷

কান্দন্ত বসি দেৱ সদাশিৱে৷৷

কৰন্ত কতো গৃহে যজ্ঞকাম৷

প্ৰতিষ্ঠান্ত কৈতো কূপ আৰাম৷৷১৫১৫৷৷

ঘোটকত চড়ি কৈতো মুৰাৰি৷

ফুৰন্ত পৱিত্ৰ মৃগক মাৰি৷৷

ধৰিয়া বেশ কৈতো ভৰি খুম্পি৷

ৰাজ কাজ বুজি ফুৰন্ত চুম্পি৷৷১৫১৬৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোৱিন্দ গোপাল গৰুড়কেতু৷
ভকতৰ ভয় ভঞ্জন হেতু৷৷১২৬৷৷

পদ: দেখিয়া নাৰদে তুলিলা হাসি৷

আমাক প্ৰভু ভুৰুকুৱা আসি৷৷

তোহ্মাৰ চৰণ সেৱাৰ বলে৷

তযু যোগমায়া জানো সকলে৷৷১৫১৭৷৷

জানিয়ো প্ৰভু মই মুখ্য দাস৷

কৰিয়া তোহ্মাৰ যশ প্ৰকাশ৷৷

তিনিয়ো লোকে ফুৰো বীণা বাই৷

তোমাৰ পৱিত্ৰ চৰিত্ৰ গাই৷৷১৫১৮৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনিয়ো মুনি৷

যেন ভক্ত তুমি জানো আপুনি৷৷

লোকক শিখাওঁ ই ধৰ্ম্মভেদ৷

নকৰা মুনি আত কিছু খেদ৷৷১৫১৯৷৷

বোলন্ত শুকে শুনা পৰীক্ষিত৷

মুনিৰ মাধৱে মোহিলা চিত্ত৷৷

দেখিয়া কৃষ্ণৰ গৃহ সম্পদ৷

পৰম বিস্ময় ভৈলা নাৰদ৷৷ ১৫২০৷৷

কৃষ্ণত আতি সতকাৰ পাই৷

লৰিলা তৈৰ পৰা বীণা বাই৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ চিন্তন্তে যান্ত৷

গোৱিন্দৰ গুণ সদায় গান্ত৷৷১৫২১৷৷

কৃষ্ণৰ মনুষ্য লীলা চৰিত্ৰ৷

জগতকে ইটো কৰৈ পৱিত্ৰ৷৷

যিটো শুনে ভণে আক সঘনে৷

তাৰ ভক্তি হৈবে কৃষ্ণ চৰণে৷৷১৫২২৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন শঙ্কৰে কহে৷

চিৰকাল ইটো দেহা নৰহে৷৷

হাটে বাটে কৈত মিলে মৰণ৷

সদায় নেড়িবা হৰি চৰণ৷৷১৫২৩৷৷

নাৰদত বিষ্ণু আছন্ত কই৷

বৈকুণ্ঠত মই নথাকো ৰই৷৷

যোগীৰো হিয়া এড়ি সমুদায়৷

থাকো ভকতৰ কীৰ্ত্তন চাই৷৷১৫২৪৷৷

জানিয়া সৱে এড়া ভাষভুষ৷

ভাগ্যেসে ভাৰতে ভৈলা মানুষ৷৷

আক বৃথা কৰা বিষয় ভোলে৷

মাণিকক বিকা কাচৰ মোলে৷৷১৫২৫৷৷

মিছাতে পুত্ৰ দাৰা বুলি মৰা৷

আপুনি গুণা আইলা কৈৰ পৰা৷৷

সৱে মায়াময় স্বপ্নৰ সৰি৷

জনম সাম্ফলি বোলা হৰি হৰি৷৷১৫২৬৷৷

নাৰদৰ কৃষ্ণদৰ্শন সমাপ্ত

একৱিংশ খণ্ড
বিপ্ৰপুত্ৰ আনয়ন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মন বোল ৰাম শ্ৰীৰাম জয় জয় ৰাম৷৷১২৭৷৷

পদ: শুকমুনি বদতি শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

এক দিনা যেন ভৈল দ্বাৰকাপুৰীত৷৷

এক বিপ্ৰপত্নীৰ উপজি পুত্ৰ গুটি৷

ভূমিক চুইলেক মাত্ৰ প্ৰাণ গৈল ছুটি৷৷১৫২৭৷৷

মৃতক পুত্ৰক বিপ্ৰে কোলে তুলি লই৷

কান্দিল অনেক ৰাজদুৱাৰত থই৷৷

ৰাজাকো ভৰ্ৎসন্ত আতি কৰি অহঙ্কাৰ৷

ইটো দুষ্ট দুৰ্জ্জন ক্ষত্ৰিয় কুলাঙ্গাৰ৷৷১৫২৮৷৷

কোথেৰ পাপীষ্ঠ ব্ৰহ্মদ্বেষী মন্দকৰ্ম্ম৷

শঠবুদ্ধি কৰৈ ইটো অনেক অধৰ্ম্ম৷৷

পৰম লুভীয়া ৰাজা জগতকে মোষে৷

মৰিল তনয় মোৰ ইহাৰেসে দোষে৷৷১৫২৯৷৷

এহি বুলি গৈল দ্বিজ গৃহক উলটি৷

এহিমতে উপজি মৰিল আৰগুটি৷৷

তাকো নিয়া পেহ্লাইলন্ত ৰাজাৰ দুৱাৰে৷

পূৰ্ব্বৱতে নিন্দিলন্ত বচন প্ৰহাৰে৷৷১৫৩০৷৷

এহিমতে বিপ্ৰৰ মৰিল পুত্ৰ নৱ৷

ভৰ্ৎসন্ত ব্ৰাহ্মণে দুৱাৰত পেহ্লাই শৱ৷৷

আছন্ত অৰ্জ্জুন বসি কেশৱৰ কাছে৷

হেন শুনি ব্ৰাহ্মণক মাতিলন্ত পাছে৷৷১৫৩১৷৷

কি কাৰণে পুত্ৰ শোকে কান্দা দ্বিজবৰ৷

তোহ্মাৰ ৰাজ্যত তেৱে নাহি ধনুৰ্দ্ধৰ৷৷

যাহাৰ ৰাজ্যত শোকে কান্দে দ্বিজগণ৷

নুহিকে ক্ষত্ৰিয় সিটো নটৰ লক্ষণ৷৷১৫৩২৷৷

বুজিয়োক বিপ্ৰ আৱে মোৰ কেনে কক্ষা৷

তোহ্মাৰ পুত্ৰক মই কৰিবোহো ৰক্ষা৷৷

ৰাখিবে নোৱাৰো যেৱে শুনা মহাভাগ৷

অগনিত প্ৰৱেশি কৰিবো তনুত্যাগ৷৷১৫৩৩৷৷

শুনি বিপ্ৰে অৰ্জ্জুনক বুলিলা বচন৷

যাক ৰাখিবাক নোৱাৰিলা নাৰায়ণ৷৷

ৰাম কামদেৱ অনিৰুদ্ধে নাটৈ যাক৷

তাত যত্ন কৰা ইটো মিছা গৰ্ব্ববাক৷৷১৫৩৪৷৷

অৰ্জ্জুনে বোলন্ত মই নোহো হলায়ূধ৷

নোহো বাসুদেৱ কামদেৱ অনিৰুদ্ধ৷৷

আমাৰ অৰ্জ্জুন নাম দশোদিশে জানে৷

গাণ্ডীৱ ধনুক মোৰ জগতে বখানে৷৷১৫৩৫৷৷

শঙ্কৰকো তুষি আছো মোৰ পৰাক্রমে৷

যদি কোপে আটোপে আসন্ত সাজি যমে৷৷

তাঙ্কো জিনি তোহ্মাৰ পুত্ৰক দিবো আনি৷

গৈলন্ত সঞ্জাত দ্বিজে শুনি হেন বাণী৷৷১৫৩৬৷৷

অৰ্জ্জুনৰ বচনত হুয়া ভয়হীন৷

প্ৰীত হুয়া গৃহত আছন্ত কতো দিন৷৷

প্ৰসৱৰ কাল আসি মিলিল দুনাই৷

ত্ৰাহি ধনঞ্জয় বুলি ব্ৰাহ্মণে চেঞ্চাই৷৷১৫৩৭৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাখা কি দয়াময় মোক যদুৰায়৷
তোহ্মাত ভকতি বিনা বৃথা আয়ু যায়৷৷১২৮৷৷

পদ: শুনি পাৰ্থে আথেবেথে গৈল দঢ় হুই৷

কৰিলন্ত আচান্ত পৱিত্ৰ জল ছুই৷৷

ইষ্টদেৱ শঙ্কৰক নমিলা অৰ্জ্জুন৷

দিব্য অস্ত্ৰ স্মৰি গাণ্ডীৱত দিলা গুণ৷৷১৫৩৮৷৷

টঙ্কাৰিয়া দিব্য অস্ত্ৰচয়ক ঝাকিলা৷

অধো উৰ্দ্ধে সিটো সূতিগৃহক ঢাকিলা৷৷

নাথাকিল সন্ধি চাইলা আঞ্জৰ পাঞ্জৰ৷

গৃহক ঢাকিয়া শৰে সাজিলা পিঞ্জৰ৷৷১৫৩৯৷৷

সেহি বেলা উপজিল বিপ্ৰৰ কুমাৰ৷

পৃথিৱীত পৰিয়া কান্দিলা বাৰম্বাৰ৷৷

তেখনে অদৃশ্য ভৈল শৰীৰ সহিতে৷

নাকলিলা কেৱে তাক আগতে তহিতে৷৷১৫৪০৷৷

দেখি পাছে বিপ্ৰে পুত্ৰশোকৰ ঝমক৷

কেশৱৰ আগত ভৰ্ৎসিলা অৰ্জ্জুনক৷৷

মই কেন মূঢ় দেখিয়োক সৰ্ব্বজনে৷

কৰিলো সঞ্জাত নপুংসকৰ বচনে৷৷১৫৪১৷৷

সবংশে কেশৱে নোৱাৰিলে ৰাখিবাক৷

আৰ কোনে পৰিত্ৰাণ কৰিৱে আহ্মাক৷

বিধিৰ বিপাকে যিটো দৈৱে ভৈল নাশ৷

কিনো মূৰ্খ তই তাক ৰাখিবাক চাস৷৷১৫৪২৷৷

ধিক ধনঞ্জয় ধিক গাণ্ডীৱ তোহ্মাৰ৷

মিছা কাৰ্য্যে কিসক কৰিলি অঙ্গীকাৰ৷৷

বিকৰ্থনা অনেক কৰিল দ্বিজবৰ৷

শুনি নসহিল অৰ্জ্জুনৰ কলেৱৰ৷৷১৫৪৩৷৷

ধনু তুলি ধৰি পাছে মহা বিদ্যা কৰি৷

তেখনে আণ্টাইল গৈয়া যমৰ নগৰী৷৷

পাতপাত কৰি বিচাৰিলা মহাভাগ৷

বিপ্ৰৰ পুত্ৰক তৈতো নপাইলেক লাগ৷৷১৫৪৪৷৷

ইন্দ্ৰৰ নগৰে গৈয়া বিচাৰিলা পশি৷

তৈতো বিপ্ৰপুত্ৰক নপাইলা মহাযশী৷৷

অগনি বৰুণ বায়ু চন্দ্ৰ নিঋতিৰ৷

সৱাৰো থানক বিচাৰিলা মহাবীৰ৷৷১৫৪৫৷৷

বিতবিত কৰিলন্ত সাতো পাতালক৷

তৈতো খুজি নপাইলন্ত বিপ্ৰৰ পুত্ৰক৷৷

একোস্থানে বিচাৰিবে নথাকিল ঠাই৷

উলটিয়া দ্বাৰকাক আসিলা দুনাই৷৷১৫৪৬৷৷

ভ্ৰষ্ট ভৈল অঙ্গীকাৰ জানিয়া নিশ্চয়৷

অগনিত জাম্প দিবে যান্ত ধনঞ্জয়৷৷

হেন দেখি সখিক ধৰিলা হৰি আসি৷

মৰিবাক নিদিয়া বুলিলা পাছে হাসি৷৷১৫৪৭৷৷

দেখাইবো দ্বিজৰ সৱে পুত্ৰক তোহ্মাক৷

নকৰিয়ো ঝাস সখি ৰাখা আপুনাক৷৷

তোহ্মাৰ বিপুল কীৰ্ত্তি থাকিবে লোকত৷

মোহোৰ বচনে নকৰিবা প্ৰাণ হত৷৷১৫৪৮৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে সম্প্ৰতি৷

হৰিনাম বিনে আৰ নাহি কাৰো গতি৷৷

বেদৰ প্ৰমাণ বাণী জানি সৰ্ব্বজন৷

বোলা হৰি হৰি কৰি অনেক যতন৷৷১৫৪৯৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: শ্ৰীৰাম মাধৱ ৰাঘৱ ৰঘুপতি৷৷১২৯৷৷

পদ: অৰ্জ্জুনক বুলি হেন বাণী৷

দিব্য ৰথে চড়ি চক্রপাণি৷৷

ধৰিল উত্তৰ দিশৰ পথ৷

অৰ্জ্জুনে ডাকন্তে যান্ত ৰথ৷৷১৫৫০৷৷

সাতোখান পৃথিৱী এড়াইল৷

গৈয়া সাতো সাগৰ চড়াইল৷৷

ধৰি মহা মনোজৱ১৬৪ গতি৷

ভৈলা লোকালোকৰ সিভিতি৷৷১৫৫১৷৷

প্ৰৱেশিলা ঘোৰ অন্ধকাৰে৷

ঘোৰা আৰ যাইবাক নপাৰে৷৷

হেন দেখি যোগেশ্বৰ হৰি৷

আগক হানিলা চক্র ধৰি৷৷১৫৫২৷৷

মহাৰশ্মিপুঞ্জে পোসৰাই৷

আগত আন্ধাৰ ফাৰি যায়৷৷

যেন ৰাঘৱৰ শৰজাক৷

বিদাৰয় ৰাক্ষস সেনাক৷৷১৫৫৩৷৷

হাজাৰেক সূৰ্য্য যেন জ্বলৈ৷

তাহাৰ পাচত ঘোৰা চলৈ৷৷

ঘোৰ তম তৰিয়া সত্বৰে৷

জ্যোতিপুঞ্জ পাইলা তাত পৰে৷৷১৫৫৪৷৷

ৰশ্মি লাগি চক্ষু ফুটে দেখি৷

মুদিলা অৰ্জ্জুনে দুয়ো আখি৷৷

তাক এড়ি জল পাইলা গই৷

ঘোৰ ঊৰ্ম্মি বায়ু উথলয়৷৷১৫৫৫৷৷

পাছে ধনঞ্জয় যদুৰাজে৷

প্ৰৱেশিলা সেহি জলমাজে৷৷

দুয়ো গৈয়া দেখিলা প্ৰত্যেক৷

স্ফটিকৰ স্তম্ভ হাজাৰেক৷৷১৫৫৬৷৷

দিৱ্যগৃহ প্ৰকাশন্তে আছে৷

পশিলা ভিতৰ তাৰ পাছে৷৷

অনন্তক গৈয়া ভৈলা ভেট৷

তুলি আছে হাজাৰেক ফেঁট৷৷১৫৫৭৷৷

ফণামণি কৰৈ তিৰিমিৰি৷

প্ৰকাশন্ত যেন শুক্ল গিৰি৷৷

তান শৰীৰত সুখাসনে৷

প্ৰকাশন্ত বসি নাৰায়ণে৷৷১৫৫৮৷৷

সুন্দৰ শৰীৰ মেঘ শ্যাম৷

পীতবস্ত্ৰে আতি অনুপাম৷৷

প্ৰসন্ন বদন মনোহৰ৷

আয়ত লোচন ৰুচিকৰ৷৷১৫৫৯৷৷

শিৰত কিৰীটি ৰত্নময়৷

তাৰ ৰশ্মি শোভৈ কেশচয়৷৷

জ্বলৈ গণ্ড মকৰ কুণ্ডলে৷

প্ৰকাশৈ শ্ৰীবৎস বক্ষস্থলে৷৷১৫৬০৷৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ নৱ সূৰ্য্য৷

প্ৰলম্ব বৰ্ত্তুল অষ্টভুজ৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে সুশোভিত৷

বনমালা আপাদলম্বিত৷৷১৫৬১৷৷

পদ দুই পঙ্কজৰ কান্তি৷

পাসি ভৈল আঙ্গুলিৰ পান্তি৷

জ্বলে আতি নখচন্দ্ৰচয়৷

ভকতৰ প্ৰকাশে হৃদয়৷৷১৫৬২৷৷

সুনন্দ প্ৰমুখ্যে পাৰিষদে৷

চৌপাশে উপাসে নিশবদে৷৷

চক্র আদি অস্ত্ৰে মূৰ্ত্তি ধৰি৷

সেৱা কৰে বিষ্ণুক আৱৰি৷৷১৫৬৩৷৷

পুষ্টি আদি ঋদ্ধি দিব্য কাছে৷

মাধৱক আৰাধন্তে আছে৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণপদে৷

হৰি হৰি বোলা সভাসদে৷৷১৫৬৪৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম বোল ৰাম বোল লোকাই৷
ৰামনাম বিনা বান্ধৱ নাই৷৷১৩০৷৷

পদ: অদ্ভূত ৰূপ দেখি ধনঞ্জয়৷

কম্পিল শৰীৰ ভৈলা বিস্ময়৷৷

আত্মাক কৃষ্ণে দৰশন পাই৷

পড়ি প্ৰণামিলা মাথা দৱাঁই৷৷১৫৬৫৷৷

অৰ্জ্জুনো দণ্ডৱতে পড়ি আগে৷

নমিলা গৈয়া আতি অনুৰাগে৷৷

বিষ্ণুৰ পৰম মহিমা দেখি৷

কৰিলা কৰযোৰ দুয়ো সখি৷৷১৫৬৬৷৷

দেখিয়া পাছে দুইকো চক্রপাণি৷

হাসিয়া হেন বুলিলন্ত বাণী৷৷

তোমৰা নৰ নাৰায়ণ দুই৷

ভৈলা অৱতাৰ মনুষ্য হুই৷৷১৫৬৭৷৷

ধৰ্ম্মক দ্বিজক ৰাখিবে লাগি৷

ব্ৰহ্মাদেৱে দুইকো নিলন্ত মাগি৷৷

পৃথিৱীৰ সৱে ভাৰ সংহৰি৷

আসা মোৰ ঠাইক সত্বৰ কৰি৷৷১৫৬৮৷৷

তোমৰা দুইক দেখিৱাক মন৷

আনিলো সৱে দ্বিজপুত্ৰগণ৷৷

ভৈলো দেখাদেখি এ চিৰকালে৷

পৃথিৱীক এড়ি আসা সকালে৷৷১৫৬৯৷৷

যদি পূৰ্ণকাম দুয়ো তোমৰা৷

সৃষ্টিৰ অৰ্থে আসি তপ কৰা৷৷

হাসিয়া এহি বুলি চক্রপাণি৷

ব্ৰাহ্মণৰ দশ ছৱাল আনি৷৷১৫৭০৷৷

দিলন্ত কৃষ্ণ অৰ্জ্জুনৰ হাতে৷

নমিলা পাছে দুয়ো প্ৰণিপাতে৷৷

তোহ্মাৰ আজ্ঞাক পালিবো স্বামী৷

থাকিয়ো গৃহক লড়িলো আমি৷৷১৫৭১৷৷

এহি বুলি কৃষ্ণ অৰ্জ্জুন দুই৷

উঠিলা ৰথত আনন্দ হুই৷৷

ব্ৰাহ্মণৰ সৱে পুত্ৰক লৈলা৷

পুৰণি পথে দ্বাৰকাক গৈলা৷৷১৫৭২৷৷

পাছে ধনঞ্জয় প্ৰতিজ্ঞা পালি৷

দিলন্ত দ্বিজৰ দশো ছৱালি৷৷

মৰা পুত্ৰগণ পায়া ব্ৰাহ্মণে৷

পৰম আনন্দ মিলিল মনে৷৷১৫৭৩৷৷

সভাৰ্য্যে ওলায়া যেন নাচন্ত৷

অৰ্জ্জুন ধন্য বুলি বখানন্ত৷৷

কৃষ্ণৰ প্ৰসাদে বীৰ বিজয়৷

এড়াইল দাৰুণ মৰণ ভয়৷৷১৫৭৪৷৷

বিষ্ণুৰ তেজ দেখি ধনঞ্জয়৷

ভৈলন্ত মনত আতি বিস্ময়৷৷

পৌৰুষ পুৰুষৰ কিছু নুই৷

কৃষ্ণৰ প্ৰসাদে সমস্ত হুই৷৷১৫৭৫৷৷

এহি বুলি বীৰে দঢ়ায়া মতি৷

একান্তে কৰিলা হৰি ভকতি৷৷

এহিমতে হৰি জগতগুৰু৷

সম্যকে ভকতৰ কল্পতৰু৷৷১৫৭৬৷৷

দুৰ্জ্জন জনৰ চিন্তিয়া মাৰ৷

লীলায়ে হৰিলা ভূমিৰ ভাৰ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

কৰিয়ো কীৰ্ত্তন সমস্ত জনে৷৷১৫৭৭৷৷

আতপৰে ধৰ্ম্ম নাহিকে আন৷

ব্যাসৰ বচন বেদ প্ৰমাণ৷৷

হেন জানি সুখে গৃহতে থাকি৷

হৰি হৰি বোলা সমাজে ঢাকি৷৷১৫৭৮৷৷

বিপ্ৰপুত্ৰ-আনয়ন সমাপ্ত

দ্বাৱিংশ খণ্ড
দামোদৰ-বিপ্ৰাখ্যান

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম হৰি গোপাল গোৱিন্দ৷
যদুমণি মুকুন্দ গোৱিন্দ৷৷১৩১৷৷

পদ: শুক নিগদতি শুনা কুৰুপতি

কৃষ্ণৰ আৰো চৰিত্ৰ৷

আছিল দৰিদ্ৰ বিপ্ৰ দামোদৰ

বৈষ্ণৱ আতি পৱিত্ৰ৷৷

কৃষ্ণয়েৰে তান মহা মিত্ৰৱতি

পঢ়ন্তে গুৰুগৃহত৷

খাইবে খুণ্টিবাক একোৱে নাহিকৈ

বস্ত্ৰহীন শৰীৰত৷৷১৫৭৯৷৷

আতি পতিব্ৰতা তাহান ব্ৰাহ্মণী

দুঃখে দণ্ডে যুগ যায়৷

কাম্পন্তে আসিয়া স্বামীক বুলিলা

মুখৰ মাত নোহ্লায়৷৷

শুনিয়োক স্বামী মন্দভাগী আমি

সহিবো কত নিকাৰ৷

দ্বাৰকাত আছে প্ৰভু নাৰায়ণ

পৰম মিত্ৰ তোহ্মাৰ৷৷১৫৮০৷৷

দীন দায়াকৰ জগত ঈশ্বৰ

সাক্ষাতে লক্ষ্মীৰ পতি৷

তোহ্মাৰ নিকাৰ দেখিয়া দিবন্ত

অনেক ধন সম্পত্তি৷৷

তাহান চৰণ চিন্তৈ যিটোজন

আপুনাকো দেন্ত তাক৷

নকৰা বিমন পাইবা বহুধন

নবাধিবা মোৰ বাক৷৷১৫৮১৷৷

ভাৰ্য্যাৰ বচন শুনিয়া ব্ৰাহ্মণে

দৃঢ় কৰিলন্ত মতি৷

কৃষ্ণ দৰশনে মোৰ মহালাভ

যাইবো দ্বাৰকাক প্ৰতি৷৷

ভাৰ্য্যাক বোলন্ত যি পাৰা সন্দেশ

আনি দিয়া ঝাটে উঠি৷

শুনিয়া ব্ৰাহ্মণী মাগি আনিলন্ত

চাউল চিৰা চাৰিমুঠি৷৷১৫৮২৷৷

কানিৰ টুপলি বান্ধি আনি দিলা

ব্ৰাহ্মণে কাষতে লৈলা৷

কৃষ্ণৰ চৰণ দেখিবাক মনে

দ্বাৰকাক লাগি গৈলা৷৷

কৃষ্ণক দেখিবে কত বেলি পাওঁ

মনে গুণি দ্বিজবৰ৷

সেনাৰ বাজুক ছড়াই তিনিদ্বাৰ

পাইলা গৈয়া অভ্যন্তৰ৷৷১৫৮৩৷৷

ষোড়শ হাজাৰ আৱাস প্ৰকাশৈ

বৈকুণ্ঠপুৰ সমান৷

যদুগণ যাত পশিবে নপাৰৈ

কৃষ্ণৰ ৰহস্য স্থান৷৷

তাৰ এক গৃহ পশিলা ব্ৰাহ্মণ

কেহোৱে বাধন্তা নাই৷

সৱ্যা ভাৰ্য্যা সমে সোণাৰ খাটত

সুতি আছা যদুৰায়৷৷১৫৮৪৷৷

মিত্ৰক দেখিয়া ভাৰ্য্যাক এড়িয়া

উঠি আসি আথেবেথে৷

দুহাতে সাবটি ধৰিলা আনন্দে

তিনিয়ো লোকৰ নাথে৷৷

সখিক আলিঙ্গি আতি প্ৰীতি পাইল

আনন্দে লোতক ঝৰে৷

সোণাৰ খাটত বসুৱাইলা নিয়া

ধৰিয়া আতি সাদৰে৷৷১৫৮৫৷৷

আপুনি চৰণ ধুৱাইলা বিপ্ৰৰ

পাদোদক লৈলা শিৰে৷

সুগন্ধি চন্দন কুঙ্কুমে সখিৰ

ঘসিলা সৱ শৰীৰে৷৷

দীপ ধূপ লগাই পূজিলা বিপ্ৰক

কৰ্পূৰ তাম্বুল দিয়া৷

সাদৰে চামৰে বিঞ্চন্ত বিপ্ৰক

সৱ্যা মাধৱৰ প্ৰিয়া৷৷১৫৮৬৷৷

দেখিয়া অন্তেষ- পুৰৰ লোকৰ

বিস্ময় ভৈ গৈল পাছে৷

ইটো মহাদুঃখী ভিক্ষুক ব্ৰাহ্মণে

কত পুণ্য কৰি আছে৷৷

ত্ৰৈলোক্যৰ গুৰু লক্ষ্মীৰ নিৱাস

আপুনি সেৱন্ত যাক৷

ভাৰ্য্যাক এড়িয়া আঙ্ক আলিঙ্গন্ত

যেহেন শ্ৰেষ্ঠ দাদাক৷৷১৫৮৭৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: যাদৱানন্দ দয়াশীল ৰাম৷
হৰি হৰি দয়াশীল কেশৱ গোপাল৷৷১৩২৷৷

পদ: পাছে হৰি হাস্য কৰি সখাৰ হাতত ধৰি

সুধিলন্ত কৰি সতকাৰ৷

গুৰুৰ গৃহৰ তথা সুমৰা পুৰণি কথা

যেন ভৈলা আহ্মাৰ নিকাৰ৷৷

গুৰুপত্নীগণে আসি আহ্মাক বুলিলা হাসি

খড়ি লুড়ি দিয়া শিষ্যগণ৷

আমি সৱো হেন শুনি কটিত বান্ধিয়া ভুনি

আনন্দে লড়িলো ৰঙ্গ মন৷৷১৫৮৮৷৷

অৰণ্যৰ পশি সান্ধি খড়ি লুড়ি বোজা বান্ধি

গৃহক চলিলো ৰঙ্গমনে৷

যাওঁ কথামাতে হাসি আকস্মিতে তৈতে আসি

পাইলে ঘোৰ বাত বৰিষণে৷৷

গৰ্জ্জনতে ভূমি লড়ৈ ঘনে ঘনে বজ্ৰ পড়ৈ

খাল বাম সম ভৈলা আতি৷

নাকলিয় একো পথ সূৰ্য্য পাছে গৈল অস্ত

ভৈল ঘোৰ অন্ধকাৰ ৰাতি৷৷১৫৮৯৷৷

পাছে আমি সৱে শিষ্য নাকলোঁহো একোদিশ

বাত বৃষ্টি পীড়িলে আহ্মাক৷

কাম্পৈ তনু তৰতৰি অন্যোঅন্যে হাতে ধৰি

বাট নপাই তৈতে ফুৰো পাক৷৷

মাথাত খড়িৰ বোঝা যান নযায় একো খোজা

ফুৰন্তে ৰজনী গৈল ক্ষয়৷

নযাওঁ কেহো কাকো এড়ি কিৰণে আন্ধাৰ ফাড়ি

ভৈলা আসি আদিত্য উদয়৷৷১৫৯০৷৷

সান্দীপনি দ্বিজৰাজে বিচাৰিলা বনমাজে

ভৈলা আসি আহ্মাক প্ৰত্যেক৷

জাৰে কাম্পে শিষ্য যত শৰীৰত নাহি তত

দেখি খেদ কৰিলা অনেক৷৷

আহ্মাক বোলন্ত বাক শুনা সৱে শিষ্যজাক

মোৰ পদে কিনো দুঃখ ভৈল৷

প্ৰাণতো এড়িলা আশ খপিলাহা বনবাস

গুৰুঋণ সৱে সুজা গৈল৷৷১৫৯১৷৷

শুনা শিষ্য নিৰন্তৰ তুষ্ট হুয়া দিওঁ বৰ

জানা সৱ শাস্ত্ৰ এতিক্ষণে৷

পূৰ্ণ ভৈল মনোৰথ গৃহৰ ধৰিলো পথ

পাছে আমি সৱে শিষ্যগণে৷৷

আনো দুঃখ নানা মত গুৰুগৃহে পাইলো যত

প্ৰাণসখি সুমৰাহা তাক৷

হেন শুনি দ্বিজবৰে কৰযোৰে অনন্তৰে

কৃষ্ণক বুলিলা মৃদুবাক৷৷১৫৯২৷৷

শুনিয়োক পৰমব্ৰহ্ম আহ্মাৰ সাম্ফল জন্ম

সমস্ত পাতক ভৈল নাশ৷

যিহেতু জগত স্বামী তোহ্মাৰ লগত আমি

গুৰুগৃহে কৰিলো নিৱাস৷৷

কাম মোক্ষ ধৰ্ম্ম অৰ্থ পাৱৈ আনো মনোৰথ

যিটো চিন্তৈ তোহ্মাৰ চৰণ৷

আপুনি নিৰ্ম্মিলা শাস্ত্ৰ তাকো পঢ়া হুয়া ছাত্ৰ

ইটো কিনো ভৈল বিড়ম্বন৷৷১৫৯৩৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: যদুৰায় চৰণে শৰণ দিয়ো৷
জগজীৱ সেৱক পালিয়া নিয়ো৷৷১৩৩৷৷

পদ: হেন শুনি হাসি বিপ্ৰত পুছন্ত

সৰ্ব্বজান হৃষীকেশ৷

আহ্মাক লাগিয়া আনি আছা যিবা

দিয়োক সখি সন্দেশ৷৷

ভকতসকলে পূজৈ ফুলে ফলে

তুষ্ট হওঁ তাকে পাই৷

অভকতে যদি নানা দ্ৰব্য দেয়

তাতো মোৰ তুষ্টি নাই৷৷১৫৯৪৷৷

হেন জানি মিত্ৰ দিয়োক আহ্মাক

যিবা দ্ৰব্য আছা আনি৷

পৰম সঙ্কোচ ভৈলা দ্বিজবৰ

কৃষ্ণৰ শুনিয়া বাণী৷৷

চাউল চিৰামুঠি নেদন্ত কৃষ্ণক

লাজে চপৰায় মাথ৷

হেন দেখি পাছে মনত গুণন্ত

তিনিয়ো লোকৰ নাথ৷৷১৫৯৫৷৷

ইটো দ্বিজবৰে পূৰ্ব্বতো আহ্মাক

লক্ষ্মীকামে নৰাধিলা৷

ভাৰ্য্যাৰেসে প্ৰীতি সাধিবাক প্ৰতি

আহ্মাৰ ঠাইক আসিলা৷৷

মনুষ্য দুৰ্ল্লভ পৰম সম্পদ

দিবো আজি আঙ্ক আমি৷

কানিৰ টুপলি বিচাৰি আনিলা

আপুনি জগতস্বামী৷৷১৫৯৬৷৷

ইটো কি বুলিয়া টুপলি মেলিয়া

সখিক বুলিলা বাক৷

ইটো চাউল চিৰা জগতে সহিতে

তৃপিতি কৰে আহ্মাক৷৷

এহি বুলি হৰি এক মুঠি ধৰি

ভুঞ্জিলন্ত আনন্দত৷

আউৰ মুঠি ধৰি খাইবাক খোজন্তে

ধৰিলা লক্ষ্মী হাতত৷৷১৫৯৭৷৷

যত লাগে মানে সৱে সম্পত্তিক

এহি মুঠি দিবে পাৰে৷

নখায়োক আৰ বুলি লক্ষ্মীমাৱে

স্বামীক বুজাইলা ঠাৰে৷৷

হেন শুনি হৰি চাউল চিৰা এড়ি

থাকিলা হাসি নমাতি৷

দিব্য ভোগ ভুঞ্জি কৃষ্ণৰ গৃহত

ব্ৰাহ্মণো বঞ্চিলা ৰাতি৷৷১৫৯৮৷৷

শয়নক লাগি সুৱৰ্ণ খাটত

বিছাই দিলা হংসতুলি৷

মহাসুখে তাতে সুতিয়া আছিলা

আজি স্বৰ্গ পাইলো বুলি৷৷

প্ৰভাততে উঠি লড়িলা ব্ৰাহ্মণ

কৃষ্ণত মাগি মেলানি৷

সখিক ধৰিয়া মাধৱে অনেক

বুলিলা বিনয় বাণী৷৷১৫৯৯৷৷

আগবঢ়াই নিয়া গৃহক পঠাইলা

ব্ৰাহ্মণ চলিলা সুখে৷

কৃষ্ণে নেদিলন্ত নুখুজিলা ধন

ব্ৰাহ্মণো আপুন মুখে৷৷

মনত গুণন্ত দ্বিজত ভকত

কিনো দেৱ বনমালী৷

কোথেৰ দৰিদ্ৰ মঞি পাপী মোক

ধৰিলন্ত আঙ্কোৱালি৷৷১৬০০৷৷

আপুনাৰ খাটে নিয়া বসুৱাই

ঘষি ধুৱাইলেক ভৰি৷

শ্ৰম দেখি লক্ষ্মী আহ্মাক বিঞ্চিলা

চামৰক কৰে ধৰি৷৷

তিনিয়ো লোকৰ ঐশ্বৰ্য্যক পাৱৈ

অৰ্চিয়া যাৰ চৰণ৷

আহ্মাৰ কুৎসিত সন্দেশকো খাইল

হেন প্ৰভু নাৰায়ণ৷৷১৬০১৷৷

দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণে ধন পাইলে মোক

পাসৰিবে সমুদায়৷

এহি বুলি ধন নেদিলে আহ্মাক

জানিলো কৃষ্ণ গোসাঞি৷৷

হেন গুণি গান্থি যাহান্তে গৃহৰ

সমীপ পাইলন্ত পাছে৷

চন্দ্ৰ সূৰ্য্য সম অনেক বিমান

দেখন্ত তহিতে আছে৷৷১৬০২৷৷

দিব্য উপবনে পৰি পক্ষীগণে

সুললিত ৰাৱ তেজে৷

দীঘি সৰোবৰ পুষ্পিত উৎপল

প্ৰফুল্ল পঙ্কজে ৰজে৷৷

দিব্য নৰনাৰী গণ ফুৰৈ তৈতে

পিন্ধি বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ৷

দেখিয়া ব্ৰাহ্মণে বিস্ময়ে গুণন্ত

ইটো দিব্যপুৰী কাৰ৷৷১৬০৩৷৷

নুহি মোৰ গৃহ কৈক আইলো বুলি

থমকি আছন্ত চাই৷

নৰনাৰীগণো বিপ্ৰক বেঢ়িল

দিব্য বাদ্যভণ্ড বাই৷৷

স্বামী আসিবাৰ শুনিয়া ব্ৰাহ্মণী

গৃহৰ বজাইলা ৰঙ্গে৷

সালঙ্কৃতা দাসী সহস্ৰেকে বেঢ়ি

যোগানে লড়িলা সঙ্গে৷৷১৬০৪৷৷

দিব্য আভৰণে ভূষিতা সুন্দৰী

যাহান্ত যেন নাচন্তে৷

ৰূপ ধৰি লক্ষ্মী যেন বাজ ভৈলা

আপুন থানৰ হন্তে৷৷

দিব্য পৰিছদে আগবাঢ়ি আসি

স্বামীক দেখিলা গই৷

আনন্দে লোতক বজাই আখি মুদি

থাকিলা থমকি ৰই৷৷১৬০৫৷৷

পতিক বুদ্ধিয়ে নমিলা ব্ৰাহ্মণী

মনে ধৰি আলিঙ্গিলা৷

কন্যাগণ মধ্যে প্ৰকাশন্ত সতী

ভাৰ্য্যাকো দ্বিজে দেখিলা৷৷

ভৈল মহাপ্ৰীতি ভাৰ্য্যায়ে সহিতি

এক ঠাই হুয়া পাছে৷

পৰম আনন্দে পশিলা মন্দিৰ

দ্বিজবৰ দিব্য কাছে৷৷১৬০৬৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি ৰাম নিৰঞ্জন জীৱেৰ জীৱন
মুকুন্দ ৰাম মুৰাৰি৷
তোহ্মাৰ চৰণে পশিলো শৰণে
নিয়োক মোক উদ্ধাৰি৷৷১৩৪৷৷

পদ: সুৱৰ্ণ ৰুৱলী মৰকত স্থলী

স্ফটিকৰ দ্বাৰ বাৰ৷

ৰত্নময় স্তম্ভ গৃহৰ আৰম্ভ

দেখি ভৈলা চমৎকাৰ৷৷

দুগ্ধ ফেন সম শয্যাসৱ আছে

সোণাৰ খাটে বিছাই৷

সুৱৰ্ণ আসন ভাজন যতেক

তাৰ সীমা সংখ্যা নাই৷৷১৬০৭৷৷

চন্দ্ৰাতপসৱ টানিয়া আছয়

মুকুতাৰ মালা আঁৰি৷

দিব্য কন্যাগণে আয়াযাত কৰে

শুনি নূপুৰৰ সাৰি৷৷

ৰত্নৰ অনেক প্ৰদীপ প্ৰকাশে

নজানয় ৰাত্ৰি দিন৷

ইন্দ্ৰতো অধিক পাইলা সমৃদ্ধিক

গুচিল দাৰিদ্ৰ্য চিন৷৷১৬০৮৷৷

কৃষ্ণৰেসে কৃপা বোলন্ত ব্ৰাহ্মণে

আত নাহি আন হেতু৷

ভকতৰ অল্প- বস্তুক বিস্তৰ

কৰন্ত গৰুড়কেতু৷৷

আহ্মাৰ সন্দেশ খাইলা হৃষীকেশ

চাউল চিৰা একমুষ্ঠি৷

এতেকতে মোক মহা সম্পত্তিক

দিলন্ত পৰম তুষ্টি৷৷১৬০৯৷৷

তাহান চৰণে সৌহৃদ্য সখিত্ব

মিত্ৰভাৱ নুগুচোক৷

জন্মে জন্মে মঞি তান দাস হৈবো

মোক মোহে নলন্দ্ৰোক৷৷

এহি বুলি দ্বিজে ভুঞ্জিলা পৰম

ভোগ্যক পত্নী সহিত৷

কিছু কিছু কৰি বিষয় এড়ন্ত

কৃষ্ণত অৰ্পিয়া চিত্ত৷৷১৬১০৷৷

অজিত বিষ্ণুক ভকতেসে জিনে

জানি দ্বিজ দামোদৰ৷

একচিত্ত মনে কৃষ্ণৰ চৰণে

ভৈলন্ত ধ্যান তৎপৰ৷৷

দৃঢ় ভক্তি কৰি ছিণ্ডি মোহজৰী

কৰ্ম্মবন্ধে ভৈলা হীন৷

পায়া মহোদয় দেখি ব্ৰহ্মময়

কৃষ্ণতে গৈলন্ত লীন৷৷১৬১১৷৷

পৰম পুৰুষ প্ৰভু নাৰায়ণ

ভকতৰ যেন নিধি৷

তাহান চৰণে ভকতি কৰিলে

অৱশ্যে হুইৱেক সিদ্ধি৷৷

মাধৱৰ ইটো পৱিত্ৰ কথাক

শুনিবে যাৰ প্ৰবন্ধ৷

কৃষ্ণৰ চৰণে তাৰ ভক্তি বাঢ়ে

এৰাই সিটো কৰ্ম্মবন্ধ৷৷১৬১২৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন

কৰিয়ো সৱে সমাজে৷

ইটো কলিযুগে আন গতি নাই

হৰিৰ নামত বাজে৷৷

বৃথা আয়ু যায় কৰিয়ো লোকাই

বৈকুণ্ঠে যাইবাৰ কাম

মায়াময় ইটো বিষয় এড়িয়া

ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷১৬১৩৷৷

দামোদৰ-বিপ্ৰাখ্যান সমাপ্ত

ত্ৰয়োৱিংশ খণ্ড
দৈৱকীৰ পুত্ৰ-আনয়ন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম মাধৱ মুৰাৰি৷
কৃষ্ণ মুকুন্দ দৈত্যাৰি৷৷১৩৫৷৷

পদ: শুকমুনি বোলন্ত শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

পাপৰ অন্তক ইটো কৃষ্ণৰ চৰিত৷৷

অনন্তৰে দৈৱকী শুনিয়া হেন বাণী৷

গুৰুৰ মৃতক পুত্ৰ কৃষ্ণে দিলা আনি৷৷১৬১৪৷৷

হুয়া আতি বিস্ময় গুণন্ত বৰনাৰী৷

মোৰো ছয় তনয়ক কংসে আছে মাৰি৷৷

হৃদয় ব্যাকুল কৰৈ তাসম্বাক স্মৰি৷

চক্ষুৰ লোতক আতি পৰৈ সৰসৰি৷৷১৬১৫৷৷

মুখৰো নোহ্লায় মাত গদগদ বাণী৷

বুলিলা বচন ৰাম গোৱিন্দক আনি৷৷

শুনিয়োক ৰাম শুনিয়োক দামোদৰ৷

জানিলো তোমৰা দুই পৰম ঈশ্বৰ৷৷১৬১৬৷৷

স্ৰজন্তাৰো স্ৰষ্টা তুমি পৰম পুৰুষ৷

কাৰ্য্যতে লক্ষিলো দুয়ো নুহিকা মানুষ৷৷

খণ্ডিবাক লাগি পৃথিৱীৰ মহাভাৰ৷

মোহোৰ গৰ্ভত আসি ভৈলা অৱতাৰ৷৷১৬১৭৷৷

জগত নিৰ্ম্মাণ কৰে তোমাৰেসে মায়া৷

জানিয়া শৰণ লৈলো কৰিয়োক দায়া৷৷

মৰাপুত্ৰ গুৰুক যমৰ পৰা আনি৷

দিলাহা দক্ষিণা যেনমতে চক্রপাণি৷৷১৬১৮৷৷

হেনমতে মোৰো মনোৰথ কৰা সিদ্ধি৷

পৰম ঈশ্বৰ দুয়ো বিধাতাৰ বিধি৷৷

কংসে মাৰিলেক মোৰ পুত্ৰ ছয়গুটি৷

তাসম্বাক সুমৰন্তে প্ৰাণ যায় ফুটি৷৷১৬১৯৷৷

তোমাৰা প্ৰসাদে যেৱে দেখিবাক পাওঁ৷

তেৱেসে দাৰুণ শোক সন্তাপ এৰাওঁ৷৷

মাৱক মাতিলা ৰাম কৃষ্ণ দুই ভাই৷

আনি দিবো পুত্ৰগণ চিন্তা এৰা আই৷৷১৬২০৷৷

এহি বুলি ৰাম কৃষ্ণে যোগ মায়া বলে৷

এক নিমিষেকে গৈয়া পশিলা সুতলে৷৷

ত্ৰৈলোক্যমোহন দিব্যৰূপ হৃষীকেশ৷

বলিৰ সভাত গই ভৈলন্ত প্ৰৱেশ৷৷১৬২১৷৷

দেখৈ দৈত্যপতি আসিলন্ত বনমালী৷

আথেবেথে সমাজে উঠিলা গাৱ চালি৷৷

আনন্দে আকুল ভৈলা কৃষ্ণ দৰশনে৷

সবংশে পড়িলা গৈয়া কৃষ্ণৰ চৰণে৷৷১৬২২৷৷

জগতৰে আত্মা মোৰ পৰম দৈৱত৷

কিনো মোৰ ভাগ্য আসি ভৈলা উপগত৷৷

পৰম হৰিষে নয়নৰ পৰৈ পানী৷

মাথাত কৰিয়া সিংহাসন দিলা আনি৷৷১৬২৩৷৷

বলভদ্ৰ সহিতে বসিলা তাতে হৰি৷

দুইৰো পাৱ পখালিলা বলি হাতে ধৰি৷৷

সবংশে শিৰত আনি লৈলা পাদোদক৷

দিব্য বস্ত্ৰ ভূষণে অৰ্চিলা মাধৱক৷৷১৬২৪৷৷

বহুবিধ সন্দেশ অমৃত ভক্ষ দিলা৷

সবান্ধৱে আপুনাক কৃষ্ণতে অৰ্পিলা৷৷

ভণিল শঙ্কৰে ধৰি কৃষ্ণৰ চৰণে৷

ৰাম ৰাম ঘুষিয়োক সভাসদগণে৷৷১৬২৫৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: স্বামীহ্ল মোক পাৰ কৰা কৰুণাসিন্ধু
সংসাৰ সাগৰে৷
আউৰ আন গতি নাহিকে মাধৱ
বান্ধৱ তোহ্মাত পৰে৷৷১৩৬৷৷

পদ: পাছে গোৱিন্দক দেখি দৈত্যেন্দ্ৰৰ

আনন্দে চিত্ত নধৰৈ৷

উপজিল ভাৱ শিহৰিল গাৱ

নেত্ৰৰ লোতক ঝৰৈ৷৷

দুই হাতে কৃষ্ণৰ চৰণ ধৰিয়া

তাতে মাথা থাপি থৈলা৷

গদগদ বাণী মুখৰ নোহ্লায়

স্তুতি কৰিবাক লৈলা৷৷১৬২৬৷৷

প্ৰণামো অনন্ত মহন্ত বিধাতা

প্ৰণামো কৃষ্ণ চৰণে৷

সাংখ্য যোগ যিটো কৰিলা বিস্তাৰ

ব্ৰহ্মৰূপী নাৰায়ণে৷৷

তযু দৰশন যদ্যপি দুৰ্ল্লভ

নুবুজি তোহ্মাৰ লীলা৷

আমি তামসিক অসুৰ জাতিৰ

গৃহতে আসি মিলিলা৷৷১৬২৭৷৷

ৰাক্ষস দানৱ দৈত্য ভূতচয়

পিশাচ প্ৰমথপতি৷

তোহ্মাক বিৰোধ কৰি অপ্ৰয়াসে

পাইলেক পৰম গতি৷৷

দ্বেষত ভয়ত যিটো সিদ্ধি পাইলে

তামসিক দৈত্যজাক৷

সাত্ত্বিক গুণত থাকিয়া সততে

দেৱে নপাৱন্ত তাক৷৷১৬২৮৷৷

আমাৰ পৰোক্ষ বান্ধৱ তুমিসি

মাধৱ জানিলো আমি৷

হেন জানি মোত হুয়োক সন্তোষ

তিনিয়ো লোকৰ স্বামী৷৷

গৃহ অন্ধকূপে পড়ি আছো নাথ

কিমতে আক এৰাওঁ৷

ফল মূল ভুঞ্জি তোহ্মাৰ চৰণ

চিন্তিয়া যেন বেড়াওঁ৷৷১৬২৯৷৷

তযু নাম মোৰ মুখে নছাড়োক

নেড়োক চিত্তে চৰণ৷

হেন মনোৰথ সাধিয়ো মাধৱ

তোহ্মাত লৈলো শৰণ৷৷

ঐশ্বৰ্য্য জঞ্জাল নলাগে আহ্মাক

ছিণ্ডা মোৰ মোহ পাশ৷

কৰা প্ৰভু দায়া জন্মে জন্মে হৈবো

তোহ্মাৰ দাসৰো দাস৷৷১৬৩০৷৷

আজ্ঞা কৰিয়োক জীৱৰ ঈশ্বৰ

সম্প্ৰতি কি কৰো আমি৷

হেন শুনি হাসি বলিক মাতিলা

তিনিয়ো লোকৰ স্বামী৷৷

মৰীচিৰ ছয় আছিল তনয়

প্ৰথম মনুৰ দিনে৷

ভৈলা সৱে দেৱ তাসম্বাৰ আগে

নাম শুনা ভিনে ভিনে৷৷১৬৩১৷৷

স্মৰ পৰিঙ্গ উদ্‌গীথ পতঙ্গ

ক্ষুদ্ৰভ্ৰুক আৰো ঘৃণি৷

এহি ছয়জন পৰম পৱিত্ৰ

আছে কাম ক্রোধ জিনি৷৷

যৈসানি ব্ৰহ্মায়ে নিজ দুহিতাক

ক্রীড়া কৰিবাক চান্ত৷

দেখি ছয়োজনে ব্ৰহ্মাক নিন্দিয়া

উপহাস্য কৰিলন্ত৷৷১৬৩২৷৷

অসুৰ যোনীক যাহা বুলি ব্ৰহ্মা

শাপ দিলা কোপ মনে৷

হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ তনয়

ভৈলা আসি ছয়োজনে৷৷

পাছে দৈৱকীৰ গৰ্ভতে ছয়োক

উপজায়া যোগমায়া৷

ধৰি কংসৰায় সৱাকো বধিলা

অধৰ্ম্ম একো নচায়া৷৷১৬৩৩৷৷

সম্প্ৰতি তোহ্মাৰ কাছতে আছন্ত

ছয়ো মোৰ জ্যেষ্ঠ ভাই৷

তাসম্বাক লাগি সদায়ে ক্রন্দন

কৰন্ত দৈৱকী আই৷৷

সৱাহাঙ্কো আজি দ্বাৰকাক নিবো

গুচাইবো মাৱৰ শোক৷

মোহোৰ প্ৰসাদে শাপ এড়াই আজি

ছয়ো যাইবে স্বৰ্গলোক৷৷১৬৩৪৷৷

এহিসে কাৰণে তোহ্মাৰ পাশক

আসি আছো দৈত্যপতি৷

শুনি বলি উঠি ছয়োকো আগতে

যোগাইলা কৰি ভকতি৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ দুহাতে ধৰিয়া

শিৰত অৰ্চিলা তুলি৷

আজিসে সমস্ত পাপ দূৰ ভৈল

জন্ম সাম্ফলিলো বুলি৷৷১৬৩৫৷৷

শুনা সৰ্ব্বজন এৰি আন মন

স্থিৰ কৰি এক মতি৷

কৃষ্ণ নাম বিনা ইটো কলিযুগে

নাহি নাহি আন গতি৷৷

জানিয়া কৃষ্ণৰ চৰণে শৰণ

পশিয়ো সুদৃঢ় মতি৷

বোলা ৰাম ৰাম ছাড়ি আন কাম

লভিবা পৰম গতি৷৷১৬৩৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কমললোচন কলুষমোচন৷৷১৩৭৷৷

পদ: পাছে বলিৰায়ক আশ্বাস কৰি৷

সৱাহাঙ্কে লৈয়া উঠিলা হৰি৷৷

দ্বাৰকাপুৰ পাইলা মহাভাগে৷

ছয়ো ভাইক দিলা মাতৃৰ আগে৷৷১৬৩৭৷৷

ছয়ো ছৱালক দৈৱকী দেখি৷

পৰম আনন্দে চান্ত নিৰেখি৷৷

নিশ্চয়ে সৱে মোৰ পুত্ৰ বুলি৷

লৈলন্ত সৱাকো কোলাত তুলি৷৷১৬৩৮৷৷

পুত্ৰৰ স্নেহে স্ৰৱৈ দুয়ো স্তন৷

কৰন্ত পুত্ৰৰ মুখে চুম্বন৷

উৎসুকে পুত্ৰক পিয়ান্ত ক্ষীৰ৷

ঘ্ৰাণন্ত ঘনে ঘনে পুত্ৰশিৰ৷৷১৬৩৯৷৷

আনন্দে দৈৱকী যেন নাচন্ত৷

ইগুটি থৈয়া আৰ গুটি লন্ত৷৷

বিষ্ণুৰ মায়ায়ে মোহিত চিত্ত৷

দৈৱকী ভৈলা আতি আনন্দিত৷৷১৬৪০৷৷

একে দৈৱকীৰ স্তন বিশেষ৷

কৃষ্ণৰ আৰো পীত অৱশেষ৷৷

সন্তোষে তাক পিলা ছয়োজনে৷

কৃষ্ণৰ আৰো অঙ্গ পৰশনে৷৷১৬৪১৷৷

ঘোৰ ব্ৰহ্মশাপ তাহাক তৰি৷

আমি দেৱ হেন তাহাক স্মৰি৷৷

পিতৃক মাতৃক কৰি বন্দন৷

পৰি প্ৰণামিলা কৃষ্ণ চৰণ৷৷১৬৪২৷৷

বলোৰ চৰণে কৰিয়া সেৱ৷

স্বৰ্গক পাছে যান্ত ছয়োদেৱ৷৷

চাহি আছে লোক নিজম পড়ি৷

ছয়োজনে যায় বিমানে চড়ি৷৷১৬৪৩৷৷

দেখিয়া দৈৱকী ভৈলা বিস্ময়৷

আসিল মোৰ মৰা পুত্ৰচয়৷৷

স্বৰ্গকো গৈলা মোৰ স্তন খায়া৷

জানিলো সকল বিষ্ণুৰ মায়া৷৷১৬৪৪৷৷

বোলন্ত শুকে শুনা পৰীক্ষিত৷

কৃষ্ণৰ অদ্ভূত লীলা চৰিত৷৷

অনন্ত বীৰ্য্যৰ যত মহিমা৷

আক কহি কোনে কৰিবে সীমা৷৷১৬৪৫৷৷

পৰম মঙ্গল হৰি চৰিত৷

জগতৰে ইটো হৰে দুৰিত৷৷

যিবা জনে আক শুনে শুনাৱে৷

কৃষ্ণৰ প্ৰসাদে মোক্ষক পাৱে৷৷১৬৪৬৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

কৰিয়ো কীৰ্ত্তন সমস্ত জনে৷৷

কলি যুগে ইটো মহা উপায়৷

হৰিনাম লৈলে মুকুতি পায়৷৷১৬৪৭৷৷

বেদান্তৰো তত্ত্ব শুকৰ বাণী৷

জানি হেলা এৰা সমস্ত প্ৰাণী৷৷

যেৱে সুখে যাইবে বৈকুণ্ঠপুৰী৷

সদায় ডাকিয়া ঘুষিও হৰি৷৷১৬৪৮৷৷

দৈৱকীৰ পুত্ৰ-আনয়ন সমাপ্ত

চতুৰ্বিংশতি খণ্ড
বেদস্তুতি

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ হৰি ৰাম হৰি অনন্ত মুৰাৰি৷
ভকতবৎসল নিয়ো সেৱক উদ্ধাৰি৷৷১৩৮৷৷

পদ: জগত সংহৰি সুতি আছা নাৰায়ণ৷

প্ৰথম নিশ্বাসে বাজ ভৈলা বেদগণ৷৷

জগাইলা বিষ্ণুক স্তুতি কৰি ভক্তিভাৱে৷

যেন নট ভাটে চক্রৱৰ্ত্তীক জগাৱে৷৷১৬৪৯৷৷

জয় জয় হৌক হৰি আনন্দ প্ৰকাশ৷

সমস্ত জীৱৰ কৰা মায়াক বিনাশ৷৷

তুমিসি সৱাকে দিয়া চৈতন্য শকতি৷

আমি বেদগণ আত প্ৰমাণ সম্প্ৰতি৷৷১৬৫০৷৷

দশ দিগপাল সমে জগত সমস্ত৷

তোহ্মাতেসে উপজে তোহ্মাতে যায় অস্ত৷৷

আতেসে সমস্তে ব্ৰহ্ম মন্ত্ৰগণে ৰড়ৈ৷৷

যেন যৈতে ভৰি দিলে পৃথিৱীতে পৰৈ৷৷১৬৫১৷৷

তুমিসি পৰম তত্ত্ব জানি জ্ঞানীগণে৷

ছাড়ৈ পাপ তযু গুণ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে৷৷

আনন্দ ব্ৰহ্মক যিটোজনে ভজে স্বামি৷

তাহাৰ মহিমা আৰ কি কহিবো আমি৷৷১৬৫২৷৷

মনুষ্য শৰীৰ পায়া যিটো নৰগণ৷

নকৰে তোহ্মাৰ যদি শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷৷

বিফলে জনম গৈল ভৈল সৰ্ব্বনাশ৷

জীৱন্ততে মৰা সিটো ভাথিৰ নিশ্বাস৷৷১৬৫৩৷৷

শৰীৰৰ ছয়চক্র চিন্তৈ যিটোজন৷

তাহাৰো গুচোৱা মৃত্যুভয় নাৰায়ণ৷৷

হৃদিগত কৰি হৰি সম্প্ৰতি তোহ্মাক৷

কৰোহোঁ উপাসা আমি সৱে বেদজাক৷৷১৬৫৪৷৷

আপুনি স্ৰজিলা চৰাচৰ দেহা যত৷

সমস্ত ঐশ্বৰ্য্য ভাৱে আছা সমস্তত৷৷

জীৱ অংশে তুমি প্ৰৱেশিলা গাৱে গাৱে৷

আৱে আমি তোহ্মাক ভজোহো সৰ্ব্বভাৱে৷৷১৬৫৫৷৷

তোহ্মাৰেসে অংশ আমি যত জীৱজাক৷

তোহ্মাৰ মায়ায়ে প্ৰভু বান্ধিলে আহ্মাক৷৷

দিয়ো উপদেশ ভজো তোহ্মাৰ চৰণে৷

মায়াৰ বন্ধন চিণ্ডো শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে৷৷১৬৫৬৷৷

জ্ঞান অভ্যাসকো কেহো নেদেখি বিশেষ৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে তৰৈ সংসাৰৰ ক্লেশ৷৷

তোহ্মাৰ ভক্তৰ সঙ্গ পায়া অনুপম৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ কৰৈ তৃণ সম৷৷১৬৫৭৷৷

তুমিসি পৰম প্ৰিয় আত্মা নাৰায়ণ৷

তযু পদ পঙ্কজে মজোক মোৰ মন৷৷

ভাৰতে মনুষ্য জন্ম নুহিকে সেন্থৰে৷

তোহ্মাক নভজি আত্মঘাত কৰি মৰে৷৷১৬৫৮৷৷

প্ৰেমভাৱে সুদুৰ্ল্লভ তোহ্মাক স্মৰণ৷

যেন তেন মতে কৰো শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷৷

সদায়ে থাকোক মোৰ মন তযু পাৱে৷

বোলা হৰি হৰি আৱে প্ৰাণ থাকে যাৱে৷৷১৬৫৯৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি হৰিয়ো ক্লেশ হৃষীকেশ
কৰুণাসাগৰ৷
মায়া মহোদধি মাঝে মজিলোহো
মাধৱ মোক উদ্ধৰ৷৷১৩৯৷৷

পদ: বুদ্ধি অহঙ্কাৰে আৱৰিলে আতি

মহামূঢ় ভৈলো স্বামী৷

তোহ্মাৰ অখণ্ড আনন্দ ৰূপক

কিমতে জানিবো আমি৷৷

দীন দয়াশীল দিয়ো উপদেশ

তোহ্মাৰ চৰণে ধৰো৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন স্মৰণ ভক্তিক

সদায় যিমতে কৰো৷৷১৬৬০৷৷

মিছা তৰ্কবাদে ভৈলো অন্ধকাৰ

তাতে ভ্ৰমো মন্দমতি৷

তযু জ্ঞানপন্থ খুজিয়া নপাওঁ

কৰা হৰি মোৰ গতি৷৷

তযু গুণ নাম মুখে নছাড়োক

কৰা কৃপা চক্রপাণি৷

মাধৱ বামন গোৱিন্দ বোলন্তে

মুকুত হৈৱো কৈসানি৷৷১৬৬১৷৷

তুমি সত্য ব্ৰহ্ম তোহ্মাত প্ৰকাশে

জগত ইটো অসন্ত৷

জগততে সদা তুমিও প্ৰকাশা

অন্তৰ্য্যামী ভগৱন্ত৷৷

এতেকেসে জ্ঞানী গণে অৱশেষি

জগতকে বোলে হৰি৷

আৱে জগজীৱ তোহ্মাৰ চৰণ

ভজো হৃদয়ত ধৰি৷৷১৬৬২৷৷

যত তপ আছে সমস্তে কৰোক

পৰোক পৰ্ব্বতে উঠি৷

সমস্তে তীৰ্থক স্নানিয়া ফুৰোক

বেদক পঢ়োক তুষ্টি৷৷

যত যজ্ঞ আছে সমস্তে যজোক

কৰোক যোগ অভ্যাস৷

হৰিৰ কীৰ্ত্তন নকৰি তথাপি

নেড়ায় মৃত্যুৰ ত্ৰাস৷৷১৬৬৩৷৷

নাহি দেহেন্দ্ৰিয় সমস্ত কৰ্ত্তাৰ

শক্তিক ধৰা একলে৷

তুমিসি সৰ্ব্বজ্ঞ তুমি সৰ্ব্বকৰ্ত্তা

তোহ্মাক সেৱৈ সকলে৷৷

যেন চক্রৱৰ্ত্তী ৰাজাক যোগাৱৈ

সামৰাজে কৰভাৰ৷

ব্ৰহ্মা আদি কৰি দেৱৰ ঈশ্বৰ

তযু পাৱে নমস্কাৰ৷৷১৬৬৪৷৷

তোহ্মাৰেসে মায়া কৰ্ম্মে বন্দী হুয়া

সংসাৰে উপজো মৰো৷

দুঃখ সাগৰত ত্ৰাণ কৰা হৰি

তোহ্মাৰ চৰণে ধৰো৷৷

তুমি অন্তৰ্য্যামী সমস্ত লোকৰ

তুমি মহেশ্বৰ দেৱ৷

তুমিসি সৰ্ব্বজ্ঞ নৃসিংহ তোহ্মাক

মনে কৰো আমি সেৱ৷৷১৬৬৫৷৷

সংসাৰ চক্রৰ কৰৱতে ছিণ্ডে

নেৰৈ মহামোহ ভয়৷

তোহ্মাৰ চৰণে পশিলো শৰণে

ৰক্ষা কৰা কৃপাময়৷৷

তুমি মহাগুৰু তোহ্মাৰ চৰণে

মনে যদি লৱৈ বাস৷

তোমাৰ কৃপায়ে সৱে সিদ্ধি হৈব

নলাগৈ জ্ঞান অভ্যাস৷৷১৬৬৬৷৷

তুমি আত্মা হেন জানিয়া তোহ্মাক

চিত্তে ভজৈ যিটোজন৷

তুছ পুত্ৰ দাৰা বিষয় ভোগক

নাহি তাৰ প্ৰয়োজন৷৷

তোহ্মাৰ নামক মুখে ফুৰৈ গাই

হিয়ে তযু ৰূপ ধৰি৷

শুনে মানে ধ্বনি পলায় পাতক

ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৬৬৭৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম হৰি কৰুণাময় তোহ্মাৰ চৰণে ভজো৷
স্বামি দুনাই যেন সংসাৰে নমজো৷৷১৪০৷৷

পদ: তোহ্মাৰ চৰণ চিন্তি যথাত ভকত থাকে

সেহি পুণ্য সেহি তীৰ্থস্থান৷

তোহ্মাৰ অমৃত কথা ধাৰায়ে বহৱৈ যথা

তাক যিটো জনে কৰৈ পান৷৷

এড়ায় সংসাৰ ক্লেশ কুৎসিত বিষয় সুখ

তাসম্বাৰ নাহি অভিলাস৷

একবাৰ মাত্ৰ তযু চৰণ চিন্তিলে যিটো

তাৰ সুখ নুহি গৃহবাস৷৷১৬৬৮৷৷

অসন্ত জগতখান তোহ্মাত উদ্ভৱ ভৈল

সন্ত হেন প্ৰকাশৈ সদায়৷

কৰ্ম্মজড় মনুষ্যৰ মনমগ্ন ভৈল তাতে

বেদৰ নুবুজৈ অভিপ্ৰায়৷

তোহ্মাৰ অদ্বৈত ৰূপ পৰম আনন্দ পদ

তাতে মোৰ মগ্ন হৌক চিত্ত৷

ভৈলোহো দাসৰ দাস জানি আৱে নৰহৰি

আহ্মাক নেড়িবা কদাচিত৷৷১৬৬৯৷৷

মুকুট কুণ্ডল যেন সুৱৰ্ণৰে ভিন্ন নুহি

মিছা মাত্ৰ নাম ৰূপ যত৷

অহঙ্কাৰ পঞ্চভূত তোহ্মাত পৃথক নুহি

প্ৰভু পৰমাৰ্থ বিচাৰত৷৷

তোহ্মাৰ কটাক্ষ দৃষ্টি পায়া নৃত্য কৰে মায়া

ভৰি তুলি মৰ্দ্দে মোৰ মাথ৷

পৰম আতুৰ হুয়া তোহ্মাত শৰণ লৈলো

মায়াক নিবাৰা জগন্নাথ৷৷১৬৭০৷৷

সন্ন্যাসীৰ বেশ ধৰি লোকক বঞ্চিলো ছলে

ভৈলো ভোগ চিন্তায়ে ব্যাকুল৷

ৰাত্ৰি দিনে মোহ মোৰ মনৰ নুগুছৈ আতি

নানা বিধ উদ্যমে আকুল৷৷

অজ্ঞানী লোকৰ মান্য পায়া গৰ্ব্ব বাঢ়ি গৈল

লন্দ্ৰিলোহো তোহ্মাৰ আজ্ঞাক৷

দীন অনাথক কৃপা কৰাহা পৰমানন্দ

প্ৰভু আৱে ৰাখিয়ো আহ্মাক৷৷১৬৭১৷৷

তোহ্মাৰ পৰম জ্ঞান মাধৱ দিয়োক মোক

যিটো খণ্ড সুখ দুঃখ হীন৷

নুহি নাৰায়ণ দিয়া শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন ভক্তি

নোহো যেন বিধিৰ অধীন৷৷

ব্ৰহ্মায়ো নপান্ত অন্ত তোহ্মাক নজানৈ বেদে

আপুনিও নজানা সমূলি৷

এতেকে কেৱলে আমি তোহ্মাৰ চৰণে স্বামী

ভজিলোহো জয় জয় বুলি৷৷১৬৭২৷৷

চাৰিবেদ অষ্টাদশ পুৰাণ যতেক শাস্ত্ৰ

পৰম বেদান্ত ভাগৱত৷

সনক সনন্দ মুনি যোগজ্ঞান বিচাৰিয়া

উদ্ধাৰিলা তাৰ সাৰ তত্ত্ব৷৷

আগম পুৰাণ যত বেদান্তৰ তাতপৰ্য্য

জানি কৰা ভকতিক সাৰ৷

শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন বিনা আন পুণ্যে নপায় জানা

ইটো ঘোৰ সংসাৰৰ পাৰ৷৷১৬৭৩৷৷

শুনিয়োক বুদ্ধজন জনম মৰণ দুঃখ

তৰিবাক যাৰ ইছা আছে৷

গোৱিন্দৰ নাম গুণ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন কৰা

অন্তকে কেশত ধৰি আছে৷৷

ইহেন মনুষ্য জন্ম সেন্থৰে নপাইবা আউৰ

চাৰিবেদে কহে নিষ্ঠ কৰি৷

মাধৱৰ চৰণৰ কিঙ্কৰ শঙ্কৰে কহে

সদা ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৬৭৪৷৷

বেদস্তুতি সমাপ্ত

পঞ্চৱিংশ খণ্ড
লীলামালা

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বন্ধু মাধৱ হে
তুৱা বিনে আছে আৰ তাৰক কে৷
বন্ধু মাধৱ হে৷৷১৪১৷৷

পদ: শুকমুনি ৰাজাত কহন্ত বিদ্যমান৷

কৃষ্ণ লীলামালা আৱে শুনা সাৱধান৷৷

শ্ৰৱণে কীৰ্ত্তনে আৰ বৈকুণ্ঠক যায়৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ সৱে আতে পায়৷৷১৬৭৫৷৷

ব্ৰহ্মায়ে প্ৰাৰ্থিলা পৃথিৱীৰ দেখি ত্ৰাস৷

লৈলা দৈৱকীৰ উদৰত হৰি বাস৷৷

গৰ্ভতে বিধাতা তুতি কৰিলন্ত আসি৷

দৈৱকী দেৱীক বাক্য বুলিলা আশ্বাসি৷৷১৬৭৬৷৷

পাছে উপজিলা নিজ ৰূপে দামোদৰ৷

দেখি পিতৃ মাতৃ তুতি কৰিলা বিস্তৰ৷৷

উপৰি জন্মৰ কথা নাৰায়ণে কৈলা৷

কংস ভয়ে বসুদেৱে গোকুলত থৈলা৷৷১৬৭৭৷৷

দেখি পুত্ৰমুখ নন্দ আনন্দে বিহ্বল৷

তনয়ৰ জাতকৰ্ম্ম কৰাইলা সকল৷৷

দৈত্যক বধিবে আৰম্ভিলা গোকুলত৷

পুতনাৰ চেতন শুষিলা প্ৰথমত৷৷১৬৭৮৷৷

শকটৰ তলে থৈলা যশোদা শুৱাই৷

পেহ্লাইলাহা পাৱে শকটক উভতাই৷

তুলিলাহা হামি যশোদাৰ পিয়া স্তন৷

গৰ্ভতে দেখিলা দেৱী চৈধ্যয় ভুৱন৷৷১৬৭৯৷৷

বিস্ময় হুইয়া আখি মুদিলা সুন্দৰী৷

তাত পাছে নিলা চক্রৱাতে চুৰি কৰি৷৷

গলত চেপিয়া ধৰি পেহ্লাইলা শিলাত৷

মৰি গৈল দুষ্টদৈত্য তোহ্মাৰ লীলাত৷৷১৬৮০৷৷

জাতকৰ্ম্ম কৰি গৰ্গ ঋষি থৈলা নাম৷

গোকুলত ক্রীড়ন্তে ফুৰন্তে কৃষ্ণ ৰাম৷৷

নাচা বুলি পাঞ্চৈ গোপী বজায়া চাপৰি৷

কৰিলন্ত নৃত্য ভঙ্গী ভাৱে দেৱহৰি৷৷১৬৮১৷৷

যশোদা সুধিলা ধৰি কিয় মাটি খাইলি৷

নখাওঁ বুলিয়া বেন্ত বাইলা বনমালী৷৷

গৰ্ভতে দেখিলা দেৱী ভুৱন চৈধ্যয়৷

কৰিলন্ত স্তুতি আতি পৰম বিস্ময়৷৷১৬৮২৷৷

স্তন পিৱে নপাই কোপে কৃষ্ণ বৰ চাণ্ড৷

শিলা হানি দধিৰ ভাঙ্গিলা সৱে ভাণ্ড৷৷

সেহি অপৰাধে ধৰি বান্ধিলা সুন্দৰী৷

লাসে লাসে উড়ুখল টানি নেন্ত হৰি৷৷১৬৮৩৷৷

বৃক্ষত লাগিয়া ভৈল উড়ল পথালি৷

অৰ্জ্জুনক উভঞ্জি পেহ্লাইলা বনমালী৷৷

বুলিলেক স্তুতি দুয়ো কুবেৰ নন্দন৷

নিজস্থানে গৈলা কৰি কৃষ্ণক বন্দন৷৷১৬৮৪৷৷

কোনে ফল লৈবেক পসাৰী দিলে ডাক৷

ধান্য লৈয়া যান্ত কৃষ্ণে ফল কিনিবাক৷৷

কৃষ্ণৰ হস্তত ভৰি দিল ফল বাছি৷

সুৱৰ্ণ ৰতনে তাইৰ উপচিল পাচি৷৷১৬৮৫৷৷

অনন্তৰে ৰাম কৃষ্ণ গৈলা বৃন্দাবন৷

শিশুসৱ সহিতে চাৰিলা বৎসগণ৷৷

বহুবিধ শিশুলীলা আচৰি প্ৰচুৰ৷

লীলায়ে বধিলা তৈতে বৎস বকাসুৰ৷৷১৬৮৬৷৷

ঘোৰ সৰ্পৰূপে অঘে আছে বেন্ত বাই৷

বৎস বৎসপালক গিলিলে লাগ পাই৷৷

তাৰ গল ভেণ্টিয়া বঢ়াইলা দেহা হৰি৷

কৃষ্ণৰ সাৰূপ্য পাইলা অঘাসুৰ মৰি৷৷১৬৮৭৷৷

তাত পাছে ব্ৰহ্মা আসি কৰিলন্ত চুৰি৷

মায়া কৰি নিলে সৱে গোৰক্ষ দামুৰি৷৷

হুয়া গৰু গোৰক্ষ আপুনি প্ৰতি এক৷

সৰ্ব্বৰূপে ব্ৰজত বঞ্চিলা বৰিষেক৷৷১৬৮৮৷৷

অনন্তৰে ব্ৰহ্মা আসি ভৈলা বিমোহিত৷

সৱে দিব্য চতুৰ্ভুজ ৰূপে বিপৰীত৷৷

হৰিল চেতন একো নাহি হৃদি সিদ্ধি৷

পাছে পাৱে পৰি স্তুতি কৰিলন্ত বিধি৷৷১৬৮৯৷৷

গৈলা তালবন সৱে গোৱাল সহিতে৷

সবান্ধৱে ধেনুকাক বধিলা তহিতে৷৷

গোপগণে তালক ভূঞ্জিলা কণ্ঠ ভৰি৷

শঙ্কৰে ৰচিলা ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৬৯০৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি গোৱিন্দ অন্তকে গ্ৰাসে৷
নাসৈ নাথ নিন্দ ত্ৰাহি গোৱিন্দ৷৷১৪২৷৷

পদ: বিষময় হদ তাক নজানি৷

মৰিল গৰু গোপ পিয়া পানী৷৷

কটাক্ষে জীয়ায়া দমিলা কালি৷

হদৰ খেদাইলা তাক নিকালি৷৷১৬৯১৷৷

ব্ৰজৰ প্ৰজা বনজুইত ডৰে৷

ত্ৰাহি কৃষ্ণ বুলি আৰাৱ কৰে৷৷

নাহি ভয় বুলি অগ্নিক পিলা৷

ব্ৰজক গৈলা গজেন্দ্ৰৰ লীলা৷৷১৬৯২৷৷

হৰি কৰি ক্রীড়া গোপ সভাতে৷

মৰাইলা প্ৰলম্ব বলোৰ হাতে৷৷

মঞ্জবনে গৰু গোপ পোড়ন্তে৷

আনিলা কৃষ্ণে তাড়ি তৈৰ হন্তে৷৷১৬৯৩৷৷

বসন্ত সমে গ্ৰীষ্ম কাল গৈল৷

বাৰিষা আসি উপস্থিত ভৈল৷৷

বলো সমে সৱে গোপক লই৷

ক্রীড়িলা কৃষ্ণে বৃন্দাৱনে গই৷৷১৬৯৪৷৷

আসিল শৰত হৰিষ কৰি৷

বৃন্দাৱনে বেণু বজায়া হৰি৷৷

গোপ সুন্দৰীৰ বস্ত্ৰক লই৷

চড়িলা গোৱিন্দ কদম্বে গই৷৷১৬৯৫৷৷

পাইলেক বৰ যত গোপবালা৷

গোৱিন্দ গৈলা যৈত যজ্ঞশালা৷৷

গোৱালসকলে খুজিলা অন্ন৷

নিদিলে অহঙ্কাৰী বিপ্ৰগণ৷৷১৬৯৬৷৷

পত্নীৰ ভকতি দেখিয়া সৰ্ব্ব৷

ভাঙ্গিলা তাসম্বাৰ কৰ্ম্ম গৰ্ব্ব৷৷

ভাঙ্গিলা কৃষ্ণে মখ মহেন্দ্ৰৰ৷

পূজিলা গোৱৰ্দ্ধন গিৰিবৰ৷৷১৬৯৭৷৷

কৰিলা বৃষ্টি ইন্দ্ৰে ক্রোধ কৰি৷

ৰাখিলা ব্ৰজ গোৱৰ্দ্ধন ধৰি৷৷

কৃষ্ণৰ মহিমা দেখিয়া তয়৷

ভৈলা গোপ গোপী মহা বিস্ময়৷৷১৬৯৮৷৷

গৰ্গৰ বাক্যক সুমৰি নন্দে৷

বৰ্ণাইলা কৃষ্ণৰ গুণ আনন্দে৷৷

কৃষ্ণৰ অদ্ভূত মহিমা দেখি৷

সুৰভি ইন্দ্ৰে আসি অভিষেকি৷৷১৬৯৯৷৷

গোৰ ইন্দ্ৰ পাতি কৰি প্ৰণাম৷

থৈলন্ত কৃষ্ণৰ গোৱিন্দ নাম৷৷

বৰুণৰ দূতে নিলেক হৰি৷

আনিলা নন্দক কৃষ্ণে উদ্ধাৰি৷৷১৭০০৷৷

বিষ্ণুবুদ্ধি কৰি নন্দৰ পোক৷

দেখিলা বৈকুণ্ঠ ব্ৰজৰ লোক৷

চন্দ্ৰাৱলী ৰাত্ৰি শৰত কাল৷

আৰম্ভিলা ৰাসক্রীড়া গোপাল৷৷১৭০১৷৷

বাঢ়িল গৰ্ব্ব দেখি গোপিকাৰ৷

ভৈলা অন্তৰ্দ্ধান জগ আধাৰ৷৷

কান্দিলা কৃষ্ণৰ গুণ বৰ্ণাই৷

তনু পুলকিত চেতন নাই৷৷১৭০২৷৷

গোপীৰ আতি প্ৰেম ভকতিত৷

সৱাৰো মধ্যত ভৈলা বিদিত৷৷

সৱাকো আশ্বাসি কৰিলা ক্রীড়া৷

এড়াইলা গোপীগণে কামপীড়া৷৷১৭০৩৷৷

শঙ্খচূড় নামে যক্ষক মাৰি৷

ৰাখি আনিলন্ত গোপৰ নাৰী৷৷

খেদি আসিলেক অৰিষ্টে ধাই৷

লীলায়ে মাৰিলা মাধৱে পাই৷৷১৭০৪৷৷

কংসত নাৰদে কহিলা পাছে৷

তোৰ প্ৰাণ বৈৰী ব্ৰজত আছে৷৷

শুনিয়া কেশীক কংসে পাঞ্চিলা৷

তাঙ্কো মাৰি কৃষ্ণে যমক দিলা৷৷১৭০৫৷৷

বুলিলা কংসে অত্ৰূৰক আনি৷

ব্ৰজক যাহা তুমি মহামানী৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ শঙ্কৰে ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত জনে৷৷১৭০৬৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ভাৱক ভাই ভজ ভগৱন্ত৷
কৰিবে হৰিসে দুঃখৰ অন্ত৷৷১৪৩৷৷

পদ:নাৰদ পাছে গোকুলক আসি৷

নমিলা কৃষ্ণৰ গুণ প্ৰকাশি৷৷

কংসে পাঞ্চিলেক আসি অত্ৰূৰ৷

সন্ধ্যা সময়ে পশি গোপপুৰ৷৷১৭০৭৷৷

আকুল হুয়া আতি প্ৰেমভাৱে৷

কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি পৰিলা পাৱে৷৷

খুড়া বুলি কৃষ্ণে সাৱটি ধৰি৷

কৰিলা সৎকাৰ আতি সাদৰি৷৷১৭০৮৷৷

কংসৰ শুনিয়া নন্দে আদেশ৷

লড়িলা শকটে গোপ নিঃশেষ৷৷

গোপিকাক ৰাম কৃষ্ণে আশ্বাসি৷

সুৱৰ্ণৰ ৰথে চড়িলা আসি৷৷১৭০৯৷৷

অত্ৰূৰে সত্বৰে ডাকিলা ৰথ৷

কান্দে গোপী চাই কৃষ্ণৰ পথ৷৷

মধ্যাহ্ন সন্ধ্যা কৰিবাক প্ৰতি৷

মজিলা যমুনাত দানপতি৷৷১৭১০৷৷

দেখিলা অনন্ত সহস্ৰ ফেঁট৷

কোলাত কৃষ্ণক পাইলন্ত ভেট৷৷

কৰিলন্ত স্তুতি পৰি অত্ৰূৰ৷

প্ৰৱেশিলা পাছে মথুৰাপুৰ৷৷১৭১১৷৷

গোপগণ সঙ্গে ৰঙ্গে মুৰাৰি৷

ভ্ৰমন্তে দেখিলা মথুৰানাৰী৷৷

কন্দৰ্প কোটি যাক নাহি তুল৷

শাৰী শাৰী নাৰী বৰিষে ফুল৷৷১৭১২৷৷

বধিলা ধোবাক চৱৰ অস্ত্ৰে৷

বেশকাৰে আসি ভূষিলা বস্ত্ৰে৷৷

পিন্ধাইলা চন্দন কুঁজী সাদৰি৷

তাইৰ কুঁজ সম কৰিলা হৰি৷৷১৭১৩৷৷

পিন্ধাইলা মালী অঙ্গে মঞ্জমালা৷

দিলা সুদামাক বৰ গোপালা৷৷

ভাঙ্গিলা কংসৰ ধনুক ধৰি৷

ৰখীয়া সেনাক বধিলা হৰি৷৷১৭১৪৷৷

বঞ্চিলা ৰাতি নগৰৰ মাঝে৷

প্ৰভাতে শুনন্ত দুন্দুভি বাজে৷৷

গৈলন্ত খেদিয়া নন্দ কুমাৰ৷

কুৱলয়াপীড়ে ভেণ্টিলে দ্বাৰ৷৷১৭১৫৷৷

ভূমিত পাড়ি কাঢ়ি লৈলা দন্ত৷

কৰিলা কোবাই হস্তীৰ অন্ত৷৷

স্কন্ধত গজদন্ত অনুপাম৷

পশিলা ৰঙ্গশালা কৃষ্ণৰাম৷৷১৭১৬৷৷

চৌপাশে উপাসে গোপ কুমাৰে৷

দেখিলা কৃষ্ণক দশ প্ৰকাৰে৷৷

বলো মুষ্টিকক কৃষ্ণে চাণূৰ৷

মাৰি মাল দুইকো কৰিলা চূড়৷৷১৭১৭৷৷

আসিলা খেদি আৰো যত মাল৷

কৰিলা ৰাম কৃষ্ণে তাৰো কাল৷৷

নাচিলা কৃষ্ণে সমাজৰ মাজে৷

পাৱে ৰুণ ঝুণ নূপুৰ বাজে৷৷১৭১৮৷৷

দেখিয়া গৰজে কংস বিশাল৷

উছিত মঞ্চত চড়ি গোপাল৷৷

কেশত ধৰি তাৰ ঘণ্টা লাড়ি৷

পাড়িলা ভূমিত উপৰে পড়ি৷৷১৭১৯৷৷

মৰিল কংস জগতৰ ভৰে৷

পাইলেক সাৰূপ্য সিটো কৃষ্ণৰে৷৷

পিতৃ মাতৃ দুইৰো বন্ধন ছোড়ি৷

কৰিলা তুতি দুইকো কৰ যোড়ি৷৷১৭২০৷৷

আনি উগ্ৰসেন পাতিলা ৰাজা৷

পাছে আশ্বাসিলা যাদৱ প্ৰজা৷৷

নন্দকো সৎকাৰ কৰিলা আতি৷

পঠাইলা প্ৰবোধিয়া বুলি মাতি৷৷১৭২১৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

কৃষ্ণকথা শুনা সমস্ত জনে৷৷

কৃষ্ণ লীলামালা ইহাৰ নাম৷

সংসাৰ তৰা বুলি ৰাম ৰাম৷৷১৭২২৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম স্বামী মাগোহো শৰণ হেৰা আমি৷
তোহ্মাক নভজি প্ৰভু ভৈলো অধোগামী৷৷১৪৪৷৷

পদ: পাছে উগ্ৰসেনক নৃপতি পাতি হৰি৷

নন্দকো কৰিলা শান্ত বচনে সাদৰি৷৷

যেনমতে মানো বসুদেৱ দৈৱকীক৷

তুমি পোষ্টা পিতৃ দেখো তাহাতো অধিক৷৷১৭২৩৷৷

অনন্তৰে নৱগুণ দিলা গৰ্গঋষি৷

পাছে গুৰু গৃহে বাসা কৰিলা হৰিষি৷৷

জানিলা চৌষষ্ঠি কলা পাছে পদ্মপাণি৷

দিলা গুৰু দক্ষিণা মৃত পুত্ৰক আনি৷৷১৭২৪৷৷

মথুৰাক আসি কৃষ্ণে পঠাই উদ্ধৱক৷

কৰাইলা আশ্বাস পাছে যশোদা নন্দক৷৷

গোপী সমস্তক বাক্য সন্দেশ পঠাই৷

সানা কৰিলা কৃপাময় যদুৰায়৷৷১৭২৫৷৷

কুবুজাক ক্রীড়ি কৃষ্ণ জগত ঈশ্বৰ৷

প্ৰৱেশিলা গোৱিন্দ গৃহত অত্ৰূৰৰ৷৷

অৰ্চিলন্ত দানপতি পায়া মাধৱক৷

পাণ্ডৱৰ পাশক পঠাইলা অত্ৰূৰক৷৷১৭২৬৷৷

জৰাসন্ধ ভয়ে পাছে প্ৰভু যদুৰাজে৷

নিৰ্মিলা দ্বাৰকাপুৰী পয়োনিধি মাজে৷৷

নিলা তৈকে মথুৰাৰ প্ৰজা যোগবলে৷

মাৰিলাহা জৰাসন্ধ সেনাক সকলে৷৷১৭২৭৷৷

বধিলা যৱন মুচুকুন্দক দেখাই৷

কৰিলন্ত স্তুতি পাছে মুচুকুন্দ ৰায়৷৷

দিলন্ত প্ৰসাদ তাঙ্ক পৰম ভকতি৷

মুচুকুন্দে লভিলন্ত ভগৱন্ত গতি৷৷১৭২৮৷৷

জৰাসন্ধ ভয়ে নৰচেষ্টাক দেখাই৷

পশিলা পলাই দ্বাৰকাত দুয়ো ভাই৷৷

ৰুণিী পঠাইলা গোপ্য প্ৰেমপত্ৰ লিখি৷

আতি সকৰুণ ভৈলা কৃষ্ণে তাঙ্ক দেখি৷৷১৭২৯৷৷

বিপক্ষ নৃপতিসকলক জিনি ৰণে৷

ৰুকো মুণ্ডিলা চক্র ধৰি নাৰায়ণে৷৷

দ্বাৰকাত পাতি সভা দেৱতো অধিক৷

কৰিলা বিবাহ মহোৎসৱে ৰুণিীক৷৷১৭৩০৷৷

ভৈলা কামদেৱ ৰুণিীৰ গৰ্ভে জাত৷

হৰিলা সম্বৰে তাক কৰিলা নিপাত৷৷

ভাৰ্য্যায়ে সহিতে দুনাই দ্বাৰকাক আইলা৷

পুত্ৰ দেখি ৰুণিীৰ শৰীৰ জুড়াইলা৷৷১৭৩১৷৷

মণি হেতু জাম্বৱন্ত জিনি যদুপতি৷

স্যমন্তক সমে পাইলা কন্যা জাম্বৱতী৷৷

সত্ৰাজিতো দিলে সভ্যভামাক ভয়ত৷

মণিক যৌতুক দিলা কন্যাৰ লগত৷৷১৭৩২৷৷

থৈলা সত্ৰাজিততে মাধৱে মণি পুনু৷

তাক কাটি মণি পাছে নিলা শতধনু৷৷

অত্ৰূৰত মণি থৈয়া ঘোৰায়ে পলাইল৷

তাক চক্রে কাটি কৃষ্ণে মণিক নপাইল৷৷১৭৩৩৷৷

দ্বাৰকা এড়িয়া পাছে পলাইল অত্ৰূৰ৷

আনিলেক কৃষ্ণে তাক দুনাই যদুপুৰ৷৷

স্যমন্তক মণি লৈয়া দেখায়া জ্ঞাতিত৷

এড়াইলা দুৰ্যশ পাছে প্ৰভু বিপৰীত৷৷১৭৩৪৷৷

মিত্ৰবৃন্দা কালিন্দীক পাছে যদুনাহ৷

ভদ্ৰা সত্যা লক্ষ্মণাক কৰিলা বিৱাহ৷৷

এহি অষ্ট মহিষী কৃষ্ণৰ প্ৰিয় জায়া৷

বোলা হৰি হৰি তৰা সংসাৰৰ মায়া৷৷১৭৩৫৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হেৰ হেলায় গৱাইলো হৰি ইহেন জনম৷
নভৈল ভকতি মঞি পাতকী পৰম৷৷১৪৫৷৷

পদ:নৰকক মাৰি ৰূপে গুণে মহা ধন্যা৷

ষোড়শ হাজাৰ প্ৰভু পাইলা দিব্য কন্যা৷৷

স্বৰ্গৰো আনিলা হৰি পুষ্প পাৰিজাত৷

দ্বাৰত ৰুৱাইলা সত্যভামাৰ সাক্ষাত৷৷১৭৩৬৷৷

ৰুণিীক কৰিলাহা প্ৰেমে পৰিহাস৷

ভৈলন্ত ভয়তে দেৱী প্ৰাণতো নৈৰাশ৷৷

চতুৰ্ভুজ হৈয়া হৰি তুলি আঙ্কোৱালি৷

ৰুণিীক আশ্বাস কৰিলা বনমালী৷৷১৭৩৭৷৷

বুলিলন্ত কৃষ্ণে যত নিন্দা আপুনাক৷

ওলটায়া ৰুণিী বুলিলা তুতিবাক৷৷

ভৈলা অনুৰাগ প্ৰভু চৰণত আতি৷

ভৰিল দ্বাৰকা কেশৱৰ পুত্ৰ নাতি৷৷১৭৩৮৷৷

কৃষ্ণৰ সমান ৰূপ একৈক ভাৰ্য্যাত৷

দশ দশ পুত্ৰ এক জীউ ভৈলা জাত৷৷

বহুবিধ কৰি লীলা জগতৰে নাহে৷

ৰুক মৰাইলা অনিৰুদ্ধৰ বিৱাহে৷৷১৭৩৯৷৷

ঊষাক ক্রীড়িলা কৃষ্ণ নাতি অনিৰুদ্ধ৷

বাণক ৰাখিবে লাগি ৰুদ্ৰে দিলা যুদ্ধ৷৷

লীলায়ে ভঙ্গাইলা শঙ্কৰক ঘোৰ ৰণে৷

চক্রে বাণবাহুক ছেদিলা নাৰায়ণে৷৷১৭৪০৷৷

যুদ্ধত নোৱাৰি স্তুতি কৰিলন্ত হৰে৷

নৃগ নৃপতিক উদ্ধাৰিলা তাত পৰে৷৷

ক্রীড়িলন্ত বলভদ্ৰে গোকুলক যাই৷

যমুনাক আঝুৰিলা লাঙ্গল ভেজাই৷৷১৭৪১৷৷

চক্রে ধৰি খেদি গৈলা বাৰাণসী থান৷

সুদক্ষিণ পৌণ্ড্ৰকৰো কৃষ্ণে লৈলা প্ৰাণ৷৷

ৰৈৱত গিৰিত ক্রীড়া কৰি হলধৰ৷

সমৰে মাৰিলা দুষ্ট দ্বিৱিদ বানৰ৷৷১৭৪২৷৷

ধৰিলা শাম্বক কুৰুবীৰগণে চাপি৷

খুজিলেক ৰামে গৈয়া নিদিলা তথাপি৷৷

হস্তিনাপুৰক কোপে ওভতাওঁ বুলি৷

লাঙ্গল ভেজায়া বলো ধৰিলন্ত তুলি৷৷১৭৪৩৷৷

কৃষ্ণৰ গৃহস্থ ধৰ্ম্ম দেখি ঘৰে ঘৰ৷

পৰম বিস্ময় মন ভৈলা নাৰদৰ৷৷

কেৱলে ঈশ্বৰ মাত্ৰ দেখি দেৱঋষি৷

কৃষ্ণ গুণ গায়া চলি গৈলন্ত হৰিষি৷৷১৭৪৪৷৷

নিশাত কৰন্ত কৃষ্ণে শয্যাত শয়ন৷

কণ্ঠত আলিঙ্গি সুতি থাকে পত্নীগণ৷৷

ৰজনীৰ শেষজানি ৰাৱে পক্ষীচয়৷

নাৰীগণো হোৱৈ কৃষ্ণ বিৰহত ভয়৷৷১৭৪৫৷৷

কুকুৰা আৰাৱ কৰে তাকো পাৰে গালি৷

উঠি নিত্যকৃত্য পাছে কৰি বনমালী৷৷

চৌৰাশী অধিক তেৰ হাজাৰ প্ৰমাণ৷

ঘৰে ঘৰে প্ৰতিদিনে কৰন্ত গোদান৷৷১৭৪৬৷৷

দাৰুকে যোগান্ত ৰথ চড়ি গৈয়া তাত৷

সাত্যকি উদ্ধৱ সমে বসন্ত সভাত৷৷

চতুৰ্ভিতি বেঢ়ি পাত্ৰমন্ত্ৰী সভাসদ৷

দেৱকাৰ্য্য সাধিবাক আসিলা নাৰদ৷৷১৭৪৭৷৷

জৰাসন্ধে বান্ধি আছে নৃপতি বহুত৷

কৃষ্ণত শৰণ মাগি পঠাই দিলা দূত৷৷

সেহি বেলা যুধিষ্ঠিৰে পঠাইলন্ত মাতি৷

মন্ত্ৰীগণ সমে কৃষ্ণে আলোচিলা আতি৷৷১৭৪৮৷৷

উদ্ধৱ সহিতে কৃষ্ণ গৈলা ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ৷

পূৰিলন্ত পঞ্চ পাণ্ডৱৰ মনোৰথ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে দুঃখ তেৱে তৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৭৪৯৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পিয়ো পিয়ো ৰাম নাম অমৃত৷
বৃথা কথা কই নমৰ চিত্ত৷৷১৪৬৷৷

পদ: যুধিষ্ঠিৰ ৰাজা কৃষ্ণক পাই৷

অৰ্চিলন্ত আতি দুনাই দুনাই৷৷

ৰাজাক কৃষ্ণে নমি প্ৰণিপাতে৷

মৰাইলা মাগধ ভীমৰ হাতে৷৷১৭৫০৷৷

মেলায়া ভকত নৃপতিচয়৷

দেখাইলা নিজ ৰূপ কৃপাময়৷৷

প্ৰসন্নমুখ পঙ্কজৰ জ্যোতি৷

কৌস্তুভ কণ্ঠে গলে গজমতি৷৷১৭৫১৷৷

মকৰ কুণ্ডলে উজ্জল গণ্ড৷

প্ৰকাশে চাৰু চাৰি ভুজ দণ্ড৷৷

কিৰীটি ৰত্ন শিৰে কৰে কান্তি৷

উৰঃস্থলে জ্বলে শ্ৰীবৎস পান্তি৷৷১৭৫২৷৷

শ্যাম তনু তাতে পীত বসনে৷

বিজুলী ৰঞ্জৈ যেন নৱ ঘনে৷৷

কটি-তটে কাঞ্চি ৰত্নৰ জ্বালা৷

আপাদলম্বী গলে বনমালা৷৷১৭৫৩৷৷

চৰণ পঙ্কজে মঞ্জীৰ ঘোষ৷

মিলাৱৈ ভক্তৰ মনে সন্তোষ৷৷

সন্মুখে দেখি হেন হৃষীকেশ৷

সমস্তে এড়াইলা বন্ধন ক্লেশ৷৷১৭৫৪৷৷

আনন্দে দ্ৰৱিল সৱাৰো চিত্ত৷

লোতক ঝৰে তনু ৰোমাঞ্চিত৷৷

আছিল মৰি দুনাই যেন জীল৷

আলিঙ্গিয়া যেন নয়নে পিল৷৷১৭৫৫৷৷

চাহন্তে গৈল অনুৰাগ চৰি৷

প্ৰণামিলা আতি চৰণে পৰি৷৷

হৰিষতে যেন পাইলা মুকুতি৷

কৰিলা কৃষ্ণক অনেক স্তুতি৷৷১৭৫৬৷৷

মাগিলা পৰম ভকতি দান৷

সৱাকে কৰিলা কৃষ্ণে সন্মান৷৷

তুষিয়া পঠাই দিলা নিজ ঘৰ৷

ৰাজসূয়ে আসি যোগাইলা কৰ৷৷১৭৫৭৷৷

কৰি ৰাজসূয় যজ্ঞ নৃপতি৷

অৰ্চিলা কৃষ্ণক মহাভকতি৷৷

নিন্দিলে দেখি শিশুপাল বীৰ৷

কাটিলা কৃষ্ণে চক্র হানি শিৰ৷৷১৭৫৮৷৷

তাৰ তেজ-পুঞ্জ আসিল লৰি৷

মিলিলা কৃষ্ণৰ চৰণে পৰি৷৷

সাৰূপ্য পায়া ভৈলা পাৰিষদ৷

বিস্ময় দেখি লোক নিশবদ৷৷১৭৫৯৷৷

পৰম মানী দুৰ্য্যোধন ৰায়৷

ভ্ৰমিলা সভাৰ সম্পত্তি চাই৷৷

তুলিলা বস্ত্ৰ পানী বুলি স্থলে৷

স্থল হেন মানি পৰিলা জলে৷৷১৭৬০৷৷

দ্ৰৌপদী সমে নাৰীগণে আসি৷

চাপৰি বজায়া তুলিলা হাসি৷৷

ভীমৰ উপহাস্যে কুৰুৰাজ৷

মৰণ সমান ভৈ গৈল লাজ৷৷১৭৬১৷৷

মৃতক যেন ভৈলা কুৰুপতি৷

কৃষ্ণৰ কটাক্ষে ভ্ৰমিল মতি৷৷

তোলাই ইটো কোপ কুৰু ৰাজাৰ৷

হৰিবো সমস্ত ভূমিৰ ভাৰ৷৷১৭৬২৷৷

লাগোক বিৱাদ কুৰু পাণ্ডৱে৷

নমাতি থাকিলা বসি মাধৱে৷৷

পাণ্ডৱৰ হাতে সমৰ জিনি৷

মৰাইলা অষ্টাদশ অক্ষৌহিণী৷৷১৭৬৩৷৷

হৰত বৰ পায়া শা ৰাজা৷

মাৰিবাক গৈল যাদৱ প্ৰজা৷৷

আকাশতে চলে শৌভ নগৰ৷

যদুবীৰ গণে দিলা সমৰ৷৷১৭৬৪৷৷

হস্তিনাপুৰ হন্তে আসি পাই৷

কাটিলা শাক যাদৱৰায়৷৷

ভাঙ্গিলা শৌভক ক্ষেপিয়া চক্র৷

বধিলা বিদুৰথ দন্তবক্র৷৷১৭৬৫৷৷

তীৰ্থত স্নানিয়া ফুৰন্তে ৰাম৷

সূতক বধি কৰি মন্দকাম৷৷

বল্লল দৈত্যক মাৰি তহিত৷

কৰিলা সূতবধ প্ৰায়শ্চিত্ত৷৷১৭৬৬৷৷

দেখিয়া তুষ্ট ভৈলা ঋষিগণ৷

উগ্ৰশ্ৰৱা পাইলা ব্ৰহ্ম আসন৷৷

কহিলা মহাভাগৱত কথা৷

বোলা হৰি হৰি নমৰা বৃথা৷৷১৭৬৭৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপীনাথ তুৱা পাৱে নভৈল ভকতি৷
ইজন্মতো মাধৱ গৈলোহো অধোগতি৷৷১৪৭৷৷

পদ: দ্বাৰকাক গৈলন্ত দৰিদ্ৰ দামোদৰ৷

অৰ্চিলন্ত কৰি কৃষ্ণে পৰম সাদৰ৷৷

গুৰুগৃহে বাস কথা কৈলা মনতুষ্টি৷

খাইলা তান লৈয়া চাউল চিৰা একমুঠি৷৷১৭৬৮৷৷

এতেকে ঐশ্বৰ্য্য পাইল ইন্দ্ৰৰো দুৰ্ল্লভ৷

হেনসে ঈশ্বৰ কৃষ্ণ ভৃত্যৰো সুলভ৷৷

সৰ্ব্বগ্ৰাস সূৰ্য্যৰ গ্ৰহণ আসি ভৈলা৷

সমস্তে নৃপতি গণ কুৰুক্ষেত্ৰে গৈলা৷৷১৭৬৯৷৷

সপুত্ৰ বান্ধৱে যদুগণ গৈলা তথা৷

কৈলা ৰাজাগণ অন্যোঅন্যে কৃষ্ণ কথা৷৷

কৃষ্ণৰ যতেক পত্নী দ্ৰৌপদী সহিতি৷

কহিলন্ত কৃষ্ণ কথা পৰম পীৰিতি৷৷১৭৭০৷৷

নাৰদ প্ৰমুখ্যে মুনিগণ আইল তয়৷

অৰ্চিলন্ত তাসম্বাক কৃষ্ণ কৃপাময়৷৷

পিতৃৰ কৰাইলা মহাযজ্ঞ মহোৎসৱ৷

বান্ধৱক তুষি ভূষি পঠাইলা মাধৱ৷৷১৭৭১৷৷

নন্দ যশোদাক মান্য কৰিলা একান্ত৷

জ্ঞানদানে গোপীক কৰিলা উপশান্ত৷৷

কহিলা পিতৃত পাছে কৃষ্ণে মহাজ্ঞান৷

মৃতক পুত্ৰক দৈৱকীক দিলা দান৷৷১৭৭২৷৷

অৰ্জ্জুনক আনি বিহা দিলা সুভদ্ৰাক৷

ভক্তক দেখিবে লাগি গৈলা মিথিলাক৷৷

শ্ৰুতদেৱ জনকৰ পূৰি মনোৰথ৷

কৈলা উপদেশি প্ৰেম ভকতিৰ পথ৷৷১৭৭৩৷৷

ভকতিক পুছিলা নাৰদ মাধৱত৷

নাৰায়ণে কহিলা বেদৰ সাৰ তত্ত্ব৷৷

সংসাৰক তাৰৈ ভকতিসি জানি মনে৷

কৈলা স্তুতি বেদ শিৰোৰত্ন মন্ত্ৰগণে৷৷১৭৭৪৷৷

হৰি ভকতিত পাই পৰম মুকুতি৷

দিবে মাত্ৰ পাৰে আন দেৱতা ভুকুতি৷৷

ভৃগু ঋষি আসি কৰি পৰীক্ষা পূৰ্ব্বত৷

কৈলা কৃষ্ণগুণ মুনিগণৰ আগত৷৷১৭৭৫৷৷

মহাকালপুৰ পশি কৃষ্ণ কৃপাময়৷

আনিলন্ত বিপ্ৰৰ মৃতক পুত্ৰচয়৷৷

অৰ্জ্জুনৰ অঙ্গীকাৰ কৰিলা সাফল৷

হেন নাৰায়ণ দেৱ ভকত বৎসল৷৷১৭৭৬৷৷

ষোড়শ সহস্ৰ অষ্টাধিক একশত৷

কৃষ্ণৰ মহিষী সৱে পৰম ভকত৷৷

শুনিয়োক কৃষ্ণৰ যতেক পুত্ৰৰাশি৷

একষষ্ঠি হাজাৰ লক্ষেক আৰো আশী৷৷১৭৭৭৷৷

তাসম্বাৰ পুত্ৰ নাতি ভৈলা অপৰ্য্যন্ত৷

তাক কহি কোনে আৱে কৰিবেক অন্ত৷৷

যদুকুলে কেশৱ আপুনি অৱতৰি৷

গঙ্গাক কৰিলা অল্প কীৰ্ত্তনত কৰি৷৷১৭৭৮৷৷

শত্ৰু মিত্ৰ উদাসীনে দিলা নিজ পদ৷

ভাৰ হৰি মহন্তৰ খণ্ডিলা আপদ৷

নুহিকে আশ্চৰ্য্য ইটো কৰ্ম্ম মাধৱৰ৷

সিকালত বেকত আছিলা দামোদৰ৷৷১৭৭৯৷৷

আকেসে আশ্চৰ্য্য দেখো শুনা পৰীক্ষিত৷

নাম মাত্ৰ লৈলে তৰি ইটো বিপৰীত৷৷

আৰো যাইবে নলাগে নৃপতি তপোবন৷

গৃহে গতি পায় কৰি শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷৷১৭৮০৷৷

এহিমানে দশম স্কন্ধৰ কৃষ্ণলীলা৷

শুকমুনি ৰাজা পৰীক্ষিতক কহিলা৷৷

শঙ্কৰে ৰচিলা ধৰি কৃষ্ণৰ চৰণ৷

লীলামালা কথা ইটো কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন৷৷১৭৮১৷৷

শুনা বুধজন কেনে সুখে আছা বসি৷

কালে আসি পাইলে চোৱা মনে বিমৰিষি৷৷

ইহেন মনুষ্য জন্ম বৃথা যায় আয়ু৷

কেতিক্ষণে ছুটে জানা ইটো প্ৰাণ বায়ু৷৷১৭৮২৷৷

জানি হৰি ভকতিত সৱে দিয়া মতি৷

হৰি কথা শ্ৰৱণত দৃঢ় কৰা ৰতি৷৷

কলিত কীৰ্ত্তন বিনে গতি নাহি আৰ৷

ডাকি হৰি হৰি বোলা তেৱেসে নিস্তাৰ৷৷১৭৮৩৷৷

লীলামালা সমাপ্ত

ষষ্ঠৱিংশ খণ্ড
শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ-প্ৰয়াণ

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ পদ্মনাভ ভগৱন্ত৷
নাৰায়ণ নৰসিংহ অনন্ত৷৷১৪৮৷৷

পদ: বোলন্ত শুকে শুনা পৰীক্ষিত৷

এহিমতে কৃষ্ণে বলো সহিত৷৷

সমস্ত দৈত্যৰ চিন্তিয়া মাৰ৷

লীলায়ে হৰিলা ভূমিৰ ভাৰ৷৷১৭৮৪৷৷

গুণন্ত জগতৰ পতি পাছে৷

দুঃসহ মহা যদুবংশ আছে৷৷

ত্ৰৈলোক্য বিজয়ী একৈক বীৰ৷

নুগুছিল কিছু ভাৰ ভূমিৰ৷৷১৭৮৫৷৷

যিহেতু সৱাৰো মঞি আশ্ৰয়৷

কাহাতো হন্তে নাহি পৰাজয়৷৷

কন্দল লগাই তাসম্বাৰ মেলে৷

পৃথিৱীৰ ভাৰ হৰিবো হেলে৷৷১৭৮৬৷৷

এহি গুণি পাছে যাদৱ কুলে৷

দিয়াইলা প্ৰভু বিপ্ৰশাপ ছলে৷৷

মিলিল বিমঙ্গল দ্বাৰকাত৷

সৱাৰো মনে কৰে উতপাত৷৷১৭৮৭৷৷

ব্ৰহ্মাক আৱৰি ত্ৰিদশজাক৷

আসিল পাছে সৱে দ্বাৰকাক৷৷

কৃষ্ণৰ দৰশন অভিলাষে৷

ৰহিলা বিমান জুৰি আকাশে৷৷১৭৮৮৷৷

মহা সমৃদ্ধি দেখি দ্বাৰকাৰ৷

বিস্ময় ভৈলা আতি দেৱতাৰ৷৷

কৃষ্ণক পাছে দৰশন পাই৷

অদ্ভূত ৰূপক আছিলা চাই৷৷১৭৮৯৷৷

তৃপিতি নাহি চান্ত একদৃষ্টি৷

কৰন্ত শিৰে পাৰিজাত বৃষ্টি৷৷

কৃতাঞ্জলি কৰি এক যুকুতি৷

তৈৰে পৰা সৱে কৰন্ত স্তুতি৷৷১৭৯০৷৷

নমো নমো কৃষ্ণ তযু চৰণে৷

যাহাক পৰম ভকতজনে৷৷

হৃদয়ত চিন্তৈ কৰি প্ৰবন্ধ৷

অপ্ৰয়াসে তৰৈ সংসাৰ বন্ধ৷৷১৭৯১৷৷

ত্ৰিগুণা মায়াক কৰি আশ্ৰয়৷

আত্মাত স্ৰজা যত জীৱচয়৷৷

স্ৰজন পালন কৰা আপুনে৷

নপাৱে লাগ একো দোষ গুণে৷৷১৭৯২৷৷

তোহ্মাৰ শুনিয়া গুণ চৰিত্ৰ৷

যিমতে হোৱয় লোক পৱিত্ৰ৷৷

জ্ঞান দান তপ বেদ আচাৰে৷

সিমতে শুদ্ধি কৰিবাক নাৰে৷৷১৭৯৩৷৷

তোহ্মাৰ ইসৱ লীলা চৰিত৷

আক শুনৈ ভণৈ যিটো কলিত৷৷

অনেক পুৰুষ কৰি উদ্ধাৰ৷

সংসাৰক সুখে হোৱয় পাৰ৷৷১৭৯৪৷৷

ষোড়শ সহস্ৰ পত্নীসকলে৷

অনেক ভাৱ দৰশায়া চলে৷৷

মনক মথিবে নোৱাৰৈ যাৰ৷

হেন কৃষ্ণ পাৱে নতি আহ্মাৰ৷৷১৭৯৫৷৷

কৃষ্ণক আগত দেখি প্ৰত্যেক৷

কৰিলন্ত স্তুতি আৰো অনেক৷৷

নকৈলো পদ বিস্তৰক ডৰে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত নৰে৷৷১৭৯৬৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: শিৱ শাৰঙ্গধাৰী মধুসূদন দৈত্যাৰি৷৷১৪৯৷৷

পদ: আকাশত থাকি ব্ৰহ্মা বোলে স্তুতি বাণী৷

মাতন্ত কৃষ্ণক শুনা প্ৰভু চক্রপাণি৷৷

খণ্ডিবাক লাগি পৃথিৱীৰ মহাভাৰ৷

দৈৱকীৰ গৰ্ভে আসি ভৈলা অৱতাৰ৷৷১৭৯৭৷৷

দুষ্ট ৰাজাগণক মাৰিলা কৰি লীলা৷

সন্তক ৰাখিলা প্ৰভু ধৰ্ম্মক থাপিলা৷৷

সমস্ত লোকৰ কৰি পাপৰ প্ৰলয়৷

দশোদিশ প্ৰকাশৈ তোহ্মাৰ যশচয়৷৷১৭৯৮৷৷

যদুকুলে অৱতৰি আছা দামোদৰ৷

পঞ্চিশ অধিক ভৈল শতেক বৎসৰ৷৷

দেৱকাৰ্য্য লাগে মানে সাধিলা সকলে৷

কুলকো নাশিলা প্ৰায় বিপ্ৰশাপ ছলে৷৷১৭৯৯৷৷

পৃথিৱীক এৰি আৱে আসা নিজ স্থান৷

আমি সৱ কিঙ্কৰক কৰা পৰিত্ৰাণ৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনিয়োক প্ৰজাপতি৷

পৃথিৱীক এৰিবে আহ্মাৰো আছে মতি৷৷১৮০০৷৷

কিন্তু যেৱে যাওঁ যদুকুল নসংহৰি৷

আৰ ভৰে দুনাই তল যাইবে বসুন্ধৰী৷৷

আগে আমি ইটো যদুকুল কৰি ক্ষয়৷

তেৱেসে চলিবো ব্ৰহ্মা তোহ্মাৰ নিলয়৷৷১৮০১৷৷

শুনি ব্ৰহ্মা প্ৰণামিয়া কৰি কৃতাঞ্জলি৷

ত্ৰিদশে সহিতে নিজস্থানে গৈলা চলি৷৷

দ্বাৰকাত অনেক মিলাৱৈ উতপাত৷

প্ৰত্যক্ষে দেখাৱে যেন প্ৰজাৰ বিঘাত৷৷১৮০২৷৷

বুলিলন্ত বাণী কৃষ্ণে বংশক শুনাই৷

প্ৰভাসক যাইবো আমি এৰি ইটো ঠাই৷৷

আহ্মাৰ বংশত হুয়া আছে ঋষিশাপ৷

ঘোৰ উতপাত দেখি মিলে হৃদিতাপ৷৷১৮০৩৷৷

আজি যাইবো প্ৰভাসক কৰিয়ো উদ্যোগ৷

তৈতে স্নানি চন্দ্ৰে এড়াইলন্ত যক্ষ্মাৰোগ৷৷

দক্ষশাপ গুচিল পাইলন্ত পূৰ্ণকলা৷

হেন জানি যদুগণ তৈকে লাগি চলা৷৷১৮০৪৷৷

সবংশে আমিয়ো গৈয়া তৈতে কৰি স্নান৷

বিপ্ৰক ভোজন কৰাই দেওঁ মহাদান৷৷

দানে পুণ্যে হুই ঘোৰ দুৰ্গতি নিস্তাৰ৷

যেন মহানাৱে সাগৰত কৰৈ পাৰ৷৷১৮০৫৷৷

কৃষ্ণৰ বচন শুনি যত যদুগণ৷

তীৰ্থক যাইবাক সৱে কৰিলা যতন৷৷

লৱৰা-লৱৰি কৰি ভৈলা কাছপাৰ৷

ৰথত তুলিলা আনি সমস্তে সম্ভাৰ৷৷১৮০৬৷৷

নিশান কোবাই সৱে এক স্থান ভৈল৷

বাল বৃদ্ধ স্ত্ৰী মাত্ৰ নগৰত ৰৈল৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণ চৰণত ধৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৮০৭৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: পৰমানন্দ ৰাম জোনো ছাড়হু মোক৷
হৰি জোনো তেজি যাহা মোক৷৷১৫০৷৷

পদ: যাইবে যদুগণ কাছে ভক্ত উদ্ধৱৰ পাছে

বিমঙ্গল দেখি কাম্পৈ কায়৷

কৃষ্ণৰ বচন শুনি মনে বিমৰিষি গুণি

বুজিলন্ত সৱে অভিপ্ৰায়৷৷

বিৰলত হৰিদাস কৃষ্ণৰ চাপিয়া পাশ

শিৰে প্ৰণামিলা পাৱ ছুই৷

অন্তৰ্গতে তনু তাৱে মাধৱক নম্ৰভাৱে

বুলিলন্ত কৃতাঞ্জলি হুই৷৷১৮০৮৷৷

যাদৱ বংশক তুমি সংহৰি এৰিবা ভূমি

অৱশ্যে জানিলো আক আমি৷

সি কাৰণে ঋষিশাপ ব্যৰ্থ নকৰিলা বাপ

তুমি হুয়া জগতৰ স্বামী৷৷

তোহ্মাৰ চৰণ এৰি নিমিষেক প্ৰভু হৰি

থাকিবে নপাৰো একো স্থান৷

তুমি এৰিলাত মোৰ মিলিবে সন্তাপ ঘোৰ

অৱশ্যে ছাড়িবে মোৰ প্ৰাণ৷৷১৮০৯৷৷

তুমি জপ তপ পুণ্য তুমি বিনা দেখো শূন্য

দিনতে আন্ধাৰ ত্ৰিজগত৷

অনেক কাৰ্পূণ্য কৰো দুয়ো চৰণত ধৰো

লৈয়া যায়ো আহ্মাক লগত৷৷

সম্যকে অমৃতময় তোহ্মাৰ চৰিত্ৰচয়

তাক মাত্ৰ শুনৈ যিটো নৰে৷

তাহাৰ উপজৈ ভাৱ নছাড়ৈ তোহ্মাৰ পাৱ

আন বিষয়কো পৰিহৰে৷৷১৮১০৷৷

শয়নে ভোজনে স্নানে তোহ্মাৰ ৰহস্য স্থানে

সদাসেৱা কৰি থাকো আমি৷

তুমি জীৱ তুমি প্ৰাণ তুমি বিনে নাহি আন

কিমতে বৰ্ত্তিবো আৱে স্বামী৷৷

অৱশেষ উপহাৰ ছাড় বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ

তোহ্মাৰেসে পিন্ধো সৰ্ব্বদায়৷

তোহ্মাৰ উছিষ্ট খায়া তৰিবো দুস্তৰ মায়া

হেনসে আছিল অভিপ্ৰায়৷৷১৮১১৷৷

যোগীগণে শ্ৰম কৰি প্ৰবন্ধে সমাধি ধৰি

সৱে কৰ্ম্মবন্ধ কৰি ক্ষীণ৷

তেজিয়া সংসাৰ নয় দেখৈ সৱে ব্ৰহ্মময়

তেৱেসে তোহ্মাত যায় লীন৷৷

আমি যত গৃহবাসী কৰ্ম্মপথে ভ্ৰমো আসি

ভজিলোহো চৰণে তোহ্মাৰ৷

তোহ্মাক হিয়াত স্মৰি তোহ্মাৰ কীৰ্ত্তন কৰি

তোহ্মাৰ কথায়ে হুইবো পাৰ৷৷১৮১২৷৷

চৰণ ছত্ৰক ইটো উপাসিয়া থাকৈ যিটো

সিটো এড়াই সংসাৰৰ তাপ৷

হেন পাদপদ্ম এড়ি ক্ষণেকো নিজীৱো হৰি

নিয়ো লগে জগতৰে বাপ৷৷

অনেক কাৰ্পূণ্য কৰি কৃষ্ণৰ আগত পড়ি

জুড়িলন্ত উদ্ধৱে ক্রন্দন৷

দেখি দুঃখ ভকতৰ আশ্বাসিলা দামোদৰ

উদ্ধৱক বুলিলা বচন৷৷১৮১৩৷৷

স্বৰূপ জানিলা তুমি এড়িবাক চাওঁ ভূমি

সংহৰিলো পৃথিৱীৰ ভাৰ৷

দেৱৰো সাধিলো কাজ তোহ্মাত নাহিকে বাজ

কুলৰো চিন্তিবো মহামাৰ৷৷

সাত দিন অৱসানে সমস্তে দ্বাৰকা মানে

সাগৰৰ জলে যাইবে তল৷

আমি এড়িলাত ভূমি ঐত নাথাকিবা তুমি

লোকত মিলিবে বিমঙ্গল৷৷১৮১৪৷৷

পীড়িবে দুৰ্জ্জন কলি সত্বৰে যায়োক চলি

এড়া বন্ধু বান্ধৱৰ স্নেহ৷

মঞি আত্মা হেন জানি আহ্মাক বান্ধৱ মানি

দেখা ভিন অপুনাৰ দেহ৷৷

যত দেখা যত শুনা যতেক মনত গুণা

সৱে মায়াময় স্বপ্নসম৷

সমস্তে জগতে হৰি জানিবা নিশ্চয় কৰি

গুচায়ো বুদ্ধিৰ ইটো ভ্ৰম৷৷১৮১৫৷৷

জ্ঞানযোগ কৰ্ম্মযোগ পৰম ভকতি যোগ

সমস্তে কহিলা উদ্ধৱত৷

সাংখ্যযোগ যত আছে উদ্ধৱে জানিলা পাছে

মাধৱৰ পাদ প্ৰসাদত৷৷

দুনাই পুটাঞ্জলি ধৰি কৃষ্ণক প্ৰণাম কৰি

বুলিলন্ত হুয়া নম্ৰ কায়া৷

জানিলো তুমিসি সঞ্চা আন যত সৱে মিছা

তথাপি দুস্ত্যজ মোহমায়া৷৷১৮১৬৷৷

বিষয়ৰ দুঃখ জানি তথাপিতো একো প্ৰাণী

নেড়ৈ দুনাই তাকে ভুঞ্জি মৰৈ৷

গলত বান্ধিয়া পাঘে কাটিবাক নেন্ত ছাগে

যেন নিৰ্লজ্জতা আতি কৰৈ৷৷

অনেক ভৰ্ৎসনি পায় উছিষ্ট ভুঞ্জিবে যাই

যেন আতি কুকুৰ নিৰ্গতে৷

কহিয়োক স্বৰূপত ইটো ঘোৰ বিষয়ত

বিৰকতি হোৱৈ কেনমতে৷৷১৮১৭৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: নৰহৰি কি এ ৰাম নিস্তাৰিয়া নিয়ো নাৰায়ণ৷
মাথাত ধৰিবো তুলি তোহ্মাৰ চৰণ৷৷১৫১৷৷

পদ: উদ্ধৱক সম্বোধি মাতন্ত কৃষ্ণে পাছে৷

কৰ্ম্মবন্ধ এড়াইবে প্ৰবন্ধ যাৰ আছে৷৷

বৈষ্ণৱৰ সঙ্গ সিটো লৈবে প্ৰথমত৷

মোহোৰ চৰিত্ৰ শুনিবেক ভকতত৷৷১৮১৮৷৷

মোৰ নাম কীৰ্ত্তন কৰিবে সৰ্ব্বক্ষণে৷

হৃদয়ত মোৰ ৰূপ চিন্তিবে যতনে৷৷

মোৰ যশ গায়া যিটো কৰৈ গীত নৃত্য৷

নাহি তাৰ ভয় সিটো ভৈল কৃতকৃত্য৷৷১৮১৯৷৷

শুনিয়ো উদ্ধৱ আৰো ৰহস্য ভকতি৷

কৰিবা অভ্যাস তুমি স্থিৰ কৰি মতি৷৷

সমস্ত ভূততে ব্যাপি আছো মই হৰি৷

সৱাকো মানিবা তুমি বিষ্ণুবুদ্ধি কৰি৷৷১৮২০৷৷

ব্ৰাহ্মণৰ চাণ্ডালৰ নিবিচাৰি কুল৷

দাতাত চোৰত যেন দৃষ্টি একতুল৷৷

নীচত সাধুত যাৰ ভৈল একজ্ঞান৷

তাহাকেসে পণ্ডিত বুলিয় সৰ্ব্বজন৷৷১৮২১৷৷

বিশেষত মনুষ্যগণত যিটো নৰে৷

বিষ্ণুবুদ্ধিভাৱে সৰ্ব্বদায়ে মান্য কৰে৷৷

ঈৰিষা অসূয়া তিৰস্কাৰ অহঙ্কাৰ৷

সৱে নষ্ট হোৱৈ তেৱে তাৱক্ষণে তাৰ৷৷১৮২২৷৷

দেখি সখিগণে জোনো হাসৈ আসি বেঢ়ি৷

মই সাধু ইটো চোৰ হেন লজ্জা এৰি৷৷

কুকুৰ শৃগাল গৰ্দ্দভৰো আত্মাৰাম৷

জানিয়া সৱাকো পৰি কৰিবা প্ৰণাম৷৷১৮২৩৷৷

সমস্ত ভূততে বিষ্ণুবুদ্ধি নোহে যাৱে৷

কায়বাক্যমনে অভ্যাসিবা এহিভাৱে৷৷

বিষ্ণুময় দেখৈ যিটো সমস্তে জগত৷

জীৱন্তে মুকুত হোৱৈ অচিৰ কালত৷৷১৮২৪৷৷

সকল প্ৰাণীক দেখিবেক আত্মসম৷

উপায় মধ্যত ইটো আতি মুখ্যতম৷৷

মোৰ ইটো ধৰ্ম্মৰ অল্পৰো নাহি হানি৷

যিহেতু সাক্ষাতে মই কৈলো তত্ত্ববাণী৷৷১৮২৫৷৷

দাম্ভিক শঠত নকহিবা ইটো তত্ত্ব৷

সদা উপদেশ দিবা বৈষ্ণৱ জনত৷৷

স্ত্ৰী শূদ্ৰো কৰৈ যদি আমাত ভকতি৷

তাহাত কহিবা ইটো জ্ঞান মহামতি৷৷১৮২৬৷৷

আক ভক্তি কৰি পঢ়ে যিটো জ্ঞানীলোক৷

মহাশুদ্ধ হুয়া জ্ঞানদীপে দেখৈ মোক৷৷

জানিলা উদ্ধৱ আৱে দিলো উপদেশ৷

তোহ্মাৰ কি শোক মোহ গুচিল নিঃশেষ৷৷১৮২৭৷৷

ব্ৰহ্মা হৰ হলায়ুধ লক্ষ্মী প্ৰিয় জায়া৷

পৰম সুন্দৰ মোৰ দেখা ইটো কায়া৷৷

সৱাতো অধিক মোৰ তুমি প্ৰিয়তম৷

নাহি আন বান্ধৱ উদ্ধৱ তুমি সম৷৷১৮২৮৷৷

ভকতেসে মোৰ হৃদি জানিবা নিশ্চয়৷

ভকতজনৰ জানা আমিসে হৃদয়৷৷

মঞি বিনা ভকতে নিচিন্তে কিছু আন৷

ভকতত পৰে মই নিচিন্তোহো আন৷৷১৮২৯৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কমলাপতি হোক গতি ৰাম৷
মোৰ মতি তোহ্মাৰ চৰণে৷৷১৫২৷৷

পদ: উদ্ধৱে কৃষ্ণৰ শুনি বাণী৷

কৃতাঞ্জলি ভৈলা মহামানী৷৷

মাতিবে নোৱাৰি আছা ৰহি৷

চক্ষুৰ লোতক পৰৈ বহি৷৷১৮৩০৷৷

স্নেহত আকুল ভৈল মন৷

ধৈৰ্য্য ধৰি ভৈলা সন্ধুক্ষণ৷৷

আগবাঢ়ি গৈলা ধীৰে ধীৰে৷

কৃষ্ণৰ চৰণ ছুই শিৰে৷৷১৮৩১৷৷

বুলিলা কৰিয়া নমস্কাৰ৷

গুচাইলা মোহ অন্ধকাৰ৷৷

সূৰ্য্যৰ কাছত যিটো থাকে৷

তাক কি আন্ধাৰে আৰ ঢাকে৷৷১৮৩২৷৷

কিনো কৃপা ভৃত্যক কৰিলা৷

বিজ্ঞান প্ৰদীপ মোক দিলা৷৷

প্ৰভু এড়ি তোহ্মাৰ পাৱক৷

কোনজনে ভজিবে আনক৷৷১৮৩৩৷৷

ছিণ্ডিলা সুদৃঢ় মোহপাশ৷

বিষয়ত কৰিলা উদাস৷৷

দূৰ ভৈল বান্ধৱৰ স্নেহ৷

দেখো ভিন্ন আপুনাৰ দেহ৷৷১৮৩৪৷৷

নমো নমো যোগেশ্বৰ হৰি৷

ভৃত্যক শিখাৱা ভাল কৰি৷৷

মুক্ত অৱস্থাতো মোৰ মন৷

নেড়ৈ যেন তোহ্মাৰ চৰণ৷৷১৮৩৫৷৷

মাধৱে বোলন্ত এহি হৌক৷

বদাৰিকাশ্ৰমক যায়োক৷৷

অলকানন্দাক দৰশনে৷

এড়িবে সমস্ত পাপগণে৷৷১৮৩৬৷৷

পিন্ধিবাহা বাকলি বসন৷

বন্যফল কৰিবা ভোজন৷৷

থাকিবাহা ইন্দ্ৰিয়ক দমি৷

হৈবা শান্ত মনক নিয়মি৷৷১৮৩৭৷৷

আহ্মাক স্মৰিবা বাক্যমনে৷

মোৰ ৰূপ চিন্তিবা যতনে৷৷

সংসাৰৰ বন্ধে হৈবা হীন৷

তেৱে চিত্ত মোতে যাইব লীন৷৷১৮৩৮৷৷

যিটো জ্ঞান শিখাইলো তোহ্মাক৷

বিচাৰিয়া অভ্যাসিবা তাক৷৷

পাইবা তাৰ অল্পতে প্ৰমাণ৷

এতিক্ষণে এৰা ইটো স্থান৷৷১৮৩৯৷৷

তৰিবাহা সংসাৰৰ ক্লেশ৷

দিবাহা লোকক উপদেশ৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণ পদে৷

হৰি হৰি বোলা সভাসদে৷৷১৮৪০৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি হৰি জগন্নাথ৷৷১৫৩৷৷

পদ: হেন যেৱে বুলিলা মাধৱে৷

কৰযোড়ে উঠিলা উদ্ধৱে৷৷

বান্ধৱৰ স্নেহে ভৈলা হীন৷

কৰিলা কৃষ্ণক প্ৰদক্ষিণ৷৷১৮৪১৷৷

পড়ি প্ৰণামিলা মহাবীৰ৷

কৃষ্ণৰ চৰণে থৈয়া শিৰ৷৷

স্নেহে ভৈল আকুল স্বভাৱ৷

লোতকে তিয়াইলা দুয়ো পাৱ৷৷১৮৪২৷৷

আজি এড়ো প্ৰভুৰ চৰণ৷

এহি বুলি জুড়িলা ক্রন্দন৷৷

যদ্যপি জানিলা মহাজ্ঞান৷

তথাপিতো ছাড়ৈ যেন প্ৰাণ৷৷১৮৪৩৷৷

ভৈলন্ত বিহ্বল আতি স্নেহে৷

যাইবাক খোজন্তে হৃদি দহে৷৷

কৃষ্ণক এড়িবে নপাৰন্ত৷

চৰণত পড়িয়া কান্দন্ত৷৷১৮৪৪৷৷

হৃদিতাপ কৰন্ত উদ্ধৱে৷

চলা চলা বোলন্ত মাধৱে৷৷

কৃষ্ণৰ সুদৃঢ় আজ্ঞা জানি৷

উঠি আখি মুচি মহামানী৷৷১৮৪৫৷৷

প্ৰভুৰ পাদুকা শিৰে বান্ধি৷

প্ৰণামি লড়িলা কান্দি কান্দি৷৷

আগক নবাঢ়ে আৰ ভৰি৷

কৰন্ত প্ৰণাম দুনাই পড়ি৷৷১৮৪৬৷৷

উঠি যান্ত ভৰি পাঞ্চ ছয়৷

আৰকা পৰন্ত মহাশয়৷৷

কৃষ্ণৰ চৰণ এড়ি যান্ত৷

নযায় ভৰি উলটি চাহন্ত৷৷১৮৪৭৷৷

ধৰিবাক নৱাৰন্ত চিত্ত৷

দণ্ডৱতে পৰন্ত ভূমিত৷৷

দুনাই উঠি কৰন্ত গমন৷

কৃষ্ণৰ বিয়োগে দহে মন৷৷১৮৪৮৷৷

কৃষ্ণে যিটো শিখাইলন্ত জ্ঞান৷

কৰিলা হৃদয়ে তাক ধ্যান৷৷

কৃষ্ণৰ খৰম মাথে লৈয়া৷

দ্বাৰকাৰ বাজ ভৈলা গৈয়া৷৷১৮৪৯৷৷

যাদৱ বংশক কৃষ্ণে আনি৷

বুলিলা মাধৱে হেন বাণী৷৷

দেখা কেন ঘোৰ উতপাত৷

দ্বাৰকাত মিলিবে বিঘাত৷৷১৮৫০৷৷

স্ত্ৰী বাল বৃদ্ধ আছে যত৷

থাকোক ৰহিয়া দ্বাৰকাত৷৷

প্ৰভাসক চলি যাওঁ আমি৷

স্নান দান কৰো জলে নামি৷৷১৮৫১৷৷

দানেসে দুৰ্গতি সৱে হৰে৷

ঐৰ আসা অন্তৰো সত্বৰে৷৷

শুনি বাল বৃদ্ধ তিৰী যত৷

সৱে আসি ৰৈলা দ্বাৰকাত৷৷১৮৫২৷৷

যতেক পুৰুষ বলিয়াৰ৷

নাৱে ভৈলা সাগৰৰ পাৰ৷৷

ৰথে চড়ি গৈলা প্ৰভাসক৷

অৰ্চিলন্ত দেৱ ব্ৰাহ্মণক৷৷১৮৫৩৷৷

কৃষ্ণকথা শুনা সৰ্ব্বজনে৷

উদ্ধাৰিবে কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তনে৷৷

মোক্ষ পাইবা গৃহবাসে থাকি৷

জানি হৰি হৰি বোলা ডাকি৷৷১৮৫৪৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মন শ্ৰীৰাম কৃষ্ণ হৰি বুলিয়ো যতনে৷
ধৰিয়ো একান্ত চিত্তে কৃষ্ণৰ চৰণে৷৷১৫৪৷৷

পদ: ভৈল কালগ্ৰস্ত সৱে যত যদুজাক৷

গণ্ডগোল কৰি পিলে বাৰুণী সুৰাক৷৷

মাধৱৰ মায়ায়ে কৰিলা বুদ্ধিহত৷

মদ্য লাগি ভৈল সৱে পৰম উন্মত্ত৷৷১৮৫৫৷৷

উঠিল দুঃসহ ক্রোধ হৰিল চেতন৷

অন্যোঅন্যে কৰে সৱে অনেক গৰ্জ্জন৷৷

অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ধৰি সৱে ৰণত প্ৰবুদ্ধ৷

আপুনাৰ মাজত লগাইলে ঘোৰ যুদ্ধ৷৷১৮৫৬৷৷

টঙ্কাৰিয়া ধনুক বৰিষৈ শতধাৰে৷

গদা মুদ্‌গৰ অসি পৰশু প্ৰহাৰে৷৷

সাম্ব কামদেৱৰ লাগিল ঘোৰযুদ্ধ৷

কৰৈ ঘোৰ সমৰ সাত্যকি অনিৰুদ্ধ৷৷১৮৫৭৷৷

সুভদ্ৰ সংগ্ৰামজিতে কৰে হুলস্থল৷

সুমিত্ৰ সুৰথে দুয়ো কৰন্ত তুমুল৷৷

উুকে নিশঠে ভৈল দুৰ্ঘোৰ কন্দল৷

শতজিত সমে যুজে ভানু মহাবল৷৷১৮৫৮৷৷

অত্ৰূৰে সহিতে কৃতবৰ্ম্মা মহাবীৰ৷

কৰন্ত সমৰ কোপে কম্পিত শৰীৰ৷৷

ভৈল সৱে উন্মত্ত চেতন নাহি গাত৷

বৰিষন্ত নিশিত শায়ক অসংখ্যাত৷৷১৮৫৯৷৷

পৰিঘ পট্টিশ অসি কৰন্ত প্ৰহাৰ৷

অন্যোঅন্যে শত্ৰুবুদ্ধি চিন্তৈ মহামাৰ৷৷

তৰ্জ্জয় গৰ্জ্জয় কতো কৰে হতাহতি৷

মাধৱৰ মায়ায়ে মোহিত ভৈলা আতি৷৷১৮৬০৷৷

ভোজ বৃষ্ণি অন্ধক সাত্ত্বত যদুবংশ৷

বিষ্ণুৰ মায়ায়ে সৱে ভৈল বুদ্ধি ভ্ৰংশ৷৷

হুয়া আতি বিস্মৃতি পিতৃক পুত্ৰে মাৰে৷

শশুৰে জামাইক ভাই ভ্ৰাতৃক প্ৰহাৰে৷৷১৮৬১৷৷

শ্যালকে ভিনীসি মাৰে আৰ্য্যকক নাতি৷

খুড়ায়ে ভাতিজে কটাকটি কৰে আতি৷৷

মিত্ৰে মিত্ৰে কৰৈ যুদ্ধ ভাগিনে মাতুলে৷

সুহৃদ সোদৰে যেন নচাৱৈ বাতুলে৷৷১৮৬২৷৷

ঢুকুৱাইলা অস্ত্ৰ ধনু ভাঙ্গিল কোবত৷

প্ৰহাৰৈ মাদুৰি ধৰি পৰম ক্রোধত৷৷

শৰীৰত পৰৈ যেন বজ্ৰৰ সন্ধান৷

বিমূৰ্ছিত হুই যদুগণে ছাড়ৈ প্ৰাণ৷৷১৮৬৩৷৷

পাছে ৰামকৃষ্ণে উঠি হাতক উচাই৷

মাজে পশি সৱাকো বাধন্ত দুয়োভাই৷৷

দেখি যদু বীৰগণো ক্রোধে খেদি গৈল৷

শত্ৰুবুদ্ধি তাসম্বাক মাৰিবাক লৈল৷৷১৮৬৪৷৷

খঙ্গি ৰাম মাধৱো মাদুৰি লৈলা তুলি৷

অনেক যাদৱী সেনা মাৰিলা সমুলি৷৷

বিপ্ৰশাপে অন্যোঅন্যে বংশ ভৈলা ছন৷

বাংশৰ অগনি যেন পোড়ৈ বাংশবন৷৷১৮৬৫৷৷

সাগৰৰ তীৰক ঢাকিল মৰা শৱে৷

এৱেসে গুচিল ভাৰ জানিলা মাধৱে৷৷

পাছে বলভদ্ৰ গৈলা সাগৰৰ তীৰ৷

যোগ চিন্তি এড়িলন্ত মনুষ্য শৰীৰ৷৷১৮৬৬৷৷

কৃষ্ণৰ অদ্ভূত লীলা শুনা সৰ্ব্বজন৷

প্ৰাণ থাকে মানে কেহো নেৰিবা কীৰ্ত্তন৷৷

হেন জানা অন্তকে কেশত আছৈ ধৰি৷

এড়ায়ো যমৰ দায় ডাকি বোলা হৰি৷৷১৮৬৭৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম হৰি বোলা মুখে৷
সংসাৰ তৰিয়ো সুখে৷৷১৫৫৷৷

পদ: দেখিলা কৃষ্ণে ৰাম মহাভাগ৷

কৰিলা যোগবলে তনু ত্যাগ৷৷

মাধৱো পাছে প্ৰভাসৰ জলে৷

স্নান কৰি গৈলা অশ্বত্থ তলে৷৷১৮৬৮৷৷

মাটিত বসিয়া ভৈলন্ত চুপ৷

ধৰিলা দিব্য চতুৰ্ভুজ ৰূপ৷৷

দেহাৰ জ্যোতি জ্বলৈ দিশপাশ৷

বিধুম বহ্নিৰ যেন প্ৰকাশ৷৷১৮৬৯৷৷

নৱমেঘ যেন শ্যাম আকৃতি৷

তাতে পীত বস্ত্ৰে কৰৈ দীপিতি৷৷

বদন পঙ্কজ আছৈ প্ৰকাশি৷

নুগুচৈ সদায় ঈষত হাসি৷৷১৮৭০৷৷

প্ৰকাশৈ কপালে অলকা পান্তি৷

পদ্মক নিন্দৈ নয়নৰ কান্তি৷৷

কিৰীটি শিৰে সম নাহি তুলে৷

কৰ্ণত মকৰ কুণ্ডল দোলে৷৷১৮৭১৷৷

আজানুলম্বী চাৰু চাৰি হাত৷

কেয়ূৰ কঙ্কণে প্ৰকাশৈ তাত৷৷

আঙ্গুলিগণক দেখন্তে তুষ্টি৷

ৰত্নময় পিন্ধি আছৈ আঙ্গুষ্ঠি৷৷১৮৭২৷৷

কম্বুকণ্ঠে আতি কৌস্তুভ জ্বলে৷

মুকুতাৰ হাৰ শোভৈ উৰঃস্থলে৷৷

গলত বনমালা কৰৈ কান্তি৷

হিয়াত প্ৰকাশৈ শ্ৰীবৎস পান্তি৷৷১৮৭৩৷৷

কান্ধে নৱগুণ উত্তৰী পীত৷

ৰত্নৰ মেখলা জ্বলৈ কটিত৷৷

নূপুৰ ৰঞ্জৈ পাদ পদ্ম দুই৷

ভকতে যাক দেখি সুখী হুই৷৷১৮৭৪৷৷

যতেক অস্ত্ৰ চক্র আদি কৰি৷

চৌপাশে উপাসন্ত মূৰ্ত্তি ধৰি৷৷

দক্ষিণ উৰুত থৈয়া চৰণ৷

বসি আছা হৰি ধৰি আসন৷৷১৮৭৫৷৷

মৃগ মুখাকাৰ দেখিয়া ভৰি৷

মাৰিল ব্যাধে শৰ লক্ষ্য কৰি৷৷

সন্ধানে কৃষ্ণৰ পাৱক ভেদি৷

পড়িল বুলি ব্যাধ আইলা খেদি৷৷১৮৭৬৷৷

দেখি বসি আছা জগন্নিৱাস৷

পেহ্লাইলা ধনু হুয়া মহাত্ৰাস৷৷

ডৰিল জীৱ ভৈল যেন মৰা৷

কৃষ্ণৰ আগত পড়িল জৰা৷৷১৮৭৭৷৷

শুনা সৰ্ব্বজনে হৰি চৰিত৷

আতপৰে ধৰ্ম্ম নাহি কলিত৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত নৰে৷৷১৮৭৮৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: প্ৰণামো ৰাম প্ৰভু পদ্মপাণি৷৷১৫৬৷৷

পদ: অনেক বিনয় কৰিলা ব্যাধ৷

ক্ষমিয়ো হৰি মোৰ অপৰাধ৷৷

অধম পাপী মই দামোদৰ৷

নজানি তোহ্মাক কৰিলো শৰ৷৷১৮৭৯৷৷

মনুষ্য লোকত যত অজ্ঞান৷

যাহাক স্মৰণে কৰে নিৰ্য্যাণ৷৷

হেন মাধৱৰ দ্ৰোহ আচৰি৷

কেনে জীওঁ এভো নযাওঁ মৰি৷৷১৮৮০৷৷

চাহিবে নলাগে কাটিয়ো মোক৷

পাপীৰ মোৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হোক৷৷

আউৰ যেন মই অধম পাপ৷

নকৰো মহন্তক উপতাপ৷৷১৮৮১৷৷

শঙ্কৰ ব্ৰহ্মা আদি দেৱগণ৷

যাহাৰ মায়ায়ে মোহিত মন৷৷

নজানন্ত যাৰ মহিমা আতি৷

জানিবো কিবা আমি অন্ত্যজাতি৷৷১৮৮২৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনিয়ো জৰা৷

উঠিয়ো সত্বৰে ভয় নকৰা৷৷

কৰিলি আহ্মাৰ বাঞ্ছা সফল৷

মোৰ বোলে আৱে স্বৰ্গক চল৷৷১৮৮৩৷৷

শুনিয়া মাধৱক ভয়ে হীন৷

কৰিলা তিনিবাৰ প্ৰদক্ষিণ৷৷

প্ৰণামিয়া পাছে বিমানে চড়ি৷

সশৰীৰে গৈলা স্বৰ্গক লড়ি৷৷১৮৮৪৷৷

কৃষ্ণৰ সাৰথি পাছে দাৰুকে৷

ৰথে চড়ি চাই ফুৰৈ নিচুকে৷৷

কৃষ্ণৰ বিচাৰ কৰি প্ৰবন্ধে৷

পাইলন্ত গৈয়া তুলসীৰ গন্ধে৷৷১৮৮৫৷৷

সন্মুখ হুয়া দেখিলন্ত পাছে৷

মূৰ্ত্তি ধৰি অস্ত্ৰ চৌপাশে আছে৷৷

প্ৰকাশৈ দেহা যেন পূৰ্ণশশী৷

অশ্বত্থ তলত আছন্ত বসি৷৷১৮৮৬৷৷

বজাইলা লোতক আকুল ভাৱে৷

পড়িলা দাৰুক কৃষ্ণৰ পাৱে৷৷

কান্দিলা হুমাহুমি অধোমুখে৷

মাতিলা পাছে মহা মনোদুখে৷৷১৮৮৭৷৷

তোহ্মাৰ চৰণ নেদেখি স্বামী৷

গুচিল চক্ষু অন্ধ ভৈলো আমি৷৷

নজানোহো একো বিদিশ দিশ৷

নাহি সুখ শান্তি জগতঈশ৷৷১৮৮৮৷৷

যেন চন্দ্ৰ বিনা ৰাতি আন্ধাৰ৷

তুমি মুখ্য প্ৰভু প্ৰাণ আহ্মাৰ৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে৷৷১৮৮৯৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি গোৱিন্দ জয় কৃষ্ণ গোপাল ৰাম৷৷১৫৭৷৷

পদ: এহিমতে দাৰুকে বোলন্তে পাছে ৰথ৷

আকাশে ধৰিলা বেগে বৈকুণ্ঠৰ পথ৷৷

পাছতে লড়িলা চক্র আদি অস্ত্ৰচয়৷

দেখিয়া দাৰুক ভৈলা পৰম বিস্ময়৷৷১৮৯০৷৷

তবধ নয়নে চাই আছে উপৰক৷

মাধৱে বুলিলা পাছে বাক্য দাৰুকক৷৷

চলিয়োক দাৰুক সত্বৰে দ্বাৰকাক৷

বান্ধৱত কহা গৈয়া আহ্মাৰ বাৰ্ত্তাক৷৷১৮৯১৷৷

অন্যোঅন্যে জ্ঞাতিগণ মৰিল সমস্ত৷

প্ৰত্যক্ষে দেখিলা বলভদ্ৰো গৈলা অস্ত৷৷

শৰঘাৱে ভৈলো আমি মৃতক সমান৷

পিতৃক মাতৃক গৈয়া তুমি দিয়া জান৷৷১৮৯২৷৷

দ্বাৰকাত আউৰ নথাকিবা একো নৰে৷

মঞি এড়িলাত আসি বুড়াইবে সাগৰে৷৷

সবন্ধু বান্ধৱে সাগৰত হৈবা পাৰ৷

নেড়িবাহা বৃদ্ধ পিতৃ মাতৃক আহ্মাৰ৷৷১৮৯৩৷৷

আসিব অৰ্জ্জুন সখি দেখিবাক মোক৷

তান লগে যাইবা দ্বাৰকাৰ যত লোক৷৷

ৰাখি নিবা পথে ধনঞ্জয় মহাৰথ৷

বঞ্চিবাহা তুমি সৱে গৈয়া ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ৷৷১৮৯৪৷৷

তুমি আচৰিবা ভাগৱত ধৰ্ম্মচয়৷

জ্ঞাননিষ্ঠ হুয়া সৱে এড়িবা বিষয়৷৷

মায়াৰ ৰচনা ইটো জগতকে জানি৷

পাছে মোক পাইবা তুমি কৈলো সত্যবাণী৷৷১৮৯৫৷৷

শুনিলা দাৰুকে পাছে কৃষ্ণৰ আদেশ৷

কৰযোড়ে উঠিলা মনত মহা ক্লেশ৷৷

প্ৰদক্ষিণ প্ৰভুক কৰিলা সাতবাৰ৷

দুনাই দুনাই পড়িয়া কৰন্ত নমস্কাৰ৷৷১৮৯৬৷৷

শিৰত আছিলা ধৰি দুখানি চৰণ৷

লোতকে চল্লল আখি কৰন্ত ক্রন্দন৷৷

চলিলোহো মঞি প্ৰাণপ্ৰভুক উপেক্ষি৷

ইজন্মত ভৈলো পৰিছেদ দেখাদেখি৷৷১৮৯৭৷৷

এহি বুলি লড়িলা কৃষ্ণৰ পাৱ এড়ি৷

হা কৃষ্ণ বুলিয়া পাড়ন্তে যাই গেড়ি৷৷

অনন্তৰে যতেক আছিল দেৱজাক৷

তহিতে মিলিল আসি আৱৰি ব্ৰহ্মাক৷৷১৮৯৮৷৷

সিদ্ধমুনি বিদ্যাধৰ কিন্নৰ চাৰণ৷

পাৰ্ব্বতী সহিতে আসিলন্ত ত্ৰিনয়ন৷৷

কৃষ্ণৰ নিৰ্য্যাণ দেখিবাক অভিলাষে৷

বিমানে বেঢ়িয়া আসি বহিলা আকাশে৷৷১৮৯৯৷৷

মাধৱৰ চৰিত্ৰ শুনিয়ো সৰ্ব্বজন৷

নেড়িবা সদায় কেহো কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন৷৷

কলিযুগে আনধৰ্ম্ম নাহি আতপৰে৷

হেন জানি হৰি হৰি বোলা নিৰন্তৰে৷৷১৯০০৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ নাথ যাদৱ মাধৱ মধুৰিপু৷৷১৫৮৷৷

পদ: মাধৱক চাই দেৱগণে৷

কৰিলা প্ৰণাম ৰঙ্গমনে৷৷

ৰূপ দেখি চান্ত এক দৃষ্টি৷

কৰন্ত আনন্দে পুষ্পবৃষ্টি৷৷১৯০১৷৷

কৰযোড়ে আতি ভক্তি ভাৱে৷

জুমাজুমি কৃষ্ণ গুণ গাৱে৷৷

কতো হৰি কীৰ্ত্তন কৰন্ত৷

তাৰ ছেৱে কতোহো নাচন্ত৷৷১৯০২৷৷

বাজৈ যন্ত্ৰ আকাশক ছানি৷

কৰৈ দেৱে দুন্দুভিৰ ধ্বনি৷৷

ঘনে ঘনে পুষ্প বৰিষন্ত৷

জয় কৃষ্ণ বুলি জঙ্কাৰন্ত৷৷১৯০৩৷৷

শুনি হৰি উপৰক চাইল৷

ব্ৰহ্মাক আগতে ভেট পাইল৷৷

আন সৱ দেৱতাক দেখি৷

মুদিলন্ত কৃষ্ণে দুয়ো আখি৷৷১৯০৪৷৷

পাছে যোগ ধাৰণা ধৰিলা৷

আপুনাক আত্মাতে থাপিলা৷৷

নিমিষেকে নৰচেষ্টা এড়ি৷

বৈকুণ্ঠত প্ৰৱেশিলা হৰি৷৷১৯০৫৷৷

যেন মেঘে বিজুলী ছটাক৷

নৱাৰিল কেৱে লক্ষিবাক৷

কৃষ্ণৰ গতিক সৱ দেৱে৷

সেহিমতে নলক্ষিল কেৱে৷৷১৯০৬৷৷

যিটো দেহা ধ্যানৰ আলয়৷

দেখি হোন্ত আপুনি বিস্ময়৷৷

হেন তনু ভৈলা অন্তৰ্দ্ধান৷

বিজুলী ছটাক যেন থান৷৷১৯০৭৷৷

শ্ৰীধৰ্ম সত্য ধৃতি যত৷

সৱে গৈল কৃষ্ণৰ লগত৷৷

হেন দেখি যত দেৱগণে৷

সৱাৰো বিস্ময় ভৈলা মনে৷৷১৯০৮৷৷

কৃষ্ণৰ অদ্ভূত যোগ গতি৷

দেখি সৱে প্ৰশংসিলা আতি৷৷

স্বকী স্বকী স্থানে চলি গৈলা৷

শুকমুনি নৃপতিত কৈলা৷৷১৯০৯৷৷

ৰাজা আত বিস্ময় নকৰা৷

মৰা পুত্ৰ অন্তকৰো পৰা৷৷

গুৰুক দক্ষিণা আনি দিলা৷

স্বদেহে ব্যাধকো স্বৰ্গে নিলা৷৷১৯১০৷৷

ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰে দহন্তে তোহ্মাক৷

ৰাখিলন্ত ধৰিয়া গদাক৷৷

হেন হৰি দেৱ আদি মূল৷

নৰাখিলা ইটো যদুকুল৷৷১৯১১৷৷

মনুষ্যত নাই স্বস্থ গতি৷

অন্তকালে সৱে বিসঙ্গতি৷৷

হেনসে দেখাই দেৱহৰি৷

গৈলা লড়ি কুলক সংহৰি৷৷১৯১২৷৷

ইটো লীলা কৃষ্ণৰ চৰিত৷

কৰয় কীৰ্ত্তন যিটো নিত৷৷

তাৰ হুইবে বৈকুণ্ঠত বাস৷

হেন জানি তেজিয়ো আলাস৷৷১৯১৩৷৷

হৰিৰ কীৰ্ত্তন সদা কৰা৷

বৃথা কথা কহিয়া নমৰা৷৷

কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে৷

হৰি হৰি বোলা নিৰন্তৰে৷৷১৯১৪৷৷

দ্বাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মন মাধৱ ৰাম৷
ৰাম জপ অৱিশ্ৰাম৷৷১৫৯৷৷

পদ: শুকমুনি বদতি শুনিয়ো পৰীক্ষিত৷

পাপৰ অন্তক ইটো কৃষ্ণৰ চৰিত৷৷

এহিমতে মাৰিলে যতেক যদুজাক৷

অনন্তৰে দাৰুক গৈলন্ত দ্বাৰকাক৷৷১৯১৫৷৷

গোৱিন্দৰ বিয়োগে বিহ্বল আতি দুঃখে৷

চাই আছে নৰনাৰী কৰি উৰ্দ্ধমুখে৷৷

বসুদেৱ উগ্ৰসেনো আছে দুঃখভাৱে৷

পড়িল দাৰুক গৈয়া দুহান্তৰো পাৱে৷৷১৯১৬৷৷

চক্ষুৰ লোতকে তিয়াইলন্ত দুইৰো ভৰি৷

কান্দিলা অনেক ৰাম কৃষ্ণক সুমৰি৷৷

দাৰুকক বেঢ়িয়া সোধন্ত নাৰী নৰে৷

কি ভৈল সাৰথি কথা কহিয়ো সত্বৰে৷৷১৯১৭৷৷

মুচিলন্ত আখি আতি গদগদ মাত৷

কহিলা দাৰুকে পাছে সকল বৃত্তান্ত৷৷

কি কহিবো কথা মোৰ দহয় হৃদয়৷

অন্যোঅন্যে যদুগণ গৈল যমালয়৷৷১৯১৮৷৷

নৰৈল জনৈক নিৰন্তৰে ভৈলা হত৷

হেন শুনি অগ্নি যেন লাগিল গাৱত৷৷

ক্রন্দনৰ উৰ্মি উথলিল আতি বড়৷

প্ৰভাসক লাগি সৱে দিলেক লৱৰ৷৷১৯১৯৷৷

গালত চাপৰ মাৰৈ শোকে শ্ৰুতি নাই৷

হা পতি পুত্ৰ বুলি গেৰিয়ান্তে যায়৷৷

এহিমতে গৈয়া সৱে দেখিলন্ত পাছে৷

প্ৰভাসৰ তীৰক মৃতকে বেঢ়ি আছে৷৷১৯২০৷৷

মৰা পতি পুত্ৰ সোদৰৰ গলে ধৰি৷

কান্দৈ নাৰীগণে আতি আৰ্ত্তৰাৱ কৰি৷৷

মহাশোকে বসুদেৱ দৈৱকী ৰোহিণী৷

বলভদ্ৰ কৃষ্ণক চাহন্তে ফুৰে তিনি৷৷১৯২১৷৷

নপাইলন্ত লাগ খুজি কৰিয়া বিচাৰ৷

হৰাইল চেতন শোকে দেখে অন্ধকাৰ৷৷

তিনিয়ো তেজিল প্ৰাণ কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি৷

মাটিত উফৰি পড়ি মৰিল সমূলি৷৷১৯২২৷৷

ক্রন্দন এড়িয়া নাৰীগণ অসংখ্যাত৷

স্বামীক আলিঙ্গি আৰোহিলন্ত চিতাত৷৷

ৰেৱতী প্ৰমুখ্যে আছৈ যত নাৰীগণ৷

ৰামক আলিঙ্গি প্ৰৱেশিলা হুতাশন৷৷১৯২৩৷৷

কৃষ্ণ মাতৃগণে বসুদেৱক আৱৰি৷

চিতাত উঠিয়া সৱে গৈলন্ত সৈতাৰি৷৷

ৰতি আদি মাধৱৰ পুত্ৰবধু যত৷

গৈলা সৱে স্বকী স্বকী স্বামীৰ লগত৷৷১৮২৪৷৷

ৰুণিী প্ৰমুখ্যে অষ্ট মহিষী কৃষ্ণৰ৷

নপাইল বিচাৰি মাধৱৰ কলেৱৰ৷৷

প্ৰৱেশিলা বহ্নিত স্বামীক কৰি ধ্যান৷

কৃষ্ণক চিন্তিয়া সৱে এড়িলন্ত প্ৰাণ৷৷১৯২৫৷৷

এহিমতে এৰি যেৱে গৈলা দামোদৰে৷

ক্ষণেকতে দ্বাৰকাক বুৰাইল সাগৰে৷৷

নৰহিল কিছু তল গৈল সামৰাজে৷

ৰুণিী দেৱীৰ মুখ্য মন্দিৰত বাজে৷৷১৯২৬৷৷

নেৰন্ত যাহাক মধুসূদনে ক্ষণেক৷

অদ্যাপিও সাগৰত দেখিয় প্ৰত্যেক৷৷

সূৰ্য্য সম জ্বলৈ সিটো কৃষ্ণৰ আলয়৷

যাক দৰশনে কৰৈ পাপৰ প্ৰলয়৷৷১৯২৭৷৷

কৃষ্ণৰ নিৰ্য্যাণ শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷

তৰিবা সংসাৰ আৰ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনে৷৷

গৃহতে থাকিয়া সুখে মহাপুণ্য সাঞ্চা৷

বোলা হৰি হৰি যম যাতনাক বঞ্চা৷৷১৯২৮৷৷

ত্ৰয়োদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰামে হোক মতি
ৰাম চৰণে গতি৷৷১৬০৷৷

পদ: অৰ্জ্জুনে শুনিল হেন কৃষ্ণৰ প্ৰয়াণ৷

ভৈলন্ত বিহ্বল শোকে নাহি শ্ৰুতি জ্ঞান৷৷

মহামৰ্ম্মে কৃষ্ণক সুমৰি কুন্তীসুত৷

হা প্ৰাণ কৃষ্ণ বুলি কান্দিলা বহুত৷৷

কহি আছে মাধৱে গীতাত যিটো জ্ঞান৷

প্ৰবন্ধে হিয়াত তাক কৰিলন্ত ধ্যান৷৷

চিৰকালে চিত্তক কৰিয়া বীৰে স্বস্থ৷

প্ৰেতকাৰ্য্য জ্ঞাতিৰ কৰাইলা মহাৰথ৷৷১৯৩০৷৷

অনুক্রমে দিয়াইলন্ত পিণ্ড জলাঞ্জলি৷

কৃষ্ণৰ আদেশ পাছে শুনি মহাবলী৷৷

স্ত্ৰী বাল্য বৃদ্ধক কৰিয়া বীৰে স্বস্থ৷

সৱাকো লগতে লৈয়া গৈলা ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ৷৷১৯৩১৷৷

তহিতে থৈলন্ত নিয়া যত যদুচয়৷

পাছে যুধিষ্ঠিৰক দেখিয়া ধনঞ্জয়৷৷

চৰণত নিঢালে পৰিলা অধোমুখে৷

সমিধান নেদন্ত মনত মহাদুঃখে৷৷১৯৩২৷৷

আকুল হৃদয় ভৈলা দেখি যুধিষ্ঠিৰ৷

ভ্ৰাতৃত পুছন্ত পাছে কৰি চিত্ত স্থিৰ৷৷

বান্ধৱৰ বাৰ্ত্তাক অৰ্জ্জুন মোত কহ৷

কুশলে কি আছে সিটো সুৰ মাতামহ৷৷১৯৩৩৷৷

মমা বসুদেৱ কিবা আছন্ত কল্যাণে৷

ভালে কি আছয় তান পত্নীগণ মানে৷৷

সাম্ব কাম অনিৰুদ্ধ ভালে কি আছন্ত৷

সময়ত তেসম্বে কি মোক সুমৰম্ভ৷৷১৯৩৪৷৷

গোৱিন্দৰো বাৰ্ত্তা বাপ কহিয়ো আহ্মাত৷

সুখে কি আছন্ত কৃষ্ণ দেৱ দ্বাৰকাত৷৷

যদুবীৰগণ যাৰ বাহুক আশ্ৰয়৷

পৰম আনন্দে সৱে নিৰ্ভয়ে ক্রীড়য়৷৷১৯৩৫৷৷

সভ্যভামা সতী যাৰ চৰণ সেৱাত৷

দ্বাৰতে ৰুৱাইলা শচীৰ পাৰিজাত৷৷

হেন প্ৰাণ কৃষ্ণৰ সত্বৰে কহ কথা৷

কিয় হেন ভৈল বাপ তোহ্মাৰ অৱস্থা৷৷১৯৩৬৷৷

চিৰকাল প্ৰৱাসত কিবা পাইলি দুঃখ৷

তনু তোৰ নিস্তেজ মলিন দেখো মুখ৷৷

প্ৰাৰ্থকক নেদিলাহা প্ৰতিশ্ৰুত দান৷

নকৰিলা প্ৰাণীক ভয়ত পৰিত্ৰাণ৷৷১৯৩৭৷৷

অতিথিক নেদি কিবা কৰিলা ভোজন৷

সিজিলা পাতক কিবা অগম্যাগমন৷৷

অধমে জিনিলে কিম্বা আসন্তে পথত৷

কিসক মিলিল বাপ দুঃখ হেনমত৷৷১৯৩৮৷৷

কহিয়োক বাপু এৱে দুঃখৰ কাৰণ৷

বুলিবে খোজন্তে নোহ্লায় মুখত বচন৷৷

চক্ষুক মলচি পাছে শোকক তম্ভাই৷

কাঢ়িল নিশ্বাস বীৰে নৃপতিক চাই৷৷১৯৩৯৷৷

সৌহৃদ্য সখিত্ব সুমৰিয়া মাধৱৰ৷

বোলন্ত অৰ্জ্জুনে ৰাজা শুনা অথন্তৰ৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণ চৰণত ধৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৯৪০৷৷

চতুৰ্দ্দশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল হৰি কৰো প্ৰণাম৷
নেড়োক মুখে ৰামকৃষ্ণ নাম৷৷১৬১৷৷

পদ: কিবা সোধা ৰাজা মোৰ অৱস্থা৷

সৰ্ব্বনাশ ভৈলে কি কৈবো কথা৷৷

বন্ধুৰূপী কৃষ্ণে ভৈলো বঞ্চিত৷

কিমতে আৱে সম্বৰিবো চিত্ত৷৷১৯৪১৷৷

যাহাক আশ্ৰয়ে দ্ৰুপদ ঘৰে৷

জিনিলো ৰাজাগণ একেশ্বৰে৷৷

মৎস্যক ভেদি পাইলো দ্ৰৌপদীক৷

হেন কৃষ্ণ বিনে জীৱন ধিক৷৷১৯৪২৷৷

দহিলো খাণ্ডৱ যাৰ সহায়৷

ভঙ্গাইলো বাসৱক সমুদায়৷৷

অদ্ভূত সভা সাজি দিলে ময়৷

কৰিলো ৰাজসূয় যাগ তয়৷৷১৯৪৩৷৷

এড়িয়া গৈলা হেন কৃষ্ণে মোক৷

কিসক জীওঁ নগৈ যম লোক৷৷

হৰক যুজিলো যাহাক গয়৷

দিলা অস্ত্ৰ হৰে হুয়া বিস্ময়৷৷১৯৪৪৷৷

যাহাৰ প্ৰসাদে ভৈলো স্বৰ্গগামী৷

ইন্দ্ৰৰো অৰ্দ্ধাসন পাইলো আমি৷৷

এড়িয়া গৈলা হেন যদুৰায়৷

কেনে জীওঁ প্ৰভু প্ৰাণ নযায়৷৷১৯৪৫৷৷

যাহাৰ তেজে বৃকোদৰ বীৰে৷

দুঃশাসন হিয়া কুঠাৰে ছিৰে৷৷

প্ৰতিজ্ঞা সাম্ফলি পিলা ৰুধিৰ৷

ভাঙ্গিলা উৰু কুৰু নৃপতিৰ৷৷১৯৪৬৷৷

বান্ধৱ বুলি ত্ৰিজগত পতি৷

কৰিলো সাৰথি মই কুমতি৷৷

ব্ৰহ্মা আদি যত ত্ৰিদশগণে৷

সদায় সেৱন্ত যাৰ চৰণে৷৷১৯৪৭৷৷

দেৱৰো দেৱ হেন প্ৰভু হৰি৷

মাতন্ত মোক পৰিহাস কৰি৷৷

ওবা পাৰ্থ ওবা সখি অৰ্জ্জুন৷

কতেক কহিবো প্ৰভুৰ গুণ৷৷১৯৪৮৷৷

ভ্ৰমন্তে ভুঞ্জন্তে কৃষ্ণৰ সঙ্গে৷

নানা উপালম্ভ কৰিলো ৰঙ্গে৷৷

সহিলন্ত তাক যেন বান্ধৱে৷

বঞ্চিত ভৈলোহো হেন মাধৱে৷৷১৯৪৯৷৷

কিবা সোধা ৰাজা আহ্মাৰ কথা৷

কোননো নভৈল মোৰ অৱস্থা৷৷

ৰাখিয়া আনো কৃষ্ণপত্নীজাক৷

গোৱালে কাঢ়ি নিলে তাসম্বাক৷৷১৯৫০৷৷

স্ত্ৰীক যেন জিনিলেক মোকে৷

প্ৰাণ ফুটি যায় এহিসে শোকে৷৷

কৃষ্ণৰ বিয়োগে দগধ মন৷

মাতিবে নোৱাৰো হৰায় চেতন৷৷১৯৫১৷৷

অৰ্জ্জুন এহি বুলি মৌন ভৈলা৷

কৃষ্ণৰ চৰণ চিন্তিবে লৈলা৷৷

বিষয় বিষে ভৈল বিৰকতি৷

কৃষ্ণ পাদপদ্মে নছাড়ে মতি৷৷১৯৫২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে৷

কৃষ্ণ কথা শুনা সমস্ত জনে৷৷

যেৱে সুখে যাইবা সংসাৰ তৰি৷

সদায় ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷১৯৫৩৷৷

পঞ্চদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল গোৱিন্দ ৰাম কৃষ্ণ হৰি গতি৷
কি ৰাম হৰি গতি কি ৰাম হৰি গতি৷৷১৬২৷৷

পদ: এহিমতে কৃষ্ণক চিন্তন্তে মহাবীৰ৷

বাঢ়িল ভকতি মল গুচিল বুদ্ধিৰ৷৷

পাসৰি আছিল যিটো শিখিবাৰ তত্ত্ব৷

দুনাই ভৈল অৰ্জ্জুনৰ মনত বেকত৷৷১৯৫৪৷৷

ভৈলা ব্ৰহ্ম সম্পত্তি এৰাইলা শোক ভয়৷

মনত আছিল মানে গুচিল সংশয়৷৷

মায়ায়ে এৰিল লিঙ্গশৰীৰ ভাগিল৷

আপুনাৰ আত্মা পৰমাত্মাতে থাপিল৷৷১৯৫৫৷৷

ভকতিৰ বলে জ্ঞান লভিলা নিৰ্গুণ৷

জীৱন্তে মুকুত হুই ৰহিলা অৰ্জ্জুন৷৷

কুন্তী শুনিলন্ত পাছে কৃষ্ণৰ নিৰ্য্যাণ৷

কৃষ্ণতে অৰ্পিয়া চিত্ত ছাড়িলন্ত প্ৰাণ৷৷১৯৫৬৷৷

কৃষ্ণৰ নিৰ্য্যাণ শুনি ৰাজা যুধিষ্ঠিৰ৷

শোক মোহ এড়ি চিত্ত কৰিলন্ত স্থিৰ৷৷

হৰি এৰিলাত কলি প্ৰৱেশিলা জানি৷

পৰীক্ষিত তোহ্মাক পাতিলা ৰাজা আনি৷৷১৯৫৭৷৷

এড়িলা বিচিত্ৰ বস্ত্ৰ ৰত্ন অলঙ্কাৰ৷

পিন্ধিলা বাকলি ৰাজা ভৈলা নিৰাহাৰ৷৷

মৌন ব্ৰত ধৰিয়া মুকুত কৰি কেশ৷

ভৈল যেন জড় আতি পিশাচৰ বেশ৷৷১৯৫৮৷৷

কৃষ্ণপদপঙ্কজক ধৰি হৃদয়ত৷

হৰিভক্তি দহিলে মনৰ মল যত৷৷

বিষ্ণুৰ ধ্যানত পৰে আন গতি নাই৷

পাইলন্ত পৰম গতি পাছে পাঞ্চো ভাই৷৷১৯৫৯৷৷

কৃষ্ণপদপঙ্কজ হৃদয়ে কৰি স্থিৰ৷

ধৰিলা উত্তৰ পথ ৰাজা যুধিষ্ঠিৰ৷৷

দ্ৰৌপদী দেখিলা এৰিলন্ত পঞ্চপতি৷

কৃষ্ণৰ চৰণে পাছে স্থিৰ কৰি মতি৷১৯৬০৷৷

কৃষ্ণকেসে সুমৰে কৃষ্ণক কৰে ধ্যান৷

হা প্ৰাণ কৃষ্ণ বুলি ছাড়িলন্ত প্ৰাণ৷৷

পাছে পৰীক্ষিত তুমি পালিলাহা মহী৷

ধৰ্ম্মক ৰাখিলা বলে কলিক নিগ্ৰহি৷৷১৯৬১৷৷

তোহ্মাৰ ৰাজ্যত ভৈলা সত্যৰ ব্যৱস্থা৷

দশোদিশে কহয় তোহ্মাৰ গুণ কথা৷৷

কৃষ্ণৰ নিৰ্য্যাণ শুনিয়োক সৰ্ব্বজনে৷

তৰিবা সংসাৰ ঘোৰ শ্ৰৱণে কীৰ্ত্তনে৷৷১৯৬২৷৷

ইহপৰলোকে হৰি চৰণেসে গতি৷

হেন জানি কৰা সৱে হৰিত ভকতি৷৷

হেন জানা অন্তকে কেশত আছে ধৰি৷

এৰায়ো যমৰ দায় ডাকি বোলা হৰি৷৷১৯৬৩৷৷

ষোড়শ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম গোপাল কৃপাময় নিৰঞ্জন হৰি৷
ভকতৰ নিয়ো নাথ দুঃখক সংহৰি৷৷১৬৩৷৷

পদ: নৃপতিত শুকে পাছে কহন্ত কাহিনী৷

গৈলন্ত উদ্ধৱ পায়া কৃষ্ণত মেলানি৷৷

বিদুৰে সহিতে যেন কৰিলা আলাপ৷

শুনিয়ো নৃপতি দুনাই উদ্ধৱ বিলাপ৷১৯৬৪৷৷

তীৰ্থ কৰি ফুৰন্তে বিদূৰ মহাভাগ৷

যমুনাতীৰত উদ্ধৱক পাইলা লাগ৷৷

পূৰ্ব্বশিষ্য গুৰুৰ কৃষ্ণৰ অনুচৰ৷

দেখি তাক আতি প্ৰীতি ভৈলা বিদুৰৰ৷৷১৯৬৫৷৷

আলিঙ্গি ধৰিলা নয়নৰ বহে জল৷

পুছিলন্ত যদু কুৰু কুলৰ কুশল৷৷

পুৰাণ পুৰুষ ৰাম কৃষ্ণ অৱতৰি৷

সুখে কি আছন্ত পৃথিৱীৰ ভাৰ হৰি৷৷১৯৬৬৷৷

বসুদেৱ ভিনীসিৰ কহিয়ো কল্যাণ৷

আমাৰ সুহৃদ নাহি তাহান সমান৷৷

প্ৰদ্যুম্নৰ বাৰ্ত্তা বাপ কহিয়ো সম্প্ৰতি৷

সুখে কি আছন্ত উগ্ৰসেন শুদ্ধমতি৷৷১৯৬৭৷৷

সাম্ব কাম অনিৰুদ্ধ আছন্ত কুশলে৷

বৈষ্ণৱ অত্ৰূৰ কিবা আছে অৱিকলে৷৷

আনন্দে কি আছন্ত সাত্যকি ধনুৰ্দ্ধৰ৷

দেৱকীৰ বাৰ্ত্তা আৱে কহিয়ো সত্বৰ৷৷১৯৬৮৷৷

চাৰু গদ আদি কৰি কৃষ্ণৰ তনয়৷

আছে যদুগণ কিবা পূৰ্ব্ব অভ্যুদয়৷৷

কৃষ্ণ ধনঞ্জয় দুইকো কৰিয়া আশ্ৰয়৷

সুখে কি আছন্ত যুধিষ্ঠিৰ মহাশয়৷৷১৯৬৯৷৷

ভীম ধনঞ্জয় সহদেৱ নকুলৰ৷

সৱাৰো বাৰ্ত্তাক বাপ কহিয়ো সত্বৰ৷৷

কৰো অনুশোচ ধৃতৰাষ্টক সম্প্ৰতি৷

নিজ পাপে গৈল জীৱন্ততে অধোগতি৷৷১৯৭০৷৷

দেশৰ ডাকিলা মোক পুত্ৰৰ বিৱাদে৷

তীৰ্থ কৰি ফুৰো মঞি কৃষ্ণৰ প্ৰসাদে৷

যাৰ যশ কীৰ্ত্তনে জগত আতি তৰে৷

বাৰ্ত্তা কহা সখি হেন কৃষ্ণৰ সত্বৰে৷৷১৯৭১৷৷

পুছিলা বিদুৰে যেৱে কৃষ্ণৰ কুশল৷

মাধৱক স্মৰি ভৈলা উদ্ধৱ বিহ্বল৷৷

পাঞ্চ বৰিষতে যিটো ভোজনক এড়ি৷

শিশুলীলা কৰিয়া পূজন্ত মাত্ৰ হৰি৷৷১৯৭২৷৷

কৃষ্ণৰ সেৱাতে আৱে বৃদ্ধ আসি ভৈলা৷

কহিবে নপাৰি কথা মৌন হুয়া ৰৈলা৷৷

দুইদণ্ড চিন্তিলন্ত কৃষ্ণৰ চৰণ৷

হৰিভক্তি অমৃতত মগ্ন ভৈল মন৷৷১৯৭৩৷৷

শিহৰিল লোম ভৈল সৰ্ব্বাঙ্গ পুলক৷

চক্ষুমুদি আছৈ স্ৰৱে ধাৰায়ে লোতক৷৷

মাধৱৰ স্নেহৰসে মগ্ন ভৈল মন৷

বোলা হৰি হৰি সমজ্যাৰ যত জন৷৷১৯৭৪৷৷

সপ্তদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: বনমালী ৰাম মোৰ প্ৰাণ গৈল কোন স্থান৷
জীৱেৰ জীৱন কৃষ্ণ বিনে নাই আন৷৷১৬৪৷৷

পদ:কথমপি কৃষ্ণৰ চৰণ এড়ি মন৷

বজাইলা উদ্ধৱে পাইল গাৱত চেতন৷৷

হাতে মলচিয়া চক্ষু চিত্ত স্থিৰ কৰি৷

তেজিলন্ত নিশ্বাস কৃষ্ণৰ লীলা স্মৰি৷৷১৯৭৫৷৷

কৃষ্ণৰ বিৰহ অগ্নি দগ্ধ কৰৈ মন৷

কান্দন্তে দিলন্ত বিদুৰক সমিধান৷৷

কিবা কথা সোধা সখি দেখো অন্ধকাৰ৷

কৃষ্ণসূৰ্য্য অস্ত গৈল প্ৰাণ যে আহ্মাৰ৷৷১৯৭৬৷৷

কালসৰ্পে দংশিলেক সুহৃদসকল৷

কি কহিবো সখি আৰ আহ্মাৰ কুশল৷৷

যাদৱ বংশৰ কিনো মিলিল অভাগ৷

নাজানিলো কৃষ্ণক হাততে পায়া লাগ৷৷১৯৭৭৷৷

ক্ষীৰ সাগৰত আছিলন্ত শশধৰ৷

মৎসে যেন বোলে ইয়ো এক জলচৰ৷৷

সেহিমতে ঈশ্বৰক পায়া যদুগণ৷

মনে মানিলন্ত এন্তে জ্ঞাতি একজন৷৷১৯৭৮৷৷

ভূষণৰ ভূষণ পৰম অঙ্গচয়৷

যাক দেখি হোন্ত হৰি আপুনি বিস্ময়৷

অপুণ্য প্ৰাণীক দিয়া অল্প দৰিশন৷

লগতে নিলন্ত যেন লোকৰ লোচন৷৷১৯৭৯৷৷

দেখিয়ো কৃষ্ণৰ কেন কৰ্ম্ম বিড়ম্বন৷

বসুদেৱ গৃহত অজৰ উপজন৷৷

যাৰ কটাক্ষতে হোৱৈ জগত বিনাশ৷

কংস ভয়ে লৈলা তেহো গোকুলত বাস৷৷১৯৮০৷৷

বসুদেৱ দৈৱকীক বুলিলা প্ৰণামি৷

কংস ভয়ে ব্ৰজত বঞ্চিলো গৈয়া আমি৷৷

হে পিতৃ মাতৃ মোৰ মৰষিয়ো দোষ৷

ইহাক সুমৰি মনে মিলৈ অসন্তোষ৷৷১৯৮১৷৷

হেনয় কৃষ্ণৰ যিটো গাইলে নামগুণ৷

পাসৰিবে ইটো দুনাই কোন নিদাৰুণ৷৷

ৰাজসূয় যজ্ঞত দেখিলো নেত্ৰ ভৰি৷

যেন সিদ্ধি পাইলে শিশুপালে দ্বেষ কৰি৷৷১৯৮২৷৷

কৃষ্ণ মুখপদ্মক কৰন্ত নেত্ৰে পান৷

অৰ্জ্জুনৰ শৰে কাটে ছাড়ৈ সুখে প্ৰাণ৷৷

পাৱৈ পৰম্পদ ব্ৰহ্মাদিয়ো যাত গহ৷

হেনয় প্ৰভুৰ কোনে সহিবে বিৰহ৷৷১৯৮৩৷৷

উগ্ৰসেন ৰাজাক বৈসায়া সিংহাসনে৷

কৰযোড়ে আপুনি বোলন্ত নাৰায়ণে৷৷

আজ্ঞা কৰা মহাৰাজ কোন কৰ্ম্ম কৰো৷

ইহাক সুমৰি সখি আতিশয় মৰো৷৷১৯৮৪৷৷

কৃষ্ণগুণ সুমৰন্তে হেৰাই চেতনা৷

মাৰিবাক লাগি স্তন দিলেক পুতনা৷৷

তথাপি পাইলেক তাই জননীৰ গতি৷

কিনো কৃপাময় নাৰায়ণ প্ৰাণপতি৷৷১৯৮৫৷৷

হেননো স্বামীক এৰি কিনো মহা অন্ধ৷

আনক ভজিবে লাগি কৰিবে প্ৰবন্ধ৷৷

যত দৈত্য আসে মাধৱক ক্রোধ কৰি৷

তাহাকো উত্তম গতি দেন্ত ছিৰীহৰি৷৷১৯৮৬৷৷

যিটো প্ৰেমভাৱে ভজে হেন ভগৱন্ত৷

তাহাৰ মহিমা কহি কোনে পাৱে অন্ত৷৷

হেন পূৰ্ণব্ৰহ্মক হাততে পায়া লাগ৷

হৰুৱাইলো সখি দেখা মোহোৰ অভাগ৷৷১৯৮৭৷৷

সুমৰি সুমৰি যিটো স্বামীৰ চৰণ৷

কহিবে নোৱাৰো কথা দগ্ধ কৰে মন৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা সৰ্ব্বলোক৷

হৰি হৰি বোলা সদা পাতক ছাড়োক৷৷১৯৮৮৷৷

অষ্টাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল প্ৰাণ গৈলা কোন থান৷
গোপাল প্ৰাণ৷৷১৬৫৷৷

পদ: শুনা সখি যেন ভৈল অৱস্থা৷

পূৰ্ব্বাপৰ কহো কৃষ্ণৰ কথা৷৷

খণ্ডিবাক লাগি ভূমিৰ ভাৰ৷

দেৱকী গৰ্ভে ভৈলা অৱতাৰ৷৷১৯৮৯৷৷

বসুদেৱে ভয়ে গোকুলে থৈলা৷

কৰিলা কৃষ্ণে তৈতে শিশুলীলা৷৷

গোপশিশু সমে বাছুৰি চাৰি৷

ভ্ৰমন্ত যমুনা তীৰে মুৰাৰি৷৷১৯৯০৷৷

কংসে পাঞ্চৈ যত আসে দানৱ৷

লীলায়ে মাৰন্ত তাক মাধৱ৷৷

ইন্দ্ৰৰ মখকো কৰিলা ভঙ্গ৷

বৰষিলে ইন্দ্ৰে কৰিয়া খঙ্গ৷৷১৯৯১৷৷

মন্দৰ তুলি পাছে ভগৱন্তে৷

ৰাখিলা ব্ৰজক বৃষ্টিত হন্তে৷৷

শৰত কালে চন্দ্ৰাৱলী পাই৷

কৰিলা ৰাসক্রীড়া যদুৰায়৷৷১৯৯২৷৷

বলো সমে আসি মথুৰাপুৰ৷

মাৰিলা তৈতে দুষ্ট কংসাসুৰ৷৷

পঢ়িবে লাগি গৈলা হুয়া ছাত্ৰ৷

সান্দীপনি গুৰু পঢ়াইলা শাস্ত্ৰ৷৷১৯৯৩৷৷

মৃতক পুত্ৰক দক্ষিণা দিলা৷

অষ্ট মহিষীক হৰি বিহাইলা৷৷

নৰক মাৰি ৰূপে গুণে ধন্যা৷

পাইলা আৰো ষোল হাজাৰ কন্যা৷৷১৯৯৪৷৷

সৱাতো দশ দশ পুত্ৰ জাত৷

ভৈল বল বীৰ্য্যে জগতে খ্যাত৷৷

দ্বিবিদ মাগধ সম্বৰ বাণ৷

শা পৌণ্ড্ৰকৰ লৈলন্ত প্ৰাণ৷৷১৯৯৫৷৷

পাণ্ডৱৰ হাতে সমৰজিনি৷

মৰাইলা অষ্টাদশ অক্ষৌহিণী৷৷

উত্তৰা গৰ্ভে ভৈলা উতপতি৷

পৰীক্ষিত পাণ্ডুবংশ সন্ততি৷৷১৯৯৬৷৷

দ্ৰৌণীৰ অস্ত্ৰে দহিলেক গাক৷

ৰাখিলন্ত কৃষ্ণে ধৰি গদাক৷৷

কৃষ্ণৰ মহা অনুগ্ৰহ পাই৷

ভুঞ্জিলা ৰাজ্য যুধিষ্ঠিৰ ৰায়৷৷১৯৯৭৷৷

অনেক বৎসৰ আছে মাধৱ৷

যাদৱগণৰ বঢ়াই উৎসৱ৷৷

গৃহত পাছে ভৈলা বিৰকতি৷

গুণন্ত মনত জগতপতি৷৷১৯৯৮৷৷

আছৈ যদুগণ দুষ্মহ বীৰ৷

নুগুছিল কিছু ভাৰ ভূমিৰ৷৷

দিয়াইলা বিপ্ৰশাপ প্ৰভু চলে৷

সৱাকো নিলা প্ৰভাসৰ জলে৷৷১৯৯৯৷৷

স্নান কৰি সৱে দিলেক দান৷

কৰিলা বাৰুণী সুৰাক পান৷৷

কৃষ্ণৰ মায়াত চেতন হৰিল৷

অন্যোঅন্যে যুজি সৱে মৰিল৷৷২০০০৷৷

মাধৱো পাছে স্নান কৰি জলে৷

বসিলা আসনে অশ্বত্থতলে৷৷

মোক আদেশিলা জগত নাহা৷

তুমি বদৰিকাশ্ৰমক যাহা৷৷২০০১৷৷

তথাপি এড়িবে নোৱাৰো স্বামী৷

আঁৰ হুয়া ৰৈলো পাছতে আমি৷৷

কৃষ্ণৰ বিৰহ সহিবে কোনে৷

বোলা হৰি হৰি সমস্তজনে৷৷২০০২৷৷

ঊনৱিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা:কাহা গৈলা মোৰ গোপাল স্বামী৷
কৃষ্ণ বিনে জীৱো কিমতে আমি৷৷১৬৬৷৷

পদ:কৃষ্ণক নেদেখি আকুল মতি৷

বিচাৰি পাছে পাইলো প্ৰাণপতি৷৷

নিৰ্ম্মল শ্যাম তনু সুকুমাৰ৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ মুকুতা হাৰ৷৷২০০৩৷৷

চাৰিখান ভুজ ভূষণে জ্বলে৷

আপাদলম্বী বনমালা গলে৷৷

অৰুণ লোচন মুখ প্ৰসন্ন৷

প্ৰকাশন্তে আছে পীত বসন৷৷২০০৪৷৷

কুণ্ডলে কৰ্ণে কৰৈ জলমল৷

কিৰীটি ৰত্নৰ শিৰে উজ্জল৷৷

নূপুৰে ৰঞ্জৈ পাদপদ্ম কোষ৷

যাক দেখি মিলৈ মনে সন্তোষ৷৷২০০৫৷৷

দাহিন পদে বাম উৰু থাপি৷

আসনে বসিছা জগত ব্যাপি৷৷

শিশু অশ্বত্থত আউজি গাৱ৷

দেখিলো প্ৰভু পূৰ্ণানন্দ ভাৱ৷৷২০০৬৷৷

তহিতে মৈত্ৰেয় মিলিল আসি৷

মোক দেখি কৃষ্ণে তুলিলা হাসি৷৷

কান্দিবে লাগিলো প্ৰভুক চাই৷

প্ৰবোধিলা মোক যাদৱৰায়৷৷২০০৭৷৷

জানিলো উদ্ধৱ তোহ্মাৰ চিত্ত৷

পূৰিবো তোহ্মাৰ মন বাঞ্ছিত৷৷

আছিলা বসু পূৰ্ব্ব জনমত৷

পূজিলা মোক তুমি ভালমত৷৷২০০৮৷৷

মোহোৰ কৃপায়ে লভিলা পাৰ৷

আউৰ জন্ম দুনাই নাহি তোহ্মাৰ৷৷

সুদৃঢ় ভকতি জ্ঞান বৈৰাগ৷

ইজন্মত আসি লৈলেক লাগ৷৷২০০৯৷৷

হেন কৃপা বাক্য শুনি স্বামীৰ৷

স্নেহে শিহৰিল সৱ শৰীৰ৷৷

বহয় লোতক নেত্ৰৰ ঝৰি৷

বুলিলো পাছে কৃতাঞ্জলি কৰি৷৷২০১০৷৷

চিন্তৈ যিটো জনে তযু চৰণ৷

নিসিজৈ তাৰ কোন প্ৰয়োজন৷৷

তথাপি একো বাঞ্ছা নাই মোৰ৷

তোহ্মাৰ চৰণ সেৱাত পৰ৷৷২০১১৷৷

তুমি পূৰ্ণব্ৰহ্ম১৭৩ জগতে খ্যাত৷

তথাপি মোক মাতা মন্ত্ৰণাত৷৷

সোধা কথা যেন সামান্য জন৷

ইহাক স্মৰি মোহ হোৱে মন৷৷২০১২৷৷

ব্ৰহ্মাক দিলা যিটো জ্ঞান স্বামি৷

জানিবে যেৱে যোগ্য হওঁ আমি৷৷

কহিও তেৱে তাক ভগৱন্ত৷

পাওঁ প্ৰভু যেৱে দুঃখৰ অন্ত৷৷২০১৩৷৷

হেন শুনি হৰি কৃপায়ে হাসি৷

কহিলা ৰহস্য জ্ঞান প্ৰকাশি৷৷

পৰম প্ৰসাদ দিলন্ত স্বামী৷

নমিলো পাছে প্ৰদক্ষিণে আমি৷৷২০১৪৷৷

আসিলো ঐক হুয়া কৃতকৃত্য৷

কৃষ্ণৰ বিৰহে আতুৰ চিত্ত৷৷

তোহ্মাক এড়িয়া মঞি অভাগী৷

যাইবো বদৰিকাশ্ৰমক লাগি৷৷২০১৫৷৷

তোহ্মাত জ্ঞান কহিবাক প্ৰতি৷

বুলিলা মৈত্ৰেয়ক যদুপতি৷৷

বিদুৰে সমে হেন কথা কই৷

আনন্দে তীৰত আছিলা ৰই৷৷২০১৬৷৷

কথাতে পোহাইল সমস্ত ৰাতি৷

বিদুৰো ভৈলা আনন্দিত আতি৷৷

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তি শুনা সৰ্ব্বলোক৷

তৰিবা যেৱে ইটো দুঃখ শোক৷৷২০১৭৷৷

অন্তকে আসি ধৰিলেক পৰা৷

জানিয়া আন আলজাল এৰা৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে৷

হৰি হৰি বোলা সমস্ত নৰে৷৷২০১৮৷৷

শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ-প্ৰয়াণ সমাপ্ত

সপ্তৱিংশ খণ্ড
ভাগৱত-তাৎপৰ্য্য

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ সূৰ্য্য ভৈলন্ত উদিত৷
নাম ধৰ্ম্ম কৰিলা বিদিত৷৷১৬৭৷৷

পদ: সত্য যুগে প্ৰথমত ব্ৰহ্মা আদি দেৱ যত

হৰিনাম কৰিলা গুপুত৷

কিনো কৃপাময় হৰি নামক বেকত কৰি

কলি পাপ কৰিলা লুপুত৷৷

যিটো মহা ম্লেছজাতি সিয়ো শুদ্ধ হোৱৈ আতি

মুখে মাত্ৰ হৰিনাম লয়৷

কলিৰ ভয়ত গৈয়া নামত শৰণ লৈয়া

ৰহিল সমস্ত ধৰ্ম্মচয়৷৷২০১৯৷৷

ইটো কলিকাল ঘোৰ পাপৰ নাহিকে ওৰ

আত হিত চিন্তিলা প্ৰজাৰ৷

জগতৰে পাপ হৰৈ স্মৰণে নিস্তাৰ কৰৈ

হেন নাম কৰিলা প্ৰচাৰ৷৷

দোষৰ সাগৰ কলি আত হৰিনাম লই

ধৰ্ম্ম অৰ্থ পাৱৈ মোক্ষ কাম৷

সমস্তকে দায়াতৰে আৱে দেৱ দামোদৰে

বিদিত কৰিলা হৰিনাম৷৷২০২০৷৷

মন্ত্ৰ তন্ত্ৰ যজ্ঞ যত তপ তীৰ্থ কোটি শত

হৰিনাম অধিক সৱাতে৷

কিনো ভাগ্য কিনো ভাগ্য হেন হৰিনাম লাগ

পাইলা লোক মুখত সাক্ষাতে৷৷

যিটো নাম নেৰৈ মুখে পাইলে মোক্ষ মহাসুখে

জানা কৃষ্ণ তুষ্ট ভৈলা তাৰ৷

গুৰু ভৈল জগতৰে কৰিলেক সিটো নৰে

কোটি কোটি পুৰুষ উদ্ধাৰ৷৷২০২১৷৷

পাতক শুখান বন হৰিনাম হুতাশন

ক্ষেণেকতে দহি কৰৈ ছন্ন৷

হেন নাম প্ৰচাৰিলা পাতকীক নিস্তাৰিলা

পৰম কৃপালু নাৰায়ণ৷৷

দেৱৰো ঈশ্বৰ হৰি তান্ত মহাযত্ন কৰি

লৈয়ো এক শৰণ সাক্ষাত৷

যাৰ ইছা মোক্ষ পাইবে নলাগে দূৰক যাইবে

আছা হৰি সৱাৰো হিয়াত৷৷২০২২৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে হৰি নামে পাপ দহে

ৰামনাম সৱাতো অধিক৷

যিটো জনে নাম স্মৰৈ সকল পাতক হৰৈ

অনায়াসে পাৱৈ মুকুতিক৷৷

জগত নিস্তাৰ হেতু কৰিলা গৰুড়কেতু

ইবাৰ বিদিত হৰিনাম৷

আয়ু যায় আলেজালে কেতিক্ষণে ধৰে কালে

নিৰন্তৰে বোলা ৰাম ৰাম৷৷২০২৩৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ বান্ধৱ উদ্ধাৰা বাপ৷
কতনো সহিবো সংসাৰ তাপ৷৷১৬৮৷৷

পদ: বোলন্ত শুকে শুনা নৃপবৰ্য্য৷

বাঢ়য় স্কন্ধৰ যি তাতপৰ্য্য৷৷

কৃষ্ণ বিনে নাই অপৰ দেৱ৷

জানিয়া কৃষ্ণক কৰিয়ো সেৱ৷৷২০২৪৷৷

যাহাৰ আছে পুণ্য অসংখ্যাত৷

সিসে পাতে কাণ কৃষ্ণ কথাত৷৷

সেহিসে কৃষ্ণক বোলৈ আপোন৷

শুনিয়ো কৃষ্ণ দেৱতাৰ গুণ৷৷২০২৫৷৷

ভকতে যত লৱৈ গুণ নাম৷

তাহাৰ মালা গান্থি অনুপাম৷৷

পিন্ধন্ত কণ্ঠত কৰি উৎসৱ৷

হেনসে ভকত বন্ধু মাধৱ৷৷২০২৬৷৷

যি জনে যায় হৰিনাম সেৱি৷

পাছত ফুৰৈ যত দেৱ দেৱী৷৷

যতেক তীৰ্থে তাক তুতি কৰৈ৷

তাৰ বায়ু পাপ সমস্ত হৰৈ৷৷২০২৭৷৷

যিজনে ফুৰৈ নাম উচাৰি৷

তাৰ পাছে পাছে ভ্ৰমন্ত হৰি৷৷

বৎসক স্নেহে যেন ধেনু ধায়৷

ভজিয়ো জানি হেন হৰি পায়৷৷২০২৮৷৷

একজনে যদি নাম উচৰে৷

শুনে মানে পাপ সৱাৰো হৰে৷৷

হেনসে আশ্চৰ্য্য দেৱতা হৰি৷

যাহাৰ নাম লৈলে মাত্ৰ তৰি৷৷২০২৯৷৷

অনিছাতো যিটো বিষ্ণুক কহে৷

তাহাৰো সমস্ত পাতক দহে৷৷

প্ৰেমে ভজে যিটো কৃষ্ণৰ পাৱ৷

কহিবো তাহাৰ কত প্ৰভাৱ৷৷২০৩০৷৷

সংসাৰ গৰ্ত্তে পৰি আছৈ লোক৷

মোহত অন্ধ নেড়ায় দুঃখ শোক৷৷

কাল ভুজঙ্গে দংশি লৱৈ প্ৰাণ৷

কৃষ্ণ বিনে কোনে কৰিবে ত্ৰাণ৷৷২০৩১৷৷

যতেক দেখা খোজ সমুদায়৷

হস্তীৰ খোজত সৱে লুকায়৷৷

এহিমতে যত বিশ্ব সমস্ত৷

কৃষ্ণতে জানা সৱে যায় অস্ত৷৷২০৩২৷৷

আতি পাতকীও কৰি হৰিষ৷

ধিৱাৱৈ কৃষ্ণক এক নিমেষ৷৷

ভৈল পুণ্যশালী সিয়ো বিচিত্ৰ৷

পৱিত্ৰকাৰীকো কৰে পৱিত্ৰ৷৷২০৩৩৷৷

সম্পদকো জানা নুহি সম্পদ৷

জানা আপদকো নুহি আপদ৷৷

পৰম সম্পদ হৰি ভকতি৷

আপদ জানা হৰি বিৰকতি৷৷২০৩৪৷৷

মহাপাপী আতি অধম জাতি৷

তাকো নামে কৰে পৱিত্ৰ আতি৷৷

হেনসে নাম ধৰ্ম্ম শিৰোমণি৷

পাপ অৰণ্যৰ যেন অগনি৷৷২০৩৫৷৷

কলিত পৰম উপায় নাম৷

একেদায়ে সিজৈ ত্ৰিতয় কাম৷৷

উপজৈ পুণ্য পাপ হোৱৈ দূৰ৷

মিলৈ মহামোক্ষ সুখ প্ৰচুৰ৷৷২০৩৬৷৷

কলিত লোকৰ মলিন মতি৷

নোপজয় আন পুণ্য সম্প্ৰতি৷৷

নামেসে মৰণ সম্বল কলিত৷

নামেসে পৰম ধৰ্ম বিত৷৷২০৩৭৷৷

হেনজানি তেজি বিষয় ধান্ধা৷

হৰিৰ নামক গলত বান্ধা৷৷

কতপুণ্যে পাই মনুষ্য তনু৷

ইহাক বিফল নকৰা পুনু৷৷২০৩৮৷৷

মোহ নিদ্ৰা এড়ি লোৱা চেতন৷

কৃষ্ণৰ সেৱাত কৰা যতন৷৷

সত্বৰে কৰা পৰলোক কাম৷

ঘুষিয়ো নিৰন্তৰে ৰাম ৰাম৷৷২০৩৯৷৷

ভাগৱত-তাৎপৰ্য্য সমাপ্ত

পৰিশিষ্ট-১
সহস্ৰনাম-বৃত্তান্ত

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কি কৰিলো কি কৰিলো ভকতি নকৰি৷
অন্তকে পাইলেক আসি ৰক্ষা কৰা হৰি৷৷১৷৷

পদ: নকৰিলো শিৰে মাধৱক নমস্কাৰ৷

ইটো মাথা গোট মোৰ ভৈল মহাভাৰ৷৷

কৰ্ণ দুই আছন্তে নুশুনিলো হৰি কথা৷

দোগোটা গৰ্ত্তৰ ভাৰ বহিলোহো বৃথা৷৷১৷৷

জিহ্বা মোৰ আছন্তে নলৈলো ৰামনাম৷

দাদুৰীৰ জিহ্বা যেন ভৈল কোন কাম৷৷

নেদেখিলো নয়নে প্ৰভুৰ যেন ৰূপ৷

সম্যকে জানিলো দুয়ো আখি অন্ধকূপ৷৷২৷৷

যেন চিত্ৰ বিচিত্ৰ মৈৰাৰ ভাসে পাখি৷

হৰিৰূপ নেদেখিলো পাইলো তেহ্ন আখি৷৷

হৰিপদ তুলসীৰ নলৈলোহো ঘ্ৰাণ৷

জীৱন্তে মৰিলো নাসা ভাঠিৰ সমান৷৷৩৷৷

পিন্ধিলোহো বাহুত অনেক অলঙ্কাৰ৷

প্ৰভুৰ পূজাক নকৰিলো একবাৰ৷৷

কৃষ্ণকৃত্য নকৰিলো ভৈলোহো বৰ্ব্বৰ৷

ইটো হস্ত বাহু মৃতক শৱৰ৷৷৪৷৷

পাৱ দুই আছন্তে নগৈলো ক্ষেত্ৰস্থান৷

মোৰ পাৱ ভৈল বৃক্ষ শিফাৰ সমান৷৷

হা হা দয়াময় মোৰ কি কৰিলা গতি৷

এভো তুৱা নাম লৈতে হৌক মোৰ মতি৷৷৫৷৷

কৰ্ম্মদোষে যিবা জন্ম হোৱৈ সংসাৰত৷

তাতো নছাড়োক চিত্ত তুৱা চৰণত৷৷

সদায়ে ঘোষোক ৰামনাম মোৰ মুখে৷

সংসাৰ সাগৰ তেৱে তৰো মহাসুখে৷৷৬৷৷

সকল জগত তযু মায়ায়ে মোহিত৷

তোহ্মাৰ চৰণে প্ৰভু কেৱে নেদে চিত্ত৷৷

পুত্ৰ দাৰা নিহলে বান্ধিলে দুয়ো ভৰি৷

মৰন্তে আছন্ত তবু নোবোলওঁ হৰি৷৷৭৷৷

দুৰ্ল্লভ মনুষ্য জন্ম ভাৰতত পাইলো৷

তোহ্মাক নেসেৱি বৃথা জনম গোৱাইলো৷৷

নিচিন্তিলো একবাৰ তোহ্মাৰ চৰণ৷

তৰু বন জীয়ে যেন আহ্মাৰ জীৱন৷৷৮৷৷

বিষয়ত ভোল হুয়া কৰিলোহো ভোগ৷

তাৰ ফলে শৃগাল শ্বানৰ ভৈলো যোগ৷৷

ভৱ তৰিবাক যোগ্য লভিলো শৰীৰ৷

বিষয় বাতাসে পায়া কৰিলে অস্থিৰ৷৷৯৷৷

কৰে টলবল দেহা কেনে হুইবো পাৰ৷

এভো দাস বুলি মোক কৰিয়ো উদ্ধাৰ৷৷

সুকবি শেখৰ তুৱা দাসৰ যে দাস৷

কাতৰ কৰোহো দিয়ো চৰণত বাস৷৷১০৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম জগবন্ধু ত্ৰাহি গোপাল৷
দাস উদ্ধাৰিয়ো দীনদয়াল৷৷২৷৷

পদ: কৃষ্ণৰ চৰণে কৰি প্ৰণাম৷

পদ্মপুৰাণৰ সহস্ৰ নাম৷৷

আমি বিৰচিবো কীৰ্ত্তন আৰ৷

শুনি পাতকৰ হুয়ো নিস্তাৰ৷৷১১৷৷

হৰিনামে পাই সংসাৰ পাৰ৷

সমস্ত শাস্ত্ৰৰ এহিসে সাৰ৷৷

পুৰাণ ভাৰত আগম যত৷

বেদ বেদান্তৰো এহিসে তত্ত্ব৷৷১২৷৷

শুনিয়ো হৰিনাম কেন ভাল৷

সম্যকে পাতকৰ যমকাল৷৷

যতেক ব্ৰত দান যজ্ঞ কৰ্ম্ম৷

সিজান্ত হৰিনামে মহাধৰ্ম্ম৷৷১৩৷৷

কৰান্ত বিষয়ত বিৰকতি৷

মিলান্ত কৃষ্ণত প্ৰেম ভকতি৷৷

মায়াবন্ধ ছোড়ি জ্ঞানক দেন্ত৷

অন্তকালে বিষ্ণুপদক নেন্ত৷৷১৪৷৷

কৃষ্ণত নৰ যেৱে গৈল লীন৷

তেৱেসে হৰিনাম উদাসীন৷৷

এহি সাত কাম গণি লৈয়োক৷

জানিয়া হৰিনাম ভাৱিয়োক৷৷১৫৷৷

নিন্দুকৰ নিন্দা নুশুনি কাণে৷

হৰিৰ নাম লৈবা সাৱধানে৷৷

স্বৰ্গখণ্ড পদ্মপুৰাণ চাই৷

বুলিলো নিশ্চয় আমি বুজাই৷৷১৬৷৷

চাৰিয়ো বেদৰ তত্ত্ব উদ্ধাৰি৷

থৈলন্ত হৰিনাম সাৰ কৰি৷৷

সকল জগত হৈবে মুকুত৷

সিহেতু মাধৱে কৰি গুপুত৷৷১৭৷৷

থাপিলা হৰিনাম ঠাৱে ঠাৱে৷

বৈষ্ণৱগণেসে বিচাৰি পাৱে৷৷

মুকুতিকো এৰি নাৰদ ঋষি৷

হৰিনাম লৈয়া আতি হৰিষি৷৷১৮৷৷

ফুৰন্ত মাধৱৰ গুণ গাই৷

বোলন্ত হৰি বিনে গতি নাই৷৷

দুষ্টচিত্তো যদি বোলয় হৰি৷

সিওজনে মহাপাতকে তৰি৷৷১৯৷৷

বৈকুণ্ঠে যাইতে ভৈলা কাছপাৰ৷

কোটি পুৰুষকো কৰি উদ্ধাৰ৷৷

হেন হৰিনাম নলৱৈ নৰে৷

আত্মঘাত কৰি মিছাতে মৰে৷৷২০৷৷

পাৰ্ব্বতীত হৰে কহিলা আক৷

ব্ৰহ্মায়ো কহিলন্ত দেৱতাক৷৷

হৰিনাম বিনে নাহিকে আন৷

পুৰাণে বিচাৰি দেখা প্ৰমাণ৷৷২১৷৷

সুকবি শেখৰে কহে নিশ্চয়৷

কেহো নকৰিবা আত সংশয়৷৷

জানিয়া মিছা আন যত কাম৷

সদায়ে ঘুষিয়োক ৰাম ৰাম৷৷২২৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি গোৱিন্দ অৰৱিন্দলোচন ৰাম৷
মোৰ মুখে নছাড়োক ৰামকৃষ্ণ নাম৷৷৩৷৷

পদ: আছিলা নাৰদ ঋষি ব্ৰহ্মাৰ সভাত৷

বিচাৰিলা অনেক শাস্ত্ৰৰ অৰ্থ তাত৷৷

পিতৃমুখে বেদৰ আছিলা অৰ্থ শুনি৷

পাছে পৃথিৱীক লাগি আসিলন্ত মুনি৷৷২৩৷৷

বিষ্ণুত ভকত ঋষি বিষ্ণুতেসে ধ্যান৷

সদায়ে বিষ্ণুত পৰে নভাষন্ত আন৷৷

হাতে বীণা ধৰি মাধৱৰ গুণ গান্ত৷

মাধৱৰ গুণ নাম লোকত শুনান্ত৷৷২৪৷৷

ফুৰন্ত পৱিত্ৰ কৰি তিনিয়ো লোকত৷

অনন্তৰে চলি গৈলা ঋষি সমাজত৷৷

নৈমিষাৰণ্যত আছে ঋষিৰ সমাজ৷

ৰঙ্গে তৈতে প্ৰৱেশ ভৈলন্ত ঋষিৰাজ৷৷২৫৷৷

দেখিলা ব্ৰাহ্মণসৱে নাৰদ আসিলা৷

গাৱ চালি আসন আনিয়া তাঙ্ক দিলা৷

আতিশয় হৰিষে কৰিলা নমস্কাৰ৷

হেন প্ৰশ্ন কৰিলন্ত জগততে সাৰ৷৷২৬৷৷

বিনা দান ব্ৰত যজ্ঞ তীৰ্থকো নাচৰি৷

সমস্তে পাতক তৰৈ কোন কৰ্ম্ম কৰি৷৷

সুখে পুৰুষৰ কেনমতে হোৱৈ গতি৷

কহিয়ো ৰহস্য কথা আহ্মাত সম্প্ৰতি৷৷২৭৷৷

আৰো এক প্ৰশ্ন আমি কহিবো তোহ্মাত৷

কিহেতু শঙ্কৰে তপ কৰন্ত সাক্ষাত৷৷

আপুনি ঈশ্বৰ তিনি জগততে সাৰ৷

তান কাক চিন্তিবাক আছে অধিকাৰ৷৷২৮৷৷

মুখে কিবা জপন্ত ধিয়ান্ত কিবা মনে৷

কহিয়োক গুৰু আৰু শুনো ৰঙ্গমনে৷৷

হেন শুনি নাৰদৰ মনে ৰঙ্গ ভৈলা৷

পৰম ৰহস্য কথা কহিবাক লৈলা৷৷২৯৷৷

ভাল কথা তুমিসৱে পুছিলা সাম্প্ৰত৷

এহি কথা পাৰ্ব্বতী পুছিলা শঙ্কৰত৷৷

যোগ ধ্যানে শঙ্কৰ আছন্ত কৈলাসত৷

দেখিলন্ত পাৰ্ব্বতী শিৱৰ ঘোৰ ব্ৰত৷৷৩০৷৷

নাহিকে বসন গাৱে দিশ পৰিধান৷

ভস্মধূলাসকলে অঙ্গৰ ভৈল ম্লান৷৷

শিৰে আতি প্ৰকট বিকট জঁটাভাৰ৷

গাৱে সৰ্পগণ দেখিবাক চমৎকাৰ৷৷৩১৷৷

হৰিনাম জপন্ত চিন্তন্ত অহৰ্নিশি৷

হেন দেখি পাৰ্ব্বতীও পুছিলা হৰিষি৷৷

স্বামী তুমি সকল দেৱৰ মুখ্য দেৱ৷

তোহ্মাক সমস্ত দেৱগণে কৰৈ সেৱ৷৷৩২৷৷

তোহ্মাক সেৱন্ত সদা চন্দ্ৰ সূৰ্য্য বিধি৷

তযু বৰদানে সমস্তৰে ভৈল সিদ্ধি৷৷

তোহ্মাৰ নাহিকে জন্ম মৰণ সংস্কাৰ৷

তযু মহিমাৰ কেহো নপাৱন্ত পাৰ৷৷৩৩৷৷

হেন দেৱে কাহাক ধিওৱা নিৰন্তৰ৷

কি কাৰণে তপ কৰা আপুনি ঈশ্বৰ৷৷

কিবা মন্ত্ৰ জপা তুমি কহিয়ো আহ্মাত৷

পৰম কৌতুকে মই পুছিলো তোহ্মাত৷৷৩৪৷৷

তোহ্মাৰ পৰম প্ৰিয়তম ভাৰ্য্যা আমি৷

ৰহস্য কথাক কহিয়োক মোক স্বামী৷৷

দ্বিজ কবিশেখৰে কহিলা হেন সাৰ৷

হৰিনাম লৈয়া সৱে হুয়োক নিস্তাৰ৷৷৩৫৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হে কৰুণাসিন্ধু ভকতবন্ধু কৰিয়ো নিস্তাৰ৷
কেনে হঞো সংসাৰৰ পাৰ৷৷৪৷৷

পদ: পাৰ্ব্বতীৰ বাক্য শুনি হৰ৷

পাচে হেন দিলন্ত উত্তৰ৷৷

শুনিয়ো পাৰ্ব্বতী মোৰ বাণী৷

ভাল তুমি পুছিলা কাহিনী৷৷৩৬৷৷

ইটো কথা পৰম গুপুত৷

কহিবাক নুহিকে যুগুত৷৷

তুমি মোৰ প্ৰাণপ্ৰিয় জায়া৷

তাতেসে কহিবে মোৰ দায়া৷৷৩৭৷৷

সত্য যুগ আছিল পূৰ্ব্বত৷

সৱে ভৈল হৰিৰ ভকত৷৷

সৱাৰো ভৈলেক শুদ্ধমতি৷

কৃষ্ণৰেসে চৰণত ৰতি৷৷৩৮৷৷

হৰি পাদপদ্মে হৃদি থৈয়া৷

ফুৰৈ মাধৱৰ নাম লৈয়া৷৷

শুনৈ কৃষ্ণকথা মাত্ৰ কাণে৷

হৰিপূজা কৰৈ সাৱধানে৷৷৩৯৷৷

জানি হৰি নামেসে নিস্তাৰ৷

হৰিনাম লৈয়া হোৱে পাৰ৷৷

ইহলোকে ভুঞ্জয় ভুকুতি৷

পৰলোকে লভয় মুকুতি৷৷৪০৷৷

যিটো গতি ইন্দ্ৰ আদি দেৱে৷

নপাৱন্ত কৰ্ম্ম কৰি কেৱে৷৷

সিটো গতি পাৱৈ হৰি স্মৰি৷

কিছু আন পুণ্যক নাচৰি৷৷৪১৷৷

মোৰ বাক্য শুনি দেৱগণ৷

সমস্তৰে বুদ্ধি ভৈল ছন৷৷

আগম পুৰাণ বেদ শুনি৷

নিশ্চয় নপান্ত মনে গুণি৷৷৪২৷৷

সকল শাস্ত্ৰৰ ভিন্ন মত৷

নপাৱন্ত কেৱে তাৰ তত্ত্ব৷

দেৱগণে নপাৱন্ত পাৰ৷

মনুষ্যে জানিবে কিবা তাৰ৷৷৪৩৷৷

দেয় তুলাপুৰুষ দানক৷

অশ্বমেধ যজয় অনেক৷৷

বাৰাণসী প্ৰয়াগত স্নান৷

গয়াত পিতৃক পিণ্ডদান৷৷৪৪৷৷

কৰৈ কায়ক্লেশ ঘোৰ ব্ৰত৷

বেদপাঠ নছাড়ৈ সতত৷৷

তপ জপ ধৰ্ম্ম ভূতদায়া৷

আনো সৱে পুণ্য আচৰিয়া৷৷৪৫৷৷

যোগ ধ্যান ব্ৰত তত্ত্ব জানি৷

নপাৱৈ গতিক একো প্ৰাণী৷৷

হৰিনাম লৱৈ মাত্ৰ মুখে৷

সিটো গতি পাৱৈ মহাসুখে৷৷৪৬৷৷

থাকৈ পুত্ৰ দাৰা সমন্বিতে৷

পৰহিংসা কৰয় সততে৷৷

নধৰয় ব্ৰহ্মচৰ্য্য ব্ৰত৷

নজানয় একো জ্ঞান তত্ত্ব৷৷৪৭৷৷

এড়িলেক আপোনাৰ ধৰ্ম্ম৷

নকৰৈ বেদৰ যত কৰ্ম্ম৷৷

কেৱলে কৃষ্ণৰ নাম লৱৈ৷

মুকুতিক মহাসুখে পাৱৈ৷৷৪৮৷৷

কিনো হৰিনামৰ মহিমা৷

কোনে কহি পাইবে তাৰ সীমা৷৷

আতপৰে ধৰ্ম্ম নাহি আন৷

ৰামনাম সদা কৰা পান৷৷৪৯৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম কৃপা কৰা গোপাল ভজিলো তুৱা পাৱে৷
সংসাৰ সাগৰ তৰো তুৱা নাম নাৱে৷৷৫৷৷

পদ: পাৰ্ব্বতীত শঙ্কৰে কহিলা নিষ্ঠ কৰি৷

হৰিৰ নামেসে জানা সংসাৰক তৰি৷৷

সৰ্ব্বক্ষণে হৰিগুণ নামক ভাৱিবা৷

হৰিনাম বিনা চিত্ত আনত নিদিবা৷৷৫০৷৷

সিজে পুণ্যচয় হৰিনামৰ লগত৷

পাসৰিলে লাগ লৱৈ পাতক সমস্ত৷৷

যত পুণ্যচয় হৰিনামৰ কিঙ্কৰ৷

তাক পাসৰিলে পাপ হোৱৈ বহুতৰ৷৷৫১৷৷

পাচে দেখিলন্ত ব্ৰহ্মা আদি দেৱগণে৷

মনুষ্যৰ পাপ নাই বিষ্ণুক স্মৰণে৷৷

যতেক মনুষ্য কেৱে নুপূজৈ দেৱক৷

হৰি স্মৰি ভৈল সৱে হৰিৰ সেৱক৷৷৫২৷৷

মনত গুণন্তদেৱে কৰি হৃদিখেদ৷

কেনমতে হৰিৰ ভকতি হোৱৈ ছেদ৷৷

আহ্মাক নুপূজৈ কেৱে পৃথিৱী মণ্ডলে৷

আহ্মাক ছড়ায়া সৱে বৈকুণ্ঠক চলে৷৷৫৩৷৷

নপাওঁ যজ্ঞভাগ আমি দেৱ ভৈলো কিক৷

আহ্মাৰ দেৱতা পদ আছে ধিক ধিক৷৷

আৱে হেন বোলো সৱে দেৱগণ আসা৷

সৱে মিলি মাধৱক কৰোহো উপাসা৷৷৫৪৷৷

শঙ্কৰে বোলন্ত মই কৃষ্ণতো অধিক৷

হৈবো বুলি মনে কৰো তানে ভকতিক৷৷

যতেক ত্ৰিদশ কোটি দেৱ আছে মানে৷

বিষ্ণুক পূজিবে লাগিলেক থানে থানে৷৷৫৫৷৷

ৰহোক আহ্মাৰ ভিক্ষা মনুষ্য লোকত৷

দিয়োক জীৱিকা প্ৰভু ভৈলোহো ভকত৷৷

যজ্ঞভাগ ভুঞ্জিবাক নপাওঁ আমি কেৱ৷

ৰাখিয়ো জীৱিকা তযু পাৱে কৰো সেৱ৷৷৫৬৷৷

ত্ৰিদশৰ ভকতিত তুষ্ট ভৈলা হৰি৷

আগতে দিলন্ত দেখা দিব্যৰূপ ধৰি৷৷

পৰম মধুৰ মূৰ্ত্তি কোটি সূৰ্য্য সম৷

মুখে মৃদু হাস্য জগতৰে মনোৰম৷৷৫৭৷৷

চতুৰ্ভুজ শঙ্খ-চক্র-গদা-পদ্মপাণি৷

দেৱক সম্বোধি হেন বুলিলন্ত বাণী৷৷

তুষ্ট ভৈলো আমি কৰিবোহো উপকাৰ৷

আপুনি মনুষ্য হৈয়া হৈবো অৱতাৰ৷৷৫৮৷৷

তোমৰাসৱক পূজা কৰিবো বিশেষ৷

তেৱেসে পূজিবে নৰে পায়া উপদেশ৷৷

দেৱক পূজিবো যজ্ঞ কৰিবো বহুত৷

তেৱে মোৰ নামধৰ্ম্ম হৈবেক গুপুত৷৷৫৯৷৷

এহি বুলি ত্ৰিদশক ভকত বৎসলে৷

বহুবিধ ৰূপ ভৈলা পৃথিৱী মণ্ডলে৷৷

ৰঘুকুলে ৰামচন্দ্ৰ ভৈলা অৱতাৰ৷

যজ্ঞ কৰি দেৱৰ সাধিলা উপকাৰ৷৷৬০৷৷

শ্ৰাদ্ধে পিতৃগণক কৰিলা মন তোষ৷

ব্ৰাহ্মণকো দান দিয়া কৰিলা সন্তোষ৷৷

দ্বাপৰ যুগত যদুকুলে অৱতৰি৷

কৃষ্ণৰাম ৰূপে পৃথিৱীৰ ভাৰ হৰি৷৷৬১৷৷

দেৱ ব্ৰাহ্মণক পূজা কৰিলা অশেষ৷

সকল জগতে লৈল কৃষ্ণ উপদেশ৷৷

কৃষ্ণৰ প্ৰসাদে ভৈল দেৱৰ সম্পত্তি৷

বোলা হৰি হৰি আৱে হৌক সদগতি৷৷৬২৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ভাই ৰামনাম জপ ভাই ৰামনাম জপ৷
ইহাৰ সমান নুহি তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ তপ৷৷৬৷৷

পদ: শুনিয়ো পাৰ্ব্বতী মঞি পূজিলো হৰিক৷

মনে হেন হৈবে সাধো কৃষ্ণতো অধিক৷৷

বহুবিধ ভকতি কৰিলো বাহিৰত৷

সদায় নুগুচৈ মোৰ কপট চিত্তত৷৷৬৩৷৷

কহিলো পাৰ্ব্বতী হৃদয়ৰ কথা ভাঙ্গি৷

নুগুচিল অহঙ্কাৰ মাধৱক লাগি৷৷

যদ্যপি কৰিলো মই কপট ভকতি৷

তথাপিতো তুষ্ট ভৈলা ত্ৰিজগত পতি৷৷৬৪৷৷

কিনো দয়াময় প্ৰভু ভকত বৎসল৷

কপট সেৱাত মোৰ কৰিলা কুশল৷৷

দিব্যৰূপে দেখা মোক দিলন্ত মাধৱে৷

চাহিলো নয়ন ভৰি পৰম উৎসুকে৷৷৬৫৷৷

দণ্ডৱতে প্ৰণামিলো কৃষ্ণৰ চৰণ৷

পাছে নাৰায়ণে মোক বুলিলা বচন৷৷

মোত কৰি তোহ্মাতে অধিক হৈবে মান৷

যেনমতে হৈবে তাৰ কহিবো কাৰণ৷৷৬৬৷৷

তোহ্মাক পূজিবো মই পৃথিৱীক গৈয়া৷

তযু যশ বঢ়াইবো তোহ্মাতে বৰ লৈয়া৷৷

দ্বাপৰ যুগত আদি ত্ৰেতাৰ অন্তত৷

অৱতাৰ হৈবোহো আপুনি জগতত৷৷৬৭৷৷

আহ্মাৰ বচনে তুমি হেন কৰিয়োক৷

শাস্ত্ৰ কৰি মনুষ্যৰ লোভ বঢ়ায়োক৷৷

আগমত দেখায়োক সংসাৰৰ সুখ৷

তাক দেখি হোৱৈ যেন আহ্মাত বিমুখ৷৷৬৮৷৷

আহ্মাৰ ভকতি পন্থ সৱে হৌক ছন৷৷

আন দেৱ পূজাত সৱাৰো হৌক মন৷৷

আগম দেখায়া কৰা আহ্মাক গুপুত৷

তেৱেসে প্ৰজাৰ পুষ্টি হৈবেক বহুত৷৷৬৯৷৷

মাধৱৰ বাক্য হেন শুনিলোহো আমি৷

পাছে ভয় হুয়া হেন বুলিলো প্ৰণামি৷৷

সহস্ৰেক ব্ৰহ্মবধ যদি কৰৈ নৰে৷

তোহ্মাৰ সেৱায়ে তাকো তৰিবাক পাৰে৷৷৭০৷৷

যদিবা তোহ্মাক প্ৰভু কৰে অহঙ্কাৰ৷

সিটো পাতকৰ আৱে নেদেখো নিস্তাৰ৷৷

শত কোটি কল্প মানে নৰকত পচৈ৷

কদাচিটো সিটো মহাপাতক নুগুচৈ৷৷৭১৷৷

কি কৰি পৱিত্ৰ মঞি হৈবো নাৰায়ণ৷

সেই উপদেশ দিয়া পাতকনাশন৷৷

যদি হেন তোহ্মাক আগমে কৰো ছন৷

তেৱে মোৰ হুইবেক পাতক অমোচন৷৷৭২৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনা শঙ্কৰ সম্প্ৰতি৷

মোৰ নাম লৈলে পাপ যাইবে অধোগতি৷৷

সহস্ৰেক নামে মোৰ পাতক তৰিবা৷

সৱাতো অধিক তুমি মোৰ প্ৰিয় হৈবা৷৷৭৩৷৷

কৰৈ মোৰ নামে তিনিলোকক পৱিত্ৰ৷

মুকুতি পদক দেই আত কোন চিত্ৰ৷৷

মোৰ নাম লৈলে মোৰ চৰণক পাৱে৷

পৰম ঐশ্বৰ্য্য দেওঁ যাক যিবা ভাৱে৷৷৭৪৷৷

জানিবা শঙ্কৰ মোৰ বাক্য নুহি মিছা৷

মোৰ নাম লৈলে পাইবা মনে যেন ইছা৷৷

সহস্ৰেক নাম পাছে আহ্মাৰ আগত৷

কহিলা সকলে হৰি কৰিয়া বেকত৷৷৭৫৷৷

শুনিলো প্ৰভুৰ মুখে সহস্ৰেক নাম৷

ধৰিলো নিশ্চয় কৰি পূৰ্ণ ভৈল কাম৷৷

সেহি সহস্ৰেক নাম জপো মঞি মনে৷

কহিলো ৰহস্য তুমি ভাৰ্য্যাৰ কাৰণে৷৷৭৬৷৷

ৰত্নাকৰ কন্দলি কহিলা যেন সাৰ৷

ৰামনাম বিনা নাই সংসাৰ নিস্তাৰ৷৷

জানিয়া যতনে মাধৱৰ নাম ধৰা৷

ৰামনাম ভাৱিয়া সংসাৰ সুখে তৰা৷৷৭৭৷৷

সহস্ৰনাম-বৃত্তান্ত সমাপ্ত

পৰিশিষ্ট-২
উৰেষা-বৰ্ণন

প্ৰথম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় জয় জগন্নাথ প্ৰণামো ৰাম৷৷৭৷৷

পদ: নমো নামো জগন্নাথ ভকতৰ নিধি৷

হৰিক স্মৰণে আৰম্ভৰ হৌক সিদ্ধি৷৷

উৰেষাৰ কীৰ্ত্তনক শুনিয়ো লোকাই৷

শঙ্কৰে ৰচিলা ব্ৰহ্ম পুৰাণক চাই৷৷৭৮৷৷

মুনিগণে ব্ৰহ্মাত পুছিলা প্ৰণিপাত৷

ক্ষেত্ৰৰ মহিমা আৱে কহিয়ো আহ্মাত৷৷

কিবা হেতু ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰাজা শুদ্ধচিত্তে৷

কৰিলন্ত অশ্বমেধ উৰেষাপুৰীতে৷৷৭৯৷৷

বন্ধাইল অদ্ভূত দৌল আশ্চৰ্য্য মহিমা৷

ৰাম কৃষ্ণ সুভদ্ৰাৰ সজাইলা প্ৰতিমা৷৷

কিবা হেতু দৌলত থাপিলা নৰেশ্বৰ৷

সমস্তে বৃত্তান্ত কহিয়োক সৃষ্টিকৰ৷৷৮০৷৷

ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনা মুনিগণ যত৷

আছিল অৱন্তীপুৰী মালৱ দেশত৷৷

তাহাৰ মহিমা মই কি কৈবো সম্প্ৰতি৷

ইন্দ্ৰৰ নগৰ যেন দুতি অম্ৰাৱতী৷৷৮১৷৷

সেহি নগৰত ইন্দ্ৰদ্যুম্ন মহাৰাজা৷

ধৰ্ম্মপথে থাপিলন্ত পৃথিৱীৰ প্ৰজা৷৷

দানী মানী সত্যবাদী সৰ্ব্ব গুণাকৰ৷

প্ৰতাপে আদিত্য যেন ভোগে পুৰন্দৰ৷৷৮২৷৷

পৃথিৱীত নাহি ৰাজা তাহান সমান৷

যজিল বিবিধ যজ্ঞ দিলা মহা দান৷৷

সুৱৰ্ণ মাণিক গ্ৰাম গজ বাজী ৰথ৷

নিৰন্তৰে বিপ্ৰৰ পূৰিলা মনোৰথ৷৷৮৩৷৷

এহিমতে পৃথিৱীক পালন্ত নৃপতি৷

দিনেক তাহান হেন উপজিলা মতি৷৷

কোন কৰ্ম্মে আৱে আৰাধিৱো জগন্নাথ৷

এহি বুলি শাস্ত্ৰ বিচাৰিলা নৰনাথ৷৷৮৪৷৷

আগম পুৰাণ বেদ বেদান্ত যতেক৷

গুৰু মুখে জানিলন্ত তত্ত্বক প্ৰত্যেক৷৷

মুকুতি ইছায়ে এড়িলন্ত ভ্ৰান্তি জ্ঞান৷

কিমতে আৰাধো হৰি মনে কৰে ধ্যান৷৷৮৫৷৷

নাহিকে নিস্তাৰ আউৰ মাধৱত পৰে৷

শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম যাৰ চাৰি কৰে৷৷

পদ্মপত্ৰ সম চাৰু লোচন আয়ত৷

গলে বনমালা শোভৈ কৌস্তুভ কণ্ঠত৷৷৮৬৷৷

শিৰত কিৰীটি কৰে কঙ্কণ কেয়ূৰ৷

মকৰ কুণ্ডল জ্বলে পাৱত নূপুৰ৷৷

শ্যামল শৰীৰ পীত বস্ত্ৰে কৰৈ কান্তি৷

হিয়াত প্ৰকাশৈ আতি শ্ৰীবৎসৰ পান্তি৷৷৮৭৷৷

হেন মাধৱক আৱে আৰাধো কিমতে৷

এহি বুলি বাঝ ভৈলা নগৰৰ হন্তে৷৷

ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণচৰণত ধৰি৷

সমজ্যাৰ সৰ্ব্বজনে বোলা হৰি হৰি৷৷৮৮৷৷

দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ত্ৰাহি জগন্নাথ আমি অজ্ঞানী অনাথ৷৷৮৷৷

পদ: ৰাজা যান্ত মন্ত্ৰী পাত্ৰ পুৰোহিত৷

চতুৰঙ্গ দলে লাগ লৈলেক ত্বৰিত৷৷

অসংখ্যাত ৰথ যূথেযূথে যায় চলি৷

বাৰু খাণ্ডা ধৰি ধাৱে যত মহাবলী৷৷৮৯৷৷

সীমাসংখ্যা নাহি লগে লড়ে যত ঘোড়া৷

প্ৰমত্ত হস্তীৰ কোনে কহিবেক ওৰা৷৷

কৰ্ণে তাল মাৰে শুনি ঘণ্টাৰ আস্ফাল৷

প্ৰজাৰ ভিৰত যেন যায় ভূমিচাল৷৷৯০৷৷

অন্তেষপুৰত যত নাৰীগণ মানে৷

ৰাজাৰ লগত যায় বহুবিধ যানে৷৷

দিব্য বস্ত্ৰ ভূষণে ভূষিত কৰি তনু৷

বেঢ়ি বীৰগণ যায় কৰে ধৰি ধনু৷৷৯১৷৷

বাজে বাদ্য বিৱিধ টবল টমকিল৷

যতেক বৃত্তিয়া মানে লগতে লড়িল৷৷

তেলী মালী শিলাকুটী বণিয়া সূতাৰ৷

চৰ্ম্মকাৰ চঁড়াল কমাৰ কুম্ভকাৰ৷৷৯২৷৷

চিত্ৰকাৰ কংসাৰ কুন্দাৰ বৈদ্য যত৷

অনেক কায়স্থ যায় ৰাজাৰ লগত৷৷

নট ভাট নৰ্ত্তকী গায়ন অপৰ্য্যন্ত৷

বিপ্ৰগণ নৃপতিৰ লগত চলন্ত৷৷৯৩৷৷

পৃথিৱীত যতেক বৃত্তিয়াগণ আছে৷

চৌত্ৰিশ জাতিয়ো যায় নৃপতিৰ পাছে৷৷

পিতৃ আগ কৰি যেন চলে পুত্ৰচয়৷

এহিমতে গৈল ইন্দ্ৰদ্যুম্ন মহাশয়৷৷৯৪৷৷

পাইলন্ত দক্ষিণ সাগৰৰ গৈয়া তীৰ৷

ঢউগণ নাচে যেন অগাধ গম্ভীৰ৷৷

হৰিৰ শয়ন স্থান নদনদী পতি৷

যাক দৰশনে পায় পৰম মুকুতি৷৷৯৫৷৷

আছৈ ভয়ঙ্কৰ মৎস্য কছপ বহুল৷

কুম্ভীৰ মগৰ মৎস্যে কৰৈ হুলস্থল৷৷

সৰ্ব্ব পাপহৰ ৰম্যকৰ তীৰ্থৰাজ৷

দেখিয়া বোলন্ত ৰাজা ঐত মোৰ কাজ৷৷৯৬৷৷

কৰিলা নিৱাস পায়া মনোহৰ স্থানে৷

দেখিয়া তহিত পৃথিৱীৰ গুণমানে৷৷১৭৯

বহুবিধ বৃক্ষ ফলে ফুলে সুশোভিত৷

নানাবিধ পক্ষী ৰাৱ তেজৈ সুললিত৷৷৯৭৷৷

বিচিত্ৰ বিৱিধ মৃগগণ চড়ৈ তাতে৷

অনেক দন্তাল আছে নন্দন বনতে৷৷

চাৰু সৰোবৰক পঙ্কজে আছৈ ৰঞ্জি৷

ৰাজহংসে ভূঞ্জৈ তাত মৃণাল উভঞ্জি৷৷৯৮৷৷

পৰ্ব্বত যতেক আছৈ দেখি মনোহৰ৷

উচ শিখৰৰ পৰা বহৱৈ নিৰ্ঝৰ৷৷

তেজৈ নাদ কোকিলে ময়ূৰে কাঢ়ৈ ৰাৱ৷

বৃক্ষে পথুকক যেন দেয় হাতবাৱ৷৷৯৯৷৷

দীৰ্ঘে দশ যোজন পথালি পাঞ্চ সীমা৷

কি কহিবো সিটো মহা ক্ষেত্ৰৰ মহিমা৷৷

পৰম আশ্চৰ্য্যময় মনোহৰ থান৷

ইন্দ্ৰদ্যুম্ন নৃপতি দেখিলা বিদ্যমান৷৷১০০৷৷

দুনাই মুনিগণে পাছে পুছিলা ব্ৰহ্মাত৷

পূৰ্ব্বত প্ৰতিমা কিয় নাছিল তথাত৷৷

কৰিয়ো সংশয় ছেদ প্ৰভু প্ৰজাপতি৷

বোলা হৰি হৰি পাপ যাউক অধোগতি৷৷১০১৷৷

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম ৰাম বোলা তাৱে৷
যমে নতুধৰে যাৱে৷৷৯৷৷

পদ: ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়ো কথা৷

যি কাৰ্য্যে প্ৰতিমা নাছিল তথা৷৷

পূৰ্ব্বত মেৰুৰ শিখৰে হৰি৷

বসিয়া আছন্ত আনন্দ কৰি৷৷১০২৷৷

প্ৰণামি জানুশিৰে লক্ষ্মী মাৱে৷

কৰিলন্ত প্ৰশ্ন স্বামীৰ পাৱে৷৷

কোন কৰ্ম্মভূমি মনুষ্য লোকে৷

সদায়ে আক নেৰৈ দুঃখে শোকে৷৷১০৩৷৷

কোন কৰ্ম্মে পাৱে সংসাৰ পাৰ৷

কহিয়ো মোত কিবা ধৰ্ম্ম সাৰ৷৷

কৰুণা আছে দাসী বুলি যদি৷

গুচায়ো আমাৰ সংশয় ছেদি৷৷১০৪৷৷

মাধৱে বোলন্ত শুনিয়ো প্ৰিয়া৷

আহ্মাৰ কথাত কৰিয়ো হিয়া৷৷

আছে মহাক্ষেত্ৰ কৈলো তোহ্মাত৷

পুৰুষোত্তম নামে প্ৰখ্যাত৷৷১০৫৷৷

সংসাৰক তৰৈ তাত নিৱাসে৷

হোৱয় সিদ্ধি আতি অপ্ৰয়াসে৷৷

কীৰ্ত্তনতে যাৰ পাপ পলাই৷

তিনিও লোকে তাৰ সম নাই৷৷১০৬৷৷

নজানৈ তাক দেৱ সিদ্ধ মুনি৷৷

গুপুত কৰিয়া আছো আপুনি৷৷

আজিসে তোহ্মাত কৰো বেকত৷

শুনা সাৱধানে তাৰ মহত৷৷১০৭৷৷

ব্ৰহ্মাক মহাপ্ৰলয়ৰ অন্তে৷

স্ৰজিলো নাভিকমলৰ হন্তে৷৷

উপজি মোতে পাছে সৃষ্টিকৰে৷

স্ৰজিল চৰাচৰ নিৰন্তৰে৷৷১০৮৷৷

জগত নিৰ্ম্মিয়া কৰিলা ধ্যান৷

তেখনে তান ভৈলো বিদ্যমান৷৷

সজল মেঘ শৰীৰৰ কান্তি৷

হিয়াত প্ৰকাশৈ শ্ৰীবৎসপান্তি৷৷১০৯৷৷

তনুক ৰঞ্জৈ আতি পীত বস্ত্ৰ৷

হাতত চক্র ধৰি আছে অস্ত্ৰ৷৷

কমললোচন মুখ প্ৰসন্ন৷

দেখি ব্ৰহ্মা উঠি দিলা আসন৷৷১১০৷৷

অক্ষতে অৰ্ঘ্যে পূজি প্ৰজাপতি৷

কৰিলা আহ্মাক অনেক স্তুতি৷৷

ব্ৰহ্মাক পাছে দিলো সমিধান৷

কি কাৰ্য্যে আহ্মাক কৰিলা ধ্যান৷৷১১১৷৷

হেন শুনি ব্ৰহ্মা মাতিলা পাছে৷

কোন মুখ্য সাধ্য লোকৰ আছে৷৷

বিনা যজ্ঞ যোগ ব্ৰত নিয়ম৷

নকৰি তপ তীৰ্থ পৰিশ্ৰম৷৷১১২৷৷

পাইবেক মহাসিদ্ধি অপ্ৰয়াসে৷

কহিয়ো আহ্মাত জগনিৱাসে৷৷

কোন বা উত্তম ক্ষেত্ৰ তোহ্মাৰ৷

বোলা হৰি হৰি তৰা সংসাৰ৷৷১১৩৷৷

চতুৰ্থ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: গোপাল গৰুড়কেতু প্ৰণামো চৰণে৷
নিয়োক নিস্তাৰি হৰি পশিলো শৰণে৷৷১০৷৷

পদ: হেন শুনি দিলো পাছে ব্ৰহ্মাক উত্তৰ৷

মোহোৰক্ষেত্ৰৰ কথা শুনা সৃষ্টিকৰ৷৷

জগততে কৰি মঞি যিহেতু উত্তম৷

সি কাৰণে নাম মোৰ পুৰুষোত্তম৷৷১১৪৷৷

ভৈলো সিটো ক্ষেত্ৰে মঞি আপুনি সাক্ষাত৷

পুৰুষোত্তম নামে ক্ষেত্ৰ তাতেসে প্ৰখ্যাত৷৷

বিনা যজ্ঞ দান তপ যোগৰ যুগুতি৷

চাৰিও বৰ্ণক দেয় ভুকুতি মুকুতি৷৷১১৫৷৷

সিটো মহাক্ষেত্ৰ দশ যোজন প্ৰকট৷

দক্ষিণ সাগৰ তীৰে আছৈ সিদ্ধ বট৷৷

যাৰ ছায়া পৰশনে হোৱৈ মহোদয়৷

দৰশন মাত্ৰে ব্ৰহ্মহত্যা হোৱৈ ক্ষয়৷৷১১৬৷৷

প্ৰদক্ষিণ কৰি যিটো কৰৈ নমস্কাৰ৷৷

মোৰ থান পাৱৈ কৰি পুৰুষ উদ্ধাৰ৷৷

প্ৰলয়তো নাহি সিটো বটৰ বিনাশ৷

সেই থানে বটৰ উত্তৰ দিশপাশ৷৷১১৭৷৷

দিব্য দৌল আছে তাৰ কি কৈবো মহিমা৷

বৈদুৰ্য্যৰ আছে তাত আহ্মাৰ প্ৰতিমা৷৷

অপ্ৰয়াসে তাকে চাই পাৱৈ মহোদয়৷

পাপী নৰো চলি যায় বিষ্ণুৰ নিলয়৷৷১১৮৷৷

হেন দেখি১৮৩ যম ৰাজা কৰিলা গমন৷

বটৰ নিকটে মোক পাইলা দৰশন৷৷

প্ৰণামিয়া শিৰে বুলিলন্ত স্তুতিবাণী৷

নমো নমো জগন্নাথ দেৱ চক্রপাণি৷৷১১৯৷৷

নমো নমো জ্যোতিঃফল দেৱ সনাতন৷

সৰ্ব্বব্যাপী পুৰুষ পৰম নিৰঞ্জন৷৷

বহুবিধ স্তুতি কৰি কৰন্ত প্ৰণাম৷

মঞি বোলো যম কহ সাধো কোন কাম৷৷১২০৷৷

যম ৰাজা বোলে ইটো ক্ষেত্ৰ মাজে সাৰ৷

ইন্দ্ৰনীলময় আতে প্ৰতিমা তোহ্মাৰ৷৷

পাপী বা অপাপী তাক অপ্ৰয়াসে চাৱে৷

তোহ্মাৰ প্ৰসাদে স্থান শ্বেতদ্বীপে পাৱে৷৷১২১৷৷

মোৰ অধিকাৰ ভৈল সকলে লুপুত৷

হেন জানি প্ৰতিমাক কৰিয়ো গুপুত৷৷

পাছে ময়ো যমৰায়ৰ বচনত থাকি৷

পুতি থৈলো প্ৰতিমাক বালুকায়ে ঢাকি৷৷১২২৷৷

পাছে ইন্দ্ৰদ্যুম্নে তৈতে অশ্বমেধ যজি৷

কৃষ্ণ বলভদ্ৰ সুভদ্ৰাৰ মূৰ্ত্তি সাজি৷৷

দিব্য দৌল বান্ধি যেনমতে পূজিলন্ত৷

লক্ষ্মীত কহিলা হৰি সকল বৃত্তান্ত৷৷১২৩৷৷

ব্ৰহ্মাত পুছিলা মুনিসকলে দুনাই৷

ক্ষেত্ৰে গৈয়া কি কৰিলা ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰায়৷৷

কহিয়ো হৰিষে শুনোহো পাছ কথা৷

বোলা ৰাম ৰাম জন্ম নকৰিয়ো বৃথা৷৷১২৪৷৷

পঞ্চম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ৰাম হৰি ৰাম ঘুষিয়ো ভাই৷
পাপ সাগৰে আন গতি নাই৷৷১১৷৷

পদ: বোলন্ত ব্ৰহ্মা শুনা সমুদায়৷

ক্ষেত্ৰক পাইল ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰায়৷৷

দেখিল স্থান আতি অনুপাম৷

আছন্ত তীৰ্থ মহানদী নাম৷৷১২৫৷৷

লোকৰ কৰিয়া পাপ উপান্ত৷

দক্ষিণ সাগৰক বহি যান্ত৷৷

গঙ্গাৰ সমান তীৰ্থ বিশেষ৷

দুয়ো কুলে আছৈ অনেক দেশ৷৷১২৬৷৷

হৃষ্টপুষ্ট লোক তৈত সদায়৷

বসনে ভূষণে ভূষিত কায়৷৷

বেদবিদ বিপ্ৰ আছৈ অপাৰ৷

প্ৰত্যহে অগ্নিহোত্ৰ সিজৈ তাৰ৷৷১২৭৷৷

সদায় নুগুচৈ শাস্ত্ৰ আলাপ৷

বেদধ্বনি শুনি পলাৱৈ পাপ৷৷

ক্ষেত্ৰত আছয় যত নাৰীগণ৷

সৱাৰো গাৱে শোভৈ আভৰণ৷৷১২৮৷৷

আয়ত লোচন পদ্মৰ পাসি৷

নুগুচৈ মুখত ঈষত হাসি৷৷

ৰূপে বিদ্যাধৰী সম সাক্ষাত৷

কৰন্ত লয়লাসে আয়াযাত৷৷১২৯৷৷

অনেক তপস্বী তপ আচৰৈ৷

সন্ন্যাসীসৱে বসি ধ্যান কৰৈ৷৷

ব্ৰহ্মচাৰীসৱো ভ্ৰমন্ত তথা৷

ক্ষেত্ৰৰ কহিবো কত ব্যৱস্থা৷৷১৩০৷৷

পৰম দুৰ্ল্লভ ক্ষেত্ৰক পাই৷

গুণন্ত পাছে ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰায়৷৷

ঐত আৰাধিবো বিষ্ণুক আমি৷

পৰমপুৰুষ জগতস্বামী৷৷১৩১৷৷

তাহান পৰম ক্ষেত্ৰ প্ৰকট৷

তহিতে আছে কল্পবৃক্ষ বট৷৷

যাক পূজি পাৱৈ জন্মৰ সীমা৷

নাহিকে বিষ্ণুৰ ঐত প্ৰতিমা৷৷১৩২৷৷

বান্ধিবো দৌল কৰি মহাযত্ন৷

একস্থান কৰি সুৱৰ্ণ ৰত্ন৷৷

যজিবো যজ্ঞ দিয়া মহাদান৷

হোৱন্ত হৰি যেন বিদ্যমান৷৷১৩৩৷৷

থাপিবোহো দৌলে তাঙ্ক আপুনি৷

এহিমতে ৰাজা মনত গুণি৷৷

আনিয়া দৈৱজ্ঞ বিপ্ৰ প্ৰধান৷

নিৰ্ণয় কৰিলা দৌলৰ থান৷৷১৩৪৷৷

শুভ দিন শুভ যোগ বিচাৰি৷

থৈলন্ত পূৰ্ণ কুম্ভ শাৰী শাৰী৷৷

বৱাইলা মাঙ্গল্য বাদ্য অনেক৷

বেদক ঘোষন্ত বিপ্ৰ যতেক৷৷১৩৫৷৷

পূজিয়া পৱিত্ৰ কৰিয়া থান৷

দিলন্ত ৰাজা পাছে অৰ্ঘ্য দান৷৷

মিলিল উৎসৱ ক্ষেত্ৰক ভৰি৷

পলাওক পাপ বোলা হৰি হৰি৷৷১৩৬৷৷

ষষ্ঠ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় গোৱিন্দ দয়াশীল জয় জগন্নাথ৷
মাধৱ প্ৰণামো ভূমিত থৈয়া মাথ৷৷১২৷৷

পদ: অনন্তৰে ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰাজা ৰাজেশ্বৰ৷

কলিঙ্গপতিক মাতি দিলন্ত উত্তৰ৷৷

বিন্ধ্য পৰ্ব্বতক যাহা ৰাজাগণ লই৷

ভদ্ৰতৰ শিলাক শকটে আনা বই৷৷১৩৭৷৷

দৌল সাজি দেৱতাক থাপিবো সম্প্ৰতি৷

হেন শুনি চলি গৈল কলিঙ্গ নৃপতি৷৷

মন্ত্ৰীক মাতিয়া পাছে ৰাজা আদেশয়৷

চাৰিও দিশক লাগি পাঞ্চা দুতচয়৷৷১৩৮৷৷

আনোক হাঙ্কাৰি ৰাজাগণ নিৰন্তৰ৷

চতুৰঙ্গ সেনা লৈয়া আসোক সত্বৰ৷৷

ৰাজৰ আদেশ কহি পৰ্য্যটিল দূত৷

চাৰিও দিশৰ ৰাজা আসিল বহুত৷৷১৩৯৷৷

হেন দেখি ইন্দ্ৰদ্যুম্ন মহা তুষ্টমন৷

সৱ নৃপতিক চাহি বুলিলা বচন৷৷

ইটো মহাক্ষেত্ৰ ভূমি মুকুতি কাৰণ৷

আতে অশ্বমেধে যজিবোহো নাৰায়ণ৷৷১৪০৷৷

বান্ধি দৌল দেৱ থাপিবোহো যেন বিধি৷

কেনমতে মোৰ ইটো কাৰ্য্য হোৱৈ সিদ্ধি৷৷

তুমিসৱ হোৱা আৱে সহায় আহ্মাৰ৷

হৈবো বুলি সৱেও কৰিলা অঙ্গীকাৰ৷৷১৪১৷৷

সুৱৰ্ণ মাণিক মণি মুকুতা অপাৰ৷

গজ বাজী ৰথ যতেক সম্ভাৰ৷৷

ভক্ষ্য ভোজ্য যজ্ঞত লাগিবে যত যত৷

দিল ৰাজাগণে ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ আগত৷৷১৪২৷৷

দেখি ৰাজা ৰত্নময় যজ্ঞৰ সম্ভাৰ৷

আনিলন্ত বিপ্ৰ ঋষি তপস্বী অপাৰ৷৷

উপাধ্যায় আচাৰ্য্য সদস্য পাত্ৰঝাক৷

দেখি পুৰোহিতক বুলিলা ৰাজা বাক৷৷১৪৩৷৷

বিপ্ৰ ঋষিগণ সমে চলিয়োক তুমি৷

নিৰ্মিয়োক সৱে গৈয়া মহাযজ্ঞ ভূমি৷৷

শুনি পুৰোহিত গৈয়া অনেক যতনে৷

সাজিলন্ত বেদীখণ্ড সুৱৰ্ণ ৰতনে৷৷১৪৪৷৷

ৰত্নময় প্ৰাসাদ সজাইলা একশত৷

সুৱৰ্ণ ৰচিত স্তম্ভ লগাইল গৃহত৷৷

ঠাই ঠাই পোতাইলন্ত বৃহত তোৰণ৷

মণি মুকুতাৰ মালা কৰি আভৰণ৷৷১৪৫৷৷

ব্ৰাহ্মণক লাগি গৃহ সজাইল অপাৰ৷

ভক্ষ্য ভোজ্য পঞ্চামৃত মিলাইল সম্ভাৰ৷৷

অনেক নৃপতি ব্ৰাহ্মণৰ ধৰৈ আল৷

স্বৰ্গক লন্দ্ৰিল গৈয়া বাদ্যৰ ঘঞ্চাল৷৷১৪৬৷৷

সুৱৰ্ণ বিনাই আন নাহিকে ভাজন৷

দেখি ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ আনন্দ ভৈল মন৷৷

আৰম্ভিল যজ্ঞ যেন বিধি ব্যৱহাৰ৷

হৰি হৰি বুলি তৰা দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ৷৷১৪৭৷৷

সপ্তম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি গোৱিন্দ কৃষ্ণ জয় জগন্নাথ৷৷১৩৷৷

পদ: যজন্ত বেড়ি যত ব্ৰহ্মঋষি৷

কৃষ্ণক অৰ্চন্ত ৰাজা হৰিষি৷৷

কৰিলন্ত হোম কোটি প্ৰমাণ৷

ৰথ গজ বাজী দিলন্ত দান৷৷১৪৮৷৷

কোটি কোটি ৰথ গ্ৰাম নগৰ৷

দাসী দাস ধেনু বৃষ বিস্তৰ৷৷

যেহি লাগে খোজে যতেক প্ৰজা৷

নাহিকে নেদো নোবোলন্ত ৰাজা৷৷১৪৯৷৷

পুৰিল মনোৰথ সমস্তৰ৷

হৃষ্টপুষ্ট ভৈল সমস্তে নৰ৷

সকল ঋষিক বোলন্ত বাণী৷৷

প্ৰত্যেক্ষ যাৱে নোন্ত চক্রপাণি৷৷১৫০৷৷

প্ৰৱৰ্ত্তাৱা তৱে যজ্ঞ আমাৰ৷

এহি বুলি দান দেন্ত অপাৰ৷৷

কোনে কৰিবেক দানৰ সীমা৷

যজ্ঞৰ পৰম দেখি মহিমা৷৷১৫১৷৷

বিস্ময় ভৈল সুৰাসুৰ নাগে৷

উৎসৰ্গি ঘোড়া পাছে মহাভাগে৷৷

পুত্ৰগণ মাতি দিলা আদেশ৷

যজ্ঞৰ হয় ৰাখা দেশে দেশ৷৷১৫২৷৷

থানে থানে ৰচি সুৱৰ্ণ ৰত্নে৷

বিষ্ণুৰ দৌলক সজাইল যত্নে৷৷

কৰিল কৰ্ম্ম যত ৰাজসুত৷

বান্ধিল দৌল আতি অদভুত৷৷১৫৩৷৷

ৰাজায়ো দৌলক সুসাঙ্গ কৰি৷

চিন্তন্ত সদায়ে নিদ্ৰাক এড়ি৷৷

কিমতে বিষ্ণুৰ দেখা সাক্ষাত৷

বিষ্ণুৰ প্ৰতিমা পাইবো কোথাত৷৷১৫৪৷৷

কিমতে আৱে আৰাধিবো হৰি৷

প্ৰতিমা থাপো দৌলে কেন কৰি৷৷

একোমতে তুষ্টি নাহিকে মন৷

নকৰে নৃপতি স্নান ভোজন৷৷১৫৫৷৷

পৰম চিন্তায়ে আকুল ভৈলা৷

বিষ্ণুক পাছে অৰ্চিবাক লৈলা৷

পঞ্চৰাত্ৰবিধি কৰিয়া পূজা৷

কৰন্ত স্তুতি ইন্দ্ৰদ্যুম্ন ৰাজা৷৷১৫৬৷৷

নমো বাসুদেৱ মোক্ষ কাৰণ৷

সংসাৰত মোক কৰা তৰণ৷৷

নমো মাধৱক দৱাঁয়া মাথ৷

ত্ৰাহি ত্ৰাহি বিষ্ণু জগতনাথ৷৷১৫৭৷৷

ত্ৰাহি নৰসিংহ দৈত্যসংহাৰী৷

যিমতে আনিলা ভূমি উদ্ধাৰি৷৷

সেহিমতে মোক কৰা উদ্ধাৰ৷

বৰাহ বিষ্ণুক নতি আহ্মাৰ৷৷১৫৮৷৷

বলদেৱ আদি মূৰ্ত্তি যতেক৷

গৰুড় প্ৰমুখ্যে অঙ্গ অনেক৷৷

সৱাকো কৰো মঞি নমস্কাৰ৷

হৰি হৰি বুলি হুয়ো নিস্তাৰ৷৷১৫৯৷৷

অষ্টম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ত্ৰাহি কৰুণাসিন্ধু৷
গোৱিন্দ জগতবন্ধু৷৷১৪৷৷

পদ: মায়াতেসে দেখয় বিৱিধ পৰিছেদ৷

স্বৰূপত তোহ্মাৰ নাহিকে কিছু ভেদ৷৷

চৈতন্যস্বৰূপ ব্যাপি এক নিৰঞ্জন৷

তোহ্মাক বুলিবে দ্বৈত কোন অজ্ঞজন৷৷১৬০৷৷

নিশ্চল নিৰ্ম্মল সূক্ষ্মৰূপ যিটো স্বামী৷

দেৱে যাক নজানন্ত কেনে জানো আমি৷৷

অপৰ তোহ্মাৰ ৰূপ যাৰ ভূজ চাৰি৷

পীত বস্ত্ৰে শোভে শঙ্খ চক্র গদাধাৰী৷৷১৬১৷৷

পিন্ধি আছা ৰত্নময় কুমুতাৰ হাৰ৷

হিয়াত শ্ৰীবৎস গলে বনমালা যাৰ৷৷

সেহিসে মূৰ্ত্তিক আৰাধন্ত দেৱগণে৷

তাকেসে ভকতজনে চিন্তে সৰ্ব্বক্ষণে৷৷১৬২৷৷

বিষয়সাগৰে মজো কমললোচন৷

ভকত অভয়দাতা কৰিয়ো মোচন৷৷

তুমি ব্যতিৰেকে আন নেদেখো কাৰণ৷

শ্ৰীমধুসূদন প্ৰভু হুয়োক প্ৰসন্ন৷৷১৬৩৷৷

নানাবিধ ব্যাধি জড়া শোকে মোক পীড়ৈ৷

কৰ্ম্মপাশে বদ্ধ ভৈলো লোভ মোহ নেড়ৈ৷৷

সংসাৰসাগৰে জল বিষয়ৰ ক্লেশ৷

ইন্দ্ৰিয় আৱৰ্ত্ত গ্ৰাহ ভৈল ৰাগদ্বেষ৷৷১৬৮৷৷

শোকতৃষ্ণাউৰ্মিক দেখন্তে চমৎকাৰ৷

অত্যন্ত চঞ্চল অণুমাত্ৰো নুহি সাৰ৷৷

মায়ায়ে মোহিল হেন সংসাৰত আতি৷

চিৰকালে ভ্ৰমো প্ৰভু হুয়া নানা জাতি৷৷১৬৫৷৷

লভিলোহো জন্ম প্ৰভু অসংখ্য প্ৰমাণ৷

পঢ়িলোহো বেদশাস্ত্ৰ অনেক পুৰাণ৷৷

অসন্তোষ সন্তোষকো লভিলো অপাৰ৷

ক্ষয় বৃদ্ধি উদয়কো পাইলো বাৰম্বাৰ৷৷১৬৬৷৷

সংযোগ বিয়োগ শত্ৰু-মিত্ৰ বান্ধৱৰ৷

দেখিলো সংসাৰে পিতৃ-মাতৃক বিস্তৰ৷৷

সুখ দুঃখ অনুভৱ ভৈল অসংখ্যাত৷

পাইলো পুত্ৰ ভ্ৰাতৃ জ্ঞাতি অনেক ইহাত৷৷১৬৭৷৷

বিষ্ঠা মূত্ৰে পচিলো নাৰীৰ উদৰত৷

গৰ্ভবাস দুঃখ প্ৰভু পাইলো নানামত৷৷

জানিলোহো দুঃখ শিশু যুৱা বৃদ্ধকালে৷

মৰণপীড়াক প্ৰভু জানিলোহো ভালে৷৷১৬৮৷৷

যমপুৰে যেন দুঃখ পাইলো সমস্তকে৷

জানিলো যাতনা যেন চৌৰাশী নকৰে৷৷

কৃমি কীট হস্তী ঘোৰা মৃগ বৃক্ষ পক্ষী৷

গৰু উট মহিষ পশুক যত দেখি৷৷১৬৯৷৷

দ্বিজ শূদ্ৰ ধনী দুখী তপস্বী যতেক৷

ৰাজা ৰাজভৃত্য আনো মনুষ্য অনেক৷৷

সৱাৰো গৃহত বাৰে বাৰে ভৈলো জাত৷

অনেকৰ ভৈলো প্ৰভু ভৃত্য অসংখ্যাত৷৷১৭০৷৷

হওঁ কতো দৰিদ্ৰ ঈশ্বৰ অধিকাৰী৷

কতো মোক মাৰৈ কতো ময়ো আছো মাৰি৷৷

মঞি আনি কাটো কতো মোক ধৰি কাটে৷

ভণিল শঙ্কৰে ৰাম ৰাম বোলা ঝাণ্টে৷৷১৭১৷৷

নৱম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও হৰি প্ৰভু জগন্নাথ
নিস্তাৰ কৰা দাৰুণ সংসাৰে৷
কৃষ্ণৰ চৰণ ছাড়ি আন গতি
নেদেখো হামাৰে৷৷১৫৷৷

পদ: পিতৃ মাতৃ ভ্ৰাতৃ ভাৰ্য্যাৰ সংযোগে

কতোহো মিলৈ সন্তোষ৷

তাহাৰ বিয়োগে কতো শোকে কন্দো

পায়া কতো অসন্তোষ৷৷

দেৱ মনুষ্যত পশু পতঙ্গত

জগত মধ্যত স্বামী৷

চৈধ্যয় ভুৱনে হেন থান নাহি৷

যৈক নতু যাওঁ আমি৷৷১৭২৷৷

কতো নৰকত থাকো কদাচিত

স্বৰ্গক কৰোহো গতি৷

মনুষ্যলোকত থাকো কতোবেলা

পশুৰো হওঁ সঙ্গতি৷৷

জলযন্ত্ৰ চক্রে জৰীবদ্ধ হুয়া

খণ্ড ঘট যেন মতে৷

কতো উৰ্দ্ধগতি কতো অধ যাই

কতোহো থাকো মধ্যতে৷৷১৭৩৷৷

কৰ্ম্মে বদ্ধ হুয়া সংসাৰ চক্রত

এহিমতে ভগৱন্ত৷

ভ্ৰমো চিৰকাল কদাচিতো মঞি

দুঃখৰ নেদেখো অন্ত৷৷

শোক মোহ তৃষ্ণা আকুল কৰয়

ভৈলো আতি অচেতন৷

কিবা কৰো আৱে একোকে নজানো

তোহ্মাত লৈলো শৰণ৷৷১৭৪৷৷

তোহ্মাৰ ভকত হওঁ যেৱে মঞি

জগন্নাথ কৃপা কৰা৷

সংসাৰসাগৰে মজিলো মাধৱ

আমাক প্ৰভু উদ্ধাৰা৷৷

তুমি ব্যতিৰেকে নাহি বন্ধু আন

যি মোৰ চিন্তা কৰয়৷

তুমি হেন যদি নাথ পাওঁ প্ৰভু

কহিতো নাহিকে ভয়৷৷১৭৫৷৷

তুমি জগদ্ধাতা তোহ্মাৰ চৰণে

ভকতি নভৈল যাৰ৷

তাৰ কুল শীল বিদ্যা ব্যৰ্থ সৱে

কি কৰে জীৱন ছাৰ৷৷

যিটো মোহ হুয়া তোহ্মাক নিন্দয়

অসুৰ স্বভাৱ পাই৷

উপজি উপজি নৰকত পড়ৈ

তাহাৰ নিস্তাৰ নাই৷৷১৭৬৷৷

যৈতে যৈতে গৈয়া জন্ম লভো মঞি

আপুন কৰ্মৰ গতি৷

তৈতে তৈতে হৰি তোহ্মাৰ চৰণে

থাকোক দৃঢ় ভকতি৷৷

দেৱাসুৰ নাগে তোহ্মাক আৰাধি

পাইলেক পৰম সিদ্ধি৷

জানিয়া তোহ্মাক নুপূজিবে কোনে

তুলি ভকতৰ নিধি৷৷১৭৭৷৷

স্তুতি কৰিবাক নাৱাৰে তোহ্মাক

ব্ৰহ্মা আদি দেৱজাক৷

মনুষ্য বুদ্ধিয়ে কেনমতে মঞি

কৰিবো স্তুতি তোহ্মাক৷৷

যিটো মূঢ়ভাৱে কৰিলোহো স্তুতি

তাকো ক্ষমিয়োক মোক৷

যদি অপৰাধ কৰৈ তথাপিতো

ক্ষমা কৰৈ সাধু লোক৷৷১৭৮৷৷

হেন জানি প্ৰভু হুয়োক প্ৰসন্ন

তোহ্মাৰ ভকত আমি৷

ভক্তিভাৱে যিটো কৰিলোহো স্তুতি

সাঙ্গ হৌক সৱে স্বামি৷৷

প্ৰভু বাসুদেৱ তোহ্মাৰ চৰণে

কৰো মঞি নমস্কাৰ৷

আন কাম এড়ি বোলা হৰি হৰি

পুৰুষ হৌক উদ্ধাৰ৷৷১৭৯৷৷

দশম কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি গোৱিন্দ দয়াময় মুৰাৰি ৰাম৷
মুখে মোৰ নছাড়োক কৃষ্ণ বিষ্ণু নাম৷৷১৬৷৷

পদ: ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়োক মুনিগণ৷

ভৈলন্ত গৰুড়ধ্বজ স্তোত্ৰত প্ৰসন্ন৷৷

দিলন্ত ৰাজাক মনবাঞ্ছিত সকল৷

কাৰুণ্য স্তোত্ৰৰ আৱে শুনা যেন ফল৷৷১৮০৷৷

হৰিক পূজিয়া যিটো নিতে কৰৈ স্তুতি৷

তাহাৰ হৈবেক জানা অৱশ্যে মুকুতি৷৷

ত্ৰিসন্ধ্যাত পঢ়ৈ যিটো স্তোত্ৰ শ্ৰেষ্ঠতৰ৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ পাৱৈ নিৰন্তৰ৷৷১৮১৷৷

যিবা পঢ়ে যিবা শুনে শুনাৱৈ আনক৷

পাপ ছাড়ি সিও যায় বিষ্ণুৰ স্থানক৷৷

যিটো দুষ্ট শঠে কৰৈ বেদক লুপুত৷

তাত নকহিবা স্তোত্ৰ পৰম গুপুত৷৷১৮২৷৷

বিষ্ণু ভকতক আক দিবা উপদেশ৷

কহিলো কাৰুণ্যস্তৱ তোহ্মাত নিঃশেষ৷৷

দেৱ মাধৱক ধ্যান কৰৈ যিটো নিত৷

বিষ্ণুত প্ৰকাশৈ যেন অগনিত ঘৃত৷৷১৮৩৷৷

মহাযজ্ঞ বিদ্যাদানে কোন কাৰ্য্য কৰৈ৷

মহাউগ্ৰতপ কৰি মিছাতেসে মৰৈ৷৷

জগতৰ গুৰু মোক্ষদাতা নাৰায়ণ৷

তাহান নকৰৈ যিটো শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন৷৷১৮৪৷৷

সি সি ধন্য সি সি শুদ্ধ সেহিসে পণ্ডিত৷

যজ্ঞ তপ গুণে সি সি শ্ৰেষ্ঠ অখণ্ডিত৷৷

সি সি সত্যবাদী দাতা জ্ঞাতা জগতত৷

যাহাৰ ভকতি আছৈ কৃষ্ণ চৰণত৷৷১৮৫৷৷

হেন স্তুতি কৰি ইন্দ্ৰদ্যুম্ন মহাৰায়৷

ভূমিত পৰিল বস্ত্ৰ কুশক বিছাই৷৷

মহাচিন্তাৱিষ্ট হুয়া কৰিল শয়ন৷

কেনমতে হৈব মোৰ কৃষ্ণদৰশন৷৷১৮৬৷৷

হেন মনে চিন্তি নিদ্ৰা গৈল নৃপবৰ৷

স্বপ্নত ৰাজাক দেখা দিলা দামোদৰ৷৷

জগত গুৰুক ৰাজা দেখিলা সাক্ষাতে৷

আঠ অস্ত্ৰ ধৰি আছা আঠখান হাতে৷৷১৮৭৷৷

শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম চাৰু বাৰূ অসি৷

সাৰেং বাণ১৮৮ ধৰি আছা গৰুড়ত বসি৷৷

যেন নীল বৈদুৰ্য্য শৰীৰে কৰে কান্তি৷

হৃদয় মধ্যত জ্বলে শুক্ল লোম পান্তি৷৷১৮৮৷৷

পীত বস্ত্ৰে শোভৈ তনু কটিত মেখলা৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ শোভৈ গলে বনমালা৷৷

কিৰীটি কুণ্ডল হাৰ কেয়ূৰ কঙ্কণ৷

সৰ্ব্বাঙ্গে প্ৰকাশৈ মহাৰত্নৰ ভূষণ৷৷১৮৯৷৷

নূপুৰে ৰঞ্জিয়া আছে পাদপদ্ম দুই৷

যাক দেখি ধ্যানত ভকত সুখী হুই৷৷

প্ৰসন্ন বদনে জ্বলে কমললোচন৷

যাক দৰশনে হোৱে পাতকমোচন৷৷১৯০৷৷

যুগান্তৰ সূৰ্য্য যেন আছন্ত প্ৰকাশি৷

ৰাজাক বুলিলা হেন বাণী হৰি হাসি৷৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে সম্প্ৰতি৷

বোলা হৰি হৰি সৱে হৌক সদগতি৷৷১৯১৷৷

একাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় হৰি গোপাল৷
জগন্নাথ কৃপাল৷৷১৭৷৷

পদ: সাধু সাধু মহাৰাজ৷

সাৰ্থক তোমাৰ কাজ৷৷

যজ্ঞ দানে ভক্তিভাৱে৷

তুষিলা আমাৰ পাৱে৷৷১৯২৷৷

কৰা অনুশোচ বৃথা৷

জানিলো তোমাৰ কথা৷

প্ৰতিমা থাপিবা ঐত৷

শুনা তাক পাইবা যৈত৷৷১৯৩৷৷

ৰজনী প্ৰভাতে বীৰ৷

যাইবা সাগৰৰ তীৰ৷৷

বৃক্ষক দেখিবা পাছে৷

জল থল মাজে আছে৷৷১৯৪৷৷

ঢউ লাগি সাগৰৰ৷

নকম্পন্ত তৰুবৰ৷৷

হাতত পৰশু লৈয়া৷

একলে দেখিবা গৈয়া৷৷১৯৫৷৷

ছেদিবা নিঃশঙ্কমতি৷

প্ৰতিমা সাজিবা তৈতি৷৷

নিচিন্তিবা মহাৰথ৷

হৈব সিদ্ধি মনোৰথ৷৷১৯৬৷৷

ৰাজাক প্ৰবোধ কৰি৷

অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা হৰি৷৷

দেখি স্বপ্ন বিপৰীত৷

ভৈল ৰজা সচকিত৷৷১৯৭৷৷

বিষ্ণুমন্ত্ৰ জপ কৰি৷

হৰিক মনত ধৰি৷৷

ৰজনী কৰিয়া ক্ষয়৷

উঠি পাছে মহাশয়৷৷১৯৮৷৷

সাগৰত কৰি ম্নান৷

দিলন্ত বিৱিধ দান৷৷

নিত্যকৰ্ম্ম সাঙ্গ কৰি৷

হাতত পৰশু ধৰি৷৷১৯৯৷৷

হৰিক স্মৰিয়া বীৰ৷

লড়ি গৈলা ধীৰে ধীৰ৷৷

নাহিকে সাৰথি ৰথ৷

একেশ্বৰে মহাৰথ৷৷২০০৷৷

পাইলা তীৰ সাগৰৰ৷

দেখিলন্ত তৰুবৰ৷৷

নাহি তাৰ নাম জাতি৷

থূলন্তৰ উচ আতি৷৷২০১৷৷

মঞ্জাঠিৰ বৰ্ণ সম৷

দেখি আতি মনোৰম৷৷

পড়িয়া জলৰ কাছে৷

যেন সুখে সুতি আছে৷৷২০২৷৷

বিষ্ণুৰ বৃক্ষক পাই৷

আনন্দিত মহাৰায়৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে৷

হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে৷৷২০৩৷৷

দ্বাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ভাই ৰাম কহ ৰাম কহ ৰামমন্ত্ৰ সাৰ৷
তপ জপ যজ্ঞ যোগে সিদ্ধি নাহি আৰ৷৷১৮৷৷

পদ: তীক্ষ্ণতৰ পৰশু উচায়া হাত উড়ি৷

ছেদিলন্ত আনন্দে বৃক্ষৰ আগ গুড়ি৷৷

দুই ফাল কৰিবাক চাহন্তে নৃপতি৷

আসিলন্ত হৰি বিশ্বকৰ্ম্মায়ে সহিতি৷৷২০৪৷৷

দিব্য গন্ধমালা পিন্ধি ধৰি বিপ্ৰৰূপ৷

ৰাজাক বোলন্ত ঐত কি কৰাহা ভূত৷৷

কি কাৰ্য্যে ছেদিলা ইটো মহা তৰুবৰ৷

নিৰ্জ্জন স্থানত কেনে থাকা একেশ্বৰ৷৷২০৫৷৷

শুনিয়া নৃপতি তাসম্বাক চাইলা পাছে৷

যেন চন্দ্ৰ সূৰ্য্য দুয়ো প্ৰকাশন্তে আছে৷

নমস্কাৰ কৰি ৰাজা বুলিলা বচন৷

শুনিয়োক দুয়ো গুৰু মোৰ প্ৰয়োজন৷৷২০৬৷৷

মাধৱক আৰাধিবে মোৰ ভৈল মতি৷

সাজিবোহো দাৰুময়ী প্ৰতিমা সম্প্ৰতি৷৷

স্বপ্নত আদেশ মোক দিলা নাৰায়ণ৷

কহিলো তোমাৰ আগে স্বৰূপ বচন৷৷২০৭৷৷

হেন শুনি বিপ্ৰৰূপধাৰী চক্রপাণি৷

তুষ্ট হুয়া নৃপতিক বুলিলন্ত বাণী৷৷

ধন্য ধন্য ৰাজা বুদ্ধি উত্তম তোহ্মাৰ৷

সংসাৰ সাগৰে আত কিছু নাহি সাৰ৷৷২০৮৷৷

যেন জল বুদবুদ তিলে হোৱৈ ছন্ন৷

বিষ্ণু আৰাধিতে তযু সম্পজিল মন৷৷

কিনো ভাগ্যৱতী সসাগৰা বসুমতী৷

যাহাৰ পালক ভৈলা আপুনি নৃপতি৷৷২০৯৷৷

আসিয়োক ঐক এৰি সাগৰৰ তীৰ৷

তৰুতলে আমি সৱে থাকো মহাবীৰ৷৷

এহেন্তে ব্ৰাহ্মণ বিশ্বকৰ্ম্মা সমগুণী৷

এখনে দিবন্ত সাজি প্ৰতিমা আপুনি৷৷২১০৷৷

হেন শুনি এড়ি ৰাজা সাগৰৰ তট৷

তৰুতলে ৰৈলা চাপি বিপ্ৰৰ নিকট৷৷

পাছে বিশ্বকৰ্ম্মাক বুলিলা হৰি বাণী৷

সাজি তিনি প্ৰতিমা এখনে দিয়া আনি৷৷২১১৷৷

কৃষ্ণ বলভদ্ৰ আৰ সুভদ্ৰা ভগিনী৷

যাৰ যেন লক্ষণ নিৰ্মিয়ো ভিনি ভিনি৷৷

শুনি বিপ্ৰৰূপী বিশ্বকৰ্ম্মা গৈলা লড়ি৷

তিনিৰো প্ৰতিমা তেতিক্ষণে দিলা গঢ়ি৷৷২১২৷৷

প্ৰথমে নিৰ্ম্মিলা বলভদ্ৰ শুক্লকায়৷

আৰকত আখি ফণা শিৰত শুহায়৷৷

গাৱে নীল বস্ত্ৰ কৰ্ণে এগোটা কুণ্ডল৷

এক হাতে গদা আউৰ হাতত মূষল৷৷২১৩৷৷

কৃষ্ণক নিৰ্মিলা তনু মেঘসম জ্বলে৷

পদ্মসম লোচন শ্ৰীবৎস বক্ষঃস্থলে৷৷

গাৱে পীত বস্ত্ৰ অস্ত্ৰ চক্র আছে কৰে৷

যাক দৰশনে জগতৰে পাপ হৰে৷৷২১৪৷৷

সাজিলা সুভদ্ৰা তনু সুৱৰ্ণ গৌৰাঙ্গ৷

ৰত্নময় অলঙ্কাৰে প্ৰকাশে সৰ্ব্বাঙ্গ৷৷

দিব্য বস্ত্ৰে আবৃত উন্নত তন দুই৷

বোলা হৰি লাগোক পাপৰ মুণ্ডে জুই৷৷২১৫৷৷

ত্ৰয়োদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কমলাকান্ত কৰা কৃপা কৰুণাসাগৰ৷৷১৯৷৷

পদ: ক্ষণেকতে সাজিল প্ৰতিমা৷

দেখি ৰাজা পৰম মহিমা৷৷

বুলিলাহা বিস্ময়ে বচন৷

নোহো নৰ তোৰা দুয়োজন৷৷২১৬৷৷

কিবা তোৰা দুয়ো সূৰ্য্য শশী৷

ব্ৰহ্মা ৰুদ্ৰ কিবা আছা আসি৷৷

নজানোহো স্বৰূপ সাক্ষাত৷

কৈয়ো সত্যে শৰণ তোহ্মাত৷৷২১৭৷৷

শুনি বিষ্ণু বুলিলা বচন৷

নোহো ব্ৰহ্মা ৰুদ্ৰ আন জন৷৷

মঞি হৰি জগত ঈশ্বৰ৷

মোতে আছৈ যত চৰাচৰ৷৷২১৮৷৷

বেদান্ততো মোকেসে কহৱৈ৷

মোক স্মৰি পাতক দহৱৈ৷৷

তুষ্ট হুয়া দেখা দিলো আগে৷

লৈয়ো বৰ ৰাজা যেহি লাগে৷৷২১৯৷৷

স্বপ্নতো নেদেখৈ পাপী মোক৷

তুমি মোৰ মহাভক্ত লোক৷৷

যতেক পূজিলা নাহি লেখা৷

তাতেসে তোমাক দিলো দেখা৷৷২২০৷৷

শুনি ৰাজা তনু লোমাঞ্চিত৷

কৰৈ স্তুতি পড়িয়া ভূমিত৷৷

লক্ষ্মীকান্ত তোহ্মাক প্ৰণাম৷

তনু যাৰ জ্বলৈ মেঘশ্যাম৷৷২২১৷৷

কৰে শঙ্খ চক্র পদ্ম গদা৷

তুমি শ্ৰীৰ নিৱাস সৰ্ব্বদা৷৷

সুতি থাকা ভুজঙ্গ শয্যাত৷

তুমি ব্ৰহ্ম ব্যাপক সাক্ষাত৷৷২২২৷৷

তুমি সূক্ষ্ম নিৰ্ম্মল নিৰ্গুণ৷

সৃষ্টি স্থিতি লয়ত নিপুণ৷৷

মোক্ষপদ জগত ঈশ্বৰ৷

কৰো পড়ি প্ৰণাম বিস্তৰ৷৷২২৩৷৷

দুনাই দুনাই কৰো নমস্কাৰ৷

কৰা প্ৰভু আমাক উদ্ধাৰ৷৷

তুমি দিয়া ভুকুতি মুকুতি৷

কৰো সেৱা এহিসে যুগুতি৷৷২২৪৷৷

দুনাই ৰাজা পৃথিৱীত পৰি৷

বিষ্ণুক বোলন্ত কৰ যুৰি৷৷

ঋষিগণ দেৱাসুৰ বল৷

যত যোগী সন্যাসীসকল৷৷২২৫৷৷

যিটো পদ সদা কৰৈ ধ্যান৷

ইছা তাক তৈতে দিয়া স্থান৷৷

মাধৱে বোলন্ত এহি হোক৷

অন্তকালে পাইবা গৈয়া মোক৷৷২২৬৷৷

নকৰিবা সংশয় ইহাত৷

নিষ্ঠ কৰি বুলিলো তোহ্মাত৷

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এভু ভণে৷

হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে৷৷২২৭৷৷

চতুৰ্দ্দশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: কৃষ্ণ মুৰাৰি ৰাম কৰো পৰিয়া প্ৰণাম৷
মোৰ মুখে নছাড়োক হৰি হেন নাম৷৷২০৷৷

পদ: নৱ শতাধিক দশ হাজাৰ বৎসৰ৷

অখণ্ডে ভুঞ্জিয়ো ইটো ৰাজ্য নৃপবৰ৷৷

পাছে মোৰ পৰম পদক পাইবা তুমি৷

থাকিবে তোমাৰ কীৰ্ত্তি যাৱে থাকে ভূমি৷৷২২৮৷৷

যাৱে চন্দ্ৰ সূৰ্য্য থাকৈ সপত সাগৰ৷

ভ্ৰমিবে তোহ্মাৰ যশ ত্ৰৈলোক্য ভিতৰ৷৷

যজ্ঞ-অৱশেষ যত জল অনুপাম৷

হুইবে তীৰ্থ ইন্দ্ৰদ্যুম্ন-সৰোবৰ নাম৷৷২২৯৷৷

আত স্নান কৰিয়া যাইবেক ইন্দ্ৰ থানে৷

একৈশ পুৰুষ উদ্ধাৰিবে পিণ্ডদানে৷৷

অপেস্বৰা গন্ধৰ্ব্বে কৰিবে নৃত্যগীত৷

চৈধ্য ইন্দ্ৰ পড়ে মানে থাকিবে তহিত৷৷২৩০৷৷

হদৰ নৈঋত কোনে আছে সিদ্ধ বট৷

দিব্য মণ্ডপেক আছে তাহাৰ নিকট৷

বহুবিধ পুষ্পবনে সদায় আবৃত৷

পতাকা তোৰণ ধ্বজদণ্ডে অলঙ্কৃত৷৷২৩১৷৷

আষাঢ়ৰ শুক্লা পঞ্চমীত আমাসাক৷

সেহি মণ্ডপতে ৰথ থৈয়া বেশ্যাজাক৷

উৎসৱে বিঞ্চিবে চামৰক কৰে ধৰি৷

যতি সিদ্ধ সন্ন্যাসী থাকিবে তুতি কৰি৷৷২৩২৷৷

আহ্মাক দেখিয়া যিটো প্ৰণামে তহিত৷

মহাৰঙ্গে বঞ্চিবেক বিষ্ণুৰ পুৰীত৷৷

দিব্য দশ হাজাৰ বৎসৰ থাকি তৈত৷

চতুৰ্ব্বেদী ব্ৰাহ্মণ হৈবেক আসি ঐত৷৷২৩৩৷৷

হৈবেক শ্ৰীমন্ত কোটি ধনৰ ঈশ্বৰ৷

ৰজাক সম্বুধি এহিমতে দিয়া বৰ৷৷

বিশ্বকৰ্ম্মে সহিতে ভৈলন্ত অন্তৰ্হিত৷

দেখি নৃপতিৰ তনু ভৈল লোমাঞ্চিত৷৷২৩৪৷৷

কৃতকৃত্য ভৈল দেখি হৰিৰ মহিমা৷

ৰথে তুলি লৈয়া গৈলা তিনিৰো প্ৰতিমা৷৷

অনেক মাঙ্গল্য বাদ্যভাণ্ড বাৱৈ ছানি৷

বিপ্ৰগণে আগত কৰন্ত বেদধ্বনি৷৷২৩৫৷৷

বিচিত্ৰ পৱিত্ৰ স্থানে প্ৰতিমা থৱাইলা৷

শুভ তিথি শুভ ক্ষণে প্ৰতিষ্ঠা কৰাইলা৷

দিলা দান দক্ষিণা ঋত্বিজ আচাৰ্য্যক৷

ৰত্ন ধন ধান্য দিলা আনো ব্ৰাহ্মণক৷৷২৩৬৷৷

এহিমতে প্ৰতিষ্ঠা কৰিয়া বিধিৱত৷

থাপিলা প্ৰতিমা নিয়া বিচিত্ৰ দৌলত৷৷

উত্তৰত কৃষ্ণ বলভদ্ৰ দক্ষিণত৷

সুভদ্ৰাক থৈলা নিয়া দুহানো মধ্যত৷৷২৩৭৷৷

পূজিলন্ত গন্ধে ধূপে নানা উপহাৰে৷

সুৱৰ্ণ মুকুতা মণিবস্ত্ৰ অলঙ্কাৰে৷৷

দিলন্ত আসন গ্ৰাম নগৰ অশেষ৷

দাসী দাস উৎসৰ্গিয়া দিলন্ত বিশেষ৷৷২৩৮৷৷

জগন্নাথ থাপি ৰাজা পূৰি মনোৰথ৷

ভুঞ্জিলন্ত অকণ্টক ৰাজ্য মহাৰথ৷৷

অন্তকালে এড়ি ইটো উত্তম সম্পদ৷

সুখে পাইলা বিষ্ণুৰ পৰম যিটো পদ৷৷২৩৯৷৷

ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়োক মুনিগণ৷

কহিলো ক্ষেত্ৰৰ ইটো যতেক লক্ষণ৷৷

বুলিয়োক আন কিবা শুনিবাক বাঞ্ছা৷

বোলা হৰি হৰি যাৰ বৈকুণ্ঠক ইছা৷৷২৪০৷৷

পঞ্চদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ও ভাই ভাবিয়ো ৰাম চিন্তিয়ো ৰাম
ৰামনাম জোনো ছাড়া৷
ৰামকৃষ্ণ নাম অস্ত্ৰক ধৰিয়া
পাপ বিপক্ষক তাড়া৷৷২১৷৷

পদ: দুনাই মুনিগণে ব্ৰহ্মাত পুছন্ত

কহিয়ো ক্ষেত্ৰৰ বিধি৷

কোন সময়ত ক্ষেত্ৰত যাত্ৰাক

কৰিলে হৈবেক সিদ্ধি৷

কৃষ্ণ দৰশনে কোন ফল হোৱৈ

তাকো কহিবাক লাগে৷

হেন শুনি ব্ৰহ্মা কহিবে লাগিলা

ঋষি-সমূহৰ আগে৷৷২৪১৷৷

কুৰুক্ষেত্ৰে গৈয়া নিৰাহাৰ হুয়া

পৰম তপে যুগুত৷

ইন্দ্ৰিয়ক দমি একপদে থাকে

বৰিষ শত অযুত৷৷

যিটো জ্যৈষ্ঠ মাস শুক্লা দ্বাদশীত

কৃষ্ণৰ মুখকমল৷

দেখে উপৱাসে সিটো নৰে পাৱে

তাহাতো অধিক ফল৷৷২৪২৷৷

পঞ্চ তীৰ্থ কৰি যিটো দ্বাদশীত

কৃষ্ণমুখ দেখে যাই৷

অপ্ৰয়াসে সিটো বিষ্ণুপুৰী পাৱে

দুনাই পতন নাই৷৷

হেন জানি যত্নে জ্যৈষ্ঠত যাত্ৰাক

কৰিবা সমস্ত নৰে৷

পঞ্চ তীৰ্থ কৰি বিষ্ণুক দেখিবা

ধৰ্ম্ম নাহি আত পৰে৷৷২৪৩৷৷

বিদূৰতে থাকি যিটো প্ৰতিদিনে

কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন কৰে৷

আতি অপ্ৰয়াসে বিষ্ণুপুৰী পাৱে

শুদ্ধ হুয়া সিও নৰে৷৷

কৃষ্ণৰ যাত্ৰাক কৰে যিটো নৰে

পৰম ভকতিভাৱে৷

সমস্ত পাতক দূৰ কৰি সিও

বিষ্ণুৰ পুৰীক পাৱে৷৷২৪৪৷৷

মাধৱৰ ধ্বজ- দণ্ডক যি নৰে

দেখয় দৌল উপৰে৷

ভূমিত পৰিয়া প্ৰণাম কৰিয়া

পাপ সাগৰক তৰে৷৷

আত পৰে শুনা পঞ্চ তীৰ্থ বিধি

যেন ফল স্নান দানে৷

ভণিল শঙ্কৰে শুনা সৱে নৰে

হৰি বোলা সাৱধানে৷৷২৪৫৷৷

ষোড়শ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: হৰি ৰাম হৰি ৰাম ৰঘুনাথ হে৷
ৰাম ৰাম নছাড়োক মুখে না হে৷৷২২৷৷

পদ: মাৰ্কণ্ডেয় হদে গৈয়া উত্তৰক মুখ দিয়া

হেন মন্ত্ৰ কৰিবে উচাৰ৷

শুদ্ধ হুয়া ক্রোধ জিনি বুৰ দিয়া বাৰ তিনি

শুনিয়োক যেন মন্ত্ৰ তাৰ৷৷

সংসাৰ সাগৰে মগ্ন পাপগ্ৰস্ত অচেতন

মোত পৰে নাই দুৰাচাৰ৷

প্ৰভু ভগনেত্ৰহাৰী ত্ৰাহি ত্ৰাহি ত্ৰিপুৰাৰি

তোহ্মাৰ চৰণে নমস্কাৰ৷৷২৪৬৷৷

নমো শিৱ মহা শান্ত সমস্ত পাপৰ অন্ত

স্নান কৰো মাৰ্কণ্ডেয় হদে৷

মোৰ যত পাপচয় নিৰন্তৰে হোক ক্ষয়

প্ৰণাম কৰোহো তযু পদে৷৷

নাভি মাত্ৰ জলে নামি বিধিৱতে দেৱ ঋষি

তিলোদকে কৰিব তৰ্পণ৷

স্নান অৱসানে পাছে শিৱৰ দৌলেক আছে

তাক লাগি কৰিব গমন৷৷২৪৭৷৷

তিনি প্ৰদক্ষিণ কৰি পূজি মূল মন্ত্ৰ পঢ়ি

শিৱৰ লিঙ্গক একমতি৷

পৰিয়া প্ৰণাম কৰি উঠি পুটাঞ্জলি ধৰি

কৰিব হৰক হেন তুতি৷৷

নমো নমো ত্ৰিনয়ন শিৰে শশী বিভূষণ

প্ৰভু বিৰূপাক্ষ মহাদেৱ৷

তুমি বিনা নাহি আন কৰা মোক পৰিত্ৰাণ

তোমাৰ চৰণে কৰো সেৱ৷৷২৪৮৷৷

কহিলো তহিৰ কথা হেন মন্ত্ৰ পঢ়ি তথা

দশ অশ্বমেধ ফল পাইব৷

শিৱলোকে ভোগ ভুঞ্জি পাছে শিৱযোগ যজি

শিৱৰ শৰীৰে লীন যাইব৷৷

অনন্তৰে কল্পবৃক্ষ বটৰ মূলক গৈয়া

প্ৰদক্ষিণ কৰি তিনিবাৰ৷

পৰম ভকতিভাৱে পূজিব বটৰ পাৱে

হেন মন্ত্ৰ কৰিব উচাৰ৷৷২৪৯৷৷

সপ্তদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: প্ৰণামো পৰম পুৰুষ ৰাম৷
নুগুচোক মুখে মাধৱ নাম৷৷২৩৷৷

পদ: নমো ব্ৰহ্মৰূপী প্ৰলয়গামী৷

আছা মহেন্দ্ৰৰ উপৰে তুমি৷৷

প্ৰণাম কৰো বট তৰুবৰ৷

প্ৰলয় কালতো তুমি অমৰ৷৷২৫০৷৷

তুমিসি হৰিৰ মুখ্য আশ্ৰয়৷

প্ৰণামো বট পাপ কৰা ক্ষয়৷৷

প্ৰণামিয়া হেন মন্ত্ৰ উচৰি৷

বটক নৰে প্ৰদক্ষিণ কৰি৷৷২৫১৷৷

তেতিক্ষণে ছাড়ৈ সমস্তে পাপ৷

যিমতে জীৰ্ণ চোঞ্চা এড়ৈ সাপ৷৷

বটৰ সিটো ছায়া পৰশনে৷

ব্ৰহ্ম হত্যা নষ্ট হোৱৈ তেখনে৷৷২৫২৷৷

আন পাতকৰ কি কৈবো কথা৷

স্বৰূপ বচন নাহি অন্যথা৷৷

ৰাজসূয় অশ্বমেধৰ ফল৷

বট দৰশনে পাৱে সকল৷৷২৫৩৷৷

উদ্ধৰি বংশ ব্ৰহ্মলোকে যাই৷

এক কল্প মানে পতন নাই৷৷

গৰুড় আছন্ত কৃষ্ণ সম্মুখে৷

তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰিব সুখে৷৷২৫৪৷৷

সমস্ত পাপক কৰিয়া দূৰ৷

অপ্ৰয়াসে পাৱৈ বিষ্ণুৰ পুৰ৷৷

দেখিয়া বট গৰুড়ৰ আগে৷

দৌলত পাছে প্ৰৱেশিৱে লাগে৷৷২৫৫৷৷

ৰামক তিনি প্ৰদক্ষিণ কৰি৷

প্ৰণামিব হেন মন্ত্ৰ উচৰি৷৷

নমো হলধৰ ৰেৱতীপতি৷

ভকত বৎসল কৰো প্ৰণতি৷৷২৫৬৷৷

নমো হলধৰ বলীত শ্ৰেষ্ঠ৷

প্ৰলম্ব বৈৰী নমো কৃষ্ণ জ্যেষ্ঠ৷৷

বলোক এহিমতে তুতি কৰি৷

বিষ্ণুপুৰী পাৱে পাতক তৰি৷৷২৫৭৷৷

কল্পেক মহাভোগ ভুঞ্জি তৈত৷

বেদবিদ হুয়া উপজৈ ঐত৷৷

মহাসুখে জানি জ্ঞান যুগুতি৷

পৰম দুৰ্ল্লভ পাৱৈ মুকুতি৷৷২৫৮৷৷

কৃষ্ণক পূজিব পাছে সাদৰি৷

দ্বাদশ অক্ষৰ মন্ত্ৰ উচৰি৷৷

সিটো মন্ত্ৰে পাৱৈ যিমত গতি৷

নপাৱয় যোগী জ্ঞানী সম্প্ৰতি৷৷২৫৯৷৷

জানিয়া হেন মন্ত্ৰ উচৰিয়া৷

গন্ধপুষ্প ধূপ নৈৱেদ্য দিয়া৷৷

কৃষ্ণক অৰ্চিয়া কৰিবে তুতি৷

বোলা হৰি হৰি হৌক মুকুতি৷৷২৬০৷৷

অষ্টাদশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: এ ৰাম নিৰঞ্জন ৰাম নিৰঞ্জন৷
ৰাম নিৰঞ্জন হৰি৷৷২৪৷৷

পদ: জয় কৃষ্ণ জয় জয় জগন্নাথ

সৰ্ব্ব পাপবিনাশন৷

জয়তি চাণূৰ কেশীৰ অন্তক

জয় কংসনিসূদন৷৷

জয় পদ্মপত্ৰ- সদৃশ লোচন

ধৰি আছা চক্র গদা৷

জয় নীল মেঘ- সম শ্যাম জয়

সৰ্ব্ব সুখদাতা সদা৷৷২৬১৷৷

জয় জগতৰ পূজ্য জয় ভৱ

নাশন সন্তৰ গতি৷

জয় ভকতৰ বাঞ্ছা ফলদাতা

জয় নাথ লোকপতি৷৷

দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ আত নাহি সাৰ

অপাৰ সাগৰ যেন৷

কামক্রোধগ্ৰাহে সদায় আকুল

দুঃখচয় ভৈল ফেন৷৷২৬২৷৷

বিষয় উদকে পলম্পি আছয়

মহামোহে আত পাক৷

ৰোগে ভৈল ঢউ ইহাতে মজিলো

উদ্ধাৰা প্ৰভু আহ্মাক৷৷

এহিমতে তুতি কৰিয়া কৃষ্ণক

দেৱৰ ঈশ্বৰ হৰি৷

মহাবাহু মহা বক্ষঃস্থলে আছা

শঙ্খ চক্র গদা ধৰি৷৷২৬৩৷৷

ভূষণে ভূষিত গলে বনমালা

পদ্মপত্ৰ সম আখি৷

দণ্ডৱতে পড়ি প্ৰণাম কৰিবে

হেনয় কৃষ্ণক দেখি৷৷

এহিমতে পড়ি কৃষ্ণক প্ৰণাম

কৰৈ যিটো ভক্তিভাৱে৷

অশ্বমেধ যজ্ঞ সহস্ৰৰ ফল

তাৱক্ষণে সিটো পাৱে৷৷২৬৪৷৷

সমস্তে তীৰ্থত যজ্ঞত দানত

ব্ৰতত যি ফল পাৱৈ৷

ব্ৰহ্মচাৰী গৃহী বানস্থ সন্ন্যাসী

চাৰিও সি ফল পাৱৈ৷৷

কৃষ্ণ দৰশনে সেহি ফল পাৱৈ

কি কৈবো আউৰ বিস্তৰ৷

কৃষ্ণক দেখিয়া প্ৰণাম কৰিলে

হৈবেক মোক্ষ লোকৰ৷৷২৬৫৷৷

কোটি কল্পে যত পাপ আছে কৰি

সিও তেতিক্ষণে এড়ৈ৷

একৈশ পুৰুষ উদ্ধাৰি বিমানে

বিষ্ণুৰ পুৰীক লড়ৈ৷৷

তিনি শত কল্প ভোগ্য ভুঞ্জে তৈত

যেন চতুৰ্ভুজ হৰি৷

দুনাই শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজ কুলত উপজৈ

গুণে নাহি তাক সৰি৷৷২৬৬৷৷

সৰ্ব্বভূত হিত- ৰত শান্ত দাতা

সত্যবাদী সৰ্ব্বজান৷

অন্তকালে সিও মুকুতিক পাৱৈ

লভিয়া বৈষ্ণৱী জ্ঞান৷৷

তাত পাছে মন্ত্ৰে সুভদ্ৰাক পূজি

প্ৰণামি কৰিব তুতি৷

নমো ব্ৰহ্মগামী দেৱীক প্ৰণামো

দিয়োক মোক মুকুতি৷৷২৬৭৷৷

কমললোচনী নমো কাত্যায়নী

কৰা মোক পৰিত্ৰাণ৷

বলোৰ ভগিনী সুভদ্ৰাক নমি

পাৱৈ বিষ্ণুলোকে স্থান৷৷

এক কল্প মানে দেৱে যেন ক্রীড়ৈ

পাছে বিপ্ৰ হোৱৈ আসি৷

অন্তকালে সিও মুকুতিক পাৱৈ

বৈষ্ণৱ যোগ১৯১ অভ্যাসি৷৷২৬৮৷৷

ঊনৱিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰাম গোপাল ত্ৰাহি প্ৰভু পশিলো শৰণে৷
কত নিৱেদিবো দুখ তোহ্মাৰ চৰণে৷৷২৫৷৷

পদ: বলো কৃষ্ণ সুভদ্ৰাক নমি ভক্তিভাৱে৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ সমস্তকে পাৱে৷৷

কৃতকৃত্য হুয়া পাছে দৌলৰ বজাইব৷

বিষ্ণুৰ থানক নমি আউৰ স্থানে যাইব৷৷২৬৯৷৷

যৈতে আছে ইন্দ্ৰনীলময় বনমালী৷

গুপুত কৰিয়া তাঙ্ক ঢাকি আছে বালি৷৷

সেহি ঠাইতো গৈয়া তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰি৷

বিষ্ণুপুৰী পাৱৈ নৰে পুৰুষ উদ্ধাৰি৷৷২৭০৷৷

তহিতে আছন্ত নৰসিংহ-ৰূপ হৰি৷

মহা ভক্তিভাৱে তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰি৷৷

নাহিকে সংশয় এড়াই পাতকসকল৷

ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ পাৱৈ চাৰি ফল৷৷২৭১৷৷

অনন্তক নমে গৈয়া মহাভক্তিভাৱে৷

পাপ ছাড়ি পৰম পদক সিও পাৱে৷৷

মঞি ইন্দ্ৰে পূজিলোহোঁ ৰামে বিভীষণে৷

হেন অনন্তক আৰ নুপূজিবে কোনে৷৷২৭২৷৷

শ্বেত গঙ্গাজলে বিধিৱতে স্নান কৰে৷

পাছে শ্বেত মাধৱক দেখৈ যিটো নৰে৷৷

মৎস্য মাধৱক গৈয়া হোৱৈ দৰশন৷

অন্তকালে কৰৈ শ্বেতদ্বীপক গমন৷৷২৭৩৷৷

পাছে চলি যাইব যৈত আছে স্বৰ্গদ্বাৰ৷

আলিঙ্গিয়া কাষ্ঠক কৰিব নমস্কাৰ৷৷

দেখি উগ্ৰসেন গৈয়া সাগৰৰ তীৰ৷

বিষ্ণুক চিন্তিব তৈত চিত্ত কৰি থিৰ৷৷২৭৪৷৷

জলত নামিয়া পাছে অঙ্গন্যাস কৰি৷

পঢ়িব কৱচ মনে নাৰায়ণ স্মৰি৷৷

মঞি নাৰায়ণ শঙ্খ চক্র গদাপাণি৷

হেন চিন্তি উচাৰিব ইটো মন্ত্ৰ বাণী৷৷২৭৫৷৷

তুমি অগ্নি সমস্ত ভূততে শ্ৰেষ্ঠ তুমি৷

জীৱৰো ঈশ্বৰ অমৃতৰো জন্মভূমি৷৷

নাথ তীৰ্থৰাজ কৰো তোহ্মাক প্ৰণাম৷

হৰিয়ো পাতক দিয়া অভিমত কাম৷৷২৭৬৷৷

হেন উচাৰিয়া বিধিৱতে স্নান কৰে৷

তেৱেসে স্নানৰ সৱে ফল পাৱৈ নৰে৷৷

অন্তৰ্জলে নামি কৰি অঘ মৰিষণ৷

তীৰত উঠিয়া পাচে পিন্ধিব বসন৷৷২৭৭৷৷

সন্ধ্যা আচৰিব কৰি সূৰ্য্যক বন্দন৷

তিলে জলে বিধিৱতে কৰিব তৰ্পণ৷৷

শৰীৰত থৈয়া তিল পিতৃক তৰ্পয়৷

ৰুধিৰ মাংসক সৱে পিতৃক অৰ্পয়৷৷২৭৮৷৷

জলে থাকি জলাঞ্জলি নিদিব ভূমিত৷

থলে থাকি জলত নেদিব কদাচিত৷৷

জলত থাকিয়া কৰৈ থলত তৰ্পণ৷

ব্যৰ্থ হুই তাৰ নপাৱন্ত পিতৃগণ৷৷২৭৯৷৷

দিব জলাঞ্জলি পৃথিৱীত পাড়ি কুশ৷

মহা তুষ্ট হোন্ত তেৱে যতেক পুৰুষ৷৷

ক্ষেত্ৰৰ মহিমা কহে কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে৷

বোলা হৰি ভষ্ম হোক পাপ নিৰন্তৰে৷৷২৮০৷৷

ৱিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: ৰঙ্গে ফাঙ্কু খেলে চৈতন্য বনমালী৷
দুয়োহাতে ফাল্গু-গুড়া সিঞ্চন্ত মুৰাৰি৷৷২৬৷৷

পদ: আছে যত নদী নদ তীৰ্থ পৃথিৱীত৷

জ্যৈষ্ঠ মাসে আসে শুক্লা দশমী তিথিত৷৷

প্ৰত্যেকে থাকন্ত তৈত আসি দিন সাত৷

স্নান দান কৰিলে অক্ষয় হোৱৈ তাত৷৷২৮১৷৷

দশ পাপ হৰৈ পদে দশহাৰা নাম৷

তাত দেখৈ যিজনে সুভদ্ৰা কৃষ্ণ ৰাম৷৷

সমস্ত পাতক তাৰ হৱৈ মষিমূৰ৷

অন্তকালে মহাসুখে পাৱৈ বিষ্ণুপুৰ৷৷২৮২৷৷

উত্তৰাৰ্ক দক্ষিণাৰ্ক দিনা যিটো নৰে৷

ৰাম কৃষ্ণ সুভদ্ৰাক দেখন্ত সাদৰে৷৷

প্ৰণাম কৰন্ত পড়ি হুয়া শুদ্ধমতি৷

সিও বিষ্ণুলোকক আনন্দে কৰৈ গতি৷৷২৮৩৷৷

ফাল্পুনীত গোৱিন্দক তুলিয়া দৌলত৷

দৌলযাত্ৰা কৰৈ মহোৎসৱে সিবেলাত৷৷

তাত গোৱিন্দক যত্নে দেখৈ যিটোজনে৷

গোৱিন্দৰ পুৰে সিও বঞ্চৈ ৰঙ্গমনে৷৷২৮৪৷৷

বিষুদিনা বিধিৱতে পঞ্চ তীৰ্থ কৰি৷

শুদ্ধমনে দেখয় সুভদ্ৰা ৰাম হৰি৷৷

সিওজনে সমস্ত যজ্ঞৰ ফল পাইব৷

পাতক নিস্তৰি বিষ্ণুভুৱনক যাইব৷৷২৮৫৷৷

বৈশাগ মাসৰ শুক্লা তৃতীয়া তিথিত৷

কৰাৱৈ চন্দনযাত্ৰা আতি বিপৰীত৷৷

চন্দনে ভূষিত কৰি কৃষ্ণৰ শৰীৰ৷

তাঙ্ক দেখি যাইব নৰ বিষ্ণুৰ মন্দিৰ৷৷২৮৬৷৷

মিলৈ জ্যৈষ্ঠ মাসে জ্যেষ্ঠা ৰাশি ঋক্ষযোগে৷

ক্ষেত্ৰক যাইবেক নৰ পৰম উদ্যোগে৷৷

উদ্ধাৰি একৈশ কুল তাসম্বে সহিতে৷

মহাৰঙ্গে বঞ্চৈ সিটো বিষ্ণুৰ পুৰীতে৷৷২৮৭৷৷

যেৱে মহা জ্যেষ্ঠা মিলে নক্ষত্ৰ সংযোগ৷

ক্ষেত্ৰক যাইবেক নৰে পৰম উদ্যোগ৷৷

ৰাম কৃষ্ণ সুভদ্ৰাক দেখিব যতনে৷

দ্বাদশ যাত্ৰাৰ ফল লভিব তেখনে৷৷২৮৮৷৷

প্ৰয়াগ প্ৰমুখ্যে তীৰ্থ আছে যত মানে৷

যেন ফল পাৱৈ তাসম্বাত স্নান দানে৷৷

সূৰ্য্য গ্ৰহণৰো যত পুণ্য নিৰন্তৰে৷

পাৱৈ মহাজ্যৈষ্ঠীত কৃষ্ণক দেখি নৰে৷৷২৮৯৷৷

মহাসুখে এক শত কুলক উদ্ধাৰি৷

বিষ্ণুলোকে ভুঞ্জৈ ভোগ্য কল্প সংখ্যা কৰি৷৷

দুনাই দ্বিজ হুয়া কৰে বিষ্ণুত ভকতি৷

বিষ্ণু-যোগ লভি সাধে পৰম মুকুতি৷৷২৯০৷৷

ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়োক মুনিগণ৷

কহিলো তোমাত সৱে ক্ষেত্ৰৰ লক্ষণ৷৷

বুলিয়োক আৰ কিবা শুনিবাক বাঞ্ছা৷

বোলা হৰি হৰি যাৰ বৈকুণ্ঠক ইছা৷৷২৯১৷৷

একৱিংশ কীৰ্ত্তন

ঘোষা: জয় জগন্নাথ জগন্নাথ জগন্নাথ হৰি৷
নমো ৰাম জগন্নাথ জগন্নাথ হৰি৷৷২৭৷৷

পদ: ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত ইন্দ্ৰদ্যুম্ন নৃপতিক৷

জানিবা উৰেষা সৰ্ব্ব তীৰ্থতে অধিক৷৷

ক্ষেত্ৰৰ মহিমা মানে কহিলো সকল৷

শুনা জগন্নাথ নামকীৰ্ত্তনৰ ফল৷৷২৯২৷৷

জগন্নাথ নাম ইটো পৰম ৰহস্য৷

তাক সদা লৱৈ যিটো কৰি মন বশ্য৷৷

সিটোজনে অপ্ৰয়াসে ছিণ্ডৈ কৰ্ম্মবন্ধ৷

হাততে মুকুতি তাৰ নলাগৈ প্ৰবন্ধ৷৷২৯৩৷৷

শিৱত সাক্ষাতে কহি আছন্ত শ্ৰীহৰি৷

নাহি আন ধৰ্ম্ম জগন্নাথ নাম সৰি৷৷

জগন্নাথ নাম যিটো সুমৰে সতত৷

ক্ষমিব তাহাৰ নিতে অপৰাধ শত৷৷২৯৪৷৷

জগন্নাথ নামৰ মহিমা কৈবো কত৷

মহাপ্ৰসাদৰ আৱে শুনিয়ো মহত৷৷

যত ফল পাৱৈ যজ্ঞ হোম তপ দানে৷

যেন ফল পাৱৈ তুলাপুৰুষ প্ৰদানে৷৷২৯৬৷৷

যেন ফল লভৈ ভুঞ্জাই ব্ৰাহ্মণ কোটিক৷

পাৱৈ মহাপ্ৰসাদ ভক্ষণে ততোধিক৷৷

পিতৃশ্ৰাদ্ধ দিনা আনি বিষ্ণুৰ অন্নক৷

ভক্তিভাৱে দেয় যিটো পিতৃক দেৱক৷৷২৯৭৷৷

অন্ন পিণ্ড দেয় যিটো তিল মিশলাই৷

কোটি কল্প মানে তৃপ্তি হোন্ত পিতৃ খাই৷৷

মহাপ্ৰসাদত যত্নে এড়িবা বিচাৰ৷

নাহি কিঞ্চিতেকে যেন ব্ৰহ্মত বিকাৰ৷৷২৯৮৷৷

বিষ্ণুৰ নৈৱেদ্য যত অন্ন পিঠাপনা৷

ভক্ষ্যাভক্ষ্য তাহাৰ বিচাৰে যিটোজনা৷৷

হোৱৈ মন্দৰোগী তাক ভাৰ্য্যা পুত্ৰে এৰৈ৷

নাহিকে নিস্তাৰ ঘোৰ নৰকত পড়ৈ৷৷২৯৯৷৷

অন্ত্যবৰ্ণে হীনবৰ্ণে যিটো অন্ন ছোৱৈ৷

তাক ভুঞ্জি সমস্ত পাতকে মুক্ত হোৱৈ৷৷

ছোৱা-গঞ্জা বুলি যিটো অন্ন নখায় মোৰ৷

বিপদে পাৱয় তাক কৰো দণ্ড ঘোৰ৷৷৩০০৷৷

নাহি কাল নিয়ম ব্ৰতত দোষ নাই৷

পাইলে মাত্ৰে খাইবে অন্ন তেৱে মোক্ষ পাই৷৷

হৃদয়ত ৰূপ হৰিনাম যাৰ মুখে৷

বিষ্ণুৰ নৈৱেদ্য উদৰত ভৰে সুখে৷৷৩০১৷৷

পাদোদক নিৰ্ম্মাল্য মস্তকে থাকে যাৰ৷

বোলা হৰি হৰি সেই বিষ্ণু অৱতাৰ৷৷

ভণিক শঙ্কৰে কৃষ্ণচৰণত ধৰি৷

পাতক ছাড়োক ডাকি বোলা হৰি হৰি৷৷৩০২৷৷

উৰেষা-বৰ্ণন সমাপ্ত

পৰিশিষ্ট-৩
ধ্যান-বৰ্ণন

তৃতীয় কীৰ্ত্তন

ঘোষা: মাধৱ মুকুন্দ ৰাম৷
ঘুষিয়ো হৰিৰ নাম৷৷২৮৷৷

পদ: সংসাৰ সাগৰে তৰা৷

কৃষ্ণৰ চৰণে ধৰা৷৷

দেখিয়ো হৃদয় মাঝে৷

জিনি কাম কোটি সাজে৷৷৩০৩৷৷

চন্দ্ৰক জিনয় কান্তি৷

দশন মুকুতা পান্তি৷৷

কিৰীটি ৰত্নৰ জ্বলে৷

বনমালা শোভৈ গলে৷৷৩০৪৷৷

নয়ন কমল-দল৷

ভ্ৰুৱ যুগ নিৰমল৷৷

নয়ন পঙ্কজ জৌতি৷

উৰে লুলে গজমৌতি৷৷৩০৫৷৷

কুটিল কুন্তলচয়৷

কিৰীটি সুৱৰ্ণময়৷

তিলক কপালে জ্বলে৷

কৰ্ণত কুণ্ডল দুলে৷৷৩০৬৷৷

নাসা তিলফুল সম৷

কম্বুকণ্ঠ মনোৰম৷৷

শ্যামল সুন্দৰ বৰ৷

পীত বস্ত্ৰ মনোহৰ৷৷৩০৭৷৷

পেখিতে মদনে লাজে৷

বহল হৃদয় মাঝে৷৷

মণিময় হেম হাৰ৷

ঝিলিমিলি পেচন্দাৰ৷৷৩০৮৷৷

দাহিনে শ্ৰীবৎস পান্তি৷

অমূল্য ৰত্নৰ কান্তি৷৷

বামে লক্ষ্মী বিতোপনী৷

কণ্ঠত কৌস্তুভ মণি৷৷৩০৯৷৷

চাৰু চতুৰ্ভুজ সম৷

সুবলিত মনোৰম৷৷

কেয়ূৰ কঙ্কণ জ্বলে৷

আৰকত কৰ তলে৷৷৩১০৷৷

শঙ্খ চক্র পদ্ম গদা৷

ধৰিয়া আছন্ত সদা৷৷

সুদীৰ্ঘ আঙ্গুলিচয়৷

চম্পাৰ পাকৰি নয়৷৷৩১১৷৷

ৰত্নৰ আঙ্গুষ্ঠিচয়৷

নখ চন্দ্ৰ প্ৰকাশয়৷৷

সুন্দৰ উদৰে দেখা৷

আৰকত তিনি ৰেখা৷৷৩১২৷৷

নাভি সৰোৰুহ কান্তি৷

ৰত্নৰ কিঙ্কিণী পান্তি৷৷

সিংহ বন্ধ মধ্যদেশ৷

সুন্দৰ মধুৰ বেশ৷৷৩১৩৷৷

বহল নিতম্ব তয়৷

কটি কাঞ্চী ৰত্নময়৷৷

উৰু কৰীকৰসম৷

জানু জন্দ্ৰা মনোৰম৷৷৩১৪৷৷

পদ দুই পদ্মকোষ৷

শুনি নূপুৰ ঘোষ৷৷

চাৰু আঙ্গুলিৰ পান্তি৷

নখ চন্দ্ৰে কৰৈ কান্তি৷৷৩১৫৷৷

দশো আঙ্গুলিৰ মাজে৷

উঝণ্টি ৰত্নৰ সাজে৷

জন্দ্ৰাত হোড়ৰ জ্বলে৷

অৰুণ চৰণ তলে৷৷৩১৬৷৷

ধ্বজ বজ্ৰ পদ্ম যৱ৷

দেখি চিহ্ন মহোৎসৱ৷৷

হেনৰূপে দামোদৰ৷

হৃদয়ৰ অভ্যন্তৰ৷৷৩১৭৷৷

আছন্ত জগত বাপ৷

দৰশনে হৰে তাপ৷৷

তত্ত্ব বাণী হেন জানি৷

চিন্তিয়োক চক্রপাণি৷৷৩১৮৷৷

বৃথা কথা পৰিহৰা৷

হৰি-গুণ-নাম ধৰা৷৷

ক্ষণিক অথিৰ কায়৷

প্ৰাণ কেতিক্ষণে যায়৷৷৩১৯৷৷

তথাপি চেতন নাই৷

কেনে আছা বাট চাই৷৷

জ্ঞানশূন্য মতিহীন৷

কহয় মাধৱ দীন৷৷৩২০৷৷

কলি যুগে গতি নাম৷

জানি তেজা আন কাম৷৷

কৰি মন উপশাম৷

ডাকি বোলা ৰাম ৰাম৷৷৩২১৷৷

ধ্যান-বৰ্ণন সমাপ্ত

বিৱৰণ

ই-কিতাপ প্ৰস্তুতকৰ্তা: দিব্য দত্ত

ইউনিক'ড:নিতুল বড়া,

উৎস: ৱিকিউৎস

চিত্ৰ: বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ দ্বাৰা অংকিত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ চিত্ৰ

চিত্ৰৰ ইউ.আৰ.এল.: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Sankaradeva.jpg

চিত্ৰৰ অনুমতি: পৃথ্বীৰাজ ৰাভা, কালীবাৰী, তেজপুৰ